Politieke leugens: democratie, mensenrechten, e.d.

21 jan.2011

In het kader van de buitenlandse politiek is de leugen de regel. Zelfs de hardst beleden standpunten blijken daar niets anders dan gereedschap om het eigenbelang te bevorderen. Dictators: geen enkel probleem zolang het maar pro-westerse dictators waren - heel Afrika en Latijns-Amerika was ermee vergeven en voor een flink deel door Amerika gesteund of zelfs op de troon geholpen. Mensenrechten: iets wat van alleen toepassing was op communistische landen. Zelfbeschikkingsrecht voor volken: dat gekdt alleen voor volken die wij sympathiek vinden, oftewel: die sympathiek staan ten opzichte van ons of onze macht versterken

- en niet voor volken voor wie dat niet geldt. Een voorbeeld van dat laatste:

Uit: De Volkskrant, 07-04-2012, AFP, AP.

Onafhankelijkheid Toearegs valt slecht

De EU, de Afrikaanse Unie, Frankrijk en de VS hebben zich vrijdag uitgesproken tegen afsplitsing van het noordelijk deel van Mali. Kort daarvoor hadden Toeareg-rebellen de onafhankelijkheid uitgeroepen van een nieuwe staat die zij Azawad noemen. Maar de oproep tot erkenning door de Nationale Beweging voor de Bevrijding van Azawad (MNLA) vond geen gehoor in de internationale gemeenschap. ...

Red.: Het vergroot onze macht niet, zoals bij de Baltische landen, Albanezen in Kosovo, enzovoort, en ze zijn niet knuffelbaar, zoals bij Tibetanen. En dan zijn wij er meestal tegen. Wat de volgende bron zelfs openlijk toegeeft:

Uit: De Volkskrant, 25-02-2012, column door Paul Brill

Recht op eigen staat heeft zijn grenzen

Sommige volkeren met nationale aspiraties verkeren in de onfortuinlijke omstandigheid dat ze in de loop van de geschiedenis op een zijspoor zijn beland waar ze almaar niet vanaf weten te komen. Vaak doordat de tegenkrachten zo sterk zijn, soms door eigen misgrepen, meestal door een combinatie daarvan. ...

Red.: Brill geeft zelf een voorbeeld:

De afgelopen week beleefden we de oprisping van een ander geval van sluimerend separatisme dat almaar niet van het toneel wil verdwijnen, te weten in Baluchistan, de grote westelijke provincie van Pakistan. Het startpunt van die oprisping lag in Washington. Een conservatieve Republikeinse afgevaardigde uit Californië diende een motie in waarin wordt uitgesproken dat het volk van Baluchistan 'het recht op zelfbeschikking' heeft. ...
De ironie wil dat juist het Westen, in het bijzonder Groot-Brittannië, de incorporatie van Baluchistan bij Pakistan krachtig heeft bevorderd. In 1947-'48, tijdens de ontbinding van Brits Indië, was er namelijk sprake van een zelfstandig Baluchistan, maar gevreesd werd dat dit een te zwakke buffer zou zijn tegen de vestiging van een Sovjet-steunpunt bij de ingang van de Golf van Oman.

Op zich al een verrassing gezien de lange carrière van Paul Brill als "Koude Oorlogs"- en sterk pro-Atlantische buitenlandcommentator. Maar Brill had nog een grotere in petto:

Net zoals de Koerden verdienen de Baluchi's wellicht meer steun voor hun nationale verlangens. Maar hoe knellend sommige staatkundige eenheden ook zijn, ze kunnen niet op grond van abstracte principes worden ontbonden. Een afscheiding kan vooruitgang betekenen (Oost-Timor), maar ook nieuw onheil aanrichten (Zuid-Soedan). En een nieuwe staat komt er niet alleen omdat hij legitiem is, maar ook en vooral omdat er in de machtsverhoudingen een bedding voor is.

Oftewel: dat zelfbeschikkingsrecht is een leugen, en dat: als er '... in de machtsverhoudingen een bedding voor is', kan natuurlijk zonder enige aarzeling aangevuld worden tot: als er "in de machtsbelangen van het westen een bedding voor is".
    Maar zelfs de meest basale begrippen: de bevordering van de democratie en de mensenrechten, zijn zaken dat alleen steun vinden indien het in het eigen straatje van pas komt (door toeval: alweer van Brill):

Uit: De Volkskrant, 29-01-2011, column door Paul Brill

Een lastig dilemma voor VS én Europa

Tussentitel: Omwenteling in Egypte zal constellatie in heel Midden-Oosten veranderen

