De Socialistische Partij is één van de weinige partijen waarvan de naam ook zegt
wat het is: het is de meest socialistische, partij in Nederland.
Maar ook de SP schendt één van de basisaspecten van het
linkse denken
, in dat ze zich in culturele disputen opstelt achter de islam. Qua
maatsschappelijke organisatie staan alle ideeën van de islam en de ertoe
behorende culturen
haaks op de moderne samenleving en ook die van de huidige westerse versie
daarvan
- hetgeen voldoende aanleiding zou moeten zijn om alle steun aan de islam en
haar uitingsvormen (de moslim) af te wijzen. Die ideeën, met name het
autocratische machtsgeoriënteerde karakter ervan, zijn vooral nadelig voor de
lagere klassen. De SP verraadt met de steun aan de islam de belangen van haar
achterban.
Nadat de SP zo groot is geworden dat ze ook de PvdA bedreigt,
is ze natuurlijk onmiddellijk in het "linkse" deel van de media onder vuur komen
te liggen, omdat dit "linkse" deel van de media vrijwel volledig PvdA
georiënteerd is - of nog wat liberaler en rechtser.
Een (de?) uitzondering op dit gebeuren is Marcel van Dam, die, in
tegenstelling tot de PvdA, wel trouw is gebleven aan een aantal socialistische
grondbeginselen. Onderstaand zijn samenvatting van de stand van zaken ten tijde
van dit schrijven:
Uit:
De Volkskrant, 29-11-2007, door Marcel van Dam
SP is nog enige echte politieke partij
Als ik lid zou zijn van de SP, dan zou ik er vóór zijn om het voorzitterschap
van de partij en de fractie te scheiden. Ik zou er ook voor pleiten de
afdrachtregeling wat soepeler toe te passen in die gevallen dat er sprake is van
uitzonderlijke persoonlijke omstandigheden. Ik zou er vanzelfsprekend
voorstander van blijven dat iemand die in de gemeenteraad, de Provinciale Staten
of de Eerste of Tweede Kamer uit de fractie stapt en op zijn stoel blijft
zitten, wordt geroyeerd. Voor zover ik weet doen alle partijen dat.
Maar als ik vorige week zaterdag afgevaardigde zou zijn
geweest naar het congres van de SP dan zou ik, als ik daar gesproken had, mijn
opvattingen waarschijnlijk voor me hebben gehouden. Omdat ik er zeker van ben
dat die opvattingen niet zouden zijn gezien als een bijdrage aan een debat, maar
als een aanval op Jan Marijnissen.
‘Marijnissen zwaar onder vuur van achterban’, had je dan in
de kranten gelezen. Het is waar dat de media buitengewoon selectief te werk gaan
als het de SP betreft. Iedere oprisping van iedereen in de SP wordt geplaatst
tegen een verondersteld schrikbewind van Marijnissen.
Ook wordt alles wat er op het congres is gebeurd, gezien als
een bevestiging van die veronderstelling. Als afgevaardigden in een bepaald
stadium van het congres twee minuten het woord krijgen, is dat een bewijs van
het ondemocratische karakter van de SP. Op PvdA-congressen heb ik dat vele malen
meegemaakt. Ook in de Tweede Kamer komt het regelmatig voor. Ook ondemocratisch?
Als het congres bijna unaniem het beleid van het bestuur en
van Marijnissen steunt, wordt dat niet gezien als een uiting van eensgezindheid
of bevestiging van zijn gezag, maar als een nieuw bewijs van zijn dictatoriale
leiding.
Marijnissen heeft gelijk dat het voornemen van minister Ter
Horst om per wet te regelen dat afgevaardigden van de SP niet langer,
vrijwillig, hun vergoeding op een rekening van de SP mogen laten storten,
machtsmisbruik is. Waarom nu en waarom niet tien jaar eerder? Het staat iedere
Nederlander toch vrij zijn salaris op willekeurig iedere legale rekening te
laten storten?
Iedereen die objectieve criteria probeert te formuleren
waaraan politieke partijen zouden moeten voldoen, kan tot geen andere conclusie
komen dan dat de SP nog de enige grote echte politieke partij is.
