 |
Uit: De Volkskrant, 24-10-2007, hoofdredactioneel commentaar Ook goedwillende ouders falen soms Wederom stoere taal uit de Tweede Kamer. De ouders van jeugdige vandalen en criminelen moeten zelf opdraaien voor de schade die hun kinderen aanrichten. Wie niet wil opvoeden, moet het maar in zijn portemonnee voelen. Ook wordt gedacht aan boetes en het korten op de kinderbijslag. ... De stoere taal is een reactie op de ‘softe’ jaren zestig en zeventig, toen de individuele verantwoordelijkheid inderdaad ondergesneeuwd dreigde te raken. Maar het botweg opleggen van die verantwoordelijkheid miskent dat er ook factoren zijn die buiten controle van het individu liggen. ... Red.: Dat ook de ouders zelf vinden dat ze het niet goed doen blijkt hier: Uit: De Volkskrant, 22-08-2007, van verslaggever Jaap Stam Ouders: opvoeding moet strenger Ouders vinden andermans kinderen asociaal en stiekem | 89 procent van ouders vindt dat school leerlingen best harder mag aanpakken Tussentitel: Over de opvoeding van de eigen kinderen zijn ouders dik tevreden Kinderen moeten strenger worden opgevoed en minder worden verwend, vinden ouders. Zij ergeren zich vooral aan de kinderen van een ander. Die vinden ze brutaal, asociaal, stiekem en ongehoorzaam. De opvoeding van hun eigen kinderen krijgt een dikke voldoende. Dat blijkt uit een onderzoek dat J/M, het maandblad voor ouders met schoolgaande kinderen, heeft laten uitvoeren ter gelegenheid van zijn tienjarig bestaan. Aan het onderzoek hebben 317 moeders en 296 vaders van basisschoolkinderen meegedaan. Volgens het uitvoerende onderzoeksbureau Qrius is dat representatief voor Nederlandse ouders. De resultaten worden vandaag bekendgemaakt. Tweederde van de ouders spreekt zich uit voor een straffere hand. Voor zover bekend is het voor het eerst dat ouders zich keren tegen een slappe aanpak in de opvoeding. ... De meeste vaders en moeders vinden dat ze het zelf prima doen. Ze geven zich gemiddeld een 7,2. Hun partner krijgt een 7,4. Moeders noemen als hun grootste fout dat ze te vaak toegeven en niet consequent genoeg zijn. Vaders vinden zich eerder te streng. Een kwart van de vaders en 9 procent van de moeders twijfelen (bijna) nooit aan zichzelf. ... Red.: Sociologisch is het idee dat ouders hebben dat ze het zelf beter doen natuurlijk volstrekte onzin: er is sociologisch gezien maar één groep ouders, en het oordeel over "ouders" slaat dus ook op zichzelf. Het afwijkende oordeel over zichzelf is dus puur iets dat de ouders verzinnen ten gunste van zichzelf, voor de onderzoeker en zijn enquête - wat in vaktermen "sociaal gewenste" antwoorden heten, en hier eigenlijk "psychologisch gewenst" is. Vastgesteld hebbende dat de goede opvoeding kennelijk grotendeels verloren is gegaan, op naar de oorzaken: de door de Volkskrant al genoemde 'softe jaren zestig en zeventig'. Meer specifiek staan achter die 'softe jaren zestig en zeventig' weer allerlei ideologieën - in dit geval allerlei idealistische vrijheids- en zelfopvoedings-ideeën. Ideeën zoals gekoesterd in de linksige intellectuele top van de maatschappij, misschien zelfs passend voor sommige van de eigen kinderen, maar volstrekt ongeschikt als opvoedingmodel voor de hele maatschappij - die uit meer bestaat dat zachtmoedige kindertjes van alfa-/gamma intellectuelen. Dat daar de bron ligt, blijkt meteen zodra een tegengeluid te horen is - onderstaand de reactie van socioloog en allochtonenknuffelaar Pieter Hilhorst, die in iedereen graag het goede ziet: Uit: De Volkskrant, 04-09-2007, column door Pieter Hilhorst Het heilloze verlangen naar de knoet Kinderen zijn onbeschoft en ouders onbekwaam. Dat vindt ruim driekwart van de ouders die door J/M zijn geënquêteerd. De ouders vinden kinderen van anderen te brutaal, te asociaal en te ongehoorzaam. Vier van de vijf respondenten vinden dat de maatschappij verloedert. Ze maken zich zorgen over agressie, een overdaad aan expliciete seks, moslimterreur, milieuvervuiling en commercialisering. Kinderen moeten strenger worden opgevoed en minder worden verwend. Leraren moeten leerlingen meer discipline bijbrengen. Opvallend genoeg beoordelen ouders hun eigen opvoedkwaliteiten als ruim voldoende. De fantasie van de door J/M geënquêteerde ouders is