De Jasmijnrevolutie in Tunesië kan nog alle kanten oprollen, maar voorlopig staat ze in de annalen als een bevrijdende gebeurtenis, die door bijna iedereen kan worden toegejuicht. ...
    Het is duidelijk dat de gebeurtenissen in Tunesië inderdaad een inspiratiebron vormen voor de protestbewegingen die zich in Algerije, Jordanië, Jemen en vooral Egypte hebben gevormd. Maar die hebben wel een totaal andere connotatie, wat in het bijzonder geldt voor Egypte. Met zijn nog geen 10 miljoen inwoners en bescheiden internationale rol kan Tunesië in beginsel heel goed een regime change doormaken zonder veel strategische repercussies. ...

Red.:    'strategische repercussies'... één van de eufemismen voor "eigenbelang".

Dat ligt in Jemen, vanwege zijn strategische ligging en vanwege de subversieve aanwezigheid van strijdgroepen die verwant zijn met Al Qaida, al anders. Laat staan als het gaat om Egypte, verreweg het bevolkingrijkste land van de Arabische wereld. Hier bevindt zich het kloppend hart van het Midden-Oosten, met Caïro als grootste stad en cultureel centrum.
    Vraagje nog: wiens eigenbelang? (pas op: retorische truc):

Zou Egypte gaan schuiven, dan kan dit vérgaande gevolgen hebben voor de hele constellatie in de regio. ... Het is de steun en toeverlaat van de Verenigde Staten ...

Precies. Overigens: de retorische truc komt van de redactie, want natuurlijk wist iedere enigszins objectieve waarnemer dat al ...

De nauwe verbintenis heeft ervoor gezorgd dat Washington altijd moeite heeft om een duidelijke houding te bepalen als het Egyptische bewind weer eens een loopje neemt met mensenrechten en democratische regels. Vanwege hun eigen achtergrond zijn de Amerikanen intuïtief geneigd om zich op te werpen als medestander van hen die ijveren voor vrijheid en democratie. Zeer sterk was die neiging kort na de veldtocht in Irak, toen de euforie over de snelle overwinning de regering-Bush ertoe bracht om de hele Arabische wereld te manen tot het uitbannen van de autocratische vormen en gedachten. Maar naarmate de werkelijkheid weerbarstiger bleek en bestaande allianties in het ingewikkelde machtsspel hun waarde bewezen, nam Washington weer gas terug en koos het voor een middenweg: geregelde aandrang op de Arabische bondgenoten om hun leven in democratische zin te beteren, maar nooit op een toon die de indruk zou wekken dat actief aan de stoelpoten van het zittende bewind wordt gezaagd.

Omslachtig veel woorden voor wat iedere objective waarnemer allang had geconstateerd: de woorden zijn slechts voor de bühne - de daden van Amerika zijn altijd sterk antidemocratisch geweest - zodra haar eigenbelang ook mar in het geringst een factor was. Het is alleen opvallend het nu ook te kunnen halen uit de woorden van een rabiaat atlanticus.
   En hij was niet de enige:

Uit: De Volkskrant, 29-01-2011, van verslaggever Arie Elshout

Egypte is Obama's zorgenkindje

Egypte stelt Obama voor een duivels dilemma: steun aan Mubarak betekent het demasqué van de Amerikaanse democratische agenda. Mubarak laten vallen, is een sprong in ’t duister.

Tussentitel: Obama hoopt op een revolutie op kousenvoeten

Wat nu in de Arabische wereld gebeurt, doet denken aan Oost-Europa ruim twintig jaar geleden. Daar begon toen het ijs van de Koude Oorlog te kruien, in het Midden-Oosten heeft het volksoproer de vorm aangenomen van een zich snel verspreidend vuur. Hoe dat in goede banen te leiden?, vragen de Verenigde Staten zich af. In het Oostblok liep het destijds goed af voor ze, maar of dat in het Midden-Oosten ook zo gaat, is hoogst onzeker. Het wordt spannend voor hen.
    President Obama zei deze week in zijn State of the Union, dat de VS achter het volk van Tunesië staan en de democratische aspiraties van alle volkeren steunen. Maar nu de vonk naar Egypte is overgeslagen, een van zijn belangrijkste bondgenoten in de regio, laat hij zich voorzichtiger uit. Hij ziet de protesten als een gevolg van 'opgekropte frustraties' en zegt bij president Mubarak herhaaldelijk te hebben aangedrongen op hervormingen. Maar tot nu toe heeft hij geen partij gekozen. En dat heeft te maken met een levensgroot Amerikaans dilemma.
    De Arabische wereld vormt al heel lang een zorgenkind. Hoewel gezegend met olie, kampt zij met een diepe kloof tussen rijk en arm, een onderontwikkelde bevolking en veel jongeren en weinig werk. ...
    Tientallen jaren lang kozen Amerikaanse presidenten ter wille van de stabiliteit in de olierijke regio voor het behoud van de status quo, de bestaande toestand. Zij stonden pal achter de autocratische regimes.   ...

