Ter bevestiging van twee van de zaken, zie ook de volgende artikelen uit eigen kring: 
On the role of The New York Times in the Cold War,
Comparison of the media coverage of the American and Russian shooting down of an airliner.

Een nieuw geval geeft tevens een illustratie van hoe het werkt:
 

Uit: De Volkskrant, 10-08-2009, door Nicholas D. Kristof, columnist van de The New York Times

Noord-Korea verdient hardere aanpak

Nu Noord-Korea zijn kernwapentechnologie dreigt door te sluizen naar dictaturen als Birma wordt het tijd voor een hardere strategie, betoogt Nicholas D. Kristof.

...   Er zijn nieuwe aanwijzingen dat Noord-Korea kernwapentechnologie doorgeeft aan de Birmese dictatuur, en dat het al eerder een reactor heeft geleverd aan Syrië. Jarenlang heb ik, op grond van vijf bezoeken aan Noord-Korea en zijn grensgebieden, gepleit voor een op overeenkomsten gebaseerde benadering van Pyongyang, maar nu concludeer ik voorzichtig dat we meer dwang moeten gebruiken.
    Birmezen die het regime de rug hebben toegekeerd, hebben gedetailleerde beschrijvingen gegeven van een Noord-Koreaanse reactor die is geconstrueerd in een berg en mogelijk een kopie is van het ding dat aan Syrië is geleverd. Dat concludeerden Desmond Ball, een gerespecteerde Azië-expert, en de journalist en Birma-deskundige Phil Thorpton deze maand in The Sydney Morning Herald. Als de beschrijvingen van de afvallige Birmezen kloppen, dan is de reactor 'in staat.om een jaar, elk jaar, na 2014 een bom te produceren', schrijven Ball en Thornton.
 

IRP:   Zo gaat het normaal: een middelmatige journalist komt, uit diverse mogelijke motieven, met een sterk verhaal,dat hij van een "goedingelichte bronnen" heeft - vroeger waren dat militairen of inlichtingendiensten (Amerikaanse, natuurlijk) maar nu is dat te verdacht, die hij als betrouwbaar naar buiten brengt. Vervolgens nemen hoger aangeschreven Amerikaanse) journalisten dat over. En dan zien Amerikaanse politici het als uiterst waarschijnlijk. Die ze vervolgens als waarheid aan het publiek presenteren. Zie Colin Powell voor de Verenigde Naties - met in zijn hand foto's van trucks die de massavernietigingswapens vervoerden.
    En ook deze meneer Kristof weet dat, gezien het volgende citaat:
 

De ervaringen in Irak leren dat verslagen van tegenstanders van het regime over massavernietigingswapens onjuist kunnen zijn.

Maar kennelijk heeft meneer Kristof een motief om stug door te liegen. Bijvoorbeeld iets met Israël ...
    Nog eentje:

Uit: De Volkskrant, 21-08-2009, van correspondent Gert-Jan van Teeffelen

Woede om vrijlaten dader van 'Lockerbie'

Het Witte Huis en de Britse oppositie betreuren de vrijlating op humanitaire gronden van de ex-geheim agent, die in 1988 een vliegtuig opblies.

Tussentitel: Nog steeds zijn er vooral in Europa twijfels of Al-Megrahi de dader is

Het nieuws dat hij mogelijk amnestie zou krijgen van de Schotse autoriteiten lekte vorige week al uit, en veroorzaakte met name in de Verenigde Staten boze reacties. Maar toen Adbelbaset Al-Megrahi (57) donderdagmiddag daadwerkelijk een vliegtuigtrap beklom in Glasgow, werd de woede officieel.
    Het Witte Huis liet weten ‘ten diepste te betreuren’ dat de Libiër is vrijgelaten, die verantwoordelijk wordt gehouden voor de vliegramp bij Lockerbie. Op 21 december 1988 stortte Pan Am vlucht 103 neer na een explosie. Hierbij kwamen 270 mensen om het leven, merendeels Amerikanen.   ...
    Ex-geheim agent Al-Megrahi, die gisteravond landde in Libië, heeft 8 jaar van zijn levenslange straf uitgezeten. Hij werd in 2001 veroordeeld door Schotse rechters in het Nederlandse Kamp Zeist.
    Tot op de dag van vandaag zijn er, met name in Europa, twijfels of Al-Megrahi wel de dader was van de bloedigste aanslag die ooit op Britse bodem is gepleegd. De man die gisteren met een stok, een pet en bedekt gezicht naar het vliegtuig strompelde, heeft zelf altijd zijn onschuld volgehouden.
    Er rezen steeds meer vraagtekens over de deugdelijkheid van zijn veroordeling. Een Schotse herzieningscommissie oordeelde in 2007, na drie jaar onderzoek, dat er zes redenen waren om aan te nemen dat er een rechterlijke dwaling in het spel was. Al-Megrahi kreeg daarom opnieuw het recht in hoger beroep te gaan, een zaak die vanwege zijn vrijlating niet meer zal dienen.
    Zijn veroordeling steunde zwaar op de getuigenis van Tony Gauci, een winkelier die Al-Megrahi op Malta de kleding zou hebben verkocht waarin de bom was verstopt. Gauci wees de Libiër tussen diverse anderen aan tijdens een identificatiesessie.
    Later bleek dat hij de foto van Al-Megrahi kort daarvoor in een artikel had gezien. Volgens de advocaten van de veroordeelde heeft Gauci miljoenen dollars ontvangen voor zijn getuigenis.   ...

IRP:   Drie twee relevante feiten zijn dit: er is geen enkel materieel bewijs dat Al-Megrahi met de aanslag vervindt, er is slechts één enkele getuige die Al-Megrahi met de aanslag verbindt, en die getuige baseert zich op een gezichtsherkenning vele jaren na de ontmoeting die de basis is van het bewijs.
    Dit is allemaal al volstrekt voldoende voor een "gebrek aan bewijs"-argument. Ten eerste volgens de in talloze rechtssystemen erkende regel: één getuige is geen getuige,ten tweede volgens het wetenschappelijk bewezen argument dat menselijke getuigenissen sowieso als betrekkelijk onbetrouwbaar zijn,en dat met het verstrekken van de tijd dit tot vrijwel volkomen onbetrouwbaar toeneemt. En die vele jaren is voor dat laatste voldoende.
    Komt nog bij dat de ontmoeting één was in de winkel van de getuige, en het is al bijna ondenkbaar dat een winkelier een willekeurige klant een week later nog zou herkennen, laat staan een aantal jaren - zoals onderzoeker Willem Wagenaar heeft aangetoond (Wikipedia).
    Kortom: op juridische gronden is deze veroordeling volstrekt ondenkbaar. Er was maar één grond: een politieke. Onder druk van de Amerikanen.

Naar Amerika lijst  , Politiek lijst , Politiek & Media overzicht  , of site home .