duidelijk. Als die kinderen van de buren thuis meer worden gedrild, schreeuwen ze niet meer zo in de tram, dan gooien ze niet meer achteloos hun chipszakjes op straat (die ze toch al niet zouden moeten eten, ze zijn al veel te vet) en reageren ze niet meer brutaal als iemand ze aanspreekt op hun asociale gedrag. Wie de enquête leest, hoeft niet verbaasd te zijn over de populariteit van opvoedprogramma’s op tv. De discipline van de supernanny is een aanlokkelijk ideaal. Eén keer waarschuwen en dan linea recta naar het ‘stoutkrukje’ of de ‘nadenkkamer’. De ouders van J/M denken dat voor de kinderen van hun buren strenge straffen de beste manier is om hen in het gareel te houden. Dat is een tragisch misverstand. Hun visie op opvoeden lijkt nog het meest op het africhten van een hond. Je moet laten zien wie de baas is. Je moet duidelijke regels stellen en voorspelbare straffen uitdelen. Maar een kind dat leert te gehoorzamen, is nog geen kind dat leert zich verantwoordelijk te gedragen. Sterker nog: juist kinderen die thuis streng en autoritair worden opgevoed, voelen vaak geen enkele remming in een anonieme publieke ruimte. Ze hebben nooit geleerd met hun vrijheid om te gaan. Zij kunnen alleen in hiërarchische verhoudingen denken. En dus krijgt iedereen die ze op straat aanspreekt op hun gedrag een grote bek, want ‘die betweter moet niet denken dat hij over mij de baas kan spelen’. ... De etters waar de ouders van J/M zich aan ergeren, misdragen zich niet omdat ze te veel mogen, maar omdat ze te weinig kunnen. Ze hebben niet geleerd teleurstellingen te incasseren. Ze hebben niet geleerd zich in anderen te verplaatsen. Ze hebben niet geleerd een conflict zonder agressie te beslechten. Zulke kinderen zijn niet verwend, die zijn verwaarloosd. ... De opdracht is niet om lastige kinderen klein te krijgen, maar om ze groot te maken. Dat klinkt heel soft, maar is veel effectiever dan de knoet. Red.: Waarbij Pieter Hilhorst vergeet dat die softe methode de laatste veertig jaar dominant was, en tot de gesignaleerde ongewenste verschijnselen heft geleid. Maar ja, wie een ideologie heeft, kan daar met enige moeite wel een redenatie bij vinden. In dit geval door "minder vrijblijvend" te vervangen door "de knoet", en vervolgens dat laatste aan te vallen - een typische stroman-redenatie 
.Hoe ernstig de gevolgen van het verschijnsel zijn, staat in zijn volle omvang hier 
.En zelfs de jeugd vindt dit -van elkaar dan, natuurlijk: Uit: De Volkskrant, 13-11-2008, van verslaggevers Ad Bergsma en Peter de Greef Volgens een onderzoek van NCRV en de Volkskrant neigen jongere generaties meer naar narcisme dan de oudere Jeugd vindt zichzelf veel te verwend Twee op de drie jongeren vinden de verhouding rechten en plichten scheefgegroeid Jongeren maken zich grote zorgen over ‘de jeugd van tegenwoordig’. Zij vinden dat hun leeftijdgenoten te veel worden verwend, dat ze te veel worden aangemoedigd zich goed over zichzelf te voelen en dat ze mede daardoor te weinig rekening houden met anderen. Maar liefst twee op de drie jongeren (66 procent) tussen de 16 en 24 jaar vinden dat de verhouding tussen rechten en plichten bij de jeugd is scheefgegroeid. Dit blijkt uit een groot narcisme-onderzoek door TNS NIPO dat is uitgevoerd onder de Nederlandse bevolking in opdracht van de Volkskrant en de NCRV. Uit het onderzoek, een representatieve steekproef onder 1.300 Nederlanders, blijkt dat driekwart van de bevolking vindt dat ouders hun kinderen te veel verwennen. Een even groot deel meent dat de verhouding tussen rechten en plichten bij de jongste generaties zoek is. Jongeren eisen te veel, zo is de algemene opinie, en vragen zich te weinig af wat ze aan de samenleving kunnen bijdragen. ... Onderzoek in de Verenigde Staten door de psycholoog Jean Twenge toont aan dat kinderen uit de jaren zeventig, tachtig en negentig veel meer zelfvertrouwen hebben en assertiever zijn dan oudere generaties. Maar tegelijkertijd zijn ze vaker depressief en angstig, en niet bestand tegen de teleurstellingen van het volwassen leven. Ze zijn zo vol van zichzelf dat sprake is van ongezond narcisme. Uit het Volkskrant/NCRV-onderzoek blijkt dat jongere generaties ook in Nederland meer neigen tot narcisme dan oudere. ...