Red.:    Nauwelijks nog verdere uitleg nodig. Misschien nog dit: in het geval van revoluties in landen als Oekraïne, was er geen enkele hoop voor een kousenvoeten revolutie - men hoopte op de grootst mogelijke oproer. Met als enige onderscheidende factor tussen de diverse gevallen: eigenbelang. En als kennelijk totaal irrelevante factor: democratie.
    De cynicus heeft minder moeite met deze onaangename waarheden:

Uit: De Volkskrant, 02-02-2011, column door Arnon Grunberg

Ballenbak

Decennia zwegen wij over martelingen in Egyptische politiecellen, corruptie en vervalste verkiezingsuitslagen. Mubarak was een dictator, maar wel onze dictator. Zoals de behandeling van vrouwen in Afghanistan (nu en dan) onze aandacht opeist, maar vrouwen in Saoedi-Arabië genegeerd kunnen worden. Het Saoedische koningshuis mag er andere normen op nahouden dan wij, het blijft een bevriend koningshuis.
    De politiek van de EU en Amerika ten aanzien van de Arabische wereld kan worden samengevat als: zwaar gedoseerd engagement.
    Mensenrechten waren alleen een probleem als de dictator in kwestie uit de gratie viel.   ...

Red.:    Volkskrant-correspondent Arie Elshout doet het nog eens dunnetjes over:

Uit: De Volkskrant, 02-02-2011, van verslaggever Arie Elshout

Analyse | Verdedigen democratie botst met strategische belangen in regio

VS komen zichzelf tegen

De Egyptische revolutie heeft het beleid van de Verenigde Staten in het Midden-Oosten van zijn ankers geslagen. Alles wat de Verenigde Staten ooit hebben gezegd en gedaan, keert zich tegen hen. Als vaandeldrager van de democratie moeten ze de volksopstand begroeten als een oplossing, maar als verdediger van hun belangen in de regio hebben ze een probleem. Een supermogendheid komt zichzelf tegen.   ...
    Clinton schaarde zich zondag in de talkshows achter de 'gerechtvaardigde grieven van het Egyptische volk'. Met Obama wil zij niet aan de verkeerde kant van de geschiedenis eindigen. Amerika moet kiezen voor democratie. Dat is het aan zijn democratische stand verplicht.
    Maar zo moeilijk als het is om Amerika's democratische geloofsbrieven te verloochenen, zo lastig is het om de Amerikaanse strategische belangen te negeren. Want democratie in Egypte kan betekenen dat er een regime aan de macht komt dat zich minder daaraan gelegen laat liggen. ...
    Als Amerika's belangrijkste bondgenoot in de regio bouwde Mubarak een vanuit westers oogpunt indrukwekkende staat van dienst op. Hij steunde Amerika bij zijn pogingen de nucleaire ambities van Iran in te tomen. Hij hielp bij het vormen van een regering in Irak. Nooit deed hij moeilijk over de olieaanvoer voor Europa via het Suezkanaal. Voorbeeldig hield hij zich aan het door zijn voorganger Sadat gesloten vredesverdrag met Israël, waardoor een nieuwe Arabisch-Israëlische oorlog zo goed als ondenkbaar werd.
    Mubarak wordt dus met recht een hoeksteen van het Amerikaanse beleid genoemd. ...

Red.:    Maar er zijn er meer:

Uit: De Volkskrant, 02-02-2011, door Maaike Warnaar en Stefan de Vries

VS en Westen verliezen aan macht in Midden-Oosten

Maaike Warnaar is universitair docent internationale betrekkingen en Stefan de Vries is politicoloog aan de UvA. Zij menen dat de VS moeten openstaan voor de veranderingen die zich aandienen in het Midden-Oosten.

De Amerikaanse democratiseringsretoriek stond altijd al op gespannen voet met Amerikaanse belangen in het Midden-Oosten, maar in de huidige omstandigheden is het dilemma wel heel acuut. De regering van Obama was er als de kippen bij om haar steun uit te spreken voor de protesten in zowel Tunesië als Egypte, maar ziet de leiders eigenlijk niet graag vertrekken. Met de recente ontwikkelingen in de Arabische wereld is het Amerikaanse dilemma groter dan ooit: moeten de VS de oppositie steunen en democratisering aanmoedigen, of de zittende macht blijven steunen?   ...

