 |
Uit: Leids universiteitsblad Mare, 03-06-2004, door Frans Saris, redacteur van De Gids, hoogleraar experimentele natuurkunde en decaan van de faculteit Wiskunde en Natuurwetenschappen, Universiteit Leiden Niko's netelige kwesties ... Er is echter nog een kwestie waarvan we uit Hans Kruuk's biografie over Niko Tinbergen kunnen leren. In Oxford is het hem gelukt, weliswaar na veel tegenstand van collegae, om een multidisciplinaire opleiding op te zetten samen met experts uit andere faculteiten naar de studie van de mens, "Human Sciences". Wie de affaire Buikhuisen heeft meegemaakt, het tumult rond de Leidse hoogleraar die onderzoek wilde doen naar de genetische achtergronden van misdadig gedrag, zal begrijpen welke aarzelingen hier zijn. Toch is het vreemd dat aan onze universiteit wel planten en dieren maar niet mensen onderwerp van studie in onze "Bio-Sciences" zijn. Wij bestuderende zieke mens, in de geneeskunde en in de biofarmacie, ook de psychologie is een populair vak aan onze universiteit evenals geschiedenis, archeologie en antropologie. Is er dan niet alle reden om juist in Leiden de mens in al zijn facetten te onderzoeken; durven wij in navolging van Niko Tinbergen, samen met de "Humanities", ook multidisciplinair onderzoek en onderwijs te beginnen in de "Human Sciences". Red.: En als we het niet over de echte maatschappij willen hebben, dan gaan we gewoon over op fictieve maatschappijen: Uit: Leids universiteitsblad Mare, 23-04-2009, column door Monique Samuel, studente politicologie en auteur Brokkelige piramides In de politieke filosofie houdt men zich bezig met briljante denkers en abstracte materie, twee dingen die nogal wat van je hersencapaciteiten vereisen. Maar het vak is populair en de collegezaal zit steeds bomvol. ... De colleges zijn allesbehalve saai. Grappend en spottend laat dr. Nieuwenburg het nodige stof opwaaien, wat een hele prestatie is voor een vak met een stoffigheidgehalte van zo’n 2400 jaar. Filosofie is de oudste wetenschap op aarde en dat maakt het vak zo complex, want wij als arme studenten krijgen niet 2400 jaar de tijd om alle filosofische hoogte- en dieptepunten tot ons te nemen. ... Terwijl Dr. Nieuwenburg ons kennis liet maken met de kunst der abstractie moest ik denken aan de piramides van Gizeh. Als half-Egyptische kom ik regelmatig thuis in Cairo; de stad van de grote piramides. Ik heb meerdere malen voor en zelfs ín deze piramides gestaan en als iemand mij zou vragen ze te tekenen zou ik dat zo doen. Maar wat zet ik op papier? Teken ik de brokkelige opeengestapelde stenen en rotsblokken, scheef en in de vorm van een trap, of teken ik de gladde strakke piramides zoals iedereen die voor zich ziet? Het laatste. En dat is nu precies het probleem van abstractie, in ons hoofd vormen wij een ideaalbeeld, een ideële geometrische vorm van wat in de werkelijkheid gewoon een grote hoop stenen is, iets wat ik weet, maar niet snel toegeef. De posivistische wetenschap gaat uit van een ‘objective reality out there (- yet to discover)’. Een prachtige zinsnede en een mooie missie, maar het is nog maar de vraag of de wetenschap zich daar wel echt en/of genoeg mee bezighoudt. Bestuderen wij niet veel vaker abstracte afleidingen van de werkelijkheid? Vooral in de sociale wetenschap lijken ideaaltypen het van de realiteit te winnen. Deze geconstrueerde eenheden of concepten die in feite niet in de realiteit gevonden kunnen worden zijn natuurlijk handige ‘heuristische’ middelen, maar waar blijft de feitelijke werkelijkheid? Zo hebben politicologen het vaak over de consensusdemocratie en pacificatiedemocratie van Nederland (wat geregeld discussies oplevert), maar of Nederland wel echt een democratie is lijkt verder buiten kijf te staan; terwijl, om terug te grijpen op Aristoteles, de essentie van de democratie (namelijk het volk regeert) toch geregeld ver te zoeken is. Abstraheren is een natuurlijk fenomeen, het maakt de piramides gladder en de wetenschap eenvoudiger. Maar als wij de feitelijke werkelijkheid willen bestuderen dienen we ons niet bezig te houden met afleidingen van de werkelijkheid. Een kritischere blik is essentieel en het in twijfel trekken der dingen van uiterst belang. De piramides zijn, ook in gebrokkelde vorm, immens indrukwekkend en de waarheid is interessanter dan de abstractie daarvan. Dus geef mij maar de objective reality out there: brokkelige piramides van reuzenformaat. Red.: De werkelijkheid is natuurlijk inderdaad dat Nederland nog geen halve democratie is - het belangrijkste deel van de maatschappij, de economie, valt er helemaal buiten. Terwijl in de rest van de maatschappij processen spelen die de democratie aldaar ook diep ondergraven  .
Maar omdat dit gaat over de machtsverhoudingen binnen de maatschappij, en de
klasse verhoudingen, zal je weinig tot geen sociologie zien die daarna hun
handen willen branden. Een beetje filosoferen over ideaalbeelden is veel
veiliger ... Maar géén sociologie. Van: noorderlicht.vpro.nl, 26-07-2005 (originele pagina met meer bronnen hier  )Sociologische mythes Wetenschappers weten beter dan anderen hoe de wereld in elkaar steekt. Ze baseren zich immers op serieus onderzoek en harde feiten. Ze zijn objectief en trekken zich dus niets aan van modetrends. Althans, dat zouden we graag willen. De werkelijkheid is helaas anders. De hele zomer lang besteden we in Noorderlicht aandacht aan mythes en dwaalwegen in verschillende vakgebieden. Vorige week begonnen we met de seksuologie, vandaag is de sociologie aan de beurt. Over de toenemende individualisering als verklaring van maatschappelijke problemen, het idee dat Marokkaanse meisjes zo goed presteren en andere sociologische misverstanden, spreekt Ger Jochems met Kitty Roukens, plaatsvervangend directeur van het SISWO, instituut voor Maatschappijwetenschappen en Jan Willem Duyvendak, hoogleraar sociologie aan de Universiteit van Amsterdam. Red.: De eerst genoemde mythe is verbonden met een oude bron van misverstanden van sociologen: concentratie op ideeën en belangen van de eigen groep (zie bron ). De tweede genoemde mythe is direct verbonden met een meer recente
bron van manipulatie door sociologen: de bevordering van wat zij noemen de multi-culturele samenleving (maar ook dit kan in het belang van hun eigen
multi-cultureel geneigde groep worden gezien); zie bron
. In beide gevallen is sprake van
als principes ervaren ideeën boven de werkelijkheid plaatsen.VARA TV Magazine, #42-2005, rubriek Kijkkunde door Dick Wensink Soms is een onderzoek niet meer dan een staaltje open deuren intrappen De sociale wetenschappen hebben niet overal een even goede naam. Sommigen noemen het een cursus algemene ontwikkeling, anderen een vorm van 'opendeurintrapkunde'. Over de sociaal wetenschappelijk onderzoeker worden ook al heel lang grappen gemaakt. Waarvan de oudste waarschijnlijk is dat een socioloog iemand is die een klein fortuin uitgeef tom een bordeel te vinden, dat iedere straatjongen hem zo kan wijzen. Veel onderzoek lijkt dat beeld van de wereldvreemde kamergeleerde die op een ingewikkelde manier probeert te ontdekken wat iedereen allang weet te bevestigen. Neem het 'voor de buis'-onderzoek dat TNS-NIPO op internet voor KPN uitvoerde. 'Een antropologische kijk op het tv kijken': 1. Veel Nederlanders kijken dagelijks televisie, vraag het aan willekeurig iedere collectant die 's avonds op pad gaat. 2. Tijdens het televisiekijken wordt gepraat, gecomputerd, gebeld, gelezen en opgeruimd. Zelf wel eens een televisie aangehad? 3. De meeste Nederlanders kijken weleens televisie tijdens het eten of met een bord op schoot. Tjonge. 4. Tijdens het televisiekijken wordt ook gegeten. Chips, nootjes, pinda's, kaas, worst en toastjes. Nee, geen oesters op een bedje van slagroomgebak en nieuwe haring. 5. Sommige mensen zitten op een bank of stoel tijdens het televisiekijken, andere mensen hangen erin. Alsof iemand staanplaats-en had verwacht. 6. De meest gebruikte drank tijdens het televisiekijken is... Koffie en thee? Ja, koffie en thee. Het wachten is nu nog op een studie over de programma's zelf. Met ontdekkingen als: 1. De meeste programma's hebben een begin. 2. Een aantal programma's heeft ook een eind. En 3. Vaak is er tussen het begin van een programma en een eind iets te zien. Red.: Spreekt voor zich. Dit terwijl er toch zoveel interessante dingen zijn te onderzoeken, zoals blijkt op deze site, bijvoorbeeld over macht en machtsgroepen, zie bijvoorbeeld hier  .
