Bronnen bij Linkse denkfouten: uitwassen permissiviteit
Linkse intellectuelen hebben een grote angst dat anderen zich met hun
intellectuele vrijheden bemoeien, zoals bijvoorbeeld hun nadruk op het
beschermen van de privacy
 . Die angst is dusdanig groot dat ze bijna
iedere vorm van bemoeien met een ander afwijzen, zelfs als die ander een
misdadiger is - het gaat soms zelfs zover dat men misdaad zelf verexcuseert, als
een vorm van gedrag afwijkend van de maatschappelijke norm niet ongelijk aan hun
eigen afwijkingen van die norm
 .
Men ziet dit ook terug uitspraken over bestraffing van misdadigers en de rechten
die men vindt dat misdadigers hebben, zoals dat op privacy. In de Rijnlandse
opvattingen van deze website staat het begrip wederkerigheid
primair, wat in dit geval betekent dat de schending door de misdadiger van de
rechten van anderen betekent dat de rechten van de misdadiger ook aangepast
worden, zie
.
Onderstaand voorbeelden van expliciete of impliciete pleidooien, vanuit politiek
correcte motieven, om fout gedrag onbestraft of ongecorrigeerd te laten, dat wat
hier "permissiviteit" is gedoopt. De eerste bron zegt iets over de
permissiviteit in het verleden:
Uit:
De Volkskrant, 22-04-2010, hoofdredactioneel commentaar
Burgerhulp
Tussentitel: Politie poogt iets van de sociale controle van weleer te
herwinnen
Toen het programma Opsporing Verzocht in 1982 van start ging, werd daar
door menigeen schande van gesproken. Nederlanders zouden worden uitgenodigd hun
medeburgers te verklikken. ...
Red.: Dit moet je natuurlijk lezen in aanmerking nemende
wat de ron is: uit de meest permissieve hoek van Nederland. Dat wil zeggen:
'door menigeen' is "door de hele linkse cluv", door tegenstanders ook wel de
linkse kerk genoemd. En dat 'schande van spreken' kan je ook iets uitvergroten.
In die tijd was alles dat naar het handhaven van recht en orde neigde per
definitie verdacht en werd zo mogleijkl besmeurd met verhalen over de oorlog,
gebruik makende van terminologie als "Ausweise itte!". Het resultaat
kennen we allemaal:
| |
Met technische middelen probeert de politie iets van de sociale
controle van weleer te herwinnen. Rond 1960 was de criminaliteit
historisch laag. Sindsdien is de sociale controle afgenomen en de
criminaliteit sterk gegroeid. |
Ze spartelen nog steeds tegen, maar het wordt steeds moeilijker. In het volgende
is de afdruk van de lange tanden nog duidelijk te zien:
| |
Op zichzelf is het een goede zaak als burgers een bijdrage willen
leveren aan de bestrijding van de criminaliteit. Over de effectiviteit
van de samenwerking tussen burgers en politie bestaan echter nauwelijks
harde cijfers. ...
Samenwerking mag ook niet leiden tot rolvervaging. Burgers
mogen als ‘ogen en oren’ van de politie fungeren. ... Maar uiteindelijk
zal de politie waar nodig de harde hand moeten hanteren. ... |
Stel je voordat er ooit eens ergens iets een beetje uit de hand loopt - dan is
het veel beter dat je de criminaliteit maar een stuk meer de vrije hand laat...
De volgende bron laat zien hoe het linkse
permissieve denken gepropageerd wordt naar de onderkant van de maatschappij:
Uit:
NRC Handelsblad, 06-05-2006, door Roel Visser (volledig artikel hier
)
Het verhaal van Emile de Roover over een leven op de tram
Trambestuurder Emile de Roover (60) heeft deze maand, na 31 dienstjaren, zijn
laatste rit met de Amsterdamse tramlijn 14 gereden. ...
.... Er staat een klas schoolkinderen van een jaar of
zes bij de halte, met de onderwijzeres erbij. Kom ik aanrijden, steken een paar
kinderen hun middelvinger omhoog. Ik stap uit, loop naar die juf en zeg: 'wat
heeft dit te betekenen?' Zegt ze lachend: 'ze hebben gelijk, je bent te laat!'
Toen heb ik tegen dat mens gezegd: 'mevrouw, u mag dan pedagogie hebben
gestudeerd, en ik ben maar een eenvoudige trambestuurder, toch heb ik meer
hersens dan jij. Nu is het een middelvinger, maar als jij met je opleiding ze zo
opvoedt, dan wordt die vinger later een mes!' Dat beeld is aardig bewaarheid
geworden. Als je de remise ziet, het lijkt checkpoint Charlie wel. Prikkeldraad, camera's in de tram, videobewaking plus
beveiligde cabines die je helemaal kunt afsluiten. En wij een cursus
zelfverdediging. ...
Uit:
De Volkskrant, 17-10-2007, van verslaggever Weert Schenk
Straatagent is soft optreden beu
Politiemensen in Amsterdam-West worden bijna dagelijks uitgescholden.
Binnen de Amsterdamse politie bestaat een meningsverschil over de aanpak van
overlastgevende jongeren van vooral Marokkaanse komaf. Veel straatagenten, die
in de westelijke stadsdelen dagelijks worden uitgescholden, staan een hard
optreden voor. Een andere groep politiemensen wil met de jongeren in gesprek
blijven. Ook de strategie van ‘kleine dingen klein houden’ wekt irritatie. Zo
kon een groep van dertig jongeren maandagavond een auto in brand steken en
ruiten van het politiebureau aan het Amsterdamse August Allebéplein ingooien
zonder dat de politie ingreep.
De ongeveer zestig politiemensen van het op het Allebéplein
gevestigde wijkteam zaten dinsdag ergens in de Noord-Hollandse duinen. Daar
verwerkten ze de emoties rond de bijna dodelijke aanval zondag van Bilal B. op
twee collega’s. Volgens ingewijden werd ook veel ongenoegen geuit over de
‘softe’ houding van de politie. ...
Red.: De zachte aanpak door de politie is iets dat erin
geslopen is door tientallen jaren van linkse permissieve indoctrinatie. De twee
volgende voorbeelden laten zien hoe het vroeger was:
Uit:
De Volkskrant, 13-07-2007, van een verslaggeefster
Middelvinger is echt beledigend
Gerechtshof Arnhem: Dit gebaar heeft de goede naam en eer van
politiefunctionarissen aangetast | Roepen van ‘fuck you’ bestraft met 300 euro
boete.
De man die vorig jaar in Almelo zijn middelvinger opstak naar twee
politieagenten is toch strafbaar wegens belediging. Dit bepaalde het gerechtshof
in Arnhem donderdag in hoger beroep. De man was eerder vrijgesproken door de
politierechter.
Kort daarna veroordeelde hetzelfde hof een andere man die
vorig jaar ‘fuck you’ riep naar agenten. Ook deze verdachte was in eerste aanleg
vrijgesproken. ...
Uit:
De Volkskrant, 20-10-2007, van verslaggever Ron Meerhof
Overheid strenger bij geweld tegen ambtenaren
Publieke norm moet aangeven wat nog acceptabel is | Sancties bij gebruik geweld
worden aangescherpt | Aanpak kost 6,5 miljoen.
Het kabinet wil nog deze regeerperiode geweld en agressie jegens de overheid met
ten minste 15 procent terugdringen. Publieke dienstverleners krijgen trainingen
om agressie voor te zijn en sancties worden aangescherpt. Het kabinet trekt voor
de aanpak 6,5 miljoen euro uit.
Er komt een ‘publieke norm over wat nog wel en niet meer
acceptabel is’, aldus minister Ter Horst van Binnenlandse Zaken: ‘Klagen mag
uiteraard wel, je hart luchten ook, maar schelden niet en geweld al helemaal
niet.’ ...
Red.: Dus op dit moment wordt aangepakt dat dertig jaar
versloft is, en daardoor uit de hand heft kunnen lopen.
Uit:
De Volkskrant, 26-08-2006, door Jean-Pierre Geelen
Iedereen had het erover
Ze was spraakmakend en professioneel, beschaafd en irritant, beleefd en
drammerig. De representant van de rode familie, gehaat door Henk van der Meijden,
maakte dinsdag bekend dat ze stopt. Weer een tijdperk ten einde.
... In de uitzending over criminaliteit gaat het bijvoorbeeld over
het programma
Opsporing Verzocht. Sonja had er bij de eerste uitzending een discussie
over, en haar huidige eindredacteur Wim van Klaveren viel het onlangs bij het
terugzien van de banden op hoe open en stellig Sonja zelf gekant bleek tegen het
gebruik van tv als middel om politie en justitie te helpen was gekant. Typisch
het linkse gedachtegoed van eind jaren zeventig, begin jaren tachtig – het
opsporingsprogramma is al meer dan twintig jaar succesvol en je hoort er niemand
meer over klagen. ...
Red.: Het gedachtegoed was zeer opvallend in de jaren
zeventig, maar de implicatie dat het nu min of meer verdwenen is beslist niet
waar. Alle pleidooien voor meer effectieve bestraffing van criminelen kunnen nog
steeds op weerstand uit links-intellectuele hoek rekenen:
Uit:
De Volkskrant, 24-08-2006, van verslaggever Weert Schenk
Achtergrond | Reputatie Burgernet balanceert tussen big brother en
gevoel voor veiligheid
Burger zoekt graag met de politie mee
Een experiment in Nieuwegein waarin burgers de politie helpen bij het zoeken van
wetsovertreders en vermisten, wordt uitgebreid. Vijf andere gemeenten gaan
meedoen.
Tussentitel: Deelnemers zien het netwerk zelf niet als vorm van verlinken
... Meer dan de helft van de Burgernetters geeft aan alerter te zijn op de
veiligheid in de eigen omgeving. Ook bevordert de deelname hun vertrouwen in de
overheid, met name in de politie.
Maar er is ook kritiek. Zo is GroenLinks in Nieuwegein tegen
Burgernet, omdat burgers anderen in de gaten houden en aangeven. Ook wordt
gesproken in termen van big brother. De deelnemers zijn ‘verraders’. ...
Red.: De eerste kopregel geeft al een duidelijke hint:
burgeroplettendheid is bijna als big brother, dus al bijna erg fout. De
tussentitel bevestigt het: het is ook wel dicht bij verlinken (let op: we hebben
het nog steeds over misdadigers die gesnapt worden. Dit dus van de Volkskrant-kant,
PvdA kan men redelijk rustig zeggen. En wat GroenLinks van het voorkomen van
misdaad vindt, staat er heel expliciet: liever drugsnaalden en misdaad dan nette
tuintjes en oplettende burgers.
Uit:
De Volkskrant, 28-09-2005, van correspondent Fokke Obbema
Achtergrond | Franse minister van Justitie bereid tot maatregelen buiten
Grondwet om
Ferme taal tegen seksuele delinquenten ·
Tussentitel: Serieverkrachter 'had ijskoude blik en toonde geen berouw'
... De 42-jarige Trémeau was al in 1987 voor de
eerste keer veroordeeld. Na zijn vrijlating in 1991 volgde nog eens veertien
verkrachtingen in een periode van twee jaar. Tijdens zijn proces in 1995 'toonde
hij een ijskoude blik en geen enkel berouw', zei een van zijn slachtoffers. 'Hij
heeft zich nooit geëxcuseerd en je voelde dat hij niet begreep wat hij had fout
gedaan.'
Voor de vrouwen was er de langzame terugkeer naar een normaal bestaan.
'Na een verkrachting ben je bang voor het donker, voor eenzaamheid, voor mannen.
Maar we zijn er in geslaagd ons leven te hervinden', stelde een ander.
Zestien jaar cel kreeg Trémeau in 1995, wat in het Franse systeem neerkomt op
een straf van tien jaar. In 2004, een jaar voor zijn vrijlating, alarmeerden de
vrouwen al de ministers Sarkozy (Binnenlandse Zaken) en Perben (Justitie). De
eerste schreef een brief aan de tweede, waarin hij aandrong op een besluit over
voorwaardelijke invrijheidstelling 'in het licht van Trémeaus bijzondere
gevaarlijkheid en de duidelijke angst van zijn slachtoffers' voor zijn
vrijlating. Niettemin kwam de
serieverkrachter in mei dit jaar vrij zonder enige vorm van toezicht.
De wet die medische en sociale begeleiding na vrijlating mogelijk maakt, was na
zijn veroordeling aangenomen. Zo konden nog eens drie vrouwen in vier maanden
zijn slachtoffer worden. ...
Onder druk van de publieke opinie is de verantwoordelijke minister bereid hen
volledig tegemoet te komen. Ook al roepen juristen en onderzoekers dat maar 2
procent van de seksuele misdadigers tot recidive is geneigd en dat het tekort
aan psychiaters, psychologen en sociale werkers het onmogelijk maakt alle
seksuele delinquenten van Frankrijk geestelijk te begeleiden. Het land telt er
volgens minister Clément ruim 22 duizend.
Politici komen aan dat soort relativeringen niet toe wanneer gewonde, jonge
vrouwen de beeldvorming domineren, ook al is dat maar voor een dag. Dan toont
de minister van Justitie zich bereid de Grondwet opzij te schuiven en
overweegt hij chemische castratie aan het juridische arsenaal toe te voegen.
Maar het laatste woord is aan de Conseil Constitutionnel, de rechterlijke
instantie die wetten aan de Grondwet toetst. Dat college staat er niet om bekend
zich door emoties te laten meeslepen.
Red.: De weerstand vanuit juridische kringen tegen de meer
passende aanpak is duidelijk gedocumenteerd. De afkeer van
Frankrijk-correspondent Fokke Obbema van wat men dan de "harde aanpak" (correct
is: "minder zachte", of "meer passende") is duidelijk proefbaar. Maar ook bij
België correspondent Bart Dirks treft men hetzelfde - het heeft niet met het
land van vestiging, maar het land van oorsprong te maken:
Uit:
De Volkskrant, 28-09-2005, van correspondent Bart Dirks
Lik-op-stuk-beleid voor jeugd Mechelen
Ouders van jongeren tot 16 jaar die overlast veroorzaken, kunnen in Mechelen
rekenen op een boete van 250 euro. Met dat lik-op-stuk-beleid wil burgemeester
Bart Somers de veiligheid in de Vlaamse stad vergroten.
Overlast veroorzakende tieners komen er nu nog met een reprimande vanaf. ‘Dat
gevoel van straffeloosheid willen we wegnemen’, aldus burgemeester Somers. ‘Voor
henzelf is dat dramatisch. Als ze niet gecorrigeerd worden, belanden ze op
oudere leeftijd makkelijker in de criminaliteit.’
In Somers’ zogeheten ‘V+-plan’ staat verder dat
privé-bedrijven de bewakingscamera’s gaan bemannen. De politie zal harder
optreden tegen drugs, straatraces en het illegaal storten van vuilnis in de
stad.
Het plan roept felle reacties op in Vlaanderen. De politieke
partij Spirit noemt de boete voor de ouders ‘onwettelijk, contraproductie en
asociaal’.
Volgens jeugdcriminoloog prof. Lode Walgrave werkt de boete
averechts als pedagogische maatregel. ‘Ik heb nog nooit een ouder een goede
pedagoog zien worden onder dwang’, stelt hij in dagblad De Morgen. ‘Integendeel,
je lokt er alleen conflicten in het gezin mee uit.’
Walgrave wijst erop dat de avondklok voor minderjarigen in
Groot-Brittannië geen succes is. ‘De straten zijn er niet rustiger op geworden.
Ik heb de rapporten gezien, al heeft de Britse overheid ze niet openbaar
gemaakt. Allicht omdat ze zo ongunstig waren.’ ...
Red.: Ook hier is het duidelijk: Bart Dirks haalt allemaal
tegenstanders van de passende aanpak aan - de andere kant komt niet aan het
woord.
Het uit de hand lopen van de permissiviteit op vele terreinen heeft een
maatschappelijke reactie tot stand gebracht, die nu ook in beleid terug is te
zien. Het eerste voorbeeld is tevens een terugblik op de langlopende zaak van
eeuwigdurende
lakse houding tegenover verkeerscriminaliteit - voor voorbeelden, zie hier
. Ten eerst heeft het decennia
gekost om roekloos rijgedrag de dood ten gevolge hebbende uit de verkeerswet en
in het strafrecht te krijgen. Wat betreft snelheids- en alcoholovertredingen is
het nauwelijks sneller gegaan. De uiterst simpele remedie is natuurlijk het één-twee-drie model bij (ernstige) snelheidsovertredingen (rijbewijs 1 maand,
een half jaar, definitief kwijt), en het één-twee model bij
alcoholovertredingen. Het laatste lijkt er nu aan te komen:
Uit:
De Volkskrant, 26-01-2007.