Red.:   En ook laat weer van zich horen:

Uit: De Volkskrant, 04-02-2011, column door Arnon Grunberg

Speeltje

Afgelopen zondag stuurde Obama de gepensioneerde diplomaat Frank Wisner ... naar Egypte. Wisner was Amerikaanse ambassadeur in Caïro geweest, hij kende Mubarak goed, ze mochten elkaar. ...
    Uit de behoedzame reacties van het Westen kan de strategie van Obama en de EU worden opgemaakt. Zolang het Egyptische leger achter Mubarak staat, en vooralsnog staat dat leger achter Mubarak, steunt het Westen Mubarak.
    Waaruit weer eens blijkt wat democratie is: een speeltje voor het volk als de belangen zijn gediend.
    Onze leiders verhouden zich tot de democratie als een priester die al zestig kinderen heeft misbruikt tot het celibaat.

Red.:    Nog een waarnemer:

Uit: De Volkskrant, 10-02-2011, door Martin Janssen

Egypte biedt nieuwe kans

Martin Janssen | De auteur is Arabist. Volgens hem is in Egypte mogelijk wat in Irak niet lukte: het succesvol steunen van democratisering. Lukt dat, dan sneuvelt het dogma dat democratie en stabiliteit elkaar uitsluiten in het Midden-Oosten.

...   De ontwikkelingen in Egypte onderstrepen het dilemma van het Westen, dat zichzelf graag ziet als boegbeeld van democratie en mensenrechten, maar in dit deel van de wereld koos voor stabiliteit die vooral de westerse economische belangen moest veiligstellen.   ...

Red.:    En nog een staat:

Uit: De Volkskrant, 19-02-2011, van correspondent Diederik van Hoogstraten

Klein Bahrein is van groot belang voor VS

Tussentitel: Bahrein dient als cruciale uitvalsbasis Amerikaanse leger

Het effect van de revoltes in Egypte en Tunesië is nog lang niet uitgewerkt. In Bahrein, Jemen en Libië is de strijd losgebarsten. In Marokko staan de jongeren klaar. Facebook en Twitter zijn onmisbaar voor de organisatie.
    Bahrein heeft olie, net als de meeste Amerikaanse bondgenoten in het Midden-Oosten. De belangrijkste link tussen de Golfstaat en de VS is echter niet economisch maar militair. Bahrein dient als een cruciale uitvalsbasis voor het Amerikaanse leger.
    De nauwe relatie zou kunnen verklaren waarom Washington zich vooralsnog afzijdig heeft gehouden. Over het geweld van het oude Egyptische regime en de Iraanse heersers heeft president Obama zich bij diverse gelegenheden helder uitgesproken. Over het staatsgeweld in Bahrein sprak zijn woordvoerder alleen van 'sterke afkeuring'.
    Minister Clinton van Buitenlandse Zaken riep deze week wel op tot terughoudendheid. Maar voor haar is de crisis in Bahrein des te pijnlijker door recente pogingen om de 'modernisering' van het regime aldaar openlijk te prijzen. Twee maanden geleden was Clinton nog in Bahrein om de 'vooruitgang op economisch, politiek en sociaal terrein' te prijzen.   ...

Red.:    Ook onder de "heiligen" in de politiek is leugen en huichelarij de norm:

Uit: De Volkskrant, 23-02-2011, column door Arnon Grunberg

Woedend

De secretaris-generaal van de VN, Ban Ki-moon, heeft veertig minuten gebeld met Kadhafi om het geweld in Libië te stoppen. In het persbericht stond dat Ban Ki-moon woedend was. ...
    Beter kan de machteloosheid van de 'internationale gemeenschap' niet worden samengevat. Wat doet zij tegen geweld? Veertig minuten telefoneren met degene die aanstichter is van bloedvergieten.
    Die machteloosheid is een keuze. De internationale gemeenschap vindt bloedvergieten alleen een probleem als het Westen zelf erdoor bedreigd wordt. ...
    In Congo gaat het bloedvergieten op grote schaal al jaren door, maar het schijnt Ban Ki-moon niet woedend te maken.