De Volkskrant, 21-05-2005, door Peter Giesen Schieten is lekker Geweld komt niet alleen voort uit sociale problemen, stelt een ambitieuze promovendus. ... Schinkel is dan ook allerminst bescheiden in zijn ambities. Hij gaat verder als universitair docent in Rotterdam en wil een 'eigen' sociologie ontwikkelen, zoals Bauman of Wacquant Die ambitie mist hij in de Nederlandse sociologie. 'De Nederlandse sociologie knijpt zichzelf af. Het is een kleinzielige bedoening. Als er eens een buitenlander wordt ontdekt, zoals Norbert Elias, wordt hij meteen zo omhelsd dat we er nooit meer vanaf komen.' In de jaren zeventig kreeg de sociologie een slechte naam. Sociologen zouden slechts in ingewikkelde bewoordingen vertellen wat iedereen zelf ook wel kon bedenken. Sindsdien wil de sociologie voortdurend aantonen dat zij wel degelijk nuttig is. 'Het huidige klimaat eist maatschappelijke relevantie. Maar dat betekent dat sociologen zich vooral met de korte termijn bezighouden, met de praktische vragen van nu.' Dat kan best nuttig zijn, zegt Schinkel, maar zelf wil hij meer. Hij wil een 'kritische sociologie' bedrijven die de bestaande maatschappelijke verhoudingen niet voor lief neemt, maar wil 'ontmaskeren'. Hij wil niet weten hoe vaak er op school geslagen wordt, maar fundamentelere vragen stellen. Wat is geweld? Komt geweld niet voort uit de sociale orde? Het is opmerkelijk: een 28-jarige promovendus bedient zich van een pretentieuze terminologie die decennia nauwelijks meer gehoord werd. Schinkel: 'Het klinkt misschien pretentieus, maar je moet jezelf toch doelen stellen. Ik noem het liever bevlogen.' ... VARA TV Magazine, nr. 7-2006, rubriek Kijkkunde door Dick Wensink Weinig zo vertederend als iemand die zich verdiept in een onderwerp dat volkomen zonder betekenis is JE HEBT LIEVE, zachtaardige en bescheiden mensen die zich met grote hardnekkigheid en doorzettingsvermogen kunnen vastbijten een bepaald onderwerp. En er is weinig zo vertederend, als dat onderwerp dan ook nog volkomen zonder betekenis is. Het is bijna onmogelijk iets anders dan warme sympathie te voelen voor een leven dat geheel besteed wordt aan de studie van een onderdialect van het Sanskriet, dat al duizenden jaren geleden in onbruik is geraakt, of de geschiedenis van de hofetiquette in het koninkrijk Roemenië tussen 1881 en 1940. Wat is ontwapenender dan een verhaal over de betekenis van het sjamanisme bij de Hopi-indianen of de paranormale gebeurtenissen tijdens een séance van een obscuur 19de-eeuws medium. Op dezelfde manier is er natuurlijk geen kwaad woord te zeggen over een bijzonder hoogleraar mediabeleid. De.Katholieke Universiteit Nijmegen heeft er een in dienst, Jo Bardoel, vlijtig, sympathiek, uiterst doorgele.er:d en een doorzetter. Als er iemand in Nederland iets weet over 'openbaarheid en publiek domein', 'de markt als voertuig voor de vrijheid', 'de pers als gevangene van de markt', en 'de journalistiek als een in zichzelf gekeerde professie', is hij het wel. Mooi toch, dat dat bestaat, een bijzonder hoogleraar mediabeleid aan de universiteit van Nijmegen, terwijl je na de meest recente besluiten van de Raad van Bestuur van de Publieke Omroep - die erop neerkomen dat het programma-aanbod van Nederland 1, 2 en 3 eindeloos wordt verdund en door elkaar geroerd, zonder dat het zal helpen - zou verwachten dat zo'n vak meegenomen wordt in de opleiding homeopathie op de academie voor natuurgeneeswijzen. Red.: De titel is dus niet geheel juist, en had kunnen luiden: Weinig zo vertederend als een vak dat zichzelf zo zonder betekenis maakt. Van de volgende is alleen de titel voldoende. Er zijn meer voorbeelden van dezelfde houding van deze schrijver - mevrouw Evelien Tonkens is gepromoveerd socioloog, en hoogleraar actief burgerschap. Daarna over wat er in plaats komt van meten. Uit: De Volkskrant, 21-03-2007, column door Evelien Tonkens Meten is kwetsenDe Volkskrant, 29-04-2006, door Peter Giesen Verkenning | KNAW-rapport signaleert een heuse herleving van de Nederlandse sociologie De terugkeer van de sociale kletskoek De sociologie is de crisis voorbij, stelt een verkennend rapport over de wetenschap van de samenleving. Maar waarom werd de Fortuyn-revolutie dan gemist? Jan Blokker schreef in de jaren zeventig over de 'dictatuur van de kletskoek'. Toch werd de sociologie in die jaren beoefend door eminente geleerden als Jacques van Doorn, Kees Schuyt en Anton Zijderveld. Voor de buitenwacht werd het beeld echter bepaald door neomarxis-tische zwatelaars, die een voor de hand liggende werkelijkheid verstopten onder een wollen deken van structuren en variabelen. De sociologie is deze crisis te boven gekomen, stelt de verkenningscommissie die deze week haar rapport over de toestand van de Nederlandse sociologie publiceerde (zie www.knaw.nl). De studentenaantallen stijgen weer, mede dankzij de instroom van hbo'ers die een verkorte opleiding volgen. De twee onderzoekscholen (het interuniversitaire ICS en de Amsterdam School of Social Research) zijn gunstig beoordeeld door internationale visitatiecommissies. Sociologen promoveren en publiceren meer dan ooit. En Volkskrant-columnist Jan Blokker aanvaardde in 2004 met geamuseerde mildheid een eredoctoraat in de sociale wetenschappen in Groningen. Kortom: de sociologie heeft zich ontwikkeld tot een betrekkelijke kleine, maar stevige en professionele tak van wetenschap. Excelleren Misschien wel iets té professioneel, stellen de sociologen Paul Schnabel (directeur van het Sociaal en Cultureel Planbureau), Romke van der Veen (hoogleraar in Rotterdam) en sociaal-psycholoog Hans Boutellier (directeur van het Verwey-Jonkerinstituut) in het boek Balans en toekomst van de sociologie (Amsterdam University Press, ISBN 9085551412). 'Het universitair klimaat is erg gericht op excelleren, op publiceren in internationale toptijdschriften. Daardoor is er veel scientist's science. Veel tijdschriften staan vol kwantita-tief-empirisch onderzoek waar verder geen haan naar kraait', zegt Boutellier. Omvangrijke databestanden worden in theoretische modellen geperst. Vervolgens trekken sociologen met behulp van geavanceerde statistische technieken conclusies waarin de werkelijkheid van de straat niet meer te herkennen valt. 'Toch zou het een doodklap voor het gezag en de legitimiteit van het vak zijn als de acade-mische sociologie overboord zou worden gezet', vindt Godfried Engbersen, hoogleraar in Rotterdam en voorzitter van de KNAW-verkenningscommissie. De kwantitatief-empirische benadering is een heel belangrijke richting in de Nederlandse sociologie, stelt hij, naast de meer historisch-interpretatieve traditie en de beleidsmatige sociologie. De eerste heeft belangrijke nieuwe inzichten opgeleverd over sociale stratificatie en netwerken van moderne burgers. Niettemin wordt door buitenstaanders, en ook door sommige sociologen zelf, de vraag gesteld waarom sociologen de 'opstand der burgers' in 2002 niet hebben zien aankomen. 'De meeste wetenschap is natuurlijk wijsheid achteraf. Voorspellen is altijd moeilijk. In elk geval is het niet waar dat er geen aandacht was voor de oude wijken', zegt Engbersen. Stadswijken Zelf schreef hij al begin jaren negentig met collega's over het ressentiment en onbehagen in Rotterdamse stadswijken en over immigratie als potentiële maatschappelijke splijtstof. Engbersen: 'Maar wat ik niet verwachtte, was dat die onvrede een politieke kracht zou gaan vormen. Dat gebeurde ook pas toen Fortuyn kwam. Die kreeg een massale aanhang omdat hij de onvrede van de onderklasse wist te verbinden met de ontevredenheid van de middenklasse'. In de jaren negentig overheerste de vrees voor 'Amerikaanse toestanden': de oude wijken dreigden te verpauperen tot getto's die zich van de samenleving zouden afkeren. In plaats daarvan kwamen zij in opstand tegen de politiek. Hans Boutellier spreekt van een 'theoretische blokkade' bij de sociologie. In de sociologische theorievorming werd te weinig nagedacht over de vraag hoeveel verandering een samenleving eigenlijk kan verwerken. Bovendien trapte de sociologie ook in een statistische valkuil, gelooft Boutellier. Grootschalige surveys, zoals het Sociaal en Cultureel Planbureau die uitvoert, laten slechts een deel van de werkelijkheid zien. 'Ik ben helemaal niet tegen zulk onderzoek, maar je moet de beperkingen daarvan wel inzien. Er zit een soort schijnexactheid in. Mensen kunnen op ingewikkelde vragen als: Bent u tevreden over de democratie?' slechts met ja of nee antwoorden. Vaak kiezen ze dan maar voor de dominante, politiek-correcte lijn. Sluimerende gevoelens van onvrede breng je zo niet in kaart. Daarom kun je opeens ook van die snelle omslagen krijgen', stelt Boutellier. De resultaten van surveys neigen vaak naar het gemiddelde, omdat het gros van de bevolking nu eenmaal een braaf leven leidt en gematigde ideeën heeft. Daarom zijn SCP-onderzoeken vaak relativerend van toon: met allerlei sociale problemen loopt het zo'n vaart niet, omdat de meeste mensen zich netjes gedragen. Boutellier: 'Die relativering is ook best nuttig. Maar onderzoek dat zich op het gemiddelde richt, loopt altijd een beetje achter. De eerste tekenen van verandering zie je juist in de marge.' Diversiteit De kracht van de sociologie schuilt echter in de diversiteit van haar methoden, meent Engbersen. Zij gebruikt niet alleen surveys, maar ook antropologische methoden van onderzoek. Daardoor is zij, meer dan andere maatschappijwetenschappen, in staat de sociale werkelijkheid te duiden. Hoewel de sociologie vaak bekritiseerd werd, is de samenleving sterk gesociologiseerd. Beleidsmakers maar ook gewone burgers denken vaak in sociologische concepten als individualisering of sociale cohesie. Toch lijkt de laatste jaren sprake van een zekere vermoeidheid met de sociologische manier van denken. Sociologen wordt verweten dat zij wangedrag goedpraten door steeds te wijzen op sociale achterstanden en andere verklarende, structurele factoren. Onder burgers en bestuurders lijkt de behoefte aan morele helderheid toe te nemen. De sociologische analyse bevredigt hen niet meer; zij willen mensen op hun eigen verantwoordelijkheid aanspreken. Deze gedachte wordt het sterkst verwoord door de Britse arts en schrijver Theodore Dalrymple, die ook in Nederland veel weerklank heeft gevonden. 'De sociale wetenschappen neigen inderdaad naar het verontschuldigen van wangedrag', vindt Boutellier. 'Criminaliteit is een morele keuze. Je hebt zelf je criminele daad gewild. Maar sociologen onderzoeken vooral de variabelen die criminaliteit verklaren, niet de vrije wil van de dader. Tot voor kort kwam een begrip als moraal niet of nauwelijks voor in de criminologie of de sociologie.' Deze benadering stuit echter op steeds meer weerstand. Boutellier: 'Dat is ook een deel van de Fortuyn-revolutie. De erkenning van de vrije wil is teruggekeerd. Dat vind ik wel een goede zaak.' Engbersen: 'In deze tijd van individualisering hebben burgers moeite met de socioloog die de zogenaamde vrije wil van individuen, bijvoorbeeld bij partnerkeuze, zelfmoord of criminaliteit, herleidt tot collectieve patronen. De socioloog lijkt hiermee het unieke van mensen af te pakken. Toch ligt hierin juist de grote kracht van de sociologische analyse: laten zien dat er maatschappelijke factoren ten grondslag liggen aan individueel gedrag. 