Bronnen bij Europese Imperium: incompetentie

4 dec.2011

Eigenlijk hoef je voor het aantonen van de incompetentie van de huidige generatie politieke leiders alleen maar te wijzen op de huidige crisis. Als er ook maar enige competentie schuilde in dat soort mensen, was deze crisis nooit ontstaan, omdat de crisis ontstaan door heel simpele zaken. Met als basis dat als een persoon, instituut of land langdurig meer uitgeeft dan hij binnenkrijgt, die/dat persoon instituut of land failliet gaat. Dat wil zeggen: schuld heeft bij anderen en niet mee terug kan betalen. En dus niets meer zal krijgen of kunnen lenen van anderen. Dus zich van die anderen afgezonderd zal zijn en zijn eigen boontjes moeten gaan doppen.
    De inschatting van mate van incompetentie van de huidige politieke leiders kan nog verder naar beneden worden bijgesteld, door de constatering dat het overgrote deel ervan, en in ieder alle exemplaren die ook maar op enigerlei wijze met Europese zaken te maken hebben, bovendien vinden dat de persoon, zaak of instelling die failliet is gegaan, gewoon door moet kunnen gaan met het meer uitgeven dan er binnenkomt.
    Let wel op: dit heeft allemaal nog niets met economie als wetenschap te maken. Het is puur gezond verstand, waar nog geen berekening aan te pas is gekomen. Zulk bekend gezond verstand, dat er een gezegde aan is gewijd: "De tering naar de nering zetten".
    De politieke huidige leiders hebben dit gezonde verstand niet. Het idee dat met zulk soort leiders het een goede zaak is om een nog hogere organisatievorm op te zetten met nog minder voeling met de werkelijkheid dan het huidige niveau van landen, die ze dus ook al niet kunnen besturen, is hetzelfde als het idee om een vuur te doven door er meer benzine op te gooien. Het is zonder meer krankzinnig.
    Ter kleine verzachting kan worden opgemerkt Dat de diepgaande krankzinnigheid waar nu sprake van is niet in één keer tot stand is gekomen - dat zou waarschijnlijk toch meer mensen zijn opgevallen dan deze redactie. Het is begonnen met lichtere vormen van krankzinnigheid, zoals beschreven in onderstaande bron:

Uit: De Volkskrant, 03-12-2011, door Martin Sommer en Paul Brill

Reconstructie | Nederland stond met politici als Ruud Lubbers, Wim Kok en Frits Bolkestein en de topambtenaren Ben Bot en Henk Brouwer vooraan bij de geboorte van de euro. De hoofdrolspelers kijken terug. Hoe Nederland vergeefs probeerde een degelijke munt te smeden.

Een vergiftigde vrucht

Tussentitels:

De structuur die we hebben opgetuigd, die werkt gewoon niet - Ben Bot
Iedereen die zijn hersens gebruikte, voelde wel dat er iets wrong - Wim Kok
Duisenberg had meer kunnen doen en meer moeten doen - Ruud Lubbers
Politiek wensdenken heeft nuchter economisch denken overvleugeld - Frits Bolkestein
Bondskanselier Schröder zei: ik wil geen blauwe envelop ontvangen - Henk Brouwer
Telkens overwon het 'mechanisme van Brussel'
Kok was veel politieker. Hij zei: Europa moet verenigd worden, laten we het maar doen

Red.: Met welke titels je de zaak eigenlijk al kunt sluiten: men zag zelf wel de problemen, maar kon toch niet anders dan men deed. Als er een Europese Imperium wordt opgetuigd, werkt het natuurlijk net zo, maar dan op grotere schaal: men ziet zelf wel de problemen ... , of niet, maar dat doet er niet, want men kan niet anders. Of denkt niet anders te kunnen, of wil niet anders. En datgene dat men niet anders kan doen, wil doen, of wat dan ook, zijn al die zaken die een imperium kenmerken: het is ondemocratisch, dictatorieel, potentieel fascistisch, gewelddadig, onmenselijk, en allerlei andere zaken allang bekend van imperia, die tezamen terminologie rechtvaardigen als "monsterlijk". Zoals de aanloop naar de huidige Europese Unie al volstrekt ondemocratisch en dictatorieel is geweest: er zijn vrijwel geen stemmingen gehouden, en daar waar ze gehouden zijn en leiden tot afwijzing, werd er net zo lang hergestemd tot de uitslag positief was, en daar waar er geen uitzicht was op een positieve uitslag, werd de uitslag genegeerd door de politieke leiders.
Ter volledigheid toch nog maar wat citaatjes uit dit moeras van onkunde en kwaadaardigheid:

Ex-minister Ben Bot (74) heeft de lange mars naar de euro van begin tot eind meegemaakt. Als topambtenaar van Buitenlandse Zaken (1989 -1992) en als Nederlands permanente vertegenwoordiger bij de Europese Unie in Brussel (1992 - 2002). Hij zat dertien jaar aan de onderhandelingstafels. Hij weet hoe moeilijk het is om een andere lidstaat de onverbloemde waarheid te zeggen.
Bot werkt nu als lobbyist aan het fraaie Lange Voorhout in Den Haag. In een zonovergoten kamer herinnert hij zich hoe de landen die wilden meedoen aan de euro eind jaren negentig hun begrotingen moesten voorleggen aan de Ecofin, de raad van ministers van Financiën. 'In de stukken waren de cijfers in orde, maar iedereen wist wel dat de Grieken zaten te knoeien. Men was buitengewoon kritisch. Maar ja, het is pijnlijk om ronduit te zeggen: jullie belazeren de kluit. En dus was het parool: Griekenland is maar 2 procent van de Europese economie, wat maakt het uit. Wat meer steun, dan knapt het land vast wel op. Europa is een koehandel, een pasar malam. Je ontziet elkaar.'
Waar ging het mis met de euro? Er wordt tegenwoordig vaak gesproken van een weeffout of een geboortefout. Het toeval wil dat Nederland bij die geboorte een sleutelrol speelde.

Een leugen ... in Nederland zaten de ergste eurofielen, gedreven door de bij de lokale elite volstrekt dominante Nederlandhaat

Op de top van Maastricht (1991) werd besloten dat de euro er zou komen. Op de top van Amsterdam (1997) werd afgesproken welk toelatingsexamen de deelnemende landen moesten doen op het gebied van tekorten en schulden. ...
Maar hoe kijken de Nederlandse hoofdrolspelers zelf terug? Oud-premier Wim Kok (73) ...
In het najaar van 1991 vervulde Nederland het voorzitterschap van wat toen nog de Europese Economische Gemeenschap heette. Het centrum-linkse kabinet-Lubbers had grootse plannen: op de top in Maastricht in december zou een historische stap naar een federaal Europa worden gezet. Er zou niet alleen tot een monetaire unie worden besloten, maar er zou ook een politieke unie komen. Met vergaande bevoegdheden voor de Europese Commissie.

Het bewijs van die leugen - het is van begin af aan niet gegaan over effectiviteit, maar ideologie.

Het werd een enorme deceptie - de Fransen wilden absoluut geen politieke verzwaring van Europa. ...
Het diplomatieke echec van Nederland zou als Zwarte Maandag de geschiedenis ingaan, maar stond het besluit om met een Europese munt te beginnen niet in de weg. Bot, destijds secretaris-generaal op Buitenlandse Zaken: 'We laten ons niet kisten, was het gevoel.' Het Verdrag van Maastricht legde de basis voor de Economische en Monetaire Unie, compleet met gemeenschappelijke munt. ...

Het is het maken van een vlaflip, waarbij je van tevoren weet dat één van de noodzakelijke ingrediënten ontbreekt. Alweer: alleen iemand zonder gezond verstand, een krankzinnige, begint aan zo'n soort onderneming.
En wat doet een krankzinnige voor hij aan zijn krankzinnige plan begint:

De champagneflessen in Château Neercanne gingen open. Lubbers beschouwt 'Maastricht' nog altijd als zijn grootste succes.

En wat doet de krankzinnige met eventuele bezwaren tegen de krankzinnigheid van zijn plan:

Maar er waren ook aarzelingen. Een vroege criticus was André Szász, die als directeur van De Nederlandsche Bank (DNB) meermaals waarschuwde voor de gevaren van een monetaire unie zonder politieke component. Maar hij werd als een onheilsprofeet gezien.

En zo gaat dit artikel anderhalve krantenpagina lang door, met dit als slotconclusie:

Telkens overwon wat Bot 'het mechanisme van Brussel' noemt: nooit een land de pin op de neus zetten. Of in de woorden van Bolkestein: de lotgevallen van de euro zijn 'een goed voorbeeld van politiek wensdenken dat nuchter economisch denken overvleugelt'.

Oftewel: telkens ging het automatisme van het imperiumdenken door. Net zoals ze nu nog doorgaan in de huidige reacties op de crisis, met deelnemers in bijna alle politieke leiders en vrijwel de gehele media

. En net zoals het in de toekomst door zal gaan, tenzij er een of ander breukproces optreedt.
    En dit was nog niet opgeschreven, toen, terugbladerend, het inleidende artikel uit het voorblad onder ogen kwam. Waarin iets gezegd werd dat slaat op het beleid dat nu alom als oplossing voor de crisis wordt geprezen: "We gaan strenge maatregelen opleggen":

Uit: De Volkskrant, 03-12-2011, van verslaggevers Paul Brill en Martin Sommer

'Crisis mede gevolg van fouten bij constructie van de euro'