Red.:   Militair Bradley Manning, die documenten naar WikiLeaks heeft gelekt, wordt door middel van maandenlange eenzame opsluiting gemarteld door Amerika. En wie daarover zijn recht op vrijheid van meningsuiting wenst uit te oefenen, komt ook de staat tegen:

Uit: De Volkskrant, 14-03-2011, van correspondent Arie Elshout

Kritiek op behandeling Manning kost woordvoerder ministerie zijn baan

Ophef rond WikiLeaks-militair

De woordvoerder van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken heeft zondag ontslag genomen. Tot ongenoegen van president Obama had hij harde kritiek geleverd op de behandeling van Bradley Manning, de militair die vastzit wegens het lekken van staatsgeheimen aan WikiLeaks. Het ontslag lijkt erop te wijzen dat de zaak-Manning een splijtzwam-in-wording is.
    De woordvoerder, Philip Crowley, sprak vrijdag op een seminar aan het Massachusetts Institute of Technology in Boston. Voor een klein gehoor werd hem een vraag gesteld over Manning en over het 'martelen van een gevangene in een militaire gevangenis'. Crowley noemde daarop Mannings behandeling 'belachelijk, contraproductief en dom'. Volgens aanwezigen verklaarde hij niet te begrijpen waarom het ministerie van Defensie dit doet. De woordvoerder had gezegd dat zijn opmerkingen aan hem mochten worden toegeschreven, hoewel hij daaraan later toevoegde op persoonlijke titel te hebben gesproken.    ...

Red.:   Naast democratie is de andere kandidaat voor het meest misbruikte begrip in de buitenlandse politiek dat van de mensenrechten. Met dat begrip in de hand wordt er dusdanig op losgelogen dat het door Willie Wortel ontworpen leugenpietje (een vogeltje dat bij het horen van een leugen à la het vogeltje in de gelijknamige klok naar buiten komt om "Koekoek!" te roepen) bewusteloos neer zou vallen:

Uit: De Volkskrant, 10-02-2011, door Hans Moleman

Profiel | Lobsang Sangay

Jurist wordt leider Tibetaanse ballingen

Harvard-jurist hoopt zijn internationale netwerk te kunnen gebruiken voor de strijd tegen China.

Een aan Harvard opgeleide hoogleraar in de rechten wordt het nieuwe gezicht van de Tibetaanse vrijheidsbeweging. Dr. Lobsang Sangay (43) begint in augustus als premier van de Tibetaanse regering in ballingschap.
    Sangay, een kind van Tibetaanse vluchtelingen die in India rechten studeerde en later aan Harvard promoveerde op de ontwikkeling van de Tibetaanse ballingenbeweging, werkt en woont al zestien jaar in de VS, waar hij verbonden is aan de Harvard Law School.   ...

Red.:    Leugen nummer één: immigranten uit Turkije die in Nederland wonen zijn Nederlanders, en mogen beslist geen Turken genoemd worden (volgens Hans Moleman, de Volkskrant, en de hele oligarchie). Net zo min als immigranten uit Marokko Nederlanders zijn, en beslist geen Marokkanen. Dus die kerel die geboren is in India (uit Tibetaanse emigranten) en naar Amerika in gemigreerd, is volgens deze regels Amerikaan. Vervolgens Indiër. En heeft dus geen enkele aanspraak op de titel "Tibetaan". Het is dus doodgewoon de vertegenwoordiger van een zich vijandig gedragen buitenlandse macht. Uit wiens mond het begrip mensenrechten even veel waarde heeft als uit de mond van, laten we actueel zijn, Moamar Kadhafi.
    Een illustratie van dat laatste: als de Tibetaanse als oorspronkelijk volk recht hebben op zelfbeschikking aangaande het Tibetaanse land, en de Chinezen aldaar als bezetters moeten verdwijnen, moeten degenen die het Amerikaanse continent bezet hebben en de aldaar wonende inheems volken hebben vervolgd, geknecht, onderworpen, en moreel vernietigd, allemaal onmiddellijk verdwijnen. Inclusief laatkomers als Lobsang Sangay.

'Tibet wordt bezet, er is voortdurende repressie, culturele assimilatie en economische marginalisering', aldus Sangay.