'Zo is de populatie van delinquenten niet toevallig samengesteld. Sommige groepen zijn meer betrokken bij criminaliteit dan anderen.' Verantwoordelijkheid Bovendien kunnen sociologische analyse en eigen verantwoordelijkheid heel goed samengaan, zegt Engbersen. 'Dat blijkt ook uit sociologisch onderzoek. Als je een groep bijstandsgerech-tigden met dezelfde achtergrondkenmerken neemt, komen sommigen wel uit de bijstand en anderen niet. Vooral bij therapie of begeleiding moet je de individuele maakbaarheid en verantwoordelijkheid benadrukken. Je moet natuurlijk nooit tegen mensen zeggen: omdat je een slechte jeugd hebt gehad, tolereer ik dat je je slecht gedraagt', zegt Engbersen. Maar politici en beleidsmakers kunnen nadrukkelijk hun voordeel doen met een sociolo-gische analyse, vinden Engbersen en Boutellier. Wie bijvoorbeeld de jeugdwerkloosheid wil bestrijden, moet niet alleen jonge werklozen op hun eigen verantwoordelijkheid wijzen, maar ook hun kansen verbeteren, door het onderwijs te verbeteren, discriminatie op de arbeids-markt te bestrijden en stages en banen te creëren. De sociologie bestudeert de samenleving, een deel van de werkelijkheid dat veel gemakkelijker waarneembaar is dan het botsen van elementaire deeltjes of cognitieve processen in de hersenschors. Iedereen kan erover meepraten, net als over voetbal. Mede daarom wordt de sociologie vaak geconfronteerd met de eis van leesbaarheid, denkt Engbersen, terwijl theoretische modellen en geavanceerde statistische modellen bij andere disciplines moeiteloos worden geaccepteerd omdat ze cruciaal zijn voor wetenschappelijke vooruitgang. De samenleving heeft nu eenmaal een haat-liefde verhouding met de sociologie, denkt Boutellier. 'Enerzijds wordt er soms laatdunkend over gedaan, anderzijds wordt ook vaak tegen sociologen gezegd: jongens, we komen er niet uit, kunnen jullie er eens naar kijken?' Red.: Hier wordt kort gezegd het volgende geconstateerd: de sociologie heeft tijden lang zeer slecht gefunctioneerd. Haar laatste grote falen: het signaleren van de problemen die de instroom van grote groepen sociaal achtergeblevenen wel moesten veroorzaken, werd veroorzaakt door foute ideologie, of zoals het genoemd wordt 'een theoretische blokkade', en de sociologie 'neigt naar het verontschuldigen van wangedrag', een ander blijk van foute ideologie die hier achter steekt. Bovendien wordt toegegeven dat de sociologie neigt naar getheoretiseer zonder praktisch toepassing. Dit alles heeft de redactie samengevat in de stelling dat de sociologie de echte maatschappelijke problemen niet wil oplossen, omdat dat niet met de persoonlijke ideologie van de meeste sociologen, zijnde alfa-denkers, overeenkomt. Een saillant voorbeeld: De boven aangehaalde Hans Boutellier is directeur van het Verwey-Jonker Instituut, en een van de onderzoekers van dit instituut, Truus Pels, verkondigt de opvatting dat problemen met immigranten niet in termen van groepen en groepseigenschappen besproken mogen worden. Dat is in volkomen tegenspraak met haar wetenschap, omdat sociologie niets anders is dan het bespreken van menselijke interacties in termen van groepen en groepseigenschappen. Dit wordt nog eens ten duidelijkste gedemonstreerd door het oordeel dat in het begin wordt uitgesproken over de marxistische sociologie, dat is: de sociologie die maatschappelijke processen ontleend aan meer fundamentele zaken als economische en technologische ontwikkelingen. Deze stroming heeft in Nederland nooit veel invloed gehad, zie onderstaande: De Volkskrant, 06-05-2006, ingezonden brief van Marcel van der Linden, A`damse School Soc. Wetens. Onderz. (Amsterdam) Bakerpraat Houdt die onzin dan nooit op? Alweer wordt het bakerpraatje gecolporteerd dat de Nederlandse sociologie in de jaren zeventig een `crisis` zou hebben doorgemaakt omdat `neo-marxistische zwatelaars` de boventoon voerden (Kennis, 29 april). In feite heeft het marxisme aan de Nederlandse universiteiten nooit meer dan een kleine teen aan de grond gekregen. Docenten die echt verstand hadden van de historisch-materialistische benadering zijn steeds een minieme minderheid gebleven, terwijl de aanhangers van Norbert Elias of van een zwak-theoretisch empirisme de opleidingen domineerden. Was het maar anders geweest, dan zou de Nederlandse sociologie in dit opzicht een minder provinciaalse indruk hebben gemaakt. Red.: Nog een ernstige omissie van de sociologie: gericht veldonderzoek, zie hier: Uit: De Volkskrant, 13-05-2006, interview door Maarten Evenblij Voetbalgeweld | Bij agressie liggen de rollen van dader en slachtoffer niet vast, waarschuwt hooligan-onderzoeker Otto Adang 'Ook zo'n burgemeester wil stoer doen' Tussentitel: 'Je kunt alle ME-busjes wel roze maken, maar zonder verandering in gedrag heeft dat geen zin' Volgens Otto Adang, agressie-deskundige, kan geweld nooit helemaal worden uitgebannen. Otto Adang is geen grote voetbalfan. Toch gaat hij aanzienlijk vaker dan gemiddeld naar het stadion en mengt hij zich tussen de hooligans. De Mexican wave laat hij echter aan zich voorbij gaan, hij fluit de scheidsrechter niet uit en hij trekt achteraf geen verkeerszuiltjes om. De 50-jarige etholoog observeert louter. Als een vreemde eend staat hij tussen de supporters, mompelend in een cassetterecorder en uitkijkend dat hij geen klappen krijgt. Voor zijn onderzoek naar conflictsituaties en agressief gedrag in groepen mensen. Zulke studies doet hij nu ruim twintig jaar. Eerst bij de Universiteit Utrecht, later als lector aan de Politieacademie. ... 'Ik ben wel ooit biologie gaan studeren om meer te weten te komen over het gedrag van mensen. Op school las ik boeken over evolutie en gedrag. ... 'Politie speelt een belangrijke rol in de manier waarop een samenleving met geweld omgaat. In de moderne samenleving heeft deze een gedelegeerd geweldsmonopolie gekregen. En dat werkt goed. Het is wel curieus dat er zo weinig onderzoek naar geweld en agressie wordt gedaan en dat de ethologie van het menselijke gedrag geen hoge vlucht heeft genomen.' ... Red.: Nu een bron over een van de onderdelen van de sociologie, namelijk dat wat gespecialiseerd is in misdadig gedrag: Leids universiteitsblad Mare, 01-06-2006, door Arjen van Veelen Misdaad en spel Tussentitel: 'Criminologie is voor tachtig procent jezelf bezig houden' Films en games zijn prima inspiratiebronnen voor de 'overschatte' misdaadwetenschap, betoogden twee criminologen afgelopen maandag op de rechtenfaculteit. 'Stap uit de wetenschap, ga naar de kunst, de literatuur en cartoons.' Real war news. Real war games. Dat is de slogan van Kumawar.com, een website waar je gratis computerspelletjes vanaf kunt plukken. Die spelletjes zijn geïnspireerd op journaalbeelden van recente oorlogen en conflicten. De games verschijnen een paar weken na de echte gebeurtenissen. ... Ander voorbeeld, nu uit de film: sommige gangsters die te veel films hebben gezien schieten met de bovenkant van hun hand horizontaal en duim en pink gestrekt- onveilig en onbetrouwbaar, maar wel cool en zoals in de films. Feit en fictie beïnvloeden elkaar, is de les van bovenstaande voorbeelden. Ze komen uit de lezingen van de criminologen Marc Schuilenburg (VU) en Bob Hoogenboom (Nyenrode), afgelopen maandag tijdens een discussiemiddag over games, films en criminologie, georganiseerd door criminologiestudievereniging CoDe en Studium Generale. Het was een enigszins provocerende tweetrapsraket: Hoogenboom hield eerst een wetenschapsfilosofisch pleidooi voor het toelaten van populaire cultuur in de 'dinosaurusinsti-tuten' van de criminologie. Zo maakte hij de weg vrij voor Schuilenburg, die aan de hand van computerspelletjes inzichtelijk maakte waarom het puntenrijbewijs er komt en waarom Tony Blair mensenrechten afschaft zonder dat iemand een kik geeft. Boodschap van beide sprekers: films en games zijn prima inspiratiebronnen voor de 'gortdroge' misdaadwetenschap. Hoogenboom pleitte voor het toelaten van 'narratieve kennis' in de misdaadwetenschap: films, games, poëzie en cartoons kunnen veel meer inzicht bieden dan onderzoeksrapporten en statistiek. Criminologen zijn huiverig voor die sensatiegerichte populaire cultuur en beperken zich liever tot koele cijfers. Maar is dat wel verstandig? Volgens Hoogenboom is de blik van de 'highly overrated' criminologie te veel gericht op de 'nuts, sluts en perverts'. In gewoon Nederlands: de meest in het oog springende criminaliteit, zoals bolletjesslikkers en zinloos geweld. Door te kijken naar films, daar kwam zijn betoog op neer, kan de wetenschap inspiratie opdoen voor alternatieve onderzoeksvragen. Bijvoorbeeld over een state crime, zoals de geheime CIA-vluchten en mensenrechtenschen-dingen in Guantanamo. ... Films helpen dus om criminaliteit te begrijpen. Maar ze inspireren ook tot onderzoeks-vragen, anders dan de klassieke bolletjesslikkers en de incidenten van zinloos geweld. Hoogenboom geeft als voorbeeld de film The road to Guantanamo, over drie Engelsen die per abuis in Guantanamo gevangen komen, gebaseerd op de werkelijkheid. Hij vraagt wie hem gezien heeft. Iemand uit het publiek: 'Ik wou dat ze bij de uitgang van de bioscoop Kalashnikovs uitdeelden, zodat ik die arrogante grijns van Bush onder handen kon nemen: Zo'n film als dit, vindt Hoogenboom, kan een inspiratie zijn voor een onderzoeksvoorstel over de betrokkenheid van Nederland bij de CIA-vluchten. 'Maar'. zegt hij, 'dat wordt niet gehonoreerd: Gevraagd naar het doel van de criminologie zegt hij: 'tachtig, negentig procent is zichzelf bezighouden'. ... Red.: Het volgende geval staat voor een hele klasse: de simpele omkering van oorzaak en gevolg: Uit: De Volkskrant, 23-09-2006, column door Hans van Maanen Mensen die drinken, verdienen een zesde meer. Of is het toch andersom? Dezelfde onderzoekster die zegt dat je van alcohol drinken welvarender wordt, noemt dat ergens anders juist een mythe. Het nieuws moet brouwers, stokers en drinkers als muziek in de oren hebben geklonken. Twee Amerikaanse onderzoekers, Bethany Peters en Edward Stringham, hebben uitgezocht dat geregeld alcoholgebruik, en vooral gezamenlijk cafébezoek, het maandinkomen van werknemers flink kan verhogen. ‘Wij vinden dat mensen die zeiden dat zij drinken, 10 tot 14 procent meer verdienen dan geheelonthouders,’ zo meldden zij vorige week. Het gezeur van overheid en gezondheidsprofessors over hoe slecht alcohol is, moet dan ook maar eens afgelopen zijn. ‘Niet alleen vermindert het anti-alcoholbeleid het genoegen van drinkers, het verlaagt ook inkomens. Doordat mensen wordt belet in het openbaar te drinken, elimineert dit beleid een van de belangrijkste aspecten van het drinken: toenemend sociaal kapitaal.’ ... Een goede gedachte. Of die de conclusie rechtvaardigt dat het drinkers dus niet zo lastig gemaakt moet worden, is natuurlijk een tweede. Maar auteur Edward Stringham is niet alleen onderzoeker aan de universiteit van San José, Californië, hij blijkt ook verbonden te zijn aan Reason, een van de vele Amerikaanse rechtse denktanks die graag alles aan de markt en niets aan de overheid overlaten. Dat verklaart direct veel. Wat raadselachtiger is de rol van de andere auteur, Bethany Peters. Al was het maar omdat zij vorig jaar samen met Philip Cook een veel uitgebreider rapport heeft geschreven voor het NBER, het Amerikaanse bureau voor economisch onderzoek. In dat rapport, The myth of the drinker’s bonus, stelt zij ook weer vast dat drinkers meer verdienen dan niet-drinkers, maar legt zij feilloos de vinger op de zwakke plek van al het onderzoek naar drank en inkomen — verdient iemand meer omdat hij drinkt, of drinkt iemand meer omdat hij meer verdient? Volgens Peters en Stringham komt het hoger loon door het drinken, maar volgens Cook en Peters ligt het andersom: ‘Wij concluderen dat alcohol een normaal product is waarvan de consumptie toeneemt met het inkomen, en geen elixir dat de productiviteit verhoogt.’ En dat lijkt wat logischer. Mensen die meer verdienen, kunnen zich meer permitteren, zelfs in een café, en zullen daardoor eerder geneigd zijn meer te drinken. Mensen die autorijden, verdienen ook vaak meer dan mensen die de fiets nemen. ... Red.: Gegeven de keuze zoals die hier gesteld wordt, is het idee dat je van meer drinken een hoger inkomen krijgt dusdanig veel onzin, dat het andere alternatief meer voor de hand liggend is (zou het wel juist zijn, zou je armen gratis drank moeten verstrekken, wat tot nu toe nog niemand gesuggereerd heeft - het netwerkverhaal is natuurlijk een erbij gesleept argument, en slaat nergens op). Maar vermoedelijk ligt de zaak nog anders. Want dan zou men de hoeveelheid inkomen die nodig is om veel te drinken in aanmerking moeten nemen, en zonder de cijfers te kennen, durven we hier wel te gokken dat die dusdanig laag is, dat het overgrote deel van de bevolking er absoluut geen problemen mee zou hebben om dit op te brengen - nog afgezien van het bekende vooroordeel dat armoede tot drinken leidt. Dus moet er nog verder gezocht worden, en wel naar een andere gemeenschappelijk factor tussen drinken en een hoog inkomen. Zelfs voor een amateur socioloog/psycholoog is die niet moeilijk te vinden: hoe hoger de baan, hoe meer stress en dergelijke - en hoe meer stress, hoe meer drinken. Beide zijn ook zaken die onderbouwd moeten worden met onderzoek, maar dat lijkt geen probleem, als ze al niet gedaan zijn. Wat dit laat zien, is dat niet één van de twee onderzoeken, maar beide hoogstwaarschijnlijk onjuist zijn. En wel omdat men of geen overzicht heeft over het eigen vakgebied, of het voor de hand liggende verband tussen een toppositie en haar nadelen niet wil zien. Wat geldt voor de sociologie als wetenschap in het algemeen, blijkt ook voor haar meer praktijkgerichte instituten waar te zijn: Uit: De Volkskrant, 16-12-2006, column door Aleid Truijens Valse Rita geeft Blonde Geert vette knipoog Voor onthullend onderzoek moet je niet bij het Sociaal Cultureel Planbureau zijn. Dat kolossale leger wetenschappers meldt met rituele regelmaat dat gras groen is, je nat wordt in de regen en dat de hemdjes bij zon en rugwind wonderwel drogen. Nederlandse vrouwen verdommen het om fulltime te werken; slecht onderwijs leidt tot dalende kennis; bij economische hoogtij gaat het ietsje beter – dat werk. ... Uit: De Volkskrant, 09-12-2006, column door Frank Kalshoven Het SCP schenkt troebel bruiswater Is directeur Paul Schnabel van het SCP misschien een beetje in de war? Elke twee jaar publiceert het Sociaal en Cultureel Planbureau een ‘Sociaal en Cultureel Rapport’, en dat al sinds 1974, maar de editie 2006 die deze week verscheen, Investeren in vermogen is bepaald bijzonder te noemen. Het halflege glas vol kansarmen, mislukte emancipatie en andere narigheid, dat we gewend waren in een teug leeg te gieten, ziet er dit keer uit als een champagneglas – en de vloeistof bruist bovendien. Dit jaar legt het SCP de nadruk op wat goed gaat in Nederland. ... Ik verslikte me in de inleiding van directeur Paul Schnabel, die het al die afzonderlijke successen overkoepelende verhaal moest schrijven en afkwam met een tekst die weliswaar pompeus en onbegrijpelijk is, maar waarin de hamvraag niet gesteld, laat staan beantwoord wordt. Zo’n studie naar successen maakt uiteraard nieuwsgierig naar de rode draad. Zijn er algemene lessen te trekken die het mogelijk maken de successen te vermenigvuldigen en uit te breiden naar andere terreinen? Wat zijn de kritische succes- en faalfactoren? Zijn door de overheid dingen te doen respectievelijk te laten, opdat de successcore kan worden opgevoerd? Idem voor burgers. Dat type vragen. Als je een dozijn voorbeelden verzamelt, wil je daar iets van leren. Hoe concreter hoe beter. Schnabel kiest in zijn inleidende hoofdstuk voor een andere lijn. Het verhaal is een mix van begripsverwarring en boude beweringen. Een groot deel van de inleiding gaat op aan een spel met de woorden kapitaal en vermogen, in combinatie met een aantal voorzetsels. Schnabel zoekt zich tastend een weg in wat hij noemt ‘economische metaforen’. Dat klinkt moeilijker dan het is. Kapitaal en vermogen zijn in elk geval voorraadgrootheden. Van die voorraad kun je iets afnemen om te investeren. Door die investering ontstaat een stroom inkomsten en door die stroom wordt de voorraad weer groter. Is de investering rendabel, dan groeit het vermogen dus aan; door een onrendabele investering wordt het vermogen aangetast. Simpel zat. Dit komt natuurlijk uit de economie (financieel vermogen of kapitaal), maar het wordt de afgelopen decennia ook breder toegepast (menselijk kapitaal, sociaal kapitaal, cultureel kapitaal). Schnabel gaat hier op onnavolgbare wijze mee op de loop. Neem het volgende citaat, dat begint met de correcte zin: ‘Investeren in economische zin vraagt om vermogen, om geld dat ingezet kan worden om uiteindelijk weer geld mee te verdienen.’ Vervolgens vraagt Schnabel: ‘Kun je ook investeren in vermogen?’ En antwoordt: ‘In de sociale en overdrachtelijke zin is dat vooral het geval wanneer vermogen wordt gedefinieerd in termen van competentie en prestatie. Dat maakt meteen ook duidelijk dat sociologisch gezien ‘vermogen’ niet hetzelfde is als ‘kapitaal’. (…) Het begrip ‘kapitaal’ als economische metafoor heeft ook ingang gevonden als aanduiding van vooral klassengebonden verschillen in bezit aan sociale contactmogelijkheden en culturele bagage. ‘Sociaal kapitaal’ en ‘cultureel kapitaal’ zijn statischer begrippen dan ‘vermogen’, dat een dynamischer karakter heeft. Het kapitaal kan ingezet worden wanneer dat nodig is, het vermogen moet eerst worden opgebouwd en toont pas zijn waarde in het gebruik van de verworven competenties. De zekerheid die het sociaal en cultureel kapitaal biedt, ontbreekt bij het vermogen. In zeker opzicht is vermogen ook minder specifiek dan kapitaal.’ De notie van voorraad- en stroomgrootheden lijkt niet doorgedrongen; de meeste zinnen bevatten domweg fouten; ze zijn allemaal dikdoenerig, en nergens precies, en het geheel is vooral verward. Red.: Schnabel lijkt zich hier te buitengegaan te zijn aan economie die hij niet begrijpt, terwijl er een veel voor de hand liggender onderwerp voor hem ligt met betrekking tot dit onderwerp: hoe en door wie worden die investeringsbeslissingen genomen. Dat laatste blijkt iets dat onderzocht moet worden door een krant (het Netwerken-onderzoek van de Volkskrant), in plaats van een Sociaal Cultureelplanbureau, dat dit soort sociale netwerken tot zijn vaste dossiers zou moeten hebben. Het is een aloude wet dat daar waar de baas niet deugt voor zijn werk, het instituut onder zijn leiding ook niet goed vaart. De falens van Schnabel, "brave burgerman die achter de politiek-correcte opinies aanloopt" zijn al eerder in bedekte termen geuit, maar nooit echt systematisch behandeld - Kalshoven is zo'n beetje de eerste. De vraag is echter of het beter kan, aangezien zo'n post in belangrijke mate een politieke benoeming is, en de politiek absoluut geen behoefte heeft aan een onafhankelijke wetenschapper op een dergelijke politiek gevoelige plaats. Het ergste falen van het SCP is natuurlijk haar totale onbewustzijn van de problemen van de multi-etnische samenleving gedurende de dertig jaar dat die er zaten aan te komen. Er was genoeg ervaring en onderzoek uit het buitenland voorhanden om de ontwikkelingen in Nederland te kunnen voorspellen. Een juist ingrijpen op een eerder tijdstip had een aanzienlijk deel van die problemen kunnen voorkomen. Uit: De Volkskrant, 09-12-2006, hoofdredactioneel commentaar Dit keer alleen goed nieuws van het SCP Elke twee jaar verschijnt het Sociaal en Cultureel Rapport. Dat pretendeert een integrale beschrijving te geven van beleidsrelevante ontwikkelingen met betrekking tot het sociaal en cultureel welzijn van Nederland. ... Het positief bedoelde argument is dat het SCP wil laten zien dat de burgers zelf de motoren achter positieve ontwikkelingen zijn. Schnabel signaleert daarbij dat instituties en de overheid de burgers daarbij vaak meer in de weg zitten dan helpen. Het was beter geweest wanneer dit terloops genoemde vraagstuk, de staat die de burger voor de voeten loopt, het hoofdthema van het rapport zou zijn. Het bestaansrecht van het SCP ligt immers in het signaleren van problemen bij de overheid. Iets meer voorspelbaarheid en iets minder frivoliteit zouden op zijn plaats zijn geweest, al biedt ook dit rapport weer een schat aan informatie en inzicht in het welzijn van de natie. IRP: In 2007 speelde de heikele kwestie van de "Er is geen dé Nederlands identiteit"-toespraak van het WRR uitgesproken door prinses Maxima. Het SCP heeft zich toen niet over de kwestie uitgesproken. Ruim een jaar later: Uit: De Volkskrant, 08-10-2008, van verslaggever John Wanders Nederlander bestaat toch niet Directeur Paul Schnabel van het Sociaal en Cultureel Planbureau geeft Máxima alsnog gelijk, en niet zo’n beetje ook. Prinses Máxima had gelijk toen ze zei dat ‘de Nederlander’ niet bestaat. Het concept ‘Nederlandse identiteit’ rust primair op emotionele beleving en mythologisering van het verleden, verkondigde directeur Paul Schnabel van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) gisteren tijdens een lezing in Rotterdam. ‘Onze gemeenschappelijke geschiedenis stelt in werkelijkheid minder voor dan wij denken. Je hoort vaak dat we vroeger zo’n eensgezind volkje waren. In werkelijkheid hadden katholieken en protestanten in Nederland volledig gescheiden werelden gecreëerd.’ ... Nederland is geforceerd tot eenheidsstaat en het is louter aan een historische toevalligheid te danken dat Venlo niet aan de Duitse maar aan de Nederlandse kant van de grens belandde, aldus Schnabel. ‘En daarom maakt Geert Wilders nu deel uit van de Nederlandse identiteit.’ Maar je kon in de jaren vijftig tenminste nog gewoon je keukendeur open laten, citeerde hij oudere Nederlanders. ‘Ja, moeder was toen nog hele dagen thuis. Bovendien viel er in die tijd niks te halen.’ De calvinistische volksaard wordt al evenzeer opgeklopt, vindt de SCP-directeur en deeltijd-hoogleraar in Utrecht. ‘De calvinisten vormden in Nederland een minderheid – al was het een dominante.’ Onze visie op de Gouden Eeuw is volgens hem ook vertekend door emotie. ‘We zeggen in het buitenland graag dat Nederlanders goede schilders zijn. Nou, niet iedereen is dat, hoor.’ Op basis van recent opinieonderzoek concludeerde Schnabel dat Nederlanders één ding gemeen hebben: ‘Alle Nederlanders vinden dat de andere Nederlanders te egocentrisch zijn.’ Samenvattend: ‘Máxima had gelijk, maar kreeg het niet. En dat is dan ook wel weer heel erg Nederlands.’ Red.: Paul Schnabel constateert dat er diverse groepen Nederlanders zijn, en dus is er niet dé Nederlandse identiteit - het bekende onbenul van mensen die niets van van het begrip "groep" (van mensen) begrijpen - dus
niets van sociologie, want sociologie gaat eigenlijk alleen maar over groepen.