Red.: Het kan niet duidelijker. We wachten op de visie van Pieter Hilhorst - voorlopig staat hij te kijk als onbenul. De aandacht is even naar andere dingen gegaan, en ondertussen begint de publieke opinie aangaande opvoeding te schuiven. Aanleiding voor Pieter voor een weerwoord: Uit: Volkskrant website, Opinie, 28-04-2009, column door Pieter Hilhorst Met korte lontjes doe je zo! Kinderen zouden prinsen en prinsesjes zijn die weer eens ouderwets strenge ouders nodig hebben. Foute boel. Afgelopen week werd ik in chocoladeletters tot de orde geroepen: ‘Voed ze op!’ stond er op de voorpagina van De Telegraaf (21 april). De krant deed verslag van een debat in de Tweede Kamer en de boodschap was duidelijk: ouders maken er een potje van en de buschauffeurs en het ambulancepersoneel zijn de klos. Kinderen moeten zich normaal gedragen en ‘weer u zeggen tegen de onderwijzers’. Ik voelde mij betrapt. Ik heb twee kinderen die echt niet altijd u zeggen tegen onderwijzers. Mijn dochter en mijn zoon leken me tot voor kort nog een aardig stel, maar nu begreep ik dat ik er ernstig rekening mee moest houden dat ze binnenkort een buschauffeur of een ambulancebroeder tegen de grond zullen meppen. Attje Kuiken, Tweede Kamerlid voor de PvdA, heeft een duidelijke verklaring voor de om zich heen grijpende verloedering. ‘We hebben veel te veel prinsjes en prinsesjes die het woord ‘nee’ niet accepteren en een kort lontje hebben.’ Dat komt volgens haar door een opvoedingsideaal waarbij maximale zelfontplooiing voorop staat. Daarom is het ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken. Haar devies is duidelijk: wat we nodig hebben, zijn strenge vaders en strengere moeders die kinderen weer op hun plaats weten te zetten. ... Red.: En natuurlijk voert Pieter zijn twee welopgevoede en genetisch bevoordeelde gymnasiumkindjes aan als voorbeeld van hoe het zou moeten. Wat niet iedereen lijkt te begrijpen, dus legt hij het nog maar eens uit: Red.: Een aloude weerlegging is in kernachtige woorden gegoten door Marjolijn Februari: Uit: De Volkskrant, 02-05-2009, column door Marjolijn Februari Eerst de vorm dan de inhoud ... Toen ik erover na ging denken, schoten me steeds meer voorbeelden te binnen van situaties waarin de vorm er eerder is dan de inhoud. Er zijn in het leven allerlei momenten waarop je alvast de contouren schetst van je droom, terwijl je nog in afwachting bent van de vulling. Je koopt een bouwval, maar je hebt nog geen geld om hem op te knappen. Je begint een relatie, in de hoop dat de liefde later vanzelf komt. Op sommige terreinen wordt gebruik gemaakt van deze mogelijkheid om plaatsbezetters in te schakelen. Zo worden kinderen opgevoed tot moreel bewuste volwassenen door ze gedrag aan te leren waarbij ze pas later de emoties en argumenten vinden. Ze leren bijvoorbeeld onderhandelen met andere kinderen door het langdurig te doen, totdat ze pas op latere leeftijd begrijpen waarom onderhandelen beter is dan erop losslaan. 