Er is een visie op de samenleving geformuleerd en de partij
doet er alles aan, niet zonder succes, om aanhang voor die visie te vergaren. De
meeste andere grote partijen gaan, voordat ze een programma schrijven, eerst
goed na of het wel zal scoren in de modellen van de ambtelijke adviesorganen. De
beschuldiging dat de SP ‘populistisch’ is, is absurd. Zolang de partij in de
Tweede Kamer vertegenwoordigd is, verkondigt de SP op hoofdlijnen hetzelfde. Pas
na de grote verkiezingsoverwinning klinkt het verwijt van populisme.
De SP heeft zich buitengewoon effectief afgeschermd voor
mensen die alleen de politiek in willen om carrière te maken. Het is de enige
partij waarin veel mensen, uit alle lagen van de bevolking, politiek actief
zijn. Wie de SP wil vertegenwoordigen, weet tevoren wat er van hem wordt
verwacht en het staat natuurlijk iedereen vrij om op ieder gewenst moment met de
partij te breken. De SP is een vereniging met leden die onderhevig is aan het
verenigingsrecht. De leden hebben de hoogste macht. We kennen nu een paar
politieke partijen zonder leden. Alles wat ten onrechte de SP wordt verweten wat
betreft het democratisch functioneren, kan met recht worden verweten aan die
‘bewegingen’.
Alle andere grote politieke partijen kwijnen weg. De leden
die daar nog actief zijn, zitten in vertegenwoordigende lichamen, hopen daar in
te komen, of zijn er familie van. De beslissingen die genomen worden, worden
daardoor gekleurd.
De democratie is vaak niet meer dan een formaliteit. Wouter
Bos is voor zijn verkiezing als lijsttrekker wanhopig op zoek geweest naar een
tegenkandidaat die bereid was van hem te verliezen, om zo de suggestie van een
echte verkiezing hoog te houden.
Het is begrijpelijk dat andere partijen bang zijn voor het
succes van de SP. Dat geldt vooral voor de PvdA, omdat de SP meer dan de PvdA
het gedachtegoed van de sociaal-democratie hoog houdt. Het is het goed recht van
de PvdA om te kiezen voor het politieke midden. Maar dan moet die partij wel de
consequentie aanvaarden dat een andere partij het vacuüm vult dat men zelf heeft
gecreëerd.
Red.: Het voorgaande was waar op het moment van schrijven.
Maar nu hebben we een nog betere bron: PvdA partijleider Wouter Bos himself:
Uit: De Volkskrant, 04-02-2008, van verslaggever Ron Meerhof
Bos: hoge inkomens schaden bedrijven
'Graaigedrag drijft kiezers naar de partijen op de flanken' | Minister wil
transparantie beloningscriteria | 'Geen links stokpaardje'
Bedrijven snijden zichzelf in de vingers met graaigedrag. Het vergroot de
onzekerheid en irritatie bij burgers over de snelle globalisering. Die zullen
zich keren tot politieke partijen op de flanken en daarvan heeft het
bedrijfsleven niets te verwachten.
Die boodschap had vice-premier Bos (PvdA, Financiën) zaterdag
voor de verzamelde ondernemers op de Bilderbergconferentie. In een toespraak
drukte hij hen op het hart ervoor te zorgen dat de beloningen onder controle
komen. ...
Bos vroeg aandacht voor wat hij de verliezers van de
globalisering noemt: ‘werknemers van Calvé die hun werk naar lage lonenlanden
zien verdwijnen, mensen die last hebben van de twintig hardwerkende Polen op de
twee kamers naast hen’.
‘Als we de zorgen en angsten van deze mensen bagatelliseren,
trekken wij allen uiteindelijk aan het kortste eind. De voedingsbodem voor
protectionisme, economisch en politiek chauvinisme en
anti-bedrijfslevensentimenten zullen dan groter worden.’ De partijen op de
flanken varen daar wel bij, maar brengen ‘simpele, eendimensionale waarheden:
alles ligt aan het grootkapitaal, de islam, de regenten. Dit kabinet houdt wel
rekening met al die zorgen, maar laat zich er niet door leiden.’