Laat Paul Schnabel nu socioloog zijn, en directeur van de Sociaal en Cultureel
Planbureau - je verstand staat er bij stil ... Hoogstwaarschijnlijk is het de
sterk oplichtende allochtone identiteit die de man volstrekt blind heeft
geslagen. Even een volstrekt overbodig bewijs voor deze krasse taal: Uit: De Volkskrant, 10-10-2008, rubriek Tijdgeest door Olaf Tempelman Inheemse rozengeur Een aflevering van deze rubriek wijden aan de trouwpartij is een beetje vals spel. .... Daar komt de bruid! - Honderd jaar rozengeur en maneschijn (Scriptum; € 16,-) is van de blijvende populariteit van het fenomeen een prima illustratie. ... Toch is dit een boekje van deze tijd. De bruid erin die langs komt is namelijk vooral de Hollandse, de rozengeur is inheems. In een ontzuilde samenleving, bedreigd door duistere globale en multiculti-krachten, zouden deze bruiden weleens in een behoefte kunnen voorzien: aan knusheid, traditie en continuïteit. In de trouwpartij zijn die volop te vinden. Pastoors en schoonmoeders mogen hun macht over bruidsparen hebben verloren, de Hollandse bruiloft is een sobere aangelegenheid gebleven. Extravagante jurken, culinaire excessen, geplunderde wijnkelders en vierdaagse feesten zijn in deze contreien zelden waar te nemen. In het pre-Verdonkiaanse Nederland veroorzaakte wijlen G.B.J. Hiltermann nog een rel door de bruiloft van prins Maurits en Marilène (1998) een toonbeeld van fijne Hollandse tradities te noemen: klein koetsje, sobere plechtigheid, iedereen 's avonds netjes naar huis. Of de doe-maar-gewoon-bruiloft reden hoort te zijn voor borstgeklop, betwijfel ik. Maar op GBJ's vaststelling van het Hollandse karakter ervan valt niets af te dingen. ... Red.: In vaktechnische termen: wat Schnabel doet is erger dan een arts die drie keer het verkeerde been afzet - of een rechter die drie keer de verkeerde veroordeelt. Wat Schnabel doet is zijn vak verkrachten. Voor andere voorbeelden van met betrekking tot de allochtonenproblematiek, zie hier  .Natuurlijk geldt dat ook voor de rest van het instituut. Een grootschalig onderzoek van onderwijssocioloog Jaap Dronkers heeft een poosje terug de etnische achtergrond van verschillen in schoolprestaties aangetoond. Tijd voor de ideologen van het Sociaal Cultureel Planbureau om terug te slaan: Uit: De Volkskrant, 29-06-2011, van verslaggever Robin Gerrits Gemixte klas wel goed Tussentitel: Prestatieverschillen in klas liggen niet aan etnische afkomst Veelkleurige klassen verminderen de prestaties op school niet. Anders dan de Maastrichtse hoogleraar Jaap Dronkers vorig jaar in een spraakmakende oratie stelde, doen leerlingen het niet slechter in klassen met grote etnische diversiteit. ... Dronkers betoogde bij zijn aanstelling in Maastricht op basis van toetsgegevens van 15-jarigen uit allerlei westerse landen dat kinderen lijden onder etnische diversiteit in de klas: de prestaties zijn minder dan die van kinderen in meer homogene klassen. Op basis hiervan concludeerde hij dat het ook voor het basisonderwijs wel eens beter kon zijn niet te veel geforceerd te mengen. Met dat 'populaire idee' wilde hij afrekenen. 'Voor scholen geldt niet: hoe gemengder, hoe beter.' ... Red.: Onderzoek gebaseerd op een grote hoeveelheid cijfers - uit diverse landen. Wie iets anders wil betogen, moet eerste deze cijfers en analyse weerleggen. De motivatie om dat te doen is deze:
Dus tijd voor de tegenaanval:
Ideologisch taalgebruik van de verslaggever. Bij de onderzoeker zal het waarschijnlijk ook het geval zijn.
Wat alleen op wetenschappelijke basis kan, door aan te geven waarom de Nederlandse cijfers afwijken van de internationale. De eerste aanwijzing:
Iedereen weet dat de gemiddelde sociaal-economische achtergrond en opleiding van de ouders sterk gekoppeld is aan etniciteit. De stelling dat het taalverschil niet uit etnicitiet volgt is dus niet onderbouwd door deze tekst, en je mag, je gezonde verstand gebruikende en kijkende naar de taalachterstand van allochtone kinderen, algemeen bekend als zijnde gemiddelde anderhalf en meer jaar, stellen dat de onderzoeker hier de zaak al systematisch oplicht.
Wat een goeie grap. Inderdaad: die verschillen hebben te maken met schooltype: de zwak presterende allochtonen zitten voor het overgrote deel op vmbo, en de veel beter presterende Nederlandse kinderen vormen een ruime meerderheid op havo en vooral vwo. SCP-onderzoeker Herweijer is dus een doodgewone fraudeur die etnisch bepaalde verschillen vertaald in andere woorden. Verslaggever Gerrits die het allemaal ook kan zien en er toch zo enthousiast over doet, is een propagandist. En dat allemaal met deze reden en dit doel:
Oftewel: het multiculturalistische ideaal. Wij moeten accepteren dat immigranten ons apen, honden varkens noemen en onrein vinden. Maar er is nog een factor die de slechte gang van zaken innen de menswetenschappen verklaart: De Volkskrant, 10-09-2007, ingezonden brief van Rita Wolters (Enkhuizen) Zesjesmentaliteit Ik heb een studie sociale wetenschappen gedaan. Voor ik begon, waren mijn verwachtingen hooggespannen. Ik zou de crème de la crème van het onderwijs gaan genieten, Het eerste jaar was goed, met interessante werkcolleges die de studie verdiepten. Daarna werd het onderwijs gereduceerd tot acht contacturen per week waarbij het vakinhoudelijk wel eens tegenviel: docenten die een boek gingen voorlezen tijdens college. Als je de stof in je hoofd stampte, kon je makkelijk een zes halen. Een zesjesmentaliteit is een wisselwerking: je oogst wat je zaait. Red.: De redactie kent precies hetzelfde verhaal uit zijn studietijd, met betrekking tot psychologie. Het toont een totaal gebrek aan inzet en wens tot diepgang met betrekking tot het vak. Binnen de universiteiten hebben de bèta-wetenschappers de naam van nerds die de hele dag op het laboratorium zitten - dat klopt, maar dat is het spiegelbeeld van de alfa's en gamma's, die je "zelden op werk achter hun bureaus zal treffen" - oftewel: alfa's en gamma's werken gewoon minder hard - een universitair algemeen erkend fenomeen. Terug naar de inhoud. Hoewel ... de volgende onderzoeker begaat de klassiek fout om getal te verwarren met inhoud: Uit: De Volkskrant, 04-07-2008, van verslaggeefster Sjoukje Budde Onderzoeker: 'Als rechtse thema's vaker in de krant staan dan linkse, denkt de burger dat ze belangrijker zijn' ‘Halsema haalt Wilders nooit meer in’ Interview André Krouwel | De grote aandacht voor rechtse politici maakt de pers tot rechts bolwerk, stelt Krouwel Wildersmoe is hij er niet van geworden. ‘Integendeel, ik vind het een razend interessant fenomeen’, zegt politicoloog André Krouwel van de Vrije Universiteit van Amsterdam. Onder zijn leiding werden de voorpagina’s bekeken van elf landelijke kranten (gratis en betaald) in de eerste vijf maanden van 2008. Hoe vaak wordt er over politieke partijen en hun leiders geschreven, was een van de onderzoeksvragen. Het antwoord dat donderdag werd gepresenteerd: Femke Halsema (GroenLinks) 1,1 procent, Jan Marijnissen (SP) 1,4 procent, Rita Verdonk (TON) 6,9 procent, Wouter Bos (PvdA) 13,4 procent en op de eerste plaats Geert Wilders (PVV) met 42,8 procent. Rechtse onderwerpen domineren volgens Krouwel de kranten. ‘Het debat gaat bijvoorbeeld vaak over immigratie en Europa.’ Zijn conclusie: journalisten vormen geen linkse kerk, zoals Wilders graag stelt, maar eerder een rechtse kerk. Hoe vaak de naam van een politicus voorkomt op de voorpagina van een krant zegt toch nog niks over de politieke kleur van die berichtgeving? ‘Die frequentie zegt wel degelijk iets. Niet zozeer hoe er over Wilders gesproken wordt, maar wel waar het debat over gaat. Dat zijn naam vaak voorkomt, maakt die berichtgeving in ieder geval niet politiek neutraal. Het zegt misschien niets over de lading die de krant eraan verbindt. ‘Toch is de kans groot dat in die 42,8 procent van de gevallen dat zijn naam wordt genoemd, de politicus zelf ook wel eens aan het woord komt. Van alle namen van politici, komt Femke Halsema bijvoorbeeld maar in 1,1 procent van de artikelen voor. Dus ik verzeker je, Halsema haalt Wilders nooit meer in.’ Maar in een kritisch stuk over Wilders komt zijn naam toch ook veel voor? Als er een anti-Wilderskrant zou bestaan, zou die als rechts uit uw onderzoek komen. ‘Dat klopt. Maar dan domineert zo iemand dus wel het debat. De kans dat zijn thema’s onder de aandacht komen, is groter dan de kans dat bij linkse thema’s gebeurt. Burgers denken dan dat dat belangrijker thema’s zijn. ‘Als kranten een inhoudelijke stelling tegen hem innemen, merk je dat niet in de door ons uitgevoerde frequentieanalyse, maar wel in een inhoudanalyse. Daarmee haal je dat er zo uit.’ Waarom maakt u al de onderzoeksresultaten bekend als er nog geen inhoudsanalyse is uitgevoerd? ‘Door te tellen hoe vaak bepaalde woorden voorkomen, laat je zien welke thema’s domineren. Dat patroon moet met een inhoudsanalyse verder worden verklaard. Op dit moment moeten we de 2,2 miljoen woorden nog lezen en met behulp van taalwetenschappers elk woord in zijn context onderzoeken. Maar de gevonden trend is zo sterk, dat we hebben besloten nu al te publiceren. ‘Wij denken zelfs dat de inhoudsanalyse het beeld zal versterken. Veertig procent van alle berichtgeving op de voorpagina’s is politiek gekleurd. Dat dit overwegend rechts gekleurd is, komt omdat rechtse politici vaker aan het woord worden gelaten. ‘Maar zestig procent van alle berichtgeving is politiek neutraal. Eigenlijk hebben we best een goede pers.’ Volgens het onderzoek domineren rechtse onderwerpen als economie en criminaliteit, maar ook de anti-Koranfilm Fitna van Wilders scoort hoog. Die film werd in maart op internet gezet, midden in uw onderzoek. Fitna veroorzaakte veel nieuws. Is het beeld hierdoor niet vertekend? ‘Wij wisten ook niet dat Fitna uitkwam toen we dit onderzoek startten. Dat tikt inderdaad lekker aan in de data. In de toptien van meest besproken onderwerpen op de voorpagina’s van Nederlandse kranten staat Fitna met 6,5 procent op een zesde plaats. Het is absurd, maar eigenlijk vind ik het nog meevallen. De meeste stukken gingen niet over de film, maar over de vrijheid van meningsuiting.’ In dit interview wordt de naam Wilders tien keer genoemd. Is dit daarmee nu ook een rechts stukje geworden? ‘Dat denk ik niet, maar om zeker te zijn moet ik het natuurlijk eerst op inhoud analyseren. Ik ben nu dus eigenlijk mijn eigen data aan het vervuilen. Maar dit komt niet op de voorpagina, toch?’ Red.: Zelden een "wetenschapper" gezien die zichzelf zo vaak zo kort achter elkaar in de voet schiet - zelfs de journalist kan het niet missen. Om het samen te vatten: Krouwel onderzoekt de vraag wat zwaarder is: een schaal met stukjes lood of een schaal gevuld met veren, en hij komt triomfantelijk met het antwoord: "De schaal met veren is zwaarder, want er zijn veel meer veren dan stukjes lood." Dit alles vergezeld van ongeteste en onbewezen opmerkingen - hypotheses zou een echte wetenschapper zeggen: - De kans dat zijn thema’s onder de aandacht komen, is groter dan de kans dat bij linkse thema’s gebeurt. Burgers denken dan dat dat belangrijker thema’s zijn. - Veertig procent van alle berichtgeving op de voorpagina’s is politiek gekleurd. Dat dit overwegend rechts gekleurd is, komt omdat rechtse politici vaker aan het woord worden gelaten.' Nog een stukje van Dick Wensink: Uit: VARA TV Magazine, nr. 27-2008, rubriek Kijkkunde door Dick Wensink Over sociale wetenschappers en hun formules die leiden tot de 'netto fractie' Over sociale wetenschappen, waarin het tellen niet altijd wil lukken, zijn veel grappen gemaakt. Eentje beschrijft de sociale wetenschapper als iemand die een ton uitgeeft om een bordeel te vinden dat elke straatjongen hem kan wijzen. The nutty professor. Hoewel iedere tv-kijker weet dat hij de meeste programma 's niet van begin tot eind kijkt, kan een sociale wetenschapper daar nog knap moeilijk over doen. Die doet een ingewikkelde steekproef en meet hoe lang een kijker kijkt en een programma duurt. Die twee deelt hij door elkaar om de uitkomst 'netto fractie' te noemen, potjeslatijn voor het stukje programma dat kijkers gemiddeld kijken. Hij ontdekt vervolgens een echte 'wet': hoe langer een programma duurt, hoe lager de netto fractie. Hier zou de straatjongen zeggen: logisch, de kans datje in een programma van vijf minuten wegzapt, is veel kleiner dan in een programma van een uur. ... IRP: Soms komen er ook signalen uit het vak: Uit: De Volkskrant, 06-12-2008, door Olav Velthuis Methodes | Amerikaanse hoogleraar Michael Burawoy vindt dat sociologen uit hun ivoren toren moeten komen Vuile handen maken Hij werkte in een motorenfabriek in Chicago, een Hongaarse staalfabriek en een Russische meubelfabriek. Zo leerde de Amerikaanse socioloog Michael Burawoy de praktijk van maatschappelijke systemen kennen. Als voorstander van de ‘publieke sociologie’ krijgt hij bijval, maar stuit hij ook op verzet van vakgenoten. Tussentitel: ‘Je kunt pas begrijpen hoe de vrije markt of een centraal geleide economie werkt als je gaat kijken op de werkvloer’ ‘Een academische loopgravenoorlog’ noemt de Amerikaanse socioloog Michael Burawoy de strijd die hij ontketende met zijn pleidooi voor ‘publieke sociologie’: de Amerikaanse hoogleraar aan de Universiteit van Berkeley en voormalig president van de American Sociological Association vindt dat sociologen uit hun ivoren toren moeten komen om zich tot een veel breder publiek te richten. Afgelopen week was hij in Nederland voor een conferentie aan de Universiteit van Amsterdam over engagement in de Nederlandse sociologie. Terwijl veel studenten volgens Burawoy kiezen voor het vak omdat ze zich druk maken over maatschappelijk onrecht, wordt die motivatie er in de aanloopfase naar een academische carrière zorgvuldig uitgewrongen. In plaats daarvan komt een professionele focus op publicaties in gezaghebbende wetenschappelijke tijdschriften, die een toegangskaart vormen tot Ivy League-universiteiten als Princeton of Harvard. Hun onderzoek presenteren ze op conferenties waar alleen academici op afkomen die even gespecialiseerd zijn als zijzelf. Bij veel sociologen komt de gedachte volgens Burawoy niet eens meer op dat ze ook in gesprek kunnen gaan met buurtbewegingen, maatschappelijke organisaties of andere potentieel geïnteresseerden zonder academische graad. Burawoy’s pleidooi voor een herijking van de sociologenrol kreeg bij velen een warme ontvangst. Sommige universiteiten hebben ‘publieke sociologie’ in het onderwijsprogramma opgenomen, gebruiken het als leidraad bij nieuwe benoemingen of promoties, en loven prijzen uit aan medewerkers die zich op dat terrein verdienstelijk maken. Maar met name vanuit prestigieuze universiteiten klinkt afkeuring. Daar heerst de opvatting dat Burawoy de wetenschappelijke integriteit van de sociologie te grabbel gooit. ... U staat in de sociologiewereld bekend als marxist. Met de ideologische lading die u aan publieke sociologie geeft, is het toch niet verwonderlijk dat uw collega’s zich zorgen maken over wetenschappelijke integriteit? ‘Pas op. Ik zeg niet dat publieke sociologie progressief moet zijn; je kunt ook met conservatieve groeperingen in dialoog gaan, zoals een geloofsgemeenschap op het platteland. Maar uit statistieken blijkt nu eenmaal dat sociologen doorgaans progressief georiënteerd zijn. Ze waren bijvoorbeeld, in tegenstelling tot het Amerikaanse publiek, van begin af aan tegen de oorlog in Irak. Bovendien denk ik dat je ook in het publieke debat je wetenschappelijke integriteit kunt, ja zelfs moet behouden. Want je mag natuurlijk geen slaaf van je publiek worden. Waar ik me juist zorgen over maak, zijn al die commentatoren die in de media hun mening ventileren over maatschappelijke zaken, zonder dat ze enige kennis van zaken hebben, en dingen roepen die niet door wetenschappelijk onderzoek worden gestaafd.’ ... Tussenstuk: ‘Ze schieten je met een katapult in het publieke debat’ Op het eerste gezicht lijkt er met de publieke rol van de socioloog in Nederland niets mis te zijn. Uit onderzoek dat de Amsterdamse socioloog Justus Uitermark afgelopen week presenteerde op een conferentie over maatschappelijk engagement in de sociale wetenschappen, blijkt bijvoorbeeld dat sociologen de grootste bijdrage leveren aan het integratiedebat op de opiniepagina’s van de Nederlandse kwaliteitskranten. ‘De typische rol van de Nederlandse socioloog, en de integratiesocioloog in het bijzonder’, schrijft Uitermark, ‘is dan ook om op het snijvlak te opereren van wetenschap, overheid en publiek debat.’ ... Red.: Tja, als je wat met je sociologie wilt doen in de wereld van de arbeid en je natuurlijk al snel een marxist ... Wat betreft de rol van de Nederlandse sociologen in met name het integratie die zo opgemeld wordt: die rol is die van een vrijwel volkomen gesloten front van multiculturalisme. Het heeft misschien iets met sociologie te maken, maar totaal niets met wetenschap - en alles met ideologie (even googlen op Justus Uitermark (uit het tussenstuk): publiceert veelvuldig samen met Jan Willem Duyvendak, één van de auteurs van het laatste (dec. 2008) extreem multiculturalistische schotschrift
).Er was meer commentaar: De Volkskrant, 06-12-2008, ingezonden brief van Paul Haffmans (Amsterdam) Ivoren toren Ik ben het graag eens met professor Michael Burawoy (Kennis, 6 december) dat sociologen uit hun ivoren toren moeten komen en meer 'publieke sociologie' zouden moeten bedrijven op de werkvloer. Hij werkte onder meer in een motorenfabriek in Chicago en een Hongaarse staalfabriek. Maar waarom altijd zwakke minderheden opzoeken als onderzoeksonderwerp? Het lijkt mij verrassender eens te onderzoeken wat bankdirecties zoal 'bezielt'. Met name in de periode voorafgaand aan deze crisistijd. Hoe verloopt zo'n (ethische) 'afweging' wanneer het erop aankomt de hoogte van eigen honorering met bijpassende pensioenen en bonussen te bepalen. Blijkbaar gedoogd door het middenkader dat mee profiteert. Dat moeten sociologisch onthullende en verrassende afwegingen zijn met duidelijk maatschappelijke relevantie. Ga dus moedig met de bandrecorder de directiekamers in. Laat ons weten wat je hoort, dan kunnen we samen deze heren en dames weer in het gareel krijgen en houden. Red.: Dat werk van de sociologen wordt op deze website gedaan - zie bijvoorbeeld de serie Houding van de top en de
daarin genoemde bronverzamelingen, of die over Economen
, of
die over de Financiële wereld
.Nog een sociologisch vak - een vak met zijn ideologie zo'n beetje ingebouwd: Uit: De Volkskrant, 30-12-2009, door Linda Roodenburg, schrijfster en fotografe Darwinjaar is ook zaak van antropoloog We noemden ze barbaars en primitief en we legden het bewijs vast op foto’s, die we niet meer willen zien. Maar maak er toch weer gebruik van, bepleit Linda Roodenburg. Het Darwinjaar loopt ten einde. Uit alle activiteiten zou je kunnen opmaken dat de evolutieleer alleen gaat over planten en dieren. De mens is niet aan bod gekomen. Waarom doen volkenkundige musea niet mee als het om Darwin gaat? De kopschuwheid van volkenkundige musea is begrijpelijk. De schedels, botten en andere mensenresten in de depots getuigen van een verleden waar we niet trots op zijn. Voor biologen is Darwin een held, maar antropologen en volkenkundigen hebben zijn gedachtengoed de deur uit gedaan. In On the origin of species hield Darwin in het midden wat de evolutietheorie voor de herkomst van de mens betekende. Strategisch was dat verstandig, maar het gevolg was dat mindere goden de leemte gingen vullen. Zij ‘vertaalden’ de theorie naar volken en culturen. Daaraan hebben we kwalificaties als ‘primitief’, ‘barbaars’ en ‘beschaafd’ te danken, het koppelen van rassen aan mentale kenmerken en de mate van beschaving die daarmee correspondeert. Apen stonden onderaan de evolutieladder, daarna kwamen primitieve volken als Aboriginals en Papoea’s en bovenaan stond de hoogontwikkelde Europeaan. Moderne antropologen verklaarden dit achterhaald en verruilden ‘ras’ voor ‘cultuur’. Na eugenetische experimenten en de genocide door de nazi’s, werd antropologisch onderzoek naar de relatie tussen aangeboren kenmerken en gedrag taboe. De banden tussen volkenkunde en evolutionisme werden definitief verbroken. ... Voor het onderzoek naar de evolutie van de mens stond niet alleen het scheppingsverhaal in de weg, er waren ook praktische bezwaren. Exotische planten en dieren kon je prepareren en mee naar huis nemen, met mensen was dat lastiger. Het nieuwe medium fotografie bood uitkomst. Foto’s konden fysieke kenmerken objectief en meetbaar weergeven. Er kwamen richtlijnen, die zo goed en zo kwaad als het ging door fotografen werden toegepast. Deze antropometrische fotografie bevindt zich in alle volkenkundige fotocollecties. Deskundigen serveren haar af in termen van ‘mensonterend’ en ‘racistisch’. ... ... Ongewenste voorwerpen kun je ‘repatriëren’ of ‘deselecteren’, maar van foto’s kom je niet zo makkelijk af. Het is een sterk soort dat zich vermenigvuldigt als konijnen. Ze overleven in gemuteerde vorm of duiken op in nieuwe biotopen. Deze foto’s, ooit verzameld voor wetenschappelijk onderzoek, ontsnapten uit de musea en verspreidden zich in miljoenenoplages via quasiwetenschappelijke bestsellers en ander ranzig drukwerk. Zo nestelden de stereotypen zich in ons collectieve onderbewustzijn. Onwillekeurig borrelen ze op als Boekestijntjes of vooroordelen waar we zelf van staan te kijken. Politici noemen de islam een achterlijke cultuur en mensen vragen zich oprecht af wat daar van waar is. ... Intussen lezen we in de krant dat genetisch onderzoek uitwijst dat crimineel gedrag ook aangeboren kan zijn. Zie je wel. Dit onderzoek wordt weliswaar niet meer met ras in verband gebracht, maar het antropologische cultuuridee dat zich verzette tegen de aangeboren basis van gedrag, wordt hiermee wel onderuit gehaald. Antropologie en volkenkunde zouden hier op zijn minst tegenwicht kunnen bieden. Laat volkenkundige musea en antropologen over hun gêne heen stappen en zich roeren in debatten over mensen en culturen, door hen voor te stellen als medeburgers in een multiculturele samenleving en niet als exotische volken uit Verweggistan. ... Red.: Of afgekort in de woorden van één van de grondleggers van de culturele antropologie, Claude Lévi-Strauss: "De rationaliteit van het wilde denken" - een multiculturalistische oxymoron .Nog een stukje inmenging van de antropologie in het multiculturele debat. Het rechtse kabinet van 2011 heeft afscheid genomen van het multiculturele ideaal, en minister Verhagen heeft dat nog eens duidelijk geformuleerd. Zij het in termen van "angst voor" allochtone immigranten in plaats van het juistere "afkeer van hun gedrag". De cultureel antropologen stikken natuurlijk in hun maaltijd: Uit: De Volkskrant, 01-07-2011, ingezonden brief van Rivke Jaffe, Maarten Onneweer & Annemarie Samuels, Instituut Culturele Antropologie en Ontwikkelingssociologie, Universiteit Leiden Angst voor de Ander Het feit dat vicepremier Verhagen (in zijn toespraak van 28 juni, O&D) angst voor 'buitenlanders' begrijpelijk en terecht vindt, baart ons ernstige zorgen. Juist een rooms-katholieke CDA'er zou moeten begrijpen hoe belangrijk het is om een dergelijke angst voor de Ander te overwinnen. ... Red.: Zoals gezegd: het is een kwestie van afkeer van gedrag. Leugen één, dus
Aan die verzuiling is geen einde gekomen door vermenging. Er is een eind aan gekomen omdat aan beide kanten de kerken zijn leeggelopen. Antropologisch onbenul, dus.