Twee keer te veel op: rijbewijs kwijt
Automobilisten die voor de tweede keer met te veel alcohol op worden gepakt,
raken in de nabije toekomst waarschijnlijk hun rijbewijs kwijt. De Raad van
State heeft een positief advies gegeven over dit voorstel van de Kamerleden
Wolfsen (PvdA) en Weekers (VVD). ...
Automobilisten die binnen vijf jaar opnieuw met drank op
achter het stuur blijken te zitten, raken volgens het voorstel van de Kamerleden
meteen hun rijbewijs kwijt. Zij moeten dan opnieuw rij-examen doen.
...
Red.: Prachtige plannen, maar te weinig en veel te laat - Nog zo'n kalf-en-put geval:
Uit: Volkskrant website, 19-10-2007, ANP
Agressie tegen overheidspersoneel harder aangepakt
Het kabinet neemt maatregelen om agressie tegen overheidsdienaren terug te
dringen. Mensen die zich agressief opstellen tegen overheidspersoneel moeten er
straks rekening mee houden dat ze consequent worden aangepakt en bijvoorbeeld
hun uitkering kunnen verliezen. Het actieplan moet de agressie de komende jaren
met 15 procent terugdringen.
Dat heeft minister Guusje ter Horst (Binnenlandse Zaken) vrijdag gezegd na
afloop van de ministerraad. ‘Mensen die werken voor u en mij behoren niet
uitgescholden of geslagen te worden. We moeten duidelijke normen stellen van wat
we wel en niet acceptabel vinden.’
Het kabinet wil dat agressie en geweld tegen
overheidspersoneel overal in Nederland op dezelfde wijze stevig worden
aangepakt. Het trekt de komende drie jaar 6,5 miljoen euro uit voor die aanpak.
Met dat geld kunnen werkgevers hun personeel beschermen en adequaat reageren
indien nodig.
Overheidspersoneel krijgt steeds vaker te maken met agressie
en geweld. Een kwart van hen wordt inmiddels geconfronteerd met fysiek geweld en
bijna tweederde met een agressieve benadering, zo leert recent onderzoek. Vooral
ambulancebroeders, gevangenispersoneel en treinconducteurs hebben het zwaar te
verduren. Zij krijgen bijna zonder uizondering te maken met agressie en geweld.
...
Red.: Maar niet langer een jaar van deze pogingen tot
maatschappelijke herfatsoenering heeft al een tegenreactie veroorzaakt. Het
begon al vroeg in de kabinetsperiode met Marcel van Dam:
Uit:
De Volkskrant, 08-02-2007, column door Marcel van Dam (volledig artikel
hier
)
Goed begin
... Wat mij in het regeerakkoord niet bevalt is de teneur om iedereen in het
gareel te drukken van meer fatsoen en ‘gedeelde normen en waarden’. ‘Gedogen is
geen handhaven en bestaand gedoogbeleid wordt zo veel mogelijk geëlimineerd of
teruggedrongen’, zegt het regeerakkoord. Heel langzaam maar heel zeker
verspreidt zich in Nederland het virus van geestelijke bedilzucht met de staat
als zedenmeester. ...
Red.: Oftewel: het kleine beetje rechtzetten van de oude,
waanzinnige, permissiviteit ten opzichte van allerlei fout gedrag is al te veel
voor de linkse, politiek-correcte, goegemeente, en wordt gezien als een aanval
op de goede zeden en het geestelijke klimaat. En wat recenter, en met een
concrete aanleiding, is de tegenactie verhevigd. Toch blijkt iets veranderd,
want in tegenstelling tot kort hiervoor, zijn er nu ook tegengeluiden te horen -
onderstaand een deel van de discussie:
Uit:
De Volkskrant, 04-09-2007, column door Pieter Hilhorst
Het heilloze verlangen naar de knoet
Kinderen zijn onbeschoft en ouders onbekwaam. Dat vindt ruim driekwart van de
ouders die door J/M zijn geënquêteerd. De ouders vinden kinderen van
anderen te brutaal, te asociaal en te ongehoorzaam. Vier van de vijf
respondenten vinden dat de maatschappij verloedert. Ze maken zich zorgen over
agressie, een overdaad aan expliciete seks, moslimterreur, milieuvervuiling en
commercialisering. Kinderen moeten strenger worden opgevoed en minder worden
verwend. Leraren moeten leerlingen meer discipline bijbrengen. Opvallend genoeg
beoordelen ouders hun eigen opvoedkwaliteiten als ruim voldoende.
De fantasie van de door J/M geënquêteerde ouders is
duidelijk. Als die kinderen van de buren thuis meer worden gedrild, schreeuwen
ze niet meer zo in de tram, dan gooien ze niet meer achteloos hun chipszakjes op
straat (die ze toch al niet zouden moeten eten, ze zijn al veel te vet) en
reageren ze niet meer brutaal als iemand ze aanspreekt op hun asociale gedrag.
Wie de enquête leest, hoeft niet verbaasd te zijn over de populariteit van
opvoedprogramma’s op tv. De discipline van de supernanny is een aanlokkelijk
ideaal. Eén keer waarschuwen en dan linea recta naar het ‘stoutkrukje’ of de
‘nadenkkamer’.
De ouders van J/M denken dat voor de kinderen van hun
buren strenge straffen de beste manier is om hen in het gareel te houden. Dat is
een tragisch misverstand. Hun visie op opvoeden lijkt nog het meest op het
africhten van een hond. Je moet laten zien wie de baas is. Je moet duidelijke
regels stellen en voorspelbare straffen uitdelen. Maar een kind dat leert te
gehoorzamen, is nog geen kind dat leert zich verantwoordelijk te gedragen.
Sterker nog: juist kinderen die thuis streng en autoritair worden opgevoed,
voelen vaak geen enkele remming in een anonieme publieke ruimte. Ze hebben nooit
geleerd met hun vrijheid om te gaan. Zij kunnen alleen in hiërarchische
verhoudingen denken. En dus krijgt iedereen die ze op straat aanspreekt op hun
gedrag een grote bek, want ‘die betweter moet niet denken dat hij over mij de
baas kan spelen’. ...
....Gehoorzaam zijn en je best doen, is niet meer genoeg.
Kinderen moeten zich op allerlei terreinen ontwikkelen. Ze moeten goed presteren
op school. Ze moeten sociaal vaardig zijn. Ze moeten zich in anderen kunnen
verplaatsen. Ze moeten teleurstellingen kunnen incasseren. Ze moeten leren
verantwoordelijkheid te nemen. ... Na de enquête in J/M heb ik mijn
kinderen gepolst. Zij konden zich niet herinneren dat wij hen ooit straf hadden
gegeven....
...De opdracht is niet om lastige kinderen klein te
krijgen, maar om ze groot te maken. Dat klinkt heel soft, maar is veel
effectiever dan de knoet.
Red.: De titel zegt eigenlijk al voldoende. Hilhorst
onderbouwt zijn ideologie van de zachte aanpak vervolgens met het ene na het
andere pedante meninkje, die alle maal niets meer zijn dan op zeer selectieve
waarneming gebaseerd veralgemenisering. '... een kind dat leert te
gehoorzamen, is nog geen kind dat leert zich verantwoordelijk te gedragen.'
Dat is misschien waar voor sommige gevallen, maar niet voor de grote meerheid -
want kijk maar naar de andere kant van de medaille: "Een kind dat niet leert te
gehoorzamen, is nog veel minder een een kind dat leert zich verantwoordelijk te
gedragen."
En meteen daarop volgend: 'Sterker nog: juist kinderen die
thuis streng en autoritair worden opgevoed, voelen vaak geen enkele remming in
een anonieme publieke ruimte. Ze hebben nooit geleerd met hun vrijheid om te
gaan.' En weer: het omgekeerde is veel waarder: kinderen die zich thuis niet
gedragen, doen het in het openbaar nog veel minder.
'Gehoorzaam zijn en je best doen, is niet meer genoeg.
Kinderen moeten zich op allerlei terreinen ontwikkelen. Ze moeten goed presteren
op school. Ze moeten sociaal vaardig zijn. Ze moeten zich in anderen kunnen
verplaatsen. Ze moeten teleurstellingen kunnen incasseren. Ze moeten leren
verantwoordelijkheid te nemen.' Maar die hogere zaken als
verantwoordelijkheid nemen komen niet in plaats van, maar pas nadat zaken
als gehoorzaamheid en mee- en samen kunnen werken zijn aangeleerd - zoals
iedere pedagoog weet.
En nu komt de aap uit de mouw: 'Na de enquête in J/M heb ik mijn kinderen
gepolst. Zij konden zich niet herinneren dat wij hen ooit straf hadden gegeven.'
Pieter Hilhorst gebruikt zijn eigen gezinnetje, met hoogopgeleide ouders en
ongetwijfeld even zachtzinnige kindertjes als hijzelf, als voorbeeld. En dat
voorbeeld wil hij gaan gebruiken als model voor de pedagogische aanpak van alle
kinderen in Nederland, inclusief de ADHD-achtige pauw-mannetjes van Marokkaanse
en Antilliaanse afkomst. Het is bijna misdadig.
En de laatste zin is in regelrechte tegenspraak met de
moderne inzichten: de meest vervelende kinderen hebben niet te weinig, maar
juist te veel een gevoel van "groot" te zijn, zie hier
.
Dat het geen vergissing is blijkt hier:
Uit:
De Volkskrant, 25-09-2007, column door Pieter Hilhorst
Twee keer nee is niks
... De andere omslag is de grote bemoeienis van de overheid met
gezinnen. De overheid wil greep krijgen op wat er gebeurt achter de voordeur.
Dit kabinet presenteert zich graag als een gezinsvriendelijk kabinet, maar veel
voorstellen getuigen juist van een motie van wantrouwen tegen het gezin. Vroeger
betekende opkomen voor het gezin dat het gezin gevrijwaard moest blijven van
bemoeienis van buitenaf. Nu betekent het dat het gezin moet worden opgevoed.
Ouders moeten al voor de geboorte opvoedingsondersteuning krijgen. Van ieder
kind moet een dossier worden aangelegd. Leraren, medewerkers van
woningcorporaties en maatschappelijk werkers moeten weer huisbezoeken afleggen.
...
Red.: Overigens is die nieuwe noodzaak tot ingrijpen vooral
gerezen door de instroom van sociaal zwakke immigranten.
Het volgende artikel laat zien hoe een halve waarheid door
een foute conclusie kan leiden tot een hele leugen - de Volkskrant was zo
blij met die conclusie, dat hij op de voorpagina en een vervolgpagina werd
geplaatst:
Uit:
De Volkskrant, 27-09-2007, van verslaggever Peter de Graaf
(voorpagina)
‘Langer straffen zonder therapie vergroot kans op recidive’
De meeste gedetineerden zijn volgens hoogleraar geestelijk ziek of
drugsverslaafd | Geen bewijzen voor meer veiligheid door repressie.
Het opleggen van steeds langere celstraffen werkt niet. Criminelen langdurig
zonder therapie of opleiding achter de tralies zetten, vergroot de kans op
recidive. ‘In de gevangenis worden mensen psychisch de vernieling in gejaagd.
Als ze op vrije voeten komen, zijn ze niet beter dan toen ze erin gingen,
integendeel’, zegt Corine de Ruiter, hoogleraar forensische psychologie in
Maastricht.
Volgens De Ruiter is repressie als overheidsstrategie om
criminaliteit te beheersen, inclusief opsluiting in ‘moderne varianten van
kerkers’, in strijd met diverse wetenschappelijke onderzoeken. Detentie heeft
ernstige gevolgen voor het psychisch welzijn van gedetineerden.
‘Daarom moet gevangenisstraf zoveel mogelijk vermeden
worden’, aldus de hoogleraar. De meeste gedetineerden zijn geestelijk ziek of
drugsverslaafd. ‘Behandeling van psychische stoornissen, inclusief
verslavingsproblemen, moet centraal staan in een effectief criminaliteitsbeleid.
Maar juist dat is op een steeds lager pitje gezet. Gevangenen verpieteren achter
de tralies.’ ...
Uit:
De Volkskrant, 27-09-2007, van verslaggever Peter de Graaf
(achtergrondartikel)
Toegenomen repressie bij de bestrijding van criminaliteit leidt volgens
nieuwe hoogleraar tot meer recidive
‘Strenger straffen maakt niet veiliger’
Interview Corine de Ruiter | Andere West-Europese landen spelen beter in op
terugkeer gevangene naar maatschappij
In Nederland, dat internationaal altijd bekend stond om zijn humane strafrecht,
heeft zich de afgelopen jaren een trendbreuk voorgedaan. Het aantal gevangenen
per honderdduizend inwoners is sinds 1985 verviervoudigd. Dat is een
ontwikkeling die kan worden vergeleken met die in de VS, zeker niet met die in
andere West-Europese landen. Corine de Ruiter vindt het bedenkelijk dat
Nederland, zeker sinds de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh, steeds meer
de harde Amerikaanse aanpak van criminaliteit navolgt. ‘Repressie werkt niet.
Als we Nederland effectief veiliger willen maken, moeten we andere dingen doen
dan nu gebeurt’, zegt de hoogleraar. ...
Zo maken arbeid en onderwijs niet langer deel uit van het
standaardregime. Vaak zitten gevangenen 23 van de 24 uur in hun cel.
Drugsverslaafde veelplegers worden voor lichte vergrijpen als diefstal twee jaar
achter de tralies gezet. Resocialisatie is geen primair doel meer. ‘Jongeren in
grote jeugdgevangenissen plaatsen zonder dat ze behandeling krijgen. Veelplegers
met meervoudige psychische en sociale problemen laten verpieteren achter de
tralies. Dit beleid levert veel draaideurcriminelen op’, aldus De Ruiter.
...
De Ruiter stelt dat de gevangenissen overwegend worden
bevolkt door psychisch gestoorde en verslaafde mensen, patiënten dus, die
behandeld moeten worden. Het is veel effectiever voor de maatschappij om een
drugsverslaafde van zijn verslaving af te helpen. Of iemand met een geestelijke
stoornis te behandelen.
‘Als het strafrecht consequent functioneerde, zouden de
psychisch gestoorde gedetineerden in psychiatrische inrichtingen moeten zitten,
niet in gevangenissen’, aldus de psycholoog.
Volgens haar is dit geen terugkeer naar de softe aanpak van
de jaren zeventig. ‘Ik pleit niet voor een benadering van alles moet kunnen. De
psychologie heeft als wetenschap de afgelopen decennia allerlei kennis
opgeleverd over het wezen en de aanpak van psychische stoornissen. Ook de
farmacie heeft niet stilgezeten. We kunnen met pillen veel meer dan vroeger. Als
je cocaïneverslaafden leert van de cocaïne af te blijven, heb je meteen veel
minder delicten. Zorg dat gedetineerden hun tijd nuttig doorbrengen. Behandel ze
tijdens hun detentie en laat ze een opleiding volgen. Dan zijn ze beter
voorbereid op een terugkeer in de maatschappij en wordt de kans op recidive
verkleind.’
Andere landen zijn hierin veel vooruitstrevender, en met
succes. De recidive is er lager. De Ruiter: ‘Het Nederlandse beleid tart alle
wetenschappelijke bewijzen over wat werkt om criminele recidive tegen te gaan.’
Red.: Alleen al het afhandelen van de koptitels verschaft voldoende
duidelijkheid. De eerste: ‘Langer straffen zonder therapie vergroot kans op
recidive’. Daartegenover kan men het volgende stellen: "Korter straffen zonder
therapie vergroot de kans op recidive nog veel meer".
Kop twee: 'De meeste gedetineerden zijn volgens
hoogleraar geestelijk ziek of drugsverslaafd'. Dit is de aloude zachte-sector
opvatting dat er geen kwaad bestaat - dat misdaad alleen een kwestie is van
ziekte. In hogere zin is dat misschien juist, maar dan kan het overgrote deel
van het rechtssysteem afgeschaft worden, en vervangen door tbs. Waar de oude tbs
(ter beschikking stelling) alleen op de ernstige gevallen slaat, valt volgens De
Ruiter dus vrijwel alle misdaad onder een vorm van tbs, en moet de beoordeling
niet gedaan worden door rechters, maar door artsen/psychologen.