Red.: Van 'partijen op de flanken' bestaat er aan de
linkerkant maar één: de SP. Wat Wouter Bos dus zegt tegen de ondernemers is dit:
als jullie zo doorgaan, gaan er steeds meer mensen stemmen op de SP. En zo,
"onthult" hij, is niet in het belang van grootkapitaal, islam, en regenten. En
dit behoeft nauwelijks vertaling: 'grootkapitaal' zijn de rijken en hun grote
bedrijven, de 'islam' is de immigratie van goedkope arbeidskrachten die de lonen
laag houdt, en de regenten, dat zijn de politici - Wouter Bos en zijn PvdA
zelf, dus.
Hier staat het dus onomwonden: Wouter Bos en zijn PvdA zorgen
ervoor dat de bedrijven of de grootkapitalisten hun gang kunnen blijven gaan,
als je het graaien en uitbuiten maar niet al te opzichtig doet. Doe je dat wel,
dan krijg je de SP.
Dus: wilt u het graaien en uitbuiten stoppen, of: wilt u een
fatsoenlijke maatschappij, stem dan SP.
Een paar weken later: een bevestiging van deze stelling uit
Duitsland
.
Een andere kwestie waar onze maatschappij de laatste dertig
jaar ernstig onder geleden heeft: de ideologie van de marktwerking. Zie hier de
invloed van de SP daarop:
Uit: De Volkskrant, 19-02-2008, van verslaggever Douwe Douwes
Alle geloof in marktwerking is verdwenen
Marktwerking was 15 jaar populair in Den Haag | Kabinet Balkenende-4 zet andere
koers uit.
... Het zijn vooral de bewindslieden van de PvdA die niet veel
lijken op te hebben met marktwerking. Dat is opvallend, want onder hun laatste
minister-president, Wim Kok, deden de sociaal-democraten enthousiast mee aan het
introduceren van meer markt. Maar met de verkiezingswinst van de SP waken de
sociaal-democraten er wel voor om als verstokte marktadepten te worden
afgeschilderd. Sharon Gesthuizen, die zich namens de SP in de Kamer met
economische aangelegenheden bezighoudt, mag de linkse concurrent graag het vuur
aan de schenen leggen. ‘Er is geen echte draai gemaakt door dit kabinet’, zegt
zij over de coalitie. ‘Het is een voortzetting van wat eerder is ingezet. Er
wordt niets teruggedraaid.’ ...
Red.: Dus tegen de marktwerking in bijvoorbeeld zorg en
onderwijs? Stem dan SP.
Een rake omschrijving uit overdachte hoek:
Uit: De Volkskrant, 26-03-2010, column door Nausicaa Marbe
Knuffelbeerke aan het roer
Op de vraag waarom hij pas als midlifer de landelijke politiek betrad – hij kwam
in 2006 in de Kamer – gaf Emile Gerardus Maria Roemer (1962), nieuwe roerganger
van de SP, een ontwapenend antwoord. Hij wilde niet naar Den Haag, omdat hij
zijn kinderen te jong achtte om hun vader thuis te missen. ...
Eigenlijk weten we vrijwel niks van de persoon Roemer en dat
bevalt mij bovenmatig in een tijd dat je overstelpt wordt met particuliere
besognes van de boven ons gestelden. Roemer dus, de grote onbekende.
Vooralsnog is hij Knuffelbeerke. Die rake koosnaam is door
schrijver Theodor Holman gemunt op 6 maart in Het Parool: ‘Het
Knuffelbeerke uit Brabant. Hij is gezellig, warm, heel erg lief, een stevig
Beerke met een groot warm hart, je kunt op hem leunen en je kunt met hem
lachen.’
Ironie of niet, zo’n typering lijkt allesbehalve schadelijk
als politiek imago. Want als het waar is dat de kiezer de Haagse regenten beu
is, de afstand tot de politiek en haar carrièristen onoverbrugbaar acht, dan is
Knuffelbeerke de pleister op een zere wond.
Het is een verademing om bij inquisitoire haarden als Pauw
& Witteman of NOVA een politiek leider te zien die zich niet laat
intimideren door strikvragen over het eigen verkiezingsprogramma en pront
toegeeft dat hij niet alle cijfers paraat heeft. Die niet ontregeld raakt door
een opmerking dat het nieuwe SP-verkiezingsprogramma wel erg veel op het oude
lijkt, maar met goedgunstig tandenvertoon uitlegt dat je voor continuïteit bij
de SP moet zijn. Die zonder blikken of blozen zegt dat hij bereid is tot
coalitieonderhandelingen waarin idealen zullen sneuvelen. Die het niet mooier,
heroïscher, haniger maakt dan het is. Pragmatisch eruit slepen wat nodig is voor
een progressief kabinet, dat lijkt de opdracht van Knuffelbeerke en die
presenteerde hij ook prompt aan last week'ts covermodel Job Cohen.
...
Nee, mijn partij is het niet, de SP. Hun teugels zijn te
strak voor m’n liberale hart. Maar ik heb een zwak voor ze. Waar andere partijen
zo dwepen met sociale cohesie en garanties tegen ‘uitsluiting van groepen’,
slaat de SP vooralsnog de spijker op de kop met een fraai appèl in hun
verkiezingsprogramma: de vrijheid van religie mag geen vrijbrief zijn om mensen
uit te sluiten.
Ziedaar een elegante vermaning aan religieuze
fundamentalisten en aan bestuurders die segregatie en discriminatie op
religieuze gronden toestaan. Dat is een stap verder dan enkel roepen dat Wilders
de enige is die uitsluit.
Sociale cohesie is bij de SP geen leeg begrip uit de koker
van duur ingehuurde bruggenbouwers. Het is betrokken priegelwerk voor het behoud
van kwaliteit van leven voor de minima. ...
Het links-populistische antwoord op Wilders bieden ze niet.
Evenmin zijn ze zijn felste tegenstanders. Eigenlijk heel redelijk, als je er
over nadenkt. ...
IRP: Ook in 2010 blijkt de SP tot nu toe de enige partij die
duidelijk afwijkt van het neoliberale programma van bezuinigingen en afbraak van de
verzorgingsstaat:
Uit: De Volkskrant, 25-03-2010, van verslaggevers Bart Dirks en Kim van
Keken
SP legt in partijprogramma rekening van crisis bij 'de rijken'
Partij wil hypotheekrenteaftrek maximeren op 350 duizend euro | ‘65 blijft
65’.
Niet morrelen aan de ontslagbescherming, ‘65 blijft 65’, het minimumloon moet 5
procent omhoog, hogere belasting voor de veelverdieners: de SP legt de rekening
van de crisis bij ‘de rijken’. De socialisten willen de lagere inkomens ontzien.
Volgens het verkiezingsprogramma Een beter Nederland voor
minder geld wil de SP 14 miljard euro besparen op overheidsuitgaven en 6
miljard extra belastingen heffen. Daartegenover staan 10 miljard euro extra
uitgaven voor ‘sociale wederopbouw’. Per saldo zou de SP de komende
kabinetsperiode het overheidstekort terugdringen met 10 miljard euro.
‘Wij zijn socialisten, maar ook realisten’, zei
SP-lijsttrekker Emile Roemer over die rekensom.
De grootste extra uitgaven gaan naar onderwijs (1,5 miljard
extra) en armoedebestrijding (2 miljard). Ook moet er meer geld beschikbaar
komen voor 1.500 nieuwe (wijk)agenten. In ontwikkelingssamenwerking wil de
partij niet snijden.
De SP noemt de bezuinigingsplannen van 14 miljard euro
‘stevig’. Het mes kan wat de socialisten betreft in de defensie-uitgaven en in
de commerciële reïntegratiebudgetten, het ambtenarenapparaat en de bureaucratie
in de zorg. De partij wil de waterschappen onderbrengen bij de provincies.
Daarnaast gaan de socialisten de lasten met 6 miljard
verzwaren. Vooral voor hogere inkomsten en bedrijven. De hypotheekrenteaftrek
wordt, in tien jaar tijd, gemaximeerd tot 350 duizend euro, tegen een maximale
belastingaftrek van 42 procent. Roemer: ‘Voor dat geld kun je toch een aardig
huis kopen.’ ...
Red.: Overigens reproduceren ook de journalisten de
neoliberale leugens:
| |
Volgens het Centraal Planbureau heeft de kredietcrisis en de
recessie een gat geslagen van 29 miljard. |
Voor een onderbouwing van die leugenachtigheid, zie hier
.
Naar Politieke analyse
, PvdA
, Politiek lijst
,
Politiek & Media overzicht
, of site home
.
|