Nog een leugen: de richtingenstrijd altijd onderhuids aanwezig, en bij problemen heftig. En antropologisch onbenul nummer twee: het aanroepen van de verschillen tussen katholieken en protestanten berust op een gelijkstelling. Neem nu het verschil tussen katholieken en protestant als dat tussen 5 en 6 - ze hadden namelijk natuurlijk veel meer gemeen dan dat ze verschilden. Op dezelfde schaal is het verschil tussen, zeg, protestanten en moslims dat tussen 5 en 25. De gelijkstelling van het verschil tussen protestant en katholiek met dat tussen protestant en moslim is ernstig onbenul. De houdingen van de antropologie komen het sterkst naar buiten in zaken waarin de culturen elkaar direct raken, waarvan het kolonialisme ongeveer het eerste grote geval is. Waarvan men dan graag weer als eerste over de slavernij heeft, met als aanhef: "Men heeft het nooit over de slavernij, laten we het eens over de slavernij hebben". Waarvan in 2011 de zolveeste versie werd afgedraaid, in de vorm van een serie uitgeoznden door de NPR. Tijdens het reclamefilmpje voor de serie spreekt de negerman de volgende zin uit "De slavernij is de meest vergeten periode uit de Nederlandse geschiedenis". In de uitvoering is gekozen voor de vorm van een menging van de menselijke factor en achtergrondfeiten. Maar dat houdt dus de aanwezigheid van onafhankelijke deskundigen in. En met die onafhankelijke deskundigen loop je een risico - het risico dat ze onafhankelijke feiten gaan noemen. Wat dus gebeurde, tot ongenoegen van andere onafhankelijke densluidgen, namelijk degenen die iets minder hebben met de onafhankelijke feiten: Uit: De Volkskrant, 15-10-2011, Aspha Bijnaar, Gert Oostindie en Alex van Stipriaan. Serie slavernij was te vaak te relativerend In de tv-serie De Slavernij is gekozen voor het geven van veel context. Dit leidt tot zoveel relativering dat het lijkt alsof het nogal meeviel met de slavernij. Tussentitel: Slavernij blijft een wrede en beschamende geschiedenis Red.: De boodschap. De slavernij is de "black holocaust". En de boodschap komt niet van de minsten:
Maar achteraf vinden ze dus:
Waarna nog een flink stuk pretpraat volgt om tot de essentie te komen:
Grappig genoeg wordt dit tot in detail uitgelegd:
Oftewel: de bombast en retoriek van de bekende boodschap: de black holocaust.
Een leugen. Wat er gezegd werd dat er wel harde straffen werden uitgedeeld, maar dat dat geen dagelijkse maar een meer uitzonderlijke gebeurtenis was. Tezamen met de veroordelingen van het specifieke geweld en woorden als 'dramatisch', 'de hel', 'mensonterend' een redelijk plausibel beeld. Maar dan volgt het hoogtepunt in dit artikel: de argumentje:
Het essentiële punt in hun lijstje verzachtende omstandigheden aangaande de black holocaust is natuurlijk dit: 'Afrikanen zelf waren de toeleveranciers van slaven aan de Europeanen'. Dat het essentieel is, weten ook de black holocaust-aanhangers hulpverleners, multiculturalisten en antropologen , want als er iets verdonkeremaand wordt in deze context is het niet de straffen en de mensonterendheid, maar het feit dat het Europese "slavenhalen" in hoge mate beperkt was tot "slaven vervoeren", want de slaven werden "kant en klaar" afgeleverd door Afrikanen, negers, bij de blanke nederzettingen (nauwelijks meer dan enkele forten) aan de kust. Het slavenhalen werd gedaan door de Afrikanen. De auteurs maken bezwaar tegen de vermelding van dit feit - het artikel is een en al verontwaardig over dat de serie De slavernij de negers niet uitsluitend afschildert als de volkomen onschuldige slachtoffers van een volkomen harteloze stel massa-moordenaars:
Dit was de situatie in het "openbare" debat, wat geen debat si want de feiten mogen niet besproken worden. Die feiten werden wat verder uitgewerkt in het academische debat: Uit: Leids universiteitsblad Mare, 29-09-2011, door Vincent Bongers 'Er bestond geen Black Holocaust' Hoe moet Nederland omgaan met zijn slavernijverleden? Mare vroeg het drie experts. 'Mensen zijn niet gebaat bij excuses' Tussentitel: Slavernij was gewoon business Slavernij staat weer in de belangstelling. ... Red.: Let op dat 'weer''. Oftewel: slavernij staat met regelmaat in de belangstelling.
Gert Oostindië zijn we dus zonet tegengekomen. Let op zijn woorden in Mare in vergelijking tot die in de Volkskrant.
Precies dus het soort relativerende opmerking die Oostindië in de Volkskrant nog afkeurde.
En alweer spreekt Oostindië anders dan in de Volkskrant. Zijn laatste opmerking is overigens niet ter zake doende: rijk worden gaat vrijwel altijd over de rug van anderen, ook nu. En vervolgens gaat het helemaal mis:
Voor het laatste is een tegenargument: Amerikaanse indianen werden niet tot slaven gemaakt. De tussentitel zegt het nog eens duidelijk: het drijvende argumenten was geld. De slechte behandeling was het gevolg. Nog een argument:
Waarvan akte. Volgende tafereel:
Allemaal uit politieke-correctheid: als een minderheidsgroep iets vraagt, geef je het. Anders discrimineer je en ben je een racist. En dan dat andere dan al genoemd is:
Inderdaad: de slavernijdiscussie is een instrument. Voor vieze zaken.
Tel hierbij op het gemeten verschil tussen streken die al dan niet gekoloniseerd zijn geweest: degene met (het meeste) kolonialisme en dus ook met (het meeste) slavernijverleden doen het in de huidige tijd het beste
.Een goed artikel, van Mare. De ideologen waren het er natuurlijk volstrekt niet mee eens. En aan de universiteit kent men de studie "Ideologie" onder namen als "Sociologie", met gespecialiseerde deelgebieden als "culturele antropologie": Uit: Leids universiteitsblad Mare, 06-10-2011, column door Rivke Jaffe, universitair docent culturele antropologie Waarom niet gewoon toegeven? Slavernij staat weer volop in de belangstelling, aldus Mare vorige week. Drie Leidse wetenschappers kwamen aan het woord om hun licht te schijnen op het slavernijverleden. ... Emmer staat bekend om zijn voorliefde voor provocerende opmerkingen. Hij roept al jaren in verschillende media dat de Nederlandse slaven het helemaal niet zo erg hadden, ze hadden immers genoeg te eten en bovendien waren ze veel geld waard dus de slaveneigenaren moesten ze wel goed verzorgen. Ik vind het zelf nogal bizar om te impliceren dat het niet erg is om een mens als een verhandelbaar product te behandelen, als je hem of haar maar genoeg eten geeft. Als ze het zo goed hadden, waarom wilden ze dan toch vrij zijn? Ah, volgens Emmer werkten de slaven zelf mee aan hun eigen onderdrukking. Lomp, maar we zijn niet echt anders van hem gewend. Jammer is dat de uitspraken van Gert Oostindie en Lotte Pelckmans ook een soort goedprating van het Nederlands slavernijverleden suggereren. ... Red.: Hierin wordt duidelijk welke definitie Jaffe hanteert: iedere opmerking over slavernij anders dan dat het de absolute zwartheid is, is 'goedprating' en dus fout. Oftewel: volgens Jaffe is slavernij het absolute zwart.
Oftewel: er bestaan volgens Jaffe absolute normen van goed en kwaad, en die normen zijn onafhankelijk van plaats en tijd. Een vast onderdeel van het ideologisme. Een ander onderdeel is het doordraven:
Fijne van dit niveau van discussiëren is dat de persoon met de geestelijke kwaal zijn kwaal zo helder uiteen kan zetten. Voor wie het nog niet helemaal duidelijk is: het argument heeft de op webfora bekende vorm: "Hitler scheet, jij schijt, dus jij deugt ook niet". Je kan hier voor "schijt" ook het wat minder schurende "ademt" invullen. Nog een paar bijverschijnselen:
Ten eerste: er is geen sprake van bagatelliseren, maar van het corrigeren van een absoluut zwart-wit beeld. Dit is dus zwart-wit denken van de kant van Jaffe. Ten tweede wordt 'de Nederlanders' iets toegedicht dat ze niet vinden - dat is de retorisch truc van de stroman
. Ten derde is dit niet iets dat Nederlanders vinden, maar een kleine
groepje - de meerderheid der Nederlanders is geïndoctrineerd door het
Black Holocaust denken van mensen als Jaffe.
Er is uitgebreid toegegeven dat het erg was, en door een ruime meerderheid van mensen als Jaffe dat het het absolute "erg" was.
Dat is vroeger misschien waar geweest, maar inmiddels, sinds de zestiger jaren, in Nederland volkomen verkeerd in zijn tegendeel, zoals we boven gezien hebben: lelijke dingen mag je alle zeggen over blanken, maar beslist niet over gekleurde mensen, en al helemaal niet zwarte. Je mag van blanken gemakkelijk zeggen dat het oplichters zijn, maar van zwarten niet dat het schieters zijn. Terwijl het laatst op zijn minst even waar is.
En dat laatste is een aperte leugen: probeer maar eens iets over het slavernijverleden te zeggen dat verder gaat dan dat het het absolute zwart is, bijvoorbeeld in de Mare, en de ideologen en racisten staan huizenhoog op de barricades. Bijvoorbeeld in de Mare. We hadden graag nog wat op dat 'kritische, onafhankelijke wetenschappers' willen ingaan, maar dat hoefde niet: Piet Emmer deed het zelf al - maar we beginnen met wat ander commentaar van hem: Uit: Leids universiteitsblad Mare, 13-10-2011, door Piet Emmer, emeritus hoogleraar geschiedenisJammer de loopgraven zijn alweer betrokken Slavernij Uit haar reactie op het openingsartikel in Mare 4 met de titel ‘Er bestond geen Black Holocaust’ blijken mijn opmerkingen over de relatief gunstige materiële welvaart van de slaven ten tijde van de koloniale slavernij universitair docente antropologie Rivke Jaffe in het verkeerde keelgat te zijn geschoten. Volgens haar had de journalist van Mare helemaal niet mogen vragen naar de positieve kanten van de slavernij, ook al zouden die er geweest zijn. Dat zou maar tot ‘goedpraterij’ leiden. ... Red.: Welk argument we al noemden.