Koptitel drie: 'Geen bewijzen voor meer veiligheid door
repressie.' Antwoord: "Er zijn ook geen bewijzen dat minder repressie tot meer
veiligheid leidt".
Koptitel vier: een herhaling van koptitel één.
Koptitel vijf: een herhaling van koptitel drie.
Corine de Ruiter heeft gelijk in één ding: mensen gewoon
achter de tralies zetten en niets met ze doen gaat niet helpen - en ze praat dan
kennelijk over dingen doen in de gevangenis. Maar als je uitgangspunt dat van
"helpen" is, dat wil zeggen: zorgen dat iemand na zijn straf beter kan
functioneren in de maatschappij, moet je eerst gaan nadenken hoe dat "beter
functioneren in de maatschappij" bereikt kan worden. En dan moet je nog een stap
verder terug, namelijk de vraag waarom de overtreder nu niet goed
functioneert in de maatschappij. En eigenlijk gaat dat dan nog een stap terug,
namelijk de vraag wat "goed functioneren in de maatschappij" inhoudt, en welke
eisen dat stelt. En dan ben je bij de psyche van de overtreder, in de zin dat
die psyche niet goed in elkaar zit. En daarna moet je een idee krijgen van de
eigenschappen van de psyche die "niet goed kunnen functioneren in de
maatschappij" veroorzaken.
Dus het allereerste dat nodig is, is een antwoord op de vraag
wat "goed functioneren inde maatschappij" inhoudt. Dat is redelijk simpel:
kunnen samenwerken en bijdragen aan de maatschappij, en ander mensen daarbij
niet benadelen of kwetsen. Dat dit klopt blijkt uit de eigenschappen van
de meeste overtreders: ze kunnen niet goed samenwerken met andere mensen, en ze
zijn bereid die mensen te kwetsen. Wat dus ook meteen het antwoord is op de
laatste vraag. En wat dus ook het antwoord is op wat die mensen moeten leren.
Wat is meteen laat zien dat je dit niet leert in geïsoleerde opsluitng in de
gevangenis. Wat verder laat zien wat de plaats van resocialisatie wel moet
inhouden: samenwerking en lessen om niet te kwetsen, dat wil zeggen: lessen in
empathie. Wat dus direct leidt naar de oplossing van de Rijnlandse
zorgboerderij/onderneming: de geïsoleerde plaats waar de "zieken' niet langer
blootgesteld staan aan de ziektekiemen van de individualistische grote stad,
waar ze geforceerd gestimuleerd worden tot samenwerking, en waar egoïstische,
gevoelsarme, en narcistische neigingen verminderd worden
.
Maar het leidt weinig twijfel dat deze echte remedie door de
zachte sector en linkse intellectuelen al keihard zal worden omschreven, vanwege
de elementen van dwang en isolatie. Want vermoedelijk is het zo dat zachte
sector en linkse intellectuele helemaal niet willen weten dat een deel van de
oorzaken schuilt in de harde individualistische wereld van de grote stad, en dat
die wereld dus niet geschikt is voor een groot aantal groepen. Want die zachte
sector en linkse intellectuele hebben een hekel aan het kleinschalige, de
netheid, en het gebrek aan wanorde van de kleine stad en de groene gemeenschap.
Blijft over de vraag dat waar de zachte sector en linkse
intellectuelen dus eigenlijk geen echte oplossing van het probleem van de
misdaad willen, ze er dan toch weer de laatste maand in de media over te hoop
lopen. Het antwoord is weer even simpel als altijd: omdat de misdaad die in het
nieuws is gekomen de allochtone misdaad is. En het begrip "allochtone misdaad"
kan niet bestaan, en daar het zich steeds onoverkomelijker voordoet, moet het
dus nu maar tot ziekte bestempeld worden.
Red.: Een een nieuwe hausse aan artikelen werd veroorzaakt
door de het zoveelste gewelddadige incident met Marokkanen - want die mogen
natuurlijk al helemaal niet streng aangepakt worden, want Marokkanen zijn de
meest zielige van alle allochtone, omdat ze het meest en het negatiefst in het
nieuws komen:
Uit:
De Volkskrant, 23-10-2007, column door Pieter Hilhorst
Het medicijn, de wortel en de stok
Bilal B. was een gestoorde schoft. Voordat hij vorige week een politiebureau
binnenstormde, twee agenten had neergestoken en werd doodgeschoten, had hij al
een waslijst aan misdaden begaan. Op zijn 12de heeft hij iemand met een
schroevendraaier toegetakeld. Hij is verschillende keren gepakt voor diefstal en
een keer veroordeeld tot vijftien maanden cel. Bilal was een gevaar voor zijn
omgeving. Maar Bilal was ook gestoord. Hij hoorde stemmen in zijn hoofd en voor
behandeling opgenomen in de Valeriuskliniek. Hij was dader en slachtoffer.
Van die combinatie slaan veel mensen op tilt. Voor hen is
iets wit of zwart. Dader of slachtoffer. Wie oog heeft voor de ellende van de
dader, vergoelijkt in hun ogen de misdaad. ‘Een moeilijke jeugd is geen excuus
om je asociaal en crimineel te gedragen.’ De crux zit in het woord excuus.
Natuurlijk is een ziekte geen excuus om iemand neer te steken. Natuurlijk is
verslaving geen excuus om te stelen. De morele veroordeling van de daad staat
buiten kijf. Het wordt pas problematisch als de morele verontwaardiging de
aanpak van de daders dicteert. Dat is precies wat nu gebeurt. Een keiharde
aanpak lijkt de enige remedie. De stok is zo populair dat niemand wil weten wat
je kan bereiken met een wortel of een medicijn. Sinds de jaren zeventig is het
geloof in de mogelijkheid om criminelen te behandelen verdwenen. In 1970 dacht
nog driekwart van de bevolking dat het beter was misdadigers te veranderen dan
ze te straffen. In 2006 was dat gedaald tot 37 procent. Mensen geloven dat
criminelen onverbeterlijk zijn. We moeten geen enkel medelijden met ze hebben.
Harde jongens zijn alleen gevoelig voor een harde aanpak. Deze voorkeur voor
repressie is, zoals de forensisch psychologe Corine de Ruiter onlangs in haar
oratie liet zien, niet zonder gevolgen gebleven.
Het percentage mensen dat in de gevangenis zit, is sinds 1985
verviervoudigd. Steeds meer gedetineerden doen in de gevangenis niets. Ze zitten
23 van de 24 uur op hun cel. ...
Helaas valt de opbrengst van de harde aanpak tegen. De helft
van de gedetineerden krijgt binnen twee jaar na vrijlating weer met justitie te
maken. Binnen acht jaar gaat zelfs driekwart van de gedetineerden weer de fout
in. Gevangenissen maken van criminelen geen betere mensen. Afschrikking werkt
niet. Volgens De Ruiter is dat ook niet verwonderlijk. De gevangenis zit bomvol
met mensen met zware psychiatrische problemen. Een op de twintig is psychotisch.
Die zijn er dus even slecht aan toe als Bilal. Van de kort gestraften heeft een
op de drie een psychiatrische aandoening, van de langstraften twee op de drie.
De ironie is dat sinds de jaren zeventig de mogelijkheden
voor het veranderen van misdadigers enorm zijn toegenomen. Door de opkomst van
de psychofarmica kunnen psychoses veel beter worden behandeld. Ook voor
gedragsproblemen en depressie bestaan tegenwoordig medicijnen. De keuze is niet
meer alleen tussen de wortel en de stok. Het medicijn is soms een goed
alternatief. En onder het medicijn versta ik niet alleen pillen, maar ook
therapie. Soms zelf verplichte therapie voor ontwrichte gezinnen waaruit jonge
daders komen. Maar ook de wortel levert vaak meer op dan de stok. Amerikaans
onderzoek laat zien dat de recidive lager is onder gedetineerden die een
beroepsopleiding volgen. Dus waarom geven we de gedetineerden geen goede
opleiding als ze in de cel zitten? ...
Red.: De viervoudiging van het aantal gevangenen heeft niet
alleen te maken met een strenger strafbeleid, maar ook met en sterke toename van
de misdaad in het algemeen. Wat weer het gevolg van de instroom van diverse
migrantengroepen: allochtonen, Balkan-bewoners, en Antillianen, die circa 80
procent van de gevangenisbevolking uitmaken, precies de stijging verklarende.
Uit:
De Volkskrant, 25-10-2007, column door Marcel van Dam
Gesneden koek
Onder de titel ‘Het medicijn, de wortel en de stok’ betoogde Pieter Hilhorst
dinsdag op deze plaats met kracht van argumenten dat het geen zin heeft zware
straffen op te leggen aan gestoorde misdadigers. Het is beter om ze te
behandelen. De nu zo populaire ‘keiharde’ aanpak heeft alleen maar tot gevolg
dat de gestraften eerder in herhaling vallen. Van harte mee eens.
Toch bleef er voor mij iets onduidelijk. Hij schrijft:
‘Natuurlijk is ziekte geen excuus om iemand neer te steken. De morele
veroordeling van de daad staat buiten kijf. Het wordt pas problematisch als de
morele verontwaardiging de aanpak van de daders dicteert.’ De logica van deze
zinnen wringt. De morele veroordeling van een daad is niet mogelijk zonder
morele verantwoordelijkheid van de dader. Als die laatste er niet is, is de daad
moreel ook niet te veroordelen. Een vliegtuig dat door technische mankementen
neerstort en veel slachtoffers maakt is geen moreel te veroordelen daad. Het is
wel een afschuwelijk ongeluk. Net zo min is het doden van een ander als gevolg
van ‘technische mankementen’ in het hoofd van de dader, een moreel te
veroordelen daad. Het is wel heel afschuwelijk.
Een schizofreen heeft een mankement in de hersenen waardoor
stemmen in zijn hoofd dwingende opdrachten kunnen geven iemand te doden. Er is
dan geen sprake van vrije wil en dus ook niet van verantwoordelijkheid of
schuld. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat er geen dwangmaatregelen genomen
mogen worden om de patiënt te behandelen en/of de samenleving te beschermen.
Mensen die aan schizofrenie lijden hebben een genetische
dispositie voor de ziekte. De genen die de ziekte kunnen veroorzaken kunnen
worden ‘aangezet’ door omstandigheden in de omgeving. Zie het artikel van de
psychiater Selten (Forum, 23 oktober). Zo is social defeat, sociale
vernedering, waarschijnlijk oorzaak van het activeren van de schizofreniegenen
bij groepen niet-westerse immigranten. De ziekte komt zeven maal zo vaak voor
onder Marokkanen van de tweede generatie.
Deze feiten moeten redelijk denkende mensen tot dezelfde
conclusie kunnen brengen als Pieter Hilhorst: het is kortzichtig om psychisch
zieke mensen te straffen in plaats van ze te behandelen.
Wat mij verbaast, is dat die conclusie niet breder wordt
getrokken. Het is weinig aannemelijk dat mensen die geen aanleg hebben voor
schizofrenie immuun zijn voor ‘sociale vernedering’. ...
Nog breder: ieder mens is uitgerust met een aantal
vaardigheden, zoals intelligentie, sociale vaardigheden, wilskracht, etcetera.
Die vaardigheden zijn niet gelijkmatig over alle mensen verdeeld. Het leren
gebruiken van die aangeboren vaardigheden wordt vooral in de eerste paar jaar
van een mensenleven vastgelegd. Als je de vaardigheden van alle mensen en het
vermogen ze te gebruiken zou weergeven in een frequentieverdeling, dan zou
blijken dat een deel van de mensheid over te weinig vaardigheden beschikt om
zich in de hedendaagse ingewikkelde samenleving staande te houden. Daarvoor
dragen die mensen geen of in mindere mate verantwoordelijkheid en dat geldt ook
voor eventueel ongewenst gedrag dat daaruit voortvloeit. Er is in een vrije
maatschappij geen reden ze te straffen, omdat er altijd andere prikkels kunnen
worden gevonden om gedragsverandering te bewerkstelligen. ...
Red.: Marcel van Dam is weer helemaal terug in het oude huis:
misdaad is het gevolg van maatschappelijke misstanden. En de rest zijn
psychiatrische patiënten. De vraag is onder welke categorie dan mensen als
Willem Holleeder, Klaas Bruinsma, Johan "de Hakkelaar", en hun talloze
soortgenoten en nog veel talrijker hulpjes vallen ...
Uit:
De Volkskrant, 27-10-2007, door Malou van Hintum
Opvoeden | Ouders straffen voor wangedrag van hun kinderen werkt volgens
deskundigen averechts
Je maakt de onmacht groter
Een Kamermeerderheid wil ouders van jeugdige vandalen beboeten. Een zinloze
maatregel die de kans op problemen vergroot in plaats van verkleint, zeggen een
onderzoeker en een psychiater.
Tussentitel: De voogd steekt niet alleen zijn neus in jouw zaken, maar pakt
ook nog
eens een deel van je geld af
'Echt een volstrekt onzin-voorstel', zegt René Breuk, die leiding geeft aan de
afdeling forensische jeugdpsychiatrie van De Bascule, een academisch centrum
voor jeugd- en kinderpsychiatrie. Een Kamermeerderheid wil 'onwillige' ouders
van jonge vandalen laten betalen voor het asociale gedrag van hun kinderen. Drie
mogelijkheden worden genoemd: korten op de kinderbijslag, het betalen van
schadevergoedingen en boetes.
'In de praktijk zien we heel veel onmacht, en daar vloeit
onwil uit voort', zegt Breuk. 'Mensen willen niet omdat ze er niet op vertrouwen
dat ze echt geholpen worden. Een paar jaar geleden brachten Marokkaanse ouders
in Amsterdam-West hun kinderen zelf naar de politie. Nu gebeurt dat niet meer.
Hun vertrouwen in de samenleving is afgenomen. Er is zo veel vijandigheid
tegenover hun gemeenschap, ook bij de politie, dat ze niet meer rekenen op een
goede behandeling.' ...
Het enige wat deze maatregel zou doen, is de machteloosheid
en het wantrouwen van ouders nog groter maken. En dat is al helemaal het geval
wanneer, zoals wordt voorgesteld, het geld dat die ouders afhandig wordt gemaakt
bij de gezinsvoogd terechtkomt. ...
Afstand
Trees Pels is het met René Breuk eens. Pels is gespecialiseerd in de opvoeding
en ontwikkeling van allochtone kinderen en werkzaam bij het Verwey-Jonker
Instituut, dat maatschappelijke vraagstukken onderzoekt.
'De afstand tussen ouders en jongeren kan binnen deze
moeilijke gezinnen heel groot zijn, dat is vaak juist een van de oorzaken van de
problemen. Zo'n maatregel zorgt er bepaald niet voor dat die afstand kleiner
wordt.
'Daarnaast is het zo dat ouders allang niet meer de enigen
zijn die hun kinderen opvoeden. Vrienden, de straat, de school, de etnische en
religieuze gemeenschap, ze dragen allemaal aan die opvoeding bij. Het is daarom
behoorlijk beperkt om zo te tamboereren op de rol van de ouders.'
Daar komt bij, zegt Pels, dat probleemgezinnen precies zijn
wat het woord zegt: ze hebben problemen. Veel van zulke gezinnen kampen met
werkloosheid, armoede en schulden. En wie in de penarie zit, is alleen al
daardoor een slechtere opvoeder dan een ouder die het voor de wind gaat.
'Je ziet vaak dat ouders die gebukt gaan onder een
opeenstapeling van problemen, de greep op hun kinderen allang kwijt zijn', zegt
ze. Een stressfactor aan die ellende toevoegen, zou daarom weleens het
tegenovergestelde effect kunnen hebben dan ermee wordt beoogd.
Pels: 'Je moet niet de financiële moeilijkheden van ouders
verergeren, maar samen met ouders en kinderen kijken waar de problemen liggen,
en vervolgens alle betrokkenen erbij halen om die problemen te proberen op te
lossen. Dat kan de school zijn, maar ook de vriendenc1ub. Al die verschillende
opvoeders uit al die verschillende omgevingen moeten helpen een neerwaartse
spiraal te voorkomen en bijdragen aan de oplossing van de problemen.'
...