Een Lobsang Sangay die in Amerika dus precies dezelfde positie heeft als een Chinees in Tibet.
    Osama bin Laden is vermoord door Amerikaanse troepen. Maar dat is natuurlijk geen punt:

Uit: De Volkskrant, 03-05-2011, van verslaggever Rob Vreeken

Juristen stappen over bezwaren heen

De dood van Osama bin Laden brengt volkenrechtskundigen in een staat van professionele kramp. Ze weten dat er juridisch gezien kanttekeningen zijn te plaatsen bij de Amerikaanse actie, misschien zelfs flinke kanttekeningen, maar ze beseffen ook dat in de echte wereld soms de dingen nu eenmaal gaan zoals ze gaan.
    Van de geraadpleegde juristen is Robert Goldman van het Washington College of Law nog het positiefst. Hij ziet de actie vooral als een uitvloeisel van het recht van zelfverdediging dat de VS sinds 2001 in Afghanistan uitoefenen, een recht dat indertijd onomstreden was.
    Toch blijven er vragen. Geldt het argument van zelfverdediging na tien jaar nog? Was Bin Laden een rechtmatig doelwit? Kan de 'spillover' van het conflict reiken tot aan een rustige voorstad van Islamabad, ver voorbij de grens? Werd het grondgebied van Pakistan geschonden?
    ... Toch verzucht Goldman: 'Ik kan me niet voorstellen dat er veel bezwaar zal worden gemaakt, ook niet door mensenrechtenorganisaties.'
    Precies dat laatste is voor Jan Wouters van de universiteit van Leuven reden zijn volkenrechtelijke bezwaren dan maar even te laten varen. Hij voelt zich verscheurd tussen de verheugde politieke reacties en 'het strikte waken over de legaliteit'. Uiteindelijk komt hij met de nodige vakmatige pijn uit op zoiets als: niet conform het internationaal recht, wel legitiem.

Red.:   Hetgeen natuurlijk dan en slechts dan het geval kan zijn, als de betrokken partij aan onze kant staat. Voor partijen aan de andere kant, zeg bijvoorbeeld China of Rusland, geldt dat in alle omstandigheden en ongeacht welke provocatie dan ook, ze zich volkomen aan de letter van de wet moet houden. Plus alle door het westen aangenomen regels omtrent mensenrechten en dergelijke.
    Een oudere kwestie die hier nog niet aan de orde is geweest:

Uit: De Volkskrant, 04-05-2011, door Arie Elshout

Analyse | Debat over Guantánamo Bay laait op na de geslaagde actie tegen Bin Laden

Dankt Obama zijn triomf aan marteling?

Verhoren in Guantánamo Bay leidden uiteindelijk naar de schuilplaats van Bin Laden.

Guantánamo Bay blijft als een doorn in het Amerikaanse vlees prikken. Het morele dilemma dat met deze naam is verstrengeld, doet zich door de dood van Osama bin Laden opnieuw voelen. ...

Red.:   Natuurlijk zou er aangaande bijvoorbeeld China of Rusland totaal geen moreel dilemma zijn: gevangen-houden zonder proces is dan een volstrekt eenduidig bewijs van de absolute verdorvenheid van het systeem.
    Een kleine beschouwing over de stelselmatigheid van de leugens:

Uit: De Volkskrant, 25-05-2011, column door Wim Bossema

Waarom Tibet niet en Syrië wel: olie zeker?

Waarom Libië wel en Tibet niet? Met dat zinnetje in een opiniestuk in The Guardian verwoordt de Britse historicus Mark Mazower kernachtig het groeiend onbehagen over de interventie die de inwoners van Benghazi van de ondergang redde. Want: hebben sommige wereldburgers meer recht op bescherming door de 'internationale gemeenschap' dan andere?
    Als de Libiërs beschermd mogen worden, dan wellicht de Palestijnen in Gaza ook, ging Mazower verder. Hij vroeg het aan een 'mensenrechtenkruisridder' uit de entourage van Obama, maar die veranderde op slag in 'een ouderwetse diplomaat met een hoop keelgeschraap'.   ...

Red.:   "En zo zou ik nog uren door kunnen gaan ...", cabaretier Freek de Jonge parafraserend.

Velen waren tegenstanders van de Irak-oorlog van president Bush. Dat was geen humanitaire interventie want de burgerbevolking werd aanvankelijk helemaal niet beschermd, meenden de tegenstanders. ... De neo-conservatieve interventionisten rond Bush wilden schurkenstaten aanpakken, omdat die een bedreiging vormen voor het westen. Dat was heel iets anders. Maar als het effect hetzelfde is, wat doen de intenties er dan eigenlijk toe? Je kunt nog een stap verdergaan in dit horror-scenario: wordt Libië geen tweede Irak? Wachten de Libiërs jaren van aanslagen, geweld en zwak bestuur?
Het lijstje kan iedereen zelf uitbreiden. Waarom wel Libië en niet Syrië? Waarom wel Libië en niet Noord-Korea? Waarom wel Libië en niet Soedan? Olie, hoor je overal al roepen: Libië is een olieland, die andere niet. Dat is onmiskenbaar zo. Obama moet de niet-westerse wereld er daarom van overtuigen dat ingrijpen in Libië vooral een morele plicht is. ...
De belangrijkste kwestie waarop de VN en de interventionisten rond Obama een antwoord moeten vinden is deze: de macht van de VN om burgers te beschermen is beperkt tot hooguit een of twee plekken in de wereld tegelijk. Als de internationale gemeenschap zich verantwoordelijk voelt, wordt bescherming een recht. Dan wordt al die andere slachtoffers, voor wie geen hulp beschikbaar is, onrecht aangedaan.