Het is van het niveau dat deze redactie erg goed kent van de discussies met rabiate multiculturalisten.
En hier raakt Emmer een essentiële zaak die deze redactie ontgaan was: het is de wetenschappelijke plicht van Jaffe om alle bekende factoren betrokken bij een historisch proces te benoemen. Er daarvan een aantal weglaten omdat ze niet in een ideologisch straatje passen is een doodzonde. Emmer trekt het op logisch wijze door naar het slavernijdebat:
Waarna de conclusie zichzelf trekt:
Dat had deze redactie ook willen schrijven: weg met deze niet-wetenschapper bij een wetenschappelijke instelling. Het is lichtelijk bevreemdend zulke radicale taal vanuit de instituties zelf te horen. Het geeft aan hoe ernstig de situatie is. Hier nog een poging van de cultureel antropologen om zich te roeren in het debat over mensen en culturen: Uit: De Volkskrant, 31-07-2010, door Jacco van Sterkenburg, Iris van der Tuin, Gloria Wekker, en Rosemarie Buikema, werkzaam bij het departement Media en Cultuur Wetenschappen, Universiteit Utrecht, en gespecialiseerd in etniciteit- en genderkwesties 'Witte schicht' is ineens wereldnieuws Zwarten zijn van nature atletisch, witten moeten veel harder trainen om hetzelfde te kunnen bereiken, blijven we maar beweren. Het Europees Kampioenschap atletiek dat deze weken in Barcelona plaatsvindt heeft woensdag een eeuwenoud taboe opgerakeld, namelijk dat zwarte mensen van nature harder kunnen lopen dan witte. De Franse sprinter Lemaitre, white lightning genoemd, won het koningsnummer van de atletiek dat normaal gesproken gedomineerd wordt door zwarte atleten en was daarmee in een klap wereldnieuws. Wereldwijd hebben dagbladen de winst van Lemaitre breed uitgelicht, en ook de Nederlandse dagbladen duidden de winst van de Franse sprinter zonder uitzondering als historisch vanwege zijn witte huidskleur. Zo kopte nrc.next ‘Niet zwart, maar toch razendsnel’, claimde het AD ‘Na 28 jaar weer een blanke sprintkampioen’, schreef Trouw ‘Witte bliksemschicht wint 100 meter’ en stelde NRC Handelsblad ‘Fransman te snel voor donkere sprinters’. Met zijn winst in een veld van zwarte sprinters verwees Lemaitre de veronderstelling dat alleen zwarte sprinters de 100 meter kunnen winnen naar het rijk der fabelen. Maar de krantenkoppen en de overweldigende mediabelangstelling zeggen méér dan dat alleen. Zij leggen ook de controversiële overtuiging bloot die diepgeworteld en wijdverbreid is in de westerse samenleving, dat zwarte mensen van nature sneller en explosiever zijn dan witte mensen en daarom altijd zullen winnen in de sprint. Ook sportverslaggevers geven op deze manier vaak betekenis aan het succes van zwarte atleten, zo blijkt uit internationaal en Nederlands onderzoek. ... Red.: Oké: volgens deze onderzoekers is de dominantie van zwarte mensen op de sprint 'controversieel', dat wil zeggen: omstreden. Oftewel: er zijn mensen die zeggen dat het wel zo is, en mensen die zeggen dat het niet zo is. Dan is er wetenschappelijk gezien maar één goede oplossing: kijk naar de feiten - de werkelijkheid. Dat wil zeggen: zoek een aantal redelijk representatieve vertegenwoordigers van beide groepen, en laat deze "proefpersonen" tegen elkaar hardlopen - op de sprint. Noteer de uitslagen, en doe dit een voldoende aantal malen om een statisch redelijk betrouwbaar resultaat te krijgen. En om het echt wetenschappelijk te maken, stel je van tevoren een aantal criteria op voor de verschillend mogelijke conclusies. Zoiets als: Neem de snelste vijftig uit alle wedstrijden. Als de capaciteiten tussen zwart en niet-zwart gelijk verdeeld zijn, moet de uitkomst liggen op 25 zwart en 25 niet-zwart, met een spreiding van 5, oftewel: 20-30 en 30-20 beschouwen we nog als gelijk, maar 15-35 of 35-15 beschouwen we als ongelijk. Die spreiding bepaal je aan de hand van statische criteria als het aantal deelnemers, en eventuele systematische ongelijkheden, zoals veroorzaakt door verschillende totale bevolking, en sociale ongelijkheden als beschikbaarheid van trainingsfaciliteiten. In beide gevallen zijn de zwarten in het nadeel: er zijn minder zwarten dan niet-zwarten, en ze zijn gemiddeld armer, dus hebben minder trainingsfaciliteiten. Dat zou de wetenschappelijke aanpak zijn. Niet erg reëel, want erg begrotelijk. Maar hier springt de realiteit te hulp, want dit soort experimenten worden al spontaan gedaan. Het heet "atletiek". Over de hele wereld worden er op dit wetenschappelijke experiment lijkende wedstrijden georganiseerd, niet met het doel om wetenschap te bedrijven, maar gewoon de lol. En de centen. Waarbij dat laatste maakt dat het er redelijk eerlijk aan toegaat - als dat niet zo zou zijn, hingen de benadeelden onmiddellijk aan de bel. Dus dat is heel mooi, voor onze wetenschappers. Hier een wetenschapper die het inderdaad heeft gedaan - we hebben zijn conclusies even weggelaten, en geven alleen de getalsmatige uitkomst:
Oké. Als we dus ons geformuleerde criterium gebruiken, kijken naar de vijftig snelsten over alle wedstrijden, dan is de uitslag: 50-0 voor de zwarten. Verander je het criterium wat, zeg naar de eerste honderd, krijg je een licht andere verdeling, iets als 10-90 misschien. Maar op geen manier is het voorstelbaar dat de wetenschappelijke conclusie anders luidt dan dat de zwarten inderdaad sneller sprinten dan niet-zwarten. Ook de bepaald niet racistische Volkskrant heeft geen moeite met de associatie als het niet specifiek het onderwerp is, zie de aankondiging van de wedstrijd met de bijbehorende illustratie
Dus terug naar de opmerking van de cultureel antropologen dat de bewering over het zwarte sprinten controversieel zou zijn. Nou, niet dus bij de wetenschappers, want die vinden allemaal dezelfde uitkomst als ze de wetenschappelijke methode toepassen. Dus moeten de mensen die wel iets anders vinden, een niet-wetenschappelijke methode gebruiken om tot hun mening te komen. Terug naar hun artikel:
Aha. Wat hier afgekort staat als brain versus brawn distinction, is dat als er verschillen zijn in atletische prestaties, er ook verschillen kunnen zijn in andere prestaties. En onder die andere prestaties vallen ook die van de geest, waaronder brain, in de praktijk te vertalen als "intelligentie":
De argumentatie is nu duidelijk: zwarten kunnen niet minder intelligent zijn als niet-zwarten. Zwarte sprintdominantie leidt tot de mogelijkheid van andere etnische verschillen, waaronder intelligentie. Dus bestaat er geen zwarte sprintdominantie. Kortom: de stelling dat er geen zwarte sprintdominantie bestaat is niet gebaseerd op wetenschap, maar op een vooronderstelling, namelijk de vooronderstelling dat er geen verschil is in intelligentie tussen zwarten en niet-zwarte. Plus een stukje redenatie. Nou is de opvatting dat er geen verschil is in intelligentie tussen zwarten en niet-zwarten een idee - iets dat gebaseerd is op een geestelijke opvatting. Het stellen van zo'n opvatting boven de werkelijkheid van sprintdominantie is bekend als "ideologie": het stellen van ideeën boven de werkelijkheid. Nou is er ook nog de mogelijkheid dat de redenatie lopende van denkgelijkheid naar sprintongelijkheid niet klopt - het zou zo kunnen zijn dat er wel sprintongelijkheid bestaat, en geen denkongelijkheid. Het feit dat de ideologen dat niet aanvoeren of onderzoeken wijst erop dat ze die mogelijkheid klein achten. Het is natuurlijk ook redelijk onwaarschijnlijk: als er op één terrein ongelijkheden bestaan, is er geen fatsoenlijke reden te verzinnen waarom dat niet op alle terreinen zou gelden. Zoals dat Aziaten korter zijn, enzovoort. Iets dat ook de briefschrijver constateert:
Erg vrijgevig van de auteur, want natuurlijk bedoelen de cultureel antropologen met "kleur" precies hetzelfde als "etniciteit". En zijn conclusie blijft even geldig, zoals ook verwoord in de titel:
De eerste conclusie is dus glashelder: de auteurs van het "witte schicht"-artikel bedrijven geen wetenschap, maar ideologie. Dat ze het artikel schrijven onder de paraplu van de Universiteit Utrecht, met een referentie naar hun werkzaamheden aldaar, laat zien dat die werkzaamheden niet vallen onder de term "wetenschap", in de gebruikelijke zin van "wetenschap" in dat feiten en onderzoek van de werkelijkheid gesteld wordt boven ideologische opvattingen. Maar, zoals we geconstateerd hebben, is dat laatste de gebruikelijke stand van zaken in de culturele antropologie. De naam van één van de auteurs deed een bel rinkelen, en wat zoekwerk op het internet leverde al snel het volgende:
Gloria Wekker heeft dus een overduidelijk groepsbelang bij het doen van haar ideologische en niet-wetenschappelijke uitspraken: zij voelt zich gediscrimineerd bij een eventuele andere uitkomst. En die belangen zijn niet alleen theoretisch, maar ook praktisch, zoals blijkt uit het "witte schicht"-artikel:
Oftewel: het feit dat er weinig zwarten op invloedrijke posities zitten, bijvoorbeeld als hoogleraar culturele antropologie bij de Universiteit Utrecht en andere wetenschappelijke instelleningen en wetenschappelijke disciplines, is niet het gevolg van iets dat in de zwarte bevolking van Nederland zit, maar in de witte, in de vorm systematische en zware discriminatie. Wat in dit artikel niet staat, maar vermoedelijk wel de opvatting is van Gloria Wekker, is dat deze discriminatie door middel van bestuurlijke maatregelen opgeheven moet worden. Dus voortaan moeten aan de universiteiten naar proportie zwarte hoogleraren benoemd worden. Zo zullen de disciplines van met name vakken als sterrenkunde, natuurkunde, scheikunde, en biologie, waar geen enkele Surinamer te vinden is, en vermoedelijk ook weinig tot geen andere zwarten, onmiddellijk een proportioneel aantal van hen aangesteld moeten worden. De aanstelling van Gloria Wekker bij het departement van culturele antropologie van de Universiteit Utrecht laat tenslotte zien dat zwarte mensen net zo goed zijn in wetenschap als andere etniciteiten. Niet lang daarna liet Gloria Wekker weer van zich horen, en kregen we een verklaring voor het voorgaande: Uit: De Volkskrant, 30-11-2010, door Gloria Wekker, hoogleraar aan Gender Studies aan de Universiteit Utrecht. De gammacanon (44) Vrouwenstudies | Gender | Het verschil tussen man en vrouw is niet louter biologisch, maar ook sociaal geconstrueerd. Tussentitel: Identiteit wordt in sterke mate bepaald door gender Red.: Aha. Er zijn aangaande het verschil tussenmanen vrouw dus twee zaken: de biologische en de sociale factor, en ook nog zoiets als gender. Wat dat is, kunnen we wle naar raden, maar het staat er ook direct onder:
Oftwel: gender is het sociale deel. En uit de kop en het laatste zinnetje in het citaat weten we dus nu: de sociale factor is belangrijker dan de biologische. Alle verstandige mensen, en iedereen die iets heeft gelezen over laatste ontwikkelingen over het hersenonderzoek die steeds sterker verwijzen naar het belang van het aangeborene en het onbewuste, stopt hierna met verder lezen, want dit gender-gedoe