Allochtonen hebben vragen als: Hoe voed ik mijn kind op als
moslim in Nederland? Hoe kan ik mijn eigen grenzen in acht houden terwijl mijn
kind meer vrijheid eist en zich in deze maatschappij staande moet houden?
Belangrijke opvoedingsvragen die een in Nederland geschoolde professional niet
zomaar kan beantwoorden.' Ouders zijn niet onverschillig, zeggen Breuk en Pels.
Als dat al zo lijkt, dan verbergt die onverschilligheid onmacht, onhandigheid,
onwetendheid, onzekerheid en onkunde. 'Het enige dat ik me kan voorstellen,'
zegt Pels, 'is dat je via het dreigen met financiële sancties een poot tussen de
deur krijgt om je met een gezin te kunnen bemoeien.
'Maar ook in dat geval moet je de grens tussen repressie en
ondersteuning goed in de gaten houden. Met repressie op zich komen mensen als
opvoeders niet verder. Wie roept van wel, bedrijft kiezersretoriek. Daar worden
politici misschien beter van, maar de mensen om wie het gaat niet.'
Red.: Geweldig weer: twee deskundigen weten van tevoren al dat
het medeverantwoordelijk houden van ouders niet gaat werken - want de schuld van
alle problemen ligt in de maatschappij. Waarop baseren ze
dat? Op die dertig of veertig jaar dat het niet-verantwoordelijk houden van
ouders niet heeft gewerkt? Daarvoor waren er nog een paar decennia dat men wel
ouders aansprak, en toen was het veel rustiger in Nederland, maar dat waren
natuurlijk ook andere tijden. Hoewel je je natuurlijk ook kan afvragen of dat
misschien de reden was at het ook andere tijden waren.
Maar eerst nog even wat over dat "deskundigen":
Uit:
De Volkskrant, 27-10-2007, door René Cuperus (volledig artikel hier
)
Rotjochies: beter behandelen dan opsluiten
... In dat wegmasseren van toerekeningsvatbaarheid worden de
ouders nu gesterkt door psychologen en psychiaters die opeens, tamelijk
beledigend, Amsterdam-West tot één grote psychiatrische inrichting uitroepen. De
reljongeren zijn eigenlijk psychische patiënten. Wat een schaamlap voor de
schaamtecultuur! Dit zullen wel dezelfde psychologen zijn die in de
jeugdgevangenissen werken waarover de Algemene Rekenkamer onlangs zo schokkend
rapporteerde. Daar worden de opgesloten jongeren juist weer niet behandeld. Het
moet allemaal niet gekker worden.
Red.: Dat is deskundige één ontmaskerd. De ander, Trees Pels
is een sociologe die politiek-correcte vooroordelen in haar analyses stopt, zie
hier
, en wel het politiek-correcte vooroordeel dat cultuur geen invloed heeft op
gedrag (dit is politiek-correct, omdat het hier niet gaat om cultuur in het
algemeen, maar allochtone cultuur). Ook die is dus volkomen onbetrouwbaar.
Daarmee is dit hele artikel volkomen bogus, oplichterij, en wel
politiek-correcte oplichterij.
Na een stroom van dit soort propaganda-artikelen is het
natuurlijk rijd voor een klaroenstoot: een groot overzichtsartikel in de
zaterdagkrant - in verband met de langte alleen het begin, en het tussnstuk
waarin alle moderne horro-scenairos worden opgesomd:
Uit:
De Volkskrant, 10-11-2007, door Sara Berkeljon en Sheila Sitalsing (voll. artikel hier
)
Achtergrond | Betuttelende overheid
De staat weet raad
Wat er op tafel komt, opvoeden, ons spaargeld: de overheid bemoeit zich overal
mee. Totalitaire trekjes?
Tussentitel: ‘Het kán niet anders, als mensen zichzelf niet in de hand
hebben’
Daar sta je dan. Amper bekomen van de bevalling en de hechtingen, met een
krijsend bundeltje baby van een paar dagen oud op de arm – en een bezoekende
mevrouw van het consultatiebureau duwt je zeventien vragen onder de neus. Of je
vindt dat een kind af en toe een pak slaag moet krijgen. Of je zelf geslagen
bent in je jeugd. Hoe het zit met je drank- en drugsgebruik, en met je
psychische gesteldheid.
Het hoort allemaal bij een ‘programma’ dat Stevig Ouderschap
heet en dat 130 gemeenten al enige tijd aanbieden aan nieuwe ouders. Zo ook aan
een medewerker van de bestuurskundige Paul Frissen. ‘Het is een nette jongen met
een baan en zijn dochtertje heet Fleur, dus ze zijn vast geslaagd voor de test.’
Maar wie zakt voor deze screening, krijgt – wanneer hij geen
bezwaar maakt – achttien maanden van overheidswege huisbezoeken,
opvoedondersteuning, adviezen en tips, ofwel een ‘interventie’. ...
Tussentuk:
Niet pluis
Het rood-christelijke kabinet intervenieert zich een ongeluk om
ongewenst gedrag uit te bannen. Een greep uit recente plannen en maatregelen.
Seks en bloot
Blootrecreanten maakten een zwemmetje bij het naaktstrand aan het Almeerse
Gooimeer, en dat in oktober. Geschrokken ambtenaren op Rijkswaterstaat besloten
prompt het strandje af te schermen met een groot, zwart zeildoek. Waarom? Op 50
meter afstand vaart tijdelijk een pontje, omdat aan een nabijgelegen brug wordt
gewerkt. En is het niet onwenselijk dat nietsvermoedende reizigers – kinderen! –
geconfronteerd worden met blote billen? Henk Smeeman, wethouder in Almere en
bestuurslid van de Nudistenfederatie, kon zijn oren niet geloven. ‘Als ze
schermen willen plaatsen, dan maar om het pontje, niet om het naturistenstrand.’
Het Almeerder scherm past in het offensief tegen de seksualisering van de
samenleving, waarin muziekzenders wordt verzocht meer prudentie te betrachten
bij het uitzenden van videoclips met hoerige dames. Er komen ook strengere
voorwaarden voor erotische dansfeestjes.
Opvoeding
Onwillige ouders die hun kinderen verwaarlozen krijgen opvoedondersteuning, op
straffe van korting op de uitkering. Hulpverleners moeten vaker ‘achter de
voordeur’ kijken, en van elk kind wordt een risicoanalyse gemaakt. Zijn de
ouders gescheiden of werkloos, dan loopt een kind verhoogd risico en is het
consultatiebureau op zijn hoede.
De analyses komen terecht in een Elektronisch Kinddossier, met alle medische
gegevens. En dan is er ook nog de ‘Verwijsindex’ voor risicojongeren. Scholen,
Jeugdzorg, artsen en politie krijgen toegang tot een website, en melden wanneer
er iets misgaat. Die melding wordt aan alle betrokkenen doorgestuurd: het ‘niet-pluissignaal’.
Heel goed, vindt Merian Ouwehand, bedenker van het project Stevig Ouderschap.
‘Als iets misgaat, zoals met Savanna, wordt er gelijk naar Jeugdzorg gewezen.
Maar als dan iets wordt gedaan,is het: niet in míjn achtertuin!’
Ook vóór de bevalling wil Rouvoet moeders informeren over een gezonde
levensstijl, via de overheidswebsite Hallo Wereld, waarop wordt uitgelegd dat
het echt héél goed is om foliumzuur te slikken. Na de bevalling ontvangt de
pasgeborene bovendien een welkomst-cd, met daarop een ballade gezongen door
Idols-winnares Raffaëla.XXXcheck
Gezondheid
Trippen op paddo’s mag binnenkort niet meer, net als roken in het café en
alcoholreclames voor negen uur ’s avonds.
‘Heel beangstigend’, vindt Kees Uitenbroek, penningmeester van de Partij tegen
Betutteling. Vooral de plannen van CDA-minister Klink van Volksgezondheid baren
hem zorgen. Klink wil een onderzoek naar het belasten van de vette hap, en
dikkerds moeten fitnessen, in plaats van aan de cholesterolverlagers. ‘Waar
houdt het op? Moet je straks meer belasting betalen als je geen lid bent van een
sportvereniging? Burgers die zich niet aanpassen aan dit gezondheidsfanatisme,
moeten blijkbaar worden bevrijd. Als je dik bent, is dat dom en slecht. Dit
neigt naar fascisme.’
Jeu Claes, voorzitter Koninklijke Horeca Nederland, maakt zich vooral druk om
het rookverbod. ‘Rookpalen in de buitenlucht, dát noem ik extreem. Mijn tip zou
zijn: accepteer dat je niet alle risico’s kunt uitsluiten. Anders kun je beter
in bed blijven liggen met een dikke deken over je hoofd.’
Hufters
Niet alleen het kabinet is tegen hufterig gedrag. Zo wil Veilig Verkeer
Nederland een ‘sorry-gebaar’ in het verkeer introduceren, een opgestoken hand,
als tegenwicht voor de opgestoken middelvinger.
Geldzaken
Iedereen die belegt, heeft de afgelopen maand een formulier in de bus gekregen
met vragen van de strekking: heeft u eigenlijk enig idee wat u aan het doen
bent? Aan de hand van de antwoorden bepaalt de bank uw risicoprofiel en moet ze
eventueel de dienstverlening aanpassen – of extra waarschuwen. Het formulier
geïrriteerd weggegooid? Dan mag de bank u officieel geen diensten meer
aanbieden.
Deze uit Brussel afkomstige bekommernis met de bankklant baart de banken grote
zorgen. Ze zien een hoop administratie op zich af komen en vrezen claims. ‘Er
zitten absoluut goede bedoelingen achter’, zei Boele Staal, voorzitter van de
Nederlandse Vereniging van Banken onlangs. ‘Maar het kan niet zo zijn dat de
bank het gedaan heeft. De bank kan de verantwoordelijkheid van de belegger niet
overnemen. Ook kwetsbare groepen moeten zich realiseren waarmee ze bezig zijn.’
Er komen ook strengere regels voor leenreclames om mensen minder snel in de
verleiding te brengen geld te lenen. En belspelletjes op tv worden beknot.
Red.: Gruwelijk allemaal, hè, dat nieuwe fatsoen. Nee, dan liever
het het drugsgebruik, het onbeschofte en de middelvinger.
De emoties die uit dit stuk spreken zijn ook anderen
opgevallen
Uit:
De Volkskrant, 17-11-2007, ingezonden brief van Willem Aantjes (Utrecht)
Toon afkeer van coalitie op niveau
De Volkskrant heeft een hele pagina gewijd aan ‘De betuttelende overheid’
(het Vervolg, 1o november). Onder het kopje ‘Niet pluis’ wordt in ‘een greep uit
recente plannen en maatregelen’ aan de hand van een vijftal voorbeelden
geïllustreerd hoe ‘het rood-christelijke kabinet zich een ongeluk
intervenieert’.
Voorbeeld 1 (seks en bloot) is geen maatregel van het
kabinet, maar van een lokale overheid.
Voorbeeld 2 (opvoeding) gaat over onverantwoordelijke ouders
waarvan iedereen als het misgaat verontwaardigd roept: waarom heeft de overheid
niet eerder ingegrepen?
Voorbeeld 3 (gezondheid) gaat over maatregelen tegen roken in
cafés en over alcoholreclame.
Voorbeeld 4 (hufters) gaat over wensen van Veilig Verkeer
Nederland.
Voorbeeld 5 (geldzaken) gaat over een Europese richtlijn.
Iedereen mag natuurlijk een afkeer hebben van het huidige
coalitiekabinet, maar als de Volkskrant van die afkeer wil doen blijken, dan wel
graag op enig journalistiek niveau en niet door stemmingmakerij met voorbeelden,
die het kabinet maatregelen in de schoenen schuiven waar het part noch deel aan
heeft. ...
Red.: Ach ja. Nog twee anti-moraalridders:
Uit:
De Volkskrant, 20-11-2007, Patrick van den Hanenberg
Vincent Bijlo op dreef tegen morele regelzucht regering
... Bijlo is een van de weinige echte politieke
cabaretiers op dit moment. ...
In Mijn laatste sigaret vertelt hij dat hij zich heeft
laten strikken door Balkenende om mee te werken aan de campagne om het
positivisme in Nederland een nieuwe kans te geven. IJdelheid en financiële
overwegingen winnen het aanvankelijk van zijn politieke idealen, maar als hij
eenmaal weer bij zinnen is gekomen, gaat hij flink tekeer tegen ‘die drie
protestanten’ die hun wil opleggen aan een miljoen moslims, een paar miljoen
katholieken en vele miljoenen atheïsten.
Vooral na de pauze is Bijlo goed op dreef om de morele
regelzucht van de huidige regering belachelijk te maken. Terwijl hij
recalcitrant een sigaret opsteekt beschrijft hij uitvoerig Dominee Day 2007,
zijn ideale manifestatie, waarbij al die irritante, bedilzuchtige moraalridders
in een vloeiende beweging tegen de vlakte gaan. Het moet gezegd…het is een zalig
geluid.
Uit:
Volkskrant website, 17-12-2007, ANP (volledig artikel hier
)
Hirsch Ballin wil verbod op stiletto's en vlindermessen
Minister Ernst Hirsch Ballin van Justitie wil een algemeen verbod op de verkoop
en het bezit van stiletto's, vlindermessen en valmessen. Hij schrijft dat
maandag in een brief aan de Tweede Kamer. Nu zijn deze steekwapens nog niet
verboden voor meerderjarigen. Wel moeten ze binnen een bepaalde maat blijven.
Uit recent onderzoek blijkt dat dit soort messen gewoon in
het legale verkoopcircuit te krijgen zijn. Volgens Hirsch Ballin staat ook vast
dat stiletto's, vlindermessen en valmessen worden gebruikt bij steekpartijen.
Tevens zijn er signalen dat ze tegen de regels in worden verkocht aan
minderjarigen. ...
Red.: Het is natuurlijke van de volkomen geschifte dat dit
allemaal mocht. Allemaal het het gevolg van de links jaren-zestig
permissiviteit.
Dit eventuele verbod is natuurlijk op zich volstrekt
onvoldoende. Ernaast is een boetestelsel nodig, dat dusdanig effectief is, dat
iedereen het wel uit zijn hoofd ;laat om met zo'n ding rond te lopen. De
Rijnlandse oplossing is simpel, en de enige effectieve: een boete van 25 procent
van het gehele bezit bij eerste overtreding, 50 procent bij de tweede, en 100
procent bij de derde - dit losstaand van eventuele penitentiaire maatregelen,
ter beoordeling aan de rechter.
Vier maanden later is fase twee van dit plan ingetreden
.
Uit:
De Volkskrant, 11-04-2008, door John Wanders
Accent | Tas die detector ontglipt
Rotterdam zet de aanval in op de oprukkende rooftas
Rotterdam gaat nog deze zomer een verbod op zogeheten rooftassen invoeren. Een
rooftas is een speciaal geprepareerde tas, doorgaans met lood of aluminium
bekleed, die winkeldieven in staat stelt om met gestolen waar geruisloos
detectiepoortjes te passeren.
Rotterdam volgt hiermee het voorbeeld van Amstelveen, dat
vijf jaar geleden als eerste Nederlandse gemeente een verbod op rooftassen
invoerde. ‘En met succes’, stelt Sander van Golberdinge van het Platform
Detailhandel. Inmiddels geldt het verbod in vijftig gemeenten. ...
Ook in Rotterdam klaagt de detailhandel over georganiseerde
bendes en veelplegers die met rooftassen winkels plunderen. De jongste generatie
detectiepoortjes kan zo scherp worden afgesteld dat het alarm afgaat zodra
iemand met een rooftas de winkel inloopt. ‘Maar dat levert dan toch vaak een
hoop agressie op’, zegt een woordvoerder van de Raad Nederlandse Detailhandel.
‘Het is dus veel beter als zo iemand al op straat wordt aangehouden door de
politie.’
Volgens hem vindt 60 procent van de winkeldiefstallen in
Nederland plaats met een rooftas. Volgens Van Golberdinge gaat het bij de
winkels die zijn uitgerust met detectiepoortjes zelfs om 80 procent van het
totaal aan diefstallen. Vaak zijn de dieven bekenden van de politie, evenals van
de winkeliers.
Aan een aanhouding wegens het in bezit hebben van een
verboden rooftas gaat een optelsom van ‘informatiebestanddelen’ vooraf,
onderstreept korpschef Meijboom. ‘Het is dus niet zo dat een willekeurige
passant die met een sporttas, rugzak of koeltas door de Rotterdamse Koopgoot
wandelt straks door de politie bij de lurven wordt gegrepen.’