Waarbij de één of twee gevallen gekozen worden natuurlijk zaken zijn waarbij de Amerikanen een belang hebben, zodat het hele principe ononderscheidbaar is van pure imperialistisch eigenbelang. En datgene dat groen is als een kikker, springt als een kikker, en kwaakt als een kikker, hoogstwaarschijnlijk wel een kikker moet zijn.
Een stem uit het verleden:

Uit: De Volkskrant, 20-07-2011, column door Marjolein van de Water, redacteur van de Volkskrant.

De generatie dictators die oppositie kweekte

Juan Bordaberry, ooit de machtigste man van Uruguay, stierf zondagnacht, 83 jaar oud, in de eenzaamheid van zijn huisarrest. De voormalige dictator behoort tot een generatie Latijns-Amerikaanse dictators die met steun van de Verenigde Staten een andere koers gaven aan hun land ...

Red.: Nooit voor democratie geweest, die Amerikanen. Uitsluitend en alleen voor eigenbelang. Wat ze verkochten met leugens en propaganda:

In de jaren zestig en zeventig gingen dictators in veel Latijns-Amerikaanse landen de strijd aan met marxistische guerrillagroeperingen.

Gewoon groepen die voor de belangen van de lagere klassen opkwamen. Waar de Amerikanen belangen hebben bij graaiende dictators die het geld geroofd van hun burgers naar de westerse banken brengen.
Zoals al gezien: de grootste leugenaars vindt je onder de grootste ideologen - die er vaak ook meerdere vormen van ideologie naast elkaar op nahouden. Het is dan ook geen wonder dat de rabiate Europa-ideoloog Frans Timmermans ook een rabiate mensenrechten-ideoloog is:

Uit: De Volkskrant, 16-04-2012, door Frans Timmermans, Tweede-Kamerlid voor de PvdA, en Kirsten Meijer, internationaal secretaris van de PvdA.

Stem Nederland gemist als mensenrechtenaanjager

Rosenthal wil koopman, en geen dominee zijn. Maar als je mensenrechten wilt bevorderen, kan je niet met twee maten meten.

Twee onderwerpen vallen op in het buitenlands beleid van dit kabinet: de in het gedoogakkoord opgenomen nauwere relatie met Israël en de mogelijke breuk met zestig jaar Nederlands mensenrechtenbeleid. ...
Bij zijn start als minister was Rosenthal de mensenrechten als pijler van het buitenlands beleid gewoon vergeten. Alleen omdat hij het door CDA-Kamerlid Ormel verzonnen beeld omarmde van een zogenaamde driepoot 'veiligheid, handel en mensenrechten', kon Rosenthal doen alsof dat niet zo was. Tegelijkertijd maakte hij een karikatuur van het mensenrechtenbeleid van zijn voorgangers, door net te doen alsof zij alleen maar met het moraliserende vingertje zwaaiden en dan ook nog eens in ieder land van de wereld. ...

Red.: Een accurate voorstelling van zaken, zoals we zo meteen zullen zien - maar om andere redenen dan Rosenthal voor ogen heeft.

Die tijd zou nu voorbij zijn en Nederland zou eindelijk meer aan de effectiviteit van de bevordering van mensenrechten gaan denken. ...
Ondanks een eindeloze stroom woorden over die receptorbenadering, kan niemand precies duiden wat nu het verschil is met het bestaande beleid. Kern lijkt te zijn dat de mensenrechten het best bevorderd kunnen worden als men rekening houdt met de cultuur van het betreffende land. China wordt dan altijd meteen als voorbeeld genoemd. Samenwerken, begrip tonen, niet oordelen. ...

En daar komt meteen de aap uit de mouw: dat hele mensenrechten-gedoe is voor een groot deel ordinair anticommunisme:

De veronderstelling is dan dat de Chinezen ook zelf heel graag de mensenrechten willen bevorderen, als het maar niet op een 'westerse' manier hoeft te gebeuren.
China noemt dat zelf 'de derde weg'. In feite bestaat die vaak uit het niet nakomen van internationale verplichtingen (berechting en opsluiting van dissidenten is nog steeds aan de orde van de dag).