Bij het concept van de euro in de jaren negentig zijn constructiefouten gemaakt die aan de wortel liggen van de huidige eurocrisis. De ontwerpers van het stabiliteitspact dat de eurolanden discipline moest bijbrengen, geloofden zelf niet dat hun sancties zouden werken. Dit zeggen oud-premier Wim Kok, ex-minister Ben Bot en topambtenaar Henk Brouwer in een reconstructie van de totstandkoming van de euro.
    Alle Nederlandse hoofdrolspelers kijken vandaag in de Volkskrant terug op de twee Nederlandse toppen waar de euro vorm kreeg, die van Maastricht (1991) en Amsterdam (1997).
    Kok zegt dat hij bij de inwerkingstelling van het Verdrag van Amsterdam al niet in sancties geloofde. 'Een negatieve straf voor een land dat al gedompeld is in ellende, dat werkt niet.'    ...
    Bot meent dat ook nu strafmaatregelen voor schuldenlanden geen effect zullen sorteren. 'Eurocommissaris Olli Rehn zegt nu: de Belgen krijgen 700 miljoen boete. Maar die gaan ze niet betalen.' ...

Red.:    Nog afgezien van het feit dat boetes die echt pijn doen, dus ook volkomen contraproductief zijn aangaande landen die in financiële moeilijkheden verkeren. Het is weer een geval van gooien van benzine op een vuur. Krankzinnigheid.
    Wat betreft dat laatste: er is een alternatieve verklaring. Een aanwijzing daarvoor is de hardnekkigheid waarmee men niet wenst te praten over de oplossing met grote waarschijnlijkheid wél werkt: het confisqueren van grondgebied. Zowel Griekenland, Italië als Spanje, hebben eilanden die je, zeg voor een periode van 40 of 50 jaar, kan confisqueren, ondertussen die landen in de gelegenheid stellende de schuld terug te betalen. Het is iets waarvoor ze dan echt hun best zullen doen, en dat geen economische schade aanricht - eventuele opbrengsten van de economie van die eilanden gaan in de pot, als aflossing.
    Een uitstekend plan. Maar misschien omdat het zo'n uitstekend plan is, noemt men het niet en wil men het niet. Want het alternatief is stelen uit de Noord-Europese spaar- en pensioentegoeden. Dat wil men misschien wel liever. En dan is de gekozen aanpak van niet-werkende strafmaatregelen doodgewoon kwaadaardigheid. Helemaal niets nieuws, want de maatschappelijke top is voor het grootse deel ingekankerd kwaadaardig.
    Terug naar de direct aanwijsbare totale incompetentie. Een van de meest zeker tekenen daarvan is de waarheid of werkelijkheid niet herkennen als hij voor je staat:

Uit: DePers.nl, 30-11-2011, door Jan-Hein Strop

Doemprediker van euro krijgt gelijk

Wat er nu gebeurt met de euro, is in detail voorspeld door de Brit Bernard Connolly. De oud-medewerker van de Europese Commisie schreef al in 1995 een onthullend boek over de ‘immorele’ en ‘destructieve’ muntunie.

Net als de kredietcrisis is de eurocrisis door een enkeling voorspeld. Maar toen alles nog goed ging, wilde niemand naar de doempredikers luisteren. ...

Red.:   Waarbij een belangrijk deel van het p"robleem er natuurlijk in zit dat diegenen die op de werkelijkheid wijzen, omschreven worden als "Doemdenker", of "Onheilsprofeet.
    Dit is wat de realsit zei:

Connolly zag het allemaal van dichtbij, toen hij in de jaren negentig bij de Europese Commissie werkte. Het was de tijd van de voorloper van de euro: het Exchange Rate Mechanism (ERM), waarin de verschillende Europese munten aan elkaar waren gekoppeld. Dat liep uit op een crisis in 1992-1993, toen het Britse pond en de Italiaanse lire uit het ERM stapten, onder druk van financiële markten – een voorloper van de huidige crisis in het klein.
Met een scherpe pen maakt de Brit duidelijk hoe onzinnig het is om landen met verschillende culturen, arbeidsmarkten en concurrentiekracht in een knellend monetair keurslijf te dwingen. Die boodschap kwam nooit aan, want wie kritisch was over het europroject werd verketterd, schrijft de oud-topambtenaar met ingehouden woede. Rapporten met bezwaren werden genegeerd en kritische economen niet meer uitgenodigd door de Brusselse bureaucratie.