Red.: Het slot is een prachtig voorbeeld van politieke
correctheid: het is algemeen bekend dat dit de modus operandi is van immigranten
van diverse etnische afkomst - georganiseerd in bendes van gelijke etnie, vaak
familie.
Maar verder is het natuurlijk een botte schande dat dit zo
lang is getolereerd (het verschijnsel bestaat al zolang er detectiepoortjes
zijn), en nu er iets aan gedaan wordt, de straf beperkt is tot een boete vanwege
bezit. Het is natuurlijk volkomen duidelijk dat wie nu betrapt wordt met zo'n
tas, hem vele malen eerder gebruikt heeft. De straf dient dienovereenkomstig te
zijn: inbeslagname van een kwart van het bezit bij eerste overtreding, de helft
bij de tweede, en voor immigranten voor wie dat kan, uitzetting uit Nederland,
bijvoorbeeld door ontneming van een dubbele nationaliteit.
Uit:
De Volkskrant, 13-09-2008, door Ahmed Marcouch
'Ik maak je dood' is Marokkaans
Tussentitel: Wij maakten een eind aan de opgestoken middelvingers: 250
euro boete!
Burgemeester Job Cohen heeft er bij de Marokkaanse gemeenschap op
aangedrongen de agressiviteit in te dammen van de Marokkaanse jongens die ik
eerder tuig noemde. ...
... Het gedrag van de kwelgeesten heeft Marokkaanse wortels.
... Een gedrag gedreven door angst, achterdocht, slachtofferschap en gekrenkte
trots botst op de mores van dienen en zorgen volgens keurige protocollen. De
Nederlandse gezagsdragers en hulpverleners hebben geen antwoord op deze
agressie. Incasseren, zei de rechter enkele jaren geleden tegen een
politieagente die door tuig was uitgescholden voor kuthoer, terwijl ze haar het
bonnenboekje uit de handen trokken: 'u werkt in Amsterdam dus u moet daar maar
tegen kunnen'.
Die incasseringsgewoonte, daar moeten wij vanaf. Dat kan ook,
ik heb zelf meegemaakt dat wij als agenten in Amsterdam-Oost een einde maakten
aan de opgestoken middelvinger waarop wij voortdurend getrakteerd werden. Hoe?
Simpel: 250 gulden boete. Daar keek men in het begin vreemd van op, maar na
enkele maanden werd de middelvinger een zeldzaam verschijnsel. Straffen helpt.
...
Red.: Ook de politie en zelfs de rechters deden
mee aan de idioterie van de permissiviteit. Nu is dat wat betreft rechters
natuurlijk niet helemaal verbazingwekkend, want ook die behoren tot de
intellectuele en zijn vaak wat linksig.
Een prima voorbeeld van de het uit de hand lopen bij
permissief gedrag is het gebeuren rond oudejaarsnacht. In de overgang van
2007-2008 is dat zodanig uit de hand gelopen, dat men nu landelijke maatregelen
neemt:
Uit:
De Volkskrant, 30-12-2008, van verslaggever Jan Hoedeman
Politiek en bestuurlijk Nederland willen einde maken aan trend
van toenemend wangedrag rond Oud en Nieuw
Aanval op ‘de nacht waarin alles mag’
Hele land is risicogebied | Grote steden: supersnelrecht
Het moet afgelopen zijn met de ‘nacht waarin alles mag’. Politiek en bestuurlijk
Nederland binden de komende jaarwisseling de strijd aan met brandstichters,
vuurwerkvandalen, relschoppers en bedreigers van de hulpverleningsdiensten.
‘Er is echt wat aan de hand’, zegt hoogleraar Otto Adang van
de Nederlandse Politieacademie (NPA). ‘Nederland is er veel meer klaar voor dan
eerder het geval was. Waar het eerst werd weggestopt, staat het nu op de
agenda.’
Adang onderzocht de laatste twee jaarwisselingen, en volgde
de afgelopen maanden de aanloop ernaartoe. Nederland wordt morgennacht beschouwd
als één groot risicogebied, waar op veel plaatsen tegelijk gevaarlijke situaties
kunnen ontstaan.
‘Het moment is voorbij dat we het normaal vinden dat het niet
rustig is met de jaarwisseling’, zegt Afke van Rijn, directeur veiligheid en
bestuur van het ministerie van Binnenlandse Zaken. ‘Gemeenten hebben geluisterd
naar onze oproep zich goed voor te bereiden.’
In de meeste regio’s is men al maanden bezig zich te wapenen
tegen de traditionele excessen tijdens de jaarwisseling, veelal gepleegd door
autochtone mannen tussen de 18 en 30 jaar.
Alleen al door vuurwerk was er vorig jaar bijna 1 miljard
euro schade, zo becijferde het Comité Staakt het Vuren. ...
Het ministerie van Binnenlandse Zaken inventariseert dit jaar
voor het eerst zelf wat er fout gaat. De afgelopen twee jaar baseerde men zich
op materiaal van de NPA. Vorig jaar gingen 22 scholen in vlammen op, werden
tientallen brandweerlieden, ambulancemedewerkers en politieagenten gemolesteerd.
De schade was groot. ...
Red.: Er is een wonder geschiedt: een deskundige uit het veld
van pedagogie en didactiek, van oudsher zo links en geitenwollensokkig als de
pest, heeft een pleidooi gehouden voor gewone echte straf op school. In plaats
die moderne taakjes waar leerlingen om lachen. En daarom volharden in hun
lastige gedrag. Zoals de pedagoge uit ervaring en gesprekken met leerlingen
weet.
De reacties waren volkomen voorspelbaar. Dit keer is het in
de Volkskrant niet Peter Giesen en Malou van Hintum die de linkse vaandel
hoog hielden zoals ze al diverse keren eerder hadden gedaan bijvoorbeeld
aangaande de man-vrouw rolverdeling
, dit keer is het ex-Volkskrantredacteur Xandra van Gelder, al eerder
tegenstander van zoiets als toetsen op school
, die in de pen is geklommen:
Uit:
De Volkskrant, 15-01-2010, door Xandra van Gelder
Ik mag niet meer tegen meisjes zeggen...
De goede oude tijd komt echt niet terug als we strafregels gaan invoeren. Bij
een moderne opvoeding horen eigentijdse straffen, vindt Xandra van Gelder.
‘Ik mag niet meer tegen meisjes zeggen: steek een paal in je reet, ook niet als
ik ergens over uit mijn humeur ben, want dat is niet respectvol omgaan met mijn
medeleerlingen. Bovendien maak ik de meisjes zo bang.’ Honderd keer moest een
lastige puber deze regels overschrijven. Als straf voor zijn onaangepaste
gedrag. ‘In die zinnen zitten pedagogische elementen’, betoogt orthopedagoog
Astrid Boon, ‘die de leerling bij ieder schrijven met een pen op papier in de
ziel worden gekerfd.’ In deze krant verwijt Boon scholen te laks te straffen
(Forum, 11 januari). Dan kom je al snel op de ouderwetse strafregels.
Een onzinnige maatregel in mijn ogen. Helaas zijn er steeds
meer scholen die de denktrant van Boon volgen. Mijn eigen dochter kwam laatst
van haar brave, gedegen gymnasium thuis met strafwerk. Ruim zeventig keer moest
zij een zin overschrijven waarin de woorden respect en leerkracht opvallend vaak
voorkwamen. Of de ouders dit werkje voor gezien wilden tekenen. Volgens Boon
wekt dat namelijk schaamte op bij de leerling.
Of wij zijn tokkies zonder dat we ons dat realiseren, of Boon
heeft weinig inzicht in het moderne gezin. Smakelijk hebben we gelachen om de
onzinnige straf die doet denken aan het katholieke meisjesonderwijs in de jaren
vijftig. De handtekening heb ik gezet, met een kleine notitie dat ik straffen
bij wangedrag volstrekt normaal vind, maar dat volgende keer misschien een iets
zinniger opdracht te bedenken viel, een Latijnse tekst vertalen bijvoorbeeld.
Een paar weken later werd ik uitgenodigd voor een gesprek op
school. Ik vreesde dat de dochter zich erger misdroeg. Dat was het niet. Ik deed
mijn werk niet goed: ik respecteerde de regels van de school niet en ontkrachtte
hun autoriteit door mij tegen de strafregels te keren. ...
Het aantrekkelijke van de strafregel zit volgens mij niet in
de zinloosheid, maar in het ouderwetse karakter. Maar al te veel mensen
verlangen naar de tijd dat gezag nog vanzelfsprekend was. Dat leerlingen bang
waren voor de meester, dat de politieagent slechts een wenkbrauw hoefde op te
trekken om een straatschoffie tot de orde te roepen. Dat verlangen gaat vaak
samen met het idee dat vroeger alles beter was, en zeker de jeugd meer respect
toonde. ...
Hoe we ook verlangen naar de goede oude tijd, die komt niet
terug als we regels en gebruiken uit die tijd overnemen. Een goede pedagoog
voedt op een moderne manier en daarbij horen eigentijdse straffen.
Red.: Natuurlijk geen woord over het alom, door ouders zelf
geconstateerde, feit dat kinderen zich tegenwoordig asociaal gedragen,
bijvoorbeeld in gezelschap
. Hetgeen,dat beseften ze natuurlijk niet, door die ouders zelf wordt
veroorzaakt - door het niet genoeg te corrigeren als hun eigen kinderen betreft.
Door het soort praatjes te verkopen dat Xandra van Gelder hier opschrijft.
Dat ze en passant nog de brutaliteit begaat om de
"moderne" straffen aan te bevelen die nu juist door pedagoge zijn aangeduid als
niet-werkend, is vanzelfsprekend. Evenals de aloude truc van "het is oud dus het
is niet goed".
Nog even de vinger op de zere plek gelegd:
Uit:
De Volkskrant, 15-01-2010, ingezonden brief van T. Wittenberg (Amsterdam
Strafregels zijn geestdodend
God, wat is het toch simpel om vervelende leerlingen te corrigeren. Astrid Boon
(Forum, 11 januari) komt met het ei van Columbus; zet stoute leerlingen op een
onmogelijk tijdstip, het liefst op de vrije zaterdag, op een keiharde rechte
stoel en laat ze flink wat strafregels schrijven. Grote kans dat deze leerlingen
de maandag erop weer in de pas lopen.
Het doet me denken aan een verhaal dat een ex-delinquent ooit aan
mijn kIas vertelde. Gevangenissen waren voor hem een soort hotel. De enige straf
waar ie echt van baalde was toen hij bij 7 graden onder nul in de moestuin van
de gevangenis zonder handschoenen spruiten moest plukken. ...
Op papier lijken de ideeën van mevrouw Boon zo eenvoudig;
leerlingen maken net als mijn bajesklant een kosten-batenanalyse waar het hun
straf betreft. Zoek dus naar straffen waar leerlingen echt van gaan balen. De
praktijk is echter een stuk weerbarstiger.
Als deelschoolleider op een middelbare school moet ik
regelmatig optreden tegen stouteriken. Nablijven is een sanctiemogelijkheid die
volgens Boons theorie effectief zou kunnen zijn. 's Ochtends de klas uitgestuurd
betekent immers 's middags een onverwachte vrijetijdverstoring. Mijn ervaring is
anders: het gras van de leerlingen dat moet nablijven, schakelt meteen via zijn
mobieltje een van de ouders in.
Ik kan de 'individuele' argumenten van de verontwaardigde
ouders inmiddels al goed voorspellen. Nablijven van Hans kan niet, want hij moet
een belangrijke selectiewedstrijd spelen. Als Herman niet op tijd bij de AH
achter de kassa zit, is hij zijn baantje kwijt en wie betaalt dan de nieuwe
iPod? Het 5-jarig halfzusje moet juist vanmiddag door dochter Yvonne van de
basisschool worden opgehaald en de belangrijke medicijnen van oma die bij de
apotheek klaarliggen, kunnen alleen door zoon Bert worden bezorgd. Menig
verstoorde relatie tussen ouder en kind wordt door deze ouderlijke daad van
solidariteit voor een tijdje weer helemaal oké. ...
Het moraal van mijn verhaal moge duidelijk zijn. Zolang
ouders en school niet samen achter een bepaalde correctie staan, gaat het niet
lukken. Ouders vinden dat school strenger moet optreden à la mevrouw Boon, maar
hanteren zelf vaak een laissez faire opvoedingsmethode.
Dat was vroeger toch wel anders. Kreeg je straf op school en
kwamen je ouders er achter; grote kans er nog een straf volgde: dubbele kosten
dus!
Red.: Dat er niet gestraft wordt heeft dus een simpele reden:
ouderlijk eigenbelang: ze willen "de goede relatie" met het kind niet verstoren.
Waarbij "de goede relatie" staat voor het feit dat die kinderen vaak op andere
manieren behoorlijk in de steek worden gelaten, bijvoorbeeld door twee werkende
ouders die er ook tezamen volstrekt onvoldoende zijn voor hun kinderen, en deze
schuld afkopen door een permissieve houding als andere instituten als school met
straffen aankomen.
Puur egoïsme, dus. De bekende houding van de houding van de
babyboomers, of misschien hier relevanter: de kinderen van de revolutie van de
jaren zestig en hun opvolgers.
Red.: En nog eentje die het andere aspect nog een keer
belicht:
Uit:
De Volkskrant, 18-01-2010, ingezonden brief van Désiré Baartman (Amsterdam)
Ondermijnend
Xandra van Gelder fulmineert tegen ouderwetse straffen van leraren (Forum, 15
januari) en tegen orthopedagoog Astrid Boon (Forum, 15 januari) die dit
ouderwets straffen volgens Van Gelder propageert.
Dat er verschil is tussen zinvolle opdrachten en minder
zinvolle opdrachten als straf is evident. Dit zegt echter nog niets over de
effectiviteit van de straf. Wat dit enorm beïnvloedt, is de wijze waarop ouders
reageren. Van Gelder ondermijnt het gezag van de leraar die de straf heeft
gegeven openlijk door eerst ‘smakelijk met elkaar te lachen om de onzinnige
straf’ en vervolgens onder het strafwerk ook nog eens een terechtwijzende
opmerking naar de leerkracht te schrijven. Zo’n reactie is ondermijnend. Er
spreekt minachting uit.
Als leerkracht weet ik dat ouders je gezag kunnen ondermijnen
– los van het feit of je een zinvolle of zinloze straf geeft. Het gaat namelijk
om perceptie enerzijds en vertrouwen anderzijds. Laagopgeleide ouders vinden het
schrijven van een opstel vaak onzinnig. Er zijn ouders die het schoolplein vegen
een zinloze straf vinden. Zo’n straf is effectief als de leerling het als straf
ervaart, de ouder de leraar vertrouwt en respecteert en niet zijn straf ter
discussie stelt, maar het gedrag van zijn of haar kind.
Red.: De gevolgen van de Van Gelder-houding:
Uit:
De Volkskrant, 11-05-2010, van verslaggeefster Maud Effting
Kind bij de dokter steeds lastiger
Tussentitel: Sommige kinderen gaan in spreekkamer schelden trappen
Kinderartsen zien in hun spreekkamer steeds vaker kinderen die medicijnen
weigeren of niet geprikt willen worden. Dat zegt hoogleraar kindergeneeskunde
Wietse Kuis van het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ) in Utrecht, die onlangs
met emeritaat ging.
Volgens hem slagen ouders er regelmatig niet in hun kind een
behandeling te laten ondergaan. Ook lukt het soms niet hen aan een dieet of
leefwijze te houden. Dat komt doordat ouders vaker dan vroeger een ‘weifelende
houding’ aannemen ten opzichte van hun kinderen en niet genoeg autoriteit
hebben, stelt hij. Dat geldt ook voor hoger opgeleiden. ‘Veel ouders zijn zo
langzamerhand meer een maatje van hun kind dan dat ze ouder zijn. Daar hebben
wij veel last van.’
Sommige kinderen gedragen zich ronduit onbeschoft in de
spreekkamer, door te schelden en te schreeuwen. ‘Ik had een keer een kind met
reuma dat categorisch weigerde zijn mond open te doen. Hij gaf grove anwoorden,
liep verpleegkundigen te trappen. En de ouder zat erbij en zei: ik kan er ook
niks aan doen.’ ...
Red.: Het was allemaal zo gek geworden, dat zelfs de kinderen
zelf om meer gezag vragen. De Volkskrant vond het zo opmerkelijk, dat de
aankondiging en synopsis van het grotere artikel op de voorpagina stond
Uit:
De Volkskrant, 08-05-2010, van verslaggeefster
'Jongeren willen een herstel van het gezag'
De jongeren van nu zetten zich af tegen de egalitaire principes verworven
door hun ouders in de jaren zestig. Geen vrijheid-blijheid meer. Ze eisen
herstel van gezag
Happy Chaos, een groep studenten uit Amsterdam en jonge redacteuren van Vrij
Nederland, wijdt aan dit thema dit weekend een avond in de Amsterdamse
Stadsschouwburg. ...
Het is juist de groep jongeren geboren in de jaren tachtig
die altijd verweten werd lak aan gezag te hebben. Onderzoeksbureau Motivaction
typeerde hen onlangs nog als de Grenzeloze Generatie die ‘een sociale tijdbom
voor de samenleving’ zou zijn.
Deze onbezorgde Telekids-generatie groeide als eerste op met
internet, luxe zonder zich dat te realiseren en een overvloed aan keuzes.
Maar volgens de jongeren zelf leidt dit bonte palet aan
keuzes niet automatisch tot meer vrijheid. Men heeft juist behoefte aan
afbakening en begeleiding. Dat wordt niet gevonden bij de huidige gezagdragers
en vormt de achtergrond van de roep om een nieuwe vorm van gezag.
Red.: Wat stukken uit het grotere artikel:
Uit:
De Volkskrant, 08-05-2010, Bart Voorn, Sake Slootweg, Elin van Duin,
Floor Rusman, Melle van Dijk en Anna van den Breemer, namens HappyChaos
Telekidsgeneratie wil gezag
Jongeren zouden lak hebben aan gezag. Maar de gezagscrisis is een erfenis
van hun ouders. Zij eisen herstel.
Tussentitel: Bij onze geboorte stonden we al 1-0 voor op alle vorige
generaties
Narcistisch en compleet onverschillig voor wat er in de wereld om hen heen
gebeurt. De zogenoemde Grenzenloze Generatie die als een sociale tijdbom voor de
samenleving fungeert. Het is een kleine greep uit de reeks typeringen waarmee
onze generatie – jongeren geboren in de jaren tachtig – omschreven wordt.
Een generatie die niet snel onder de indruk is van de
kennis van een hoogleraar of de ervaring van een politicus. Want wie bepaalt dat
er naar hen geluisterd moet worden? De jongeren van nu lijken niet graag te
luisteren naar autoriteit. We trekken ons eigen plan, is het beeld, en dulden
weinig tegenspraak. Omdat die ons tot nu toe ook weinig is geboden.
In een tijd waarin de docent je beste vriend is en de
politiek via Twitter en Jip- en Janneketaal de kloof met de burger probeert te
dichten, lijkt er weinig ruimte over voor gezaghebbende figuren. Kennis,
ervaring of een uniform zijn allang geen garantie meer dat mensen luisteren.
Maar is het enkel de jonge generatie die geen
autoriteit duldt? Nee. Heel Nederland verkeert in een gezagscrisis. De
politieagent wordt bespuugd, de ME’er uitgejouwd en de burger googlet liever
zelf wat bij elkaar dan het advies van een wetenschappelijk instituut op te
volgen.
Politici worden op televisie aan tafel genodigd en kritisch
en genadeloos ondervraagd. Geen eerbiedige vragen, maar gesprekken met het mes
op tafel. Gevestigd gezag bestaat niet meer. Ook de wetenschap kent nog slechts
de waarheid ‘van dit moment’. Discussie is een basisprincipe van onze cultuur en
dat is goed.
Dat is verworven in de jaren zestig, ook wel bekend als de
protestjaren. ...
Red.: Een enkele onnauwkeurigheid: de wetenschap heeft zich
nauwelijks tot niet gestoord aan deze ontwikkelingen.
| |
Dit proces van democratisering en bevrijding heeft onze generatie
veel gebracht. Maar tegelijkertijd werd ook de afbrokkeling van het
gezag in gang gezet. Het schoppen tegen de gevestigde orde leidde tot de
verdachtmaking van alle vormen van autoriteit. Het creëerde een groot
wantrouwen onder burgers. Politici, bedrijfstakken en andere
machthebbende instanties waren toch zakkenvullers en dienaars van
gevestigde belangen? Complete bedrijfstakken zagen wij falen, met
bijbehorende Nobelprijswinnaars en al. |
Waar die laatste opmerking op slaat, is onduidelijk.
| |
Het gevolg van deze afbrokkeling is dat de hang naar leiderschap
toeneemt. En juist onze generatie die ervan wordt beschuldigd lak aan
gezag te hebben, heeft er steeds meer behoefte aan. Het gevoel van
‘vrijheid blijheid’ waarmee we zijn opgegroeid, is te ver doorgeschoten.
Jongeren zijn op zoek naar mensen die het voortouw nemen en met
overtuigende leiderschapkwaliteiten ook impopulaire beslissingen durven
te nemen. Iemand die niet zegt wat de mensen willen horen, maar wat hij
of zij vindt. Die laat zien hoe het zit en hoe het verder moet. |
Weggelaten een lang stuk waarin uitgeschreven is wat deze generatie
allemaal extra heeft meegekregen.
| |
We kwamen erachter dat meer keuzes niet automatisch leidt tot meer
vrijheid, maar dat dat ook verlammend kan werken. Om de haverklap moeten
er immers beslissingen genomen worden. Al die keuzes vergroten niet
alleen het gevoel controle te hebben, maar ook de behoefte hieraan. Hoe
kunnen we uit al die mogelijkheden het beste selecteren en op basis van
welke informatie? Synchroon met de komst van het bonte palet aan keuzes
ontstaat de behoefte aan afbakening en begeleiding. Maar tot wie richten
wij ons met die vragen?
Hier is sprake van een paradox. Hoewel we soms de behoefte
hebben aan een meer afgebakend pad, is onze generatie er ook een van
sterke individualisering. Je eigen weg kiezen in plaats van luisteren
naar hoe het hoort of wat de autoriteiten zeggen. Verantwoordelijk zijn
voor je eigen geluk en geloven in de maakbaarheid van jezelf. Kenmerkend
voor de Telekidsgeneratie is dat deze afwijzing van traditioneel gezag
niet resulteert in demonstraties of ludieke publiekstrekkende
protestacties, maar in desinteresse. In plaats van luid te roepen om
nieuwe leiders, hangen de jongeren van nu liever lethargisch achterover.
Maar betekent dit dat we een anarchistische samenleving
nastreven? Nee. Het betekent evenmin dat we geen ideeën hebben over hoe
het wel moet. De vraag naar gezag leeft wel degelijk. Als het er echt op
aankomt en het eigen leven beïnvloed wordt, komt onze generatie in
beweging. Dat zie je bijvoorbeeld bij de protestacties van de leerlingen
van het middelbaar beroepsonderwijs (mbo) die het slechte onderwijs zat
zijn en in actie komen voor meer en kwalitatief beter onderwijs. Of de
staking tegen de tweede fase.
|
Inderdaad. Hoewel dat natuurlijk in eerste instantie een teken is van het
verval van de huidige generatie die het beleid bepaalt.
| |
Misschien komt de behoefte aan gezag wel voort uit de drang van onze
generatie iets te moeten presteren, te forceren of te bevechten. Alles
is vanzelf gekomen, van welvaart tot mogelijkheden, van vrienden tot
reiservaring. Echt moeilijk hebben wij het nooit gehad. Internetrealisme
zorgt ervoor dat al je jonge idealen bij voorbaat zijn weggeredeneerd.
De geseling van de keuzevrijheid zou zomaar eens de perfecte aanleiding
kunnen zijn om het gevecht met de lethargie aan te gaan. |
Een gezonde reactie. Gevolgd door een suggestie van de richting van een oplossing:
| |
... Steeds vaker wordt het ethos uit de jaren
vijftig als ideale oplossing gezien, toen was alles beter en geluk nog
heel gewoon, hoewel dit in de protestjaren niet voor niets bevochten is.
Voordat de huidige gezagscrises uitmondt in een schisma van de
samenleving is het tijd dat leiders, opvoeders, wetenschappers en wij
zelf op zoek gaan naar wat wel werkt.
De Telekidsgeneratie is alleen bereid gezag te accepteren dat
zijn bruikbaarheid kan bewijzen en uitleggen. Het is gezag en
leiderschap waar we zelf om vragen. We hebben ons hele leven over alles
onderhandeld en daar zijn we goed in. Het gezag moet iets concreets
opleveren en aansluiten op de manier waarop onze generatie de wereld
beleeft.
Het nieuwe gezag dat wij zoeken verschilt dus sterk van het
klassieke gezag. Geen mensen of instituties die preken op basis van
‘omdat ik het zeg’ of een appèl doen op maatschappelijke structuren die
niet meer bestaan of niet meer zouden moeten bestaan. Het is een
persoonlijke vorm van gezag waarvan duidelijk is uit te leggen waarom
het nodig is, ook als het de uitleg pijnlijk of minder fraai is. Wij
jongeren hechten immers aan merites en originaliteit. |
Kortom: ze willen een meer meritocratische maatschappij
, één van de kernen van het Rijnlandse model
.
| |
Wij willen authentieke gezagdragers. Leiders die niet alleen gezag
prediken, maar die gezag zijn. Alleen zij kunnen de invloed van
gezaghebbende posities herstellen. Een politicus die enkel naar de gunst
van de kiezer dingt, daar prikken jongeren doorheen. Gezagdragers moeten
staan voor hun beleid, en niet het tegenovergestelde zeggen zodra zij
denken dat de microfoon uit staat. |
En ook willen ze dus meer eerlijkheid en oprechtheid, een andere kern van het
Rijnlandse model. Die oneerlijkheid en onoprechtheid zijn zaken voornamelijk
geassocieerd met het alfa-denken
, iets dat het Rijnlandse model wil terugdringen.
| |
Het lijkt erop dat de huidige gezagdragers niet durven in te gaan op
pijnlijke problemen. Zo durven ouders zich niet meer op te stellen als
autoriteit en dingen te verbieden, bang om het kind tegen zich in het
harnas te jagen. De politicus durft geen ingrijpende maatregelen voor te
stellen, bang om kiezers te verliezen. Leiders lopen op hun tenen,
terwijl doortastendheid gewild is. De Telekidsgeneratie zoekt een
eerlijker en moediger gezag dat het gesprek in de voorkamer voert en
niet in de achterkamer. Als de nieuwe gezagdragers eerlijk zijn, ook in
zijn of haar twijfel, zal gezag vanzelf volgen. Of het nou een
politicus, wetenschapper of popster is. |
Men constateert dat de huidige generatie machthebbers hiervoor niet deugt -
waarom staat uitgelegd hier
.
| |
Waarom nu op zoek en niet wachten? De onmacht spat af van het gezag
en het vergrijzende deel van de samenleving. De angst dat de positie van
politieman of burgemeester niet meer garant staat voor het krijgen van
gezag, kan verleiden tot het steunen van regressieve oplossingen
geponeerd door populisten. |
Eufemismen voor: de onmacht om de integratieproblematiek aan te pakken heeft
geleid tot de opkomst van Fortuyn en Wilders, en dat kan ook op andere gebieden
gebeuren . Maar dat kan deze groep, duidelijk afkomstig uit min of meer
progressieve kringen, duidelijk niet zeggen zonder meteen alle gezag en invloed
te verliezen.
Sinds enkele maanden is er een rechtse regering met
gedoogsteun van de PVV. Die rechtse maatregelen neemt. De economisch rechte die
neerkomen op stelen van de armen ten koste van de rijken. Met uitzondering van
de SP en Marcel van Dam noteert "links" het vrijwel onbewogen, in ieder geval in
het media-"links". De rechtse regering bezuinigt ook op zaken als
ontwikkelingshulp en kunst. Daarvoor staat "links" rumoerig op de achterste
benen, vooral in de media. En om de onlustgevoelens te dempen, is men aan een
nieuwe golf permissiviteit en "uitdelen aan de zielige negertjes" begonnen. Hier
de permissiviteit:
Uit:
De Volkskrant, 15-12-2010, tv-recensie door Jean-Pierre Geelen
Onrust
Tussentitel: Wie zich met nuchtere feiten wilde voeden, kwam bedrogen uit
'Blijf rustig, praat met de politie en probeer niet te veel onrust te zaaien.'
Het klonk verstandig van Richard Korver, de advocaat in DWDD die deze dagen
optreedt namens ouders van kinderen in Amsterdamse crèches.
Jammer alleen dat hij er zelf niet voor terugdeinsde met
tafelgenoot en misdaadjournalist Alberto Stegeman en Matthijs van Nieuwkerk
vrijuit te speculeren over de opgestapte directeur van het Hofnarretje, die
misschien nog wel zijn eigen praktijken eropna hield. Van Nieuwkerk: 'Wacht
even, ik probeer het me voor te stellen. Bedoelt u dat rechts in de kamer Robert
M. stond te filmen, terwijl de directeur links andere verschrikkelijke dingen
deed met kinderen?'
Zoiets bedoelde hij, ja. Het leek mij zo zonder enig feit
geen voorbeeld van crisisbeheer. Maar misschien dat een advocaat die zijn
clientèle betrekt uit ongeruste ouders geen belang heeft bij het nuchter sussen
van de gemoederen. ...
Red.: Ten eerste: er is geen crisis, dus er hoeft ook
niet een beheer gedaan te worden. wat Geelen, staande voor links, bedoelt is: "Je
mag niet klagen over misdaad", . En dat geldt volgens de linksen dus ook voor
kinderporno. Daar mag je alleen van zeggen: "Het is gebeurd". In tegenstelling
tot bezuinigingen op kunst en ontwikkelingshulp - daar mag je je wekenlang
uitvoerig collectief over opwinden.
Ten tweede: er was redelijke aanleiding tot verdenking,
aangezien er twee jaar eerder door een moeder was geklaagd, en de directeur dit
zonder goede reden naast zich neer had gelegd. In het meest positieve geval
vanuit diezelfde "linkse" houding van "je mag niets slechts van de mensen denken
en wie dat wel doet is zelf slecht".
Maar Geelen was nog lang niet klaar met zijn onderbuikgevoelens:
| |
wie zich in alle nuchterheid louter met feiten wil voeden, komt op
tv bedrogen uit. Sinds zondag trad een leger psychologen en andere
deskundigen aan om ons in te lichten over mogelijke effecten en
verschijnselen bij misbruikte baby's en peuters. |
So what? Die deskundigen zeiden, voor zover gezien, allemaal dat het goed
was de kinderen er niet zelf mee lastig te vallen - belangrijk dat ouders dit
horen.
| |
Dinsdag was de dag van de nadere achtergronden rond Robert M. Het
stekelharige monster moet een gezicht krijgen, om hem met pek en veren
te kunnen overladen. Zijn herkenbare portretfoto kenden we al, dankzij
de politie. |
Dat had een verdomd goede, en door de poltie genoemde reden: ze kenden niet
iedereen die mogelijk slachtoffer zou kunnen zijn, en ze wilden via dit portret
die mensen waarschuwen. Maar ja: de dader heeft meer rechten dan het
slachtoffer, vinden de linkse. want de dader is zielig.... Dezelfde houding als
ten opzichte van immigranten die zich misdragen.. Overigens: de aanhef van de
eerste berichten luidde: "Nederlander gearresteerd ...". Het bleek in het geheel
geen Nederlander te zijn, maar een Let. Die toevallig een paar jaar terug op een
of andere manier een Nederlands paspoort had verworven. Waarop velen opmerkten
dat je veel te gemakkelijk een Nederlands paspoort kan krijgen. Nou,dat was ook
alweer een heel foute opmerking ...
| |
Wat EenVandaag terloops meldde, werd nu als vers eigen nieuws
gebracht: M. werkte in 2008 kort in een weeshuis in Kenia. De directrice
was geschrokken; haar zoon John, die M. herkend had, zat er huilend bij.
Dat M. nooit alleen met kinderen is gelaten, leek bijzaak. |
Nee nee, vooral geen emoties. Behalve als één van die Keniaanse kinderen naar
Nederland reist ... Dan biggelen de tranen van zieligheid in dikke stromen langs
beide wangen van de linkschmens - net als in het schilderij van het
zigeunermeisje.
Overigens: de uitzending van EenVandaag is heel
normaal en eigenlijk aanzienlijk terughoudend, terwijl de woedende uitingen
eerder veroordeeld worden dan goedgekeurd
(na 17:40 min.). De hysterie zit volledig in de geest van Jean-Pierre Geelen.
En we zijn zo over onze toeren, dat zelfs een als
dempend bedoelde opmerking de hypergevoelige emotieorganen in overdrive
brengt:
| |
In zijn laatste NOS-Journaal zei Gerard Arninkhof dat vandaag
bekend was geworden dat in september een man in Zuidwolde was opgepakt
wegens misbruik. 'De zaak staat, voor zover bekend, los van die in
Amsterdam.' Zelfs met feiten valt meer te suggereren dan nodig.
|
"Linkschheid"... het is een ernstige geestelijke ziekte, en permissiviteit is
één van haar symptomen.
Vrind Grunberg, cultureel ook heftig in het linkse
kamp, laat er in zijn dagelijkse column zijn lampje
ook op schijnen, en giet dat in oud-testamentisch taalgebruik:
Uit: De Volkskrant, 15-12-2010, column door Arnon Grunberg
Lynchen
Een columnist in Het Parool schreef dat hij vond dat Robert M. de
doodstraf moest krijgen. Dankzij een vermakelijke column van Bert Wagendorp weet
ik dat dat nog een milde straf is vergeleken met wat andere Nederlanders met
Robert M. wilden doen.
WikiLeaks is spannend - maar het begon saai te worden -
kindermisbruik is spannender. En waarom wachten op een rechtszaak? Gewoon
lynchen.
Ik vermoed dat de behoefte om zelf minder schuld te voelen
ten grondslag ligt aan deze volkswoede.
Dan kun je zeggen: 'Ik neem drie keer per week mijn
secretaresse van achteren, maar 53 kinderen misbruiken, dat zul je mij niet zien
doen.' ...
Red.: Onder het mom van "relativeren" het verspreiden van
moreel nihilisme en cynisme. Dat is de specialiteit van het oud-testamentische
denken. Wat moet je ook, als je g...d je je eigen kinderen wil laten offeren
...Nee, liever een misdadiger of een kinderpornomaker dan een ongelovige ...
De nieuwe rechte regering heeft besloten, december 2010, dat
aan de huidige waanzin dat mensen die zichzelf verdedigen tegen criminelen
meteen vastgezet worden, een einde moet komen. En natuurlijk klimmen de linkse
verdedigers van de misdaad onmiddellijk in de pen om de rechten van die
misdadiger te verdedigen:
Uit:
De Volkskrant, 17-12-2010, hoofdredactioneel commentaar, door Peter
Giesen
Geen excessief geweld
Burger die overvaller aanpakt, mag op begrip rekenen. Maar hij mag het recht
niet in eigen hand nemen.
Vroeger werd je als brave burger gestraft als je een boef te lijf ging, zei
oud-VVD-leider Hans Wiegel in het tv-programma Uitgesproken WNL. De onverlaat
zelf ging natuurlijk vrijuit, aldus Wiegel. Hij had een moeilijke jeugd gehad,
omdat zijn moeder de melk had laten overkoken.
Dit karikaturale beeld zit kennelijk nogal diep. ...
Red.: Een flagrante leugen van Giesen. Dit is geen
karikatuur, maar de keiharde waarheid. Als het niet de waarheid was, had Giesen
niet hoeven te reageren op het regeringsvoornemen, want dat zou dan de staande
praktijk vertegenwoordigen.
| |
Ook het kabinet benadrukt
steevast dat het pal achter de burger staat die een inbreker of overvaller er
flink van langs geeft. Maandag maakte staatssecretaris Teeven van Justitie
bekend dat verdediging uit noodweer niet meer tot een arrestatie zal leiden. De
volgende dag duwde een winkelier in Moerkapelle een overvaller van de trap,
waarop deze zijn nek brak en overleed. De winkelier werd verhoord, maar mocht
meteen weer naar huis.
Op zichzelf valt de maatregel van Teeven toe te juichen. ...
Toch moet geweld tegen inbrekers of overvallers wel degelijk
worden onderzocht. |
Een klassiek geval van de retorische truc "Ja maar..."
. Giesen beweert voor de maatregel te zijn, en gaat die maatregel vervolgens
onderuit halen. Te beginnen met een tweede keiharde leugen: de suggestie dat
eventueel geweld van zelfverdedigers niet onderzocht zou worden - dat staat wel
degelijk in het voorstel.
| |
De wet schrijft voor dat zulk geweld proportioneel moet zijn. Burgers mogen een
overvaller verjagen of vasthouden totdat de politie komt. Zij mogen echter niet
het recht in eigen hand nemen. Nederland is een rechtsstaat, geen wildwest-samenleving.
|
Dat wil zeggen:de crimineel mag te keer gaan zo veel als hij wil, maar de
burger moetnuchter blijven reageren. Psychologische waanzin, natuurlijk. Het
slachtoffer van een misdaad zit boordevol adrenaline en dergelijke, en zijn
reacties zijn daardoor bepaald. Daar komt geen nuchtere berekening aan te pas.
De nuchtere berekening is het voorrecht van de crimineel, die vaarafgaande aan
zijn misdaad eindeloos veel mogelijkheid heeft om nuchter te besluiten om het
niet te doen. De houding van Giesen getuigt van een vorm van ideologische
psychopathie richting de gevoelens van het slachtoffer.
| |
Dat geldt ook voor de zaak in Moerkapelle. Als de overvaller is overleden omdat
de zelfverdedig ongelukkig uitpakte, hoeft de winkelier niet gestraft te worden.
Maar als aangetoond wordt dat hij excessief geweld gebruikte, mag hij niet
vrijuit gaan. Natuurlijk heeft de overvaller zelf om problemen gevraagd, maar op
een overval hoort ook weer geen doodstraf te staan. |
Om af te sluiten met een even klassieke geval van "hellend vlak"
: tussen het geval van iemand die in woede de crimineel zijn pistool afpikt en
op hem of zijn mededader schiet, en het geval van een koelbloedige executie, zit
natuurlijk een wereld van verschil.
Overigens: de winkelier heeft de crimineel van de trap
gesodemieterd - die daarbij zijn nek brak. Die winkelier heeft dus nog een zware
schadevergoeding te goed van de familie van die crimineel, vermoedelijk een
Marokkaan (in de berichtgeving was sprake van een commentaar van een "Anouar" en
een "Mimoun"
).
Natuurlijk krijgen we ook de mening van de Siamese
tweelingzus van Giesen:
Uit:
Volkskrant.nl, Opinie, 17-12-2010, column door Malou van Hintum
Speel niet voor eigen rechter
Ik ben benieuwd of het eigenmachtig optreden in Moerkapelle gerechtvaardigd
was.
‘Aanwezigen winkel doden overvaller’, kopte de Volkskrant woensdag 15
december. Die kop was niet correct: een dag later lezen we dat de overvaller
zijn nek heeft gebroken bij een val van de trap. Of hij geduwd is, is nog niet
bekend (gemaakt) op het moment dat ik deze column schrijf.
Een noodweersituatie? In Moerkapelle vinden ze volgens de
krant van wel.
Red.: Malou voelt tot in haar botten van niet. En dat gaat ze
eens heel nuchter uitleggen.
Ten eerste: de criminelen hadden wel pistolen, maar wilden
die natuurlijk niet gebruiken:
| |
De overvallers waren 19 en 20 jaar. Jongens met pistolen, waarvan
het de vraag is of ze die gebruikt zouden hebben om te doden. |
En bovendien had de crimineel heel goede redenen om die mensen te overvallen:
| |
De vraag waaróm mensen zich crimineel gedragen, raakt ... buiten
beeld. De ‘individuele verantwoordelijkheid’ van de inbreker of
overvaller wordt verabsoluteerd; alsof niet ook omstandigheden hebben
bijgedragen aan zijn crimineel gedrag. |
Dan heeft de crimineel ook geen vrije wil:
| |
Door de context waarin misdaad ontstaat te negeren, wordt
gesuggereerd dat iedereen zelf de vrije keuze maakt om een ‘goed’ of
‘slecht’ mens te zijn. |
En tenslotte: waar individualisering het hoogste goed is volgens de linkse
intellectueel, die de heftigste bezwaren heeft tegen het groepsdenken van de
PVV, is de crimineel een door mystieke groepskrachten bezeten zombie:
| |
Die individualisering van het kwade legitimeert vervolgens dat
mensen voor eigen rechter gaan spelen. |
Deze reeks argumenten van Van Hintum heeft exact dezelfde
vorm als de reeks lopende van "De brug was open" tot en met "Mijn and was lek",
en evenveel inhoudelijke waarde.
Natuurlijk stond er tussen deze citaten de nodige extra onzin
om de basale onzin uit te leggen. Die er voornamelijk neerkomt op hetzelfde
argument als dat van Giesen: het slachtoffer moet nuchtere afwegingen maken over
de risico's die hijzelf en, vooral, de crimineel lopen. Dus als je een crimineel
met een pistool voor je trapgat hebt staan, mag je hem niet de trap afduwen
vanwege het risico dat de crimineel zijn nek breekt.
Van Hintum verwacht dus nuchterheid en redelijkheid van het
slachtoffer, terwijl voor de dader geldt dat "hij goede reden heeft voor zijn
daad", en "geen verantwoordelijkheid heeft voor zijn daad". Het gebrek aan
inzicht om in te zien dat ditzelfde ook geldt voor de daden van het slachtoffer
(zijn goede reden is dat hij overvallen wordt, en zijn verantwoordelijk is sterk
beperkt door de boosheid en adrenaline), is een dermate grote blinde vlek, dat
ook dit als ideologische psychopathie betitelt kan worden.
Overigens, als het in het eigen straatje van pas komt, dan is
men natuurlijk ineens wel hartstikke voor strenge straffen. Zoals in alle vorm
van wat men "discriminatie noemt" - behalve natuurlijk als het discriminatie van
blanken betreft
. En als niet-Ajax-supporters "Joden!" roepen (Pauw & Witteman
21-03-2011
) - maar als Ajax-supporters "Joden!" roepen, moet je dat weer wel tolereren.
Een nogal extreem geval van linkse permissiviteit was dat
tegenover pedofilie:
Uit:
De Volkskrant, 21-03-2011, tv-recensie door Jean-Pierre Geelen
Begrip
In elk mens steekt een stuk pedofilie. Dat is gelukkig voor de kinderen, want
die hebben er behoefte aan dat affectie wordt uitgedrukt. Niet alleen
geestelijk, maar ook lichamelijk. ...
Historische beelden van PvdA-senator Edward Brongersma, die
in het VARA-programma Een groot uur U (1978) met Koos Postema het taboe
op pedofilie hoopte te doorbreken. Het werd weer eens getoond in Andere
Tijden. ... 'Met de kennis van nu' was het verbijsterend te zien hoe
begripvol Postema en zijn publiek reageerden op de woorden van Brongersma. Die
onweersproken kon pleiten voor de pedo als onderwijzer: 'Ik geloof dat
pedofielen dikwijls ideale pedagogen kunnen zijn, juist omdat ze die warme
belangstelling voor het kind hebben.'
Nog maar dertig jaar geleden was het: homo's, travestieten en
vrouwen streden voor gelijkheid, pedo's waren hun bondgenoot. Vrijheid,
blijheid. Ik ben oké, jij bent oké. ...
Fijntjes toonde Andere Tijden IKON-pastor Alje Klamer,
die zoveel herkende in pedo's ('liefde'), VVD-politica Len Rempt die tegen
verbodsbepalingen was. PvdA-Kamerlid Hein Roethof die in 1984 in het keurige
discussieprogramma Het Capitool tegen verbieden van kinderporno was. Henk
Krol die begrip vroeg voor het feit dat pedo's hun eigen hoekje in de Gay
Krant hadden. 'Je kende de verhalen nog niet, over de katholieke kerk,
België, Oostenrijk.' ...
Van excuses kwam het niet, het rouwbetoon was impliciet. Krol
beriep zich op naïviteit. 'Het belang van het kind, ja het is heel dom, maar
daar werd toen bijna niet over gesproken.' Koos Postema beaamde dat je zijn
Groot uur U tegenwoordig niet meer zou kunnen maken. ...
Red.: Met ook het bewijs van hoe sterk afwijkend het
allemaal was:
| |
Niet vaak in de recente geschiedenis is de moraal zo snel zo
radicaal omgeslagen. Oude Pekela, de Bolderkar-affaire, Dutroux en
andere zaken verdreven de wolk van begrip. ...
Inderdaad: andere tijden, zoals Hans Goedkoop afsloot: 'De
klopjacht van de media, gevolgd door het OM dat netwerken oprolt. Het is
de paradoxale uitkomst van die vrijheid, blijheid: door de openheid van
toen konden we de seks zien die verbonden is met pedofiele liefde, en
die vrij noch blij is.' |
Niets paradoxaals aan: een sterke afwijking naar de ene kant wordt, zodra de
toestand zich, steeds sneller, naar het evenwicht heeft bewogen, gevolgd door
een afwijking naar de andere kant
. Een proces waar ook de recensent iets van herkent:
| |
Paradox van deze tijd: de klopjacht werkt averechts. Vorige week
konden de advocaten van Robert M. hun cliënt als slachtoffer
afschilderen: de media hadden hem tot monster gemaakt. Je voelde de
strafvermindering al opdoemen. Zo werkt dat met begrip. |
De "linksen: hebben het tij niet mee, en er komt wat
meer evenwicht in diverse zaken. En er wordt een stille onthulling gedaan:
Uit: De Volkskrant, 07-06-2011, van verslaggeefster Lidy Nicolassen
Vereniging Eigen Huis wil inbraak aanpakken
Video's van betrapte inbrekers online gezet
Vanaf woensdag zullen inbrekers publiekelijk te kijk worden gezet. De
Vereniging Eigen Huis opent dan een speciale website, waarop foto's en video's
van betrapte inbrekers worden geplaatst. Eigen Huis heeft er genoeg van dat nog
geen 5 procent van de inbraken in particuliere huizen wordt opgelost.
Publicatie van foto's van inbrekers op een particuliere
website is nieuw, maar sluit wel aan bij een bestaande ontwikkeling. Politie en
Justitie zetten foto's van boeven in alle gradaties op hun websites (boevenvangen.nl
en overvallersgezocht.nl), GeenStijl.nl schroomt niet foto's van skimmers te
plaatsen en via opsporingsprogramma's op tv zijn vaak beelden te zien van
criminelen die hun slag slaan. ...
Zowel Justitie als het CBP houden zich op de vlakte. Het CBP
zegt dat er geen contact is geweest, maar dat de publicaties wel degelijk vragen
over privacy oproepen. ...
Tussenstuk:
Aantal inbraken sinds paar jaar weer gestegen
Woninginbraken behoren traditioneel tot de meest voorkomende misdrijven. Toch is
de kans om slachtoffer te worden flink verkleind sinds midden jaren negentig.
Het risico is gehalveerd. Dat komt doordat flink is geïnvesteerd in preventie.
Huizen zijn voorzien van beter hang- en sluitwerk en in veel
wijken is de buitenverlichting verbeterd. Ook het langdurig opsluiten van
allerlei veelplegers bleek effectief. ...
Red.: Pardon, wat lezen we daar in de "linkse" krant: 'Ook het
langdurig opsluiten van allerlei veelplegers bleek effectief.' Mogen we daar wat
meer van horen, alstublieft. Een achtergrondreportage, of iets dergelijks. Want
dit is brisant nieuws. Tot nu luidde het gezang uit de linkse kerk dat straffen
contraproductief werkt, en lang straffen nog contraproductiever. En nu ineens het omgekeerde. Uitleg is hier even op
zijn plaats, als na de bekering van de paus tot de islam.
Het aantal onthullingen neemt toe. Hier over wat de oorzaak
is van die dwaze linkse permissiviteit maar eerst over een uitwas daarvan:
Uit:
De Volkskrant, 25-06-2011, column door Martin Sommer
De ontdekking van de kwade trouw
Tussentitel: Eberhard is nu de gouden jongen van de PvdA
Herbronnen: PvdA-voorzitter Lilianne Ploumen háát het, schrijft ze achterin
het themanummer van het blad S & D dat de herbronningsdiscussie in de
partij aftrapt. ...
Red.: S & D is een afkorting van Socialisme &
Democratie, het blad van het wetenschappelijk bureau van de PvdA, de Wiardi
Beckman Stichting.
| |
Neem Eberhard van der Laan. Afgelopen week stond de
burgemeester op het omslag van Elsevier. 'De bezem van
Amsterdam.' Van der Laan is nu de gouden jongen van de PvdA. Wat zegt
Eberhard? Ik pak er zeshonderd op. Lachend: jullie hebben mazzel dat ik
er geen tweeduizend oppak. Ze gaan allemaal in de wasstraat, eerst de
bak in, dan pas helpen.
Onder Van der Laans voorganger, ook populair in zijn dagen,
werden die zeshonderd Marokkaanse jongens in vijf jaar tijd 15 duizend
keer opgepakt. Daarna weer losgelaten. Hulpverlening moest ze op het
juiste pad brengen. Dit is een ommekeer. Van der Laan, lachend: we gaan
door tot ze allemaal in het gevang zitten.
Tot nu toe werd er over die verandering wat besmuikt
gezwegen. Van der Laan zegt altijd keurig dat hij uitvoert wat zijn
voorganger al in gang had gezet. Iedereen weet dat het niet waar is. Er
is sprake van een copernicaanse revolutie. ... |
En hier de oorzaak:
| |
... Wat is er sociaal-democratisch aan de vrolijke repressie van Van
der Laan?
Criminoloog Hans Boutellier neemt in S & D de
handschoen op. Het ontbreekt aan een sociaal-democratische visie op
veiligheid en criminaliteit, schrijft hij. Het beginsel is nog altijd:
de mens is goed. Als het misgaat, ligt het aan de omstandigheden en de
uitbuiting. Lees verderop in dat S & D-nummer een hele rij
artikelen ter illustratie van de stelling van Boutellier. Het is de
schuld van het neoliberalisme. Ocharm. Daar valt nog een heleboel te
herbronnen.
Boutellier zelf komt er ook niet helemaal uit. Hij probeert
tevergeefs een onderscheid te maken tussen de goede linkse repressie en
de rechtse repressie 'zonder meer'. Het doet niet af aan zijn grote
ontdekking: het rozige linkse wereldbeeld van goede mensen en slechte
omstandigheden, dat deugt niet. Kwade trouw bestáát. Slechte mensen
bestaan ook. Fraude en oplichterij bestaan, ook zonder dat men behoefte
heeft aan een brood. Daders zijn niet per se slachtoffers. |
Tjonge ... dat zal er inhakken. Je kan net zo goed gaan beweren dat de maan van
steen is - die linksen weten absoluut zeker dat hij van groene kaas is
.
Nederland is erg in dit opzicht, maar Zweden is nog erger;
Uit:
De Volkskrant, 01-09-2011, van verslaggever Iñaki Oñorbe Genovesi
Zweden zetten Italiaan in cel vanwege geven oorvijg aan
zoontje
... Het Italiaanse raadslid van Canosa di Puglia zou met een groep familieleden
Stockholm bezoeken en vervolgens een boottocht langs de Zweedse fjorden maken.
Maar Colasante is opgepakt, diens paspoort afgenomen en de 46-jarige politicus
moet volgende week voor de Zweedse rechter komen. En allemaal vanwege een
corrigerende tik die hij aan zijn 12-jarige zoon heeft uitgedeeld.
Afgelopen week wandelde Colasante door de straten van de
Zweedse hoofdstad toen hij zijn meegereisde familieleden voorstelde een hapje te
eten. Zijn 12-jarige zoon weigerde echter het restaurant binnen te gaan en begon
luid te schreeuwen en te stampvoeten. Hierop besloot Colasante een einde aan de
scène te maken door de jongen een oorvijg te verkopen. Wie zijn kind liefheeft
spaart de roede niet, zal Colasante wellicht hebben gedacht.
Bovendien een normale reactie in veel Italiaanse gezinnen.
Maar in Zweden is net als in twintig andere Europese landen, waaronder
Nederland, de corrigerende tik taboe. Sterker nog, de Zweden zien elke vorm van
geweld tegen een kind als mishandeling en typeren dit als een misdrijf. Dus toen
twee Libiërs die getuige zouden zijn geweest van Colasantes klap aan zijn zoon
de politie belden, werd de Italiaanse politicus direct opgepakt.
Drie dagen lang zat Colasante vast in een politiecel. Eenmaal
vrij moest hij zijn paspoort inleveren en zich elke dag op het politiebureau
melden. Op 6 september moet hij bij de rechter tekst en uitleg komen geven.
...
Intussen heeft burgemeester Francesco Ventola van het stadje
in de regio Apulië, de 'hak van de Italiaanse laars', 'geschokt' op de affaire
gereageerd. Volgens Ventola is Colasante 'een modelburger en een goede
huisvader'.
En ook Colasantes baas, de voormalige tv-showgirl Cosmanna
Ardillo, neemt het voor hem op: 'Dit is een absurde kwestie. Colasante
mishandelt zijn kinderen niet. Hij is een goed mens.'
Red.: Een corrigerende tik is hetzelfde als mishandeling - de
denkmethodiek van de ideoloog: er bestaat geen grijs, alleen zwart en wit.
Onder druk van de ruime meerderheid der burgers en door de
gelegenheid van de een rechte regering is er nu eindelijk wat gedaan aan de
wantoestand dat als iemand een inbreker met een stuk hout op het hoofd slaat,
die verdediger van huis-en-haard-en-huid veel harder gestraft wordt dan de
inbreker. Waarvan ook de linksigen wel toegaven dat er toch iets mis was gegaan.
Maar bij het eerste de beste incident vervallen de linksigen weer in hun oude
gewoontes:
Uit:
De Volkskrant, 10-11-2011, door Johran Willigers
Peiling | Eigenrichting
Ingrijpen versus ongepast geweld
De vier mannen betrapten vrijdagavond een inbreker in Amsterdam. De 50-jarige
man ligt sindsdien in coma. Volgens de PvdA is dat een gevolg van te ferme
uitspraken van premier Rutte en minister Opstelten over hoe de burger een
overvaller mag aanpakken.
PvdA-Kamerlid Ahmed Marcouch:
'Staatssecretaris Teeven heeft de misleidende boodschap afgegeven dat na
zelfverdediging geen verantwoording afgelegd hoeft te worden. Zo raakt de
rechtsstaat de weg kwijt. De politie is getraind in geweld toepassen, burgers
niet. In dat stadion hadden geen burgers, maar agenten moeten staan.'
...
Red.: Dit is van de vorm: "Als er politiemensen hadden gestaan
was er niets gebeurd". met als respons: "As is verbrande turf'. Door de
allochtone instroom is de criminaliteit de politie boven het hoofd gegroeid.
| |
Peter R. de Vries, misdaadjournalist:
'Ik heb me de laatste tijd nogal verbaasd over justitie. Er is een
klimaat gecreëerd waarin wordt aangemoedigd en geaccepteerd dat mensen
hun gang gaan. Je mag iemand verhinderen om je eigen spullen af te
nemen, maar mensen willen zelf ook straffen. Daar is de rechter voor. De
burger ziet niet in hoe ver hij kan gaan: mensen slaan letterlijk door.'
|
Het is precies andersom: door de vrijbrief voor criminelen zijn deze, met name
de allochtone mishandelaars, steeds verder doorgeslagen. Tijdens de uitoefening
van hun bedrijf flink in elkaar geslagen worden is ongetwijfeld het beste
afschrikmiddel.
Hier een reactie met enig gezond verstand:
| |
Theo Hiddema, strafpleiter:
'Het lijkt me logisch dat je een inbreker mag aanpakken. Mensen die
beroofd worden, gaan niet met Teeven in het achterhoofd in de aanval. Je
handelt niet uit klimaat, maar hebt een instinct en handelt primair.
PvdA en SP slaan voordeel uit een dossier waar ze de feiten niet van
kennen. Dat is zieke politiek.' |
Zo is dat.
Het linkse politiek-correcte permissieve beleid is voor een
deel aangepast aan de maatschappelijke werkelijkheid. De politiek-correcten
waarschuwen:
Uit:
De Volkskrant, 21-11-2011, hoofdredactioneel commentaar, door Peter
Giesen
Strenger straffen
Aan een mild strafklimaat is een einde gekomen. Maar het moet niet
doorslaan naar de andere kant.
Populisten mogen rechters graag afschilderen als softe D66'ers. .... Maar
rechters zijn de afgelopen jaren juist zwaarder gaan straffen, blijkt uit
onderzoek van de Volkskrant. ...
Red.: Als het kind dat vooruitgang boekt van een 3 naar een 4
voor zijn repetitie. Maar voor Giesen reden is een beetje strenger straffen
reden om meteen te gaan liegen:
| |
het maatschappelijk klimaat, waarin de roep om vergelding steeds
luider klinkt. |
De maatschappij vraagt om bescherming - vooral tegen de gewelddadigheid van
allochtone overvallers en soortgelijke criminelen.
Maar dat is nodig voor de volgende waarschuwingen:
| |
Rechters volgen deze maatschappelijke trend. Terecht, want zware misdaden
verdienen een zware straf. Daarom is het niet nodig om minimumstraffen in te
voeren, zoals het kabinet-Rutte wil. Rechters moeten de vrijheid houden om een
zaak op zijn eigen merites te beoordelen. Er is ook geen reden om nog strenger
te straffen. Aan een mild strafklimaat is een einde gekomen. Nu mag het niet
doorslaan naar de andere kant. |
Een ontzettend veel te mild strafklimaat is vervangen door een mild
strafklimaat. Mogelijk omdat rechters hun vrijheid misbruiken om met name
allochtonen en allochtone criminelen ontzettend te bevoordelen
. Reden om dit misbruik van het bestaande recht te voorkomen.
De jaarwisseling komt er weer aan, en de overheid kondigt
harde maatregelen tegen relschoppers aan. Met name als dit tegen gezagsdragers
als politie, brandweer, en ambulancepersoneel betreft. toestanden die ernstig
uit de hand hebben kunnen lopen door de decennialange campagne van de
politiek-correcten types als Pieter Hilhorst, Evelien Tonkens, Malou van Hintum
en Peter Giesen, om er maar een paar uit de Volkskrant te noemen. De
laatste klimt al meteen in de pen, om zijn gif weer te spuien:
Uit:
De Volkskrant, 28-12-2011, door Peter
Giesen
Analyse: Autoriteit van 'kleine leiders' voor burgers niet meer
vanzelfsprekend
Gezag is vooral nodig voor anderen
Tussentitel: Het is maar de vraag of de keiharde aanpak effectief is
Het onderwerp leent zich uitstekend voor alarmerende berichten: 'steeds meer'
hulpverleners worden het slachtoffer van geweld. Toch is het niet waar. Het
aantal slachtoffers is de afgelopen jaren juist enigszins gedaald, blijkt uit
het onderzoek van het bureau DSP in opdracht van het Ministerie van Binnenlandse
Zaken. ...
Red.: Natuurlijk gerund door hetzelfde soort sociologentypes
als de genoemden (en dezelfden die corrupte onderzoeken over allochtonen
verspreiden
), en wat uitkomsten ook, ze zijn niet waar. Zoals iedere
politieman, brandweerman, of ambulancemedewerker weet te melden, zie het ervoor
staande artikel:
Uit:
De Volkskrant, 28-12-2011, van verslaggeefster Wil Thijssen
Hulpverlener krijgt vaak te maken met geweld
Ruim de helft van al het ambulance-, politie- en brandweerpersoneel is weleens
met geweld tegen zichzelf of een collega geconfronteerd. Bijna 60 procent van de
toeschouwers grijpt daarbij niet in, uit angst zelf ook slachtoffer te worden.
Dat blijkt uit een peiling van onderzoeksbureau Trendbox onder 12 duizend
Nederlanders van 16 jaar en ouder.
Meer dan driekwart van de ambulancemedewerkers, 73 procent
van de politie en 44 procent van het brandweerpersoneel is weleens
uitgescholden, bedreigd, mishandeld of bespuugd. Bij een op de vier
hulpverleners is dit vaker dan eens voorgekomen. ...
Red.: Daartegen werken halfzachte of halfharde maatregelen
niet meer. Net als bij slecht opgevoede honden en kinderen is er maar één
remedie: strenge disciplinering.
Waar onze politiek-correcte zachte sector natuurlijk tegen is
(uit het artikel van Giesen):
| |
Die 'keiharde aanpak' geniet grote maatschappelijke steun, maar het
is maar de vraag of zij ook effectief is. Veel daders zijn zo dronken,
stoned of opgefokt dat zij geen rationele afweging maken. |
Mooi zo. Dan is schieten, volgens Peter Giesen, de enige remedie. En dat moet
je dan ook doen.
En één van de redenen dat ze er nu nog steeds tegen zijn, is
deze (uit het artikel van Thijssen)
| |
Tussenstuk:
'Hij beet me tot bloedens toe in mijn schouder'
Politieman Hans G. (52): 'Ik zit sinds 2007 ziek thuis als gevolg van
agressie op het werk. Ik ben er vaak mee geconfronteerd, eerst bij de
marechaussee, waar ik als 17-jarige begon, daarna bij de gemeentepolitie
en vervolgens bij de recherche. Ik verrichte met een collega eens een
aanhouding van een Antilliaan en binnen drie minuten stonden twintig
Antillianen ons te bedreigen. ... |
De allochtone instroom maakt het hoofddeel uit van ook dit probleem - ze
accepteren het blanke gezag niet - uit hoofde van hun creoolse of islamitische
superioriteit.
Nog een paard uit dezelfde stal:
Uit:
De Volkskrant, 02-01-2012, dubbelcolumn door Thomas von der Dunk en Bert
Brussen
Von der Dunk en Brussen
De kwestie-Esteban laat volgens Thomas von der Dunk zien dat regels niet
altijd regels zijn. Bert Brussen ziet er iets anders in: erkenning van het recht
op zelfverdediging.
Thomas von der Dunk
Veel anderen zullen vast spontaan vanuit de onderbuik verontwaardigd hebben
gereageerd, maar het disciplinaire vervolg op de onverhoedse aanval op AZ-keeper
Esteban kwam voor mij als geroepen. Dit maakt het mogelijk om ook voor de
simpelste zielen aanschouwelijk te maken waartoe hun eerdere onderbuikgeroep om
minimumstraffen en 'regels zijn regels' leidt, aan de hand van een voorbeeld dat
zelfs Henk-van-Ingrid begrijpt: voetbal.
Wat er gebeurde nadat Esteban een paar karatetrappen aan zijn belager had
uitgedeeld, was de logische consequentie van de door populistisch rechts zo
gretig omarmde mantra van Rita Verdonk: regels zijn regels. De regel is dat
spelers die geweld gebruiken worden bestraft. En de vastgelegde minimumstraf is
dan de rode kaart.
De scheidsrechter kon niet anders: als hij niet had gestraft, dan had hij zich
niet aan de regels gehouden, en was hij door de KNVB als toezichthouder - die
hier zo'n beetje de rol van de politiek in het echte strafrecht vervult - op het
matje geroepen. De regels zijn zelfs expres aangescherpt om willekeur en
mis(ver)standen te vermijden. Lik op stuk!
Esteban had immers, nadat hij zijn belager gevloerd had, ook weg kunnen lopen.
Die extra trappen waren uit oogpunt van zelfverdediging niet meer nodig ...
Red.: Het bekende verhaal van de linkse denker: geen
kennis, en geen redenatievermogen. Geen kennis omdat Von der Dunk kennelijk niet
op de hoogte is van de regel dat op het moment dat er een invloed van buitenaf
de wedstrijd beïnvloedt, zoals in dit geval een supporter, de wedstrijd formeel
is gestopt - een logisch regel, die dient om te vorkomen dat externe factoren de
wedstrijd kunnen beïnvloeden. En geen redenatievermogen, omdat weglopen geen
reële optie, omdat dan de agressieveling weer kan opstaan om opnieuw aan te
vallen. Om precies te zijn adviezen beveiligers altijd om aanvallers met zo veel
mogelijk geweld uit te schakelen, omdat slechts half-aangepakte exemplaren die
een nieuwe kans krijgen, nog veel gevaarlijker zijn.
Naar Linkse denkfouten
, Politiek lijst
 , Politiek
& Media overzicht
, of site
home
.
|