Net als in de hele islamitische wereld, en in feite overal waar "dissidenten' zijn die ven "dissident" zijn als de Chinese dissidenten', dat wil zeggen: zich tegen de staatsinrichting keren. Ook in Nederland zetten ze je vast als je een waxinelichthouder naar het voertuig van het staatshoofd gooit. Zo iemand noemen ze hier gestoord. Natuurlijk zijn de Chinese "dissidenten" gezien vanuit de Chinese cultuur, die al eeuwenlang sterk conformistisch is, minstens even gestoord. En even gestoord zijn volgens de moslims degenen die een koran verbranden - en moslims gooien die koranverbrandes niet in de gevangenis - die hangen ze op. Waar je Frans Timmermans niet over zal horen. Sterker:

Maar als het om Iran gaat, zal je de minister nooit horen over 'rekening houden met de lokale cultuur'. Dan zijn mensenrechten per definitie universeel en kan de veroordeling niet hard genoeg zijn. Zeer terecht, maar oordeel dan niet met twee maten. Dat doet deze minister wel. Niet alleen bij China, maar ook bij het aanspreken van bondgenoten als Israël en de Verenigde Staten.

Frans Timmermans is er dus zelfs actief tegen dat er wél iets van gezegd wordt - dat ophangen van dissidenten in Iran. Want Iran is islamitisch. En veel Nederlandse immigranten zijn ook islamitisch. En van immigranten mag je nooit, nooit, nooit iets slechts zeggen. Dus mag je van de islam nooit, nooit, nooit iets slechts zeggen. En als je dus iets slechts wil zeggen aangaande schenden van mensenrechten, moet je je dus altijd beperken tot communisten. Of iets dat daar op lijkt.
Nu heeft niet alleen deze redactie, maar ook en vaste columnist van de Volkskrant hierop gereageerd. Zonder het te beseffen, want die columnist richtte zich tot Frits Bolkestein, die ook iets had opgemerkt op dit terrein. De reacties passen echter ook naadloos achter het stuk van Timmermans:

Uit: Volkskrant.nl, Opinie, 15-04-2012, door Thomas von der Dunk

'Wil het westen de wereld nog wel snappen?'

Frits Bolkestein geeft sprekende voorbeelden van ontoereikend rechts denkvermogen, aldus Thomas von der Dunk. 'Wie iets wil bestrijden, zal het echter toch eerst moeten begrijpen, want anders wordt hij een Don Quichotte.'

Een van de gevolgen van de huidige ideologische dominantie van rechts is de toenemende intellectuele onwil in de politiek om nog iets van de wereld - en vooral van een andere denkwereld dan de eigen - te willen begrijpen, een manco dat ook bij menig commentator te bespeuren valt. ...

Red.: Waaronder dus Frans Timmermans cum suis.

Dat wreekt zich vooral als anderen een met-twee-maten-meten menen te moeten constateren - bijvoorbeeld bij Suriname en bij de cartoonrel. (...) Grote verontwaardiging nu over de wijze waarop Bouterse zichzelf voor vijftien moorden in 1982 amnestie heeft gegeven.
    Maar waren we even verontwaardigd over het vijftigduizendvoud (!) daarvan aan doden dat de gewelddadige machtsovername van Suharto zestien jaar eerder in onze andere exkolonie met zich meebracht? Nee: Suharto was anticommunistisch, dus 'onze' boef, terwijl Bouterse flirtte met de grootste obsessie van Washington: het inmiddels allang tandeloze regime van de Castro's.
    Pikant coïncidentie: terwijl wij Bouterse per se voor de rechter willen slepen, gaf tegelijk het Openbaar Ministerie in Arnhem te kennen dat Nederlandse oorlogsmisdaden in Rawagede natuurlijk niet meer vervolgd kunnen worden, omdat zij verjaard zijn. Als het om de Duitse van slechts een paar jaar eerder gaat, horen zo'n geluid vanuit Den Haag nooit.
    Toen Nederland in 1971 de verjaring van oorlogsmisdaden ophief, werden de eigen in Indië daarvan zeer nadrukkelijk van uitgezonderd. En zoals Wernher von Braun, ondanks zijn massale gebruik van slavenarbeid in nazidienst nog na 1945 ongestoord carrière in Amerikaanse koude-oorlogs-dienst kon maken ...

Je weet niet of je moet lachen of huilen, bij de constatering van zo veel huichelachtige hypocrisie en leugenachtigheid.

Naar Politiek, leugens

, Politiek lijst

, Politiek & Media overzicht

, of site home