Toen een glasheldere werkelijkheid, en wat velen nu toch ook wel zien als een glasheldere werkelijkheid. Degenen die het tegenspreken, Barosso en dat soort lieden, zien er ook zeer wanhopig uit, als ze hun toespraakje houden. "Waarom geloven ze ons toch niet...?", staat overduidelijk op hun voorhoofden geschreven. "Omdat je er zelf ook niet gelooft" is het antwoord,. en je gelooft er niet in omdat je, net als meneer Connolly, wel beter weet.
Dus wat doe je als te hardhandig met dje leugens wordt geconfronteerd:

Ook Connolly zelf is weggezet als dissident, na de publicatie van zijn boek. Hij werd op staande voet ontslagen door de Commissie, wat de euroscepticus zonder succes aanvocht tot aan het Europese Hof van Justitie. De rechters oordeelden dat de Commissie het recht heeft om afwijkende geluiden te onderdrukken om de ‘rechten van anderen te beschermen’ en diegene te straffen die het ‘werk en de reputatie van het instituut schade toebrengen’.

Dat Europa is één grote corrupte bende, tot aan de zo hoog geachte rechtspraak aan toe. Maar dat laatste wist iedereen als die geïnteresseerd is in immigratiezaken, waarin het recht het dagelijks verkracht wordt, door migratiefundamentalisten met al dan niet een oud-testamentische achtergrond

.
Een zaak die ook ten grondslag ligt aan de euro:

Daarom is de Britse econoom Bernard Connolly weer terug in de belangstelling. Al hebben meerdere topeconomen gewaarschuwd voor de weeffouten in de muntunie, niemand deed het zo gedetailleerd en met zoveel flair als Connolly. Zijn polemische boek The Rotten Heart of Europe uit 1995 is veertien jaar later even actueel als deprimerend. ...
Kern van zijn betoog is dat de euro nooit is ingevoerd om economische redenen, maar om puur politieke. Idee van Frankrijk was dat een gemeenschappelijke munt onherroepelijk zou leiden tot een volledige politieke unie en verankering van Duitsland in Europa.

En dat had dus weer alles te maken met het spook van de Tweede Wereldoorlog, reden dat de oud-testamentische deel van de elite zich ook zo hard heeft geroerd in die verderfelijke Europa-business

, en de rest zich daardoor zo makkelijk liet meeslepen.
Overigens heeft ook Connolly nog wat adviezen:

Tussenstuk:
Bernard Connolly’s laatste voorspelling

Dit zei Connolly in mei dit jaar:
‘Bezuinigen als oplossing is hopeloos. Het leidt tot lange recessies en faillissement. Burgeroorlog en dictaturen zijn de toekomst als de kwaadaardige gekte van monetaire unie wordt gecontinueerd. Enige manier om de muntunie bij elkaar te houden is de permanente overdracht van gelden van Duitsland naar de perifere landen. Dat gaat om zo’n 7 procent van het bruto binnenlands product per jaar – evenveel als de herstelbetalingen na de oorlog. Dit is politiek onmogelijk. Het meest waarschijnlijke scenario is dat twee of drie landen de euro verlaten. Als de paniek die dat veroorzaakt voorbij is en de Franse en Duitse banken door de overheid zijn geherkapitaliseerd, zal de euro van overgebleven landen sterker zijn dan nu. Acceptabel? Voor Spanje zeker niet.’

Gunst ... Laten ze ook weer ongeveer het tegenovergestelde doen ...
Een stukje dat aanvankelijk uit het artikel over Connolly is weggelaten, is dit:

Sprekend op een seminar in mei liet Connolly opnieuw geen spaander heel van de muntunie: ‘De euro was en is een kredietbubbel (te veel goedkope leningen, red.). ...’

Dus wat doen de Europese leiders::

Uit: De Volkskrant, 05-12-2011, door Peter van Dalen, Europarlementariër voor de ChristenUnie.

Met Europese obligaties gaat Titanic nog sneller ten onder

Vorige week presenteerde Eurocommissaris Rehn voorstellen voor de introductie van euroobligaties. Om het publicitair beter te kunnen verkopen, heten ze Stability Bonds. ... Rehn hoopt dat de obligaties op termijn net zo aantrekkelijk worden als Amerikaanse staatsobligaties. ...
    ... De eurolanden die nu met te hoge schulden zitten, hebben jarenlang te veel schuld opgebouwd. Een Italiaanse collega vertelde me dat Italië sinds zijn vestiging als soevereine staat in 1861 nog nooit een sluitende begroting heeft gehad. Hij zag die euro-obligaties dus wel zitten. De Europese obligaties maken het voor de zwakke landen mogelijk nóg meer geld te lenen terwijl ze juist moeten bezuinigen.
    De kern van de problemen is dat landen jarenlang meer hebben uitgegeven dan ze aan inkomsten binnen kregen. Daardoor zijn de schulden te groot geworden. Deze schuldenberg wordt door euro-obligaties vergroot omdat er extra ruimte komt voor het scheppen van nieuwe kredieten.   ...

Red.:    De Europese leiders maken de kredietbubbel groter. Het verstand staat er bij stil.

Naar Europese Imperium

, Politiek, leugens

, Politiek lijst

, Politiek & Media overzicht

, of site home