'Going through the motions' heet het in de Engelstalige literatuur, en daarvoor is geen goed Nederlands equivalent. Je leert gedrag door de bewegingen te maken en de loze vorm te volgen - de inhoud komt pas veel later. ... Red.: Het model van Pieter is dat van het uitleggen: je moet je kindjes alles uitleggen waarom ze moeten doen wat ze moeten doen. In extrema doorgevoerd: als je op de pot zitten moet je ze gaan uitleggen dat roeren in de poep niet goed is vanwege de bacteriën die erin zitten. In plaats van gewoon "Bah!" roepen en het handje wegtrekken. Peter wil altijd alles aan iedereen uitleggen: als jongens overlast veroorzaken, moet je ze gaan uitleggen dat ze overlast veroorzaken. Alsof ze dat zelf niet weten, want dat was de reden van hun gedrag: overlast veroorzaken - dat wil zeggen: aandacht trekken. En als niet-ouder van deze jongens heb je totaal geen enkele verplichting tot het geven van aandacht - die plicht bij de ouders. De niet-ouders hoeven maar één ding te doen: het stoppen van de overlast - het stoppen van het gedrag. En als ze het zelf niet kunnen, is daarvoor een maatschappelijk substituut: de politie. En de reden dat deze vorm van gedragcorrectie noodzakelijk is, omdat ze die gedragscorrectie, in de vorm van 'going through the motions', nooit of onvoldoende gehad hebben. Omdat de ouders het niet kunnen, of gedacht hebben dat je gedrag ook kan aanleren, "door het uit te leggen". Wat ongetwijfeld in aanzienlijke mate kan bij kindertjes die een goede aanlag hebben voor "leren door uitleggen", maar dat dat zijn, even ongetwijfeld, alleen de kindertjes redelijk bovenin de piramide - Pieter's gymnansiumkindjes. Overigens reageert Pieter natuurlijk wel op het stuk in de Telegraaf, want dat is makkelijk - foute krant, dus alles wat erin staat is ook fout. Het onderzoek waar Ad Bergsma en Peter de Greef boven over rapporteren heeft hij maar laten lopen. Evenals de veelvuldige publicaties van specialisten over het onderwerp, zoals Martine Delfos 
. Helemaal onschuldig is Pieter dus niet - hij pas de standaardtrucs toe die je
leert als multiculturalist: het intellectualistische liegen en bedriegen voor
het goede doel van je ideaal. Dit alles uit de grote verzameling: Linkse
denkfouten.Van wat later uit een artikel dat in eerste instantie over neurofeedback gaat - de neurofeedback wordt toegepast op Joy die gediagnosticeerd is met ADHD: Uit: De Volkskrant, 09-07-2010, door Maartje Bakker Zonnetje brengt de hersenen in het gareel Hersenen zijn net mensen: als je ze beloont, gaan ze gewenst gedrag vertonen. Dat is de basis van neurofeedback. De hersentraining werd lang afgedaan als kwakzalverij. Toch lijkt het te werken tegen ADHD. ... Tussenstuk: 'Joy heeft minder vaak een grote mond' Vijf procent van de kinderen heeft ADHD. Ook bij Joy (toen 8) werd vorig najaar ADHD vastgesteld. Vader Jeroen Bots was van die diagnose niet erg onder de indruk. 'Ik twijfelde eraan. De resultaten van de testjes vond ik eerlijk gezegd niet erg schokkend. De juf vond Joy druk en brutaal, maar dat kwam ook door de manier waarop ik haar opvoed. Ik had niet zo'n probleem met haar grote mond.' Al klopte het wel, geeft Bots toe, dat Joy snel was afgeleid. Maar goed, dat was Bots vroeger zelf ook. 'En kijk nu eens: ik ben prima terechtgekomen.' De kinderarts raadde de ouders van Joy aan om haar Ritalin te laten slikken. Bots: 'Maar om haar alleen vanwege die kleine afwijkingen vol te stoppen met Ritalin? Dat zag ik niet zitten. Het is helemaal niet bekend wat het effect van Ritalin is over twintig jaar. Bovendien vroeg ik me af: wat voor dochter krijg ik als ze zich gewoon verder ontplooit? En wat voor een als ik haar volstop met Ritalin? Misschien is ze nu druk en ondernemend; dat zijn eigenschappen die later best van pas kunnen komen.' Maar niets doen kon ook niet. 'Dan liep ik de kans dat de buitenwereld me zou zien als een slechte vader' , zegt Bots.'Om mijn goede wil te tonen ging ik op zoek naar een alternatief: Dat alternatief werd neurofeedback. Bots kwam terecht in de vestiging van Brainclinics in het Brabantse Oosterhout. Daar kreeg Joy een EEG - haar hersengolven werden in kaart gebracht. En inderdaad: haar hersengolven weken in sommige gebieden af van het gemiddelde. Neurofeedback was dus het proberen waard. Het klonk ook logisch, vond Bots: door Joy concentratieoefeningen te laten doen en haar bij succes te belonen, leek het hem aannemelijk dat ze zich beter zou leren concentreren. Bots: 'En jawel, na een stuk of twintig sessies begon het complimentjes te regenen over het gedrag van Joy. Van mijn ouders, schoonouders, en zelfs van de juf: ik kreeg van alle kanten te horen dat 'het nu toch zo goed met Joy ging' . 'Zelf merkte ik het verschil ook: ze luisterde beter, had minder vaak een grote mond. En vooral: ze kan nu langer geconcentreerd en enthousiast met iets bezig gaan. Ze kijkt films vaker uit, en zit soms zelfs geruime tijd een boek te lezen! Eerst vloog er een vogel voorbij, en zat ze met haar gedachten alweer bij een ander onderwerp. Al vermoedt Bots dat de gedragsverandering van Joy ook deels door zijn eigen manier van opvoeden komt. 'Ik ben mijn dochter iets strenger gaan opvoeden. De diagnose ADHD zet je toch aan het denken.' ... Red.: Om je de kromme tenen te lachen, die laatste alinea. Ook interessant aan dit geval is de opmerking van vader dat hij, met waarschijnlijk zo'n zelfde soort karaktertje want anders ga je je er razendsnel aanstoren, wél goed terecht is gekomen. Maar vader (opgevoed in andere tijden) zal dus waarschijnlijk nog wél een normale opvoeding met regels hebben gehad ... Een voorlopige conclusie uit dit geval is dat de hausse in ADHD een direct gevolg is van veranderde opvoedingsgewoontes - datgene dat vroeger onderdrukt werd door regels-stellen tot aanvaardbaar niveau, kan nu ongehinderd zijn storende gang gaan. Zelfs in de links-intellectuele kringen zelf worden de nadelige effecten van de linkse opvoeding gesignaleerd: Uit: Volkskrant.nl, Opinie, 17-06-2011, column door Malou van Hintum Nieuwe generatie groeide op in 'ik-cultuur' Jongeren staan graag in de spotlights en zijn meer op zichzelf gericht, schreef de Volkskrant. Logisch; zo worden ze opgevoed. Jongeren die tussen 1986 en 1995 zijn geboren, zijn zelfverzekerd over hun positie of kansen op de arbeidsmarkt en bijna driekwart vindt zichzelf ‘een heel bijzonder persoon’. Ze zijn gewend te discussiëren over hun wensen en eisen, en kunnen goed voor zichzelf opkomen. Aldus Martijn Lampert van onderzoeksbureau Motivaction in de Volkskrant. Opmerkelijk? Nee. Er worden minder kinderen geboren, en op een later moment in het leven van mensen. Dat maakt ze schaars en bijzonder. En natuurlijk merken die kinderen dat. ... Ze horen als kleuters dat ze prachtig kunnen tekenen, ook al krassen ze er maar wat op los. Ze mogen voortdurend het gesprek van hun ouders met andere volwassenen onderbreken, rondrennen in restaurants, keihard praten tijdens voorstellingen, en hebben een doorslaggevende stem bij het bepalen van de vakantiebestemming en de aanschaf van een nieuwe auto. Red.: Nederlanders staan in het buitenland bekend om het totaal ongecontroleerde gedrag van hun kinderen.
Eén van de meest foute dingen die je kan doen in de opvoeding: gezag afvallen.
Waarmee ook meteen duidelijk is dat dit voor een flink deel slaat op de bovenste helft of derde van de samenleving - de rest leest nauwelijks. Naar Linkse denkfouten  , Politiek lijst
 , Politiek
& Media overzicht
, of site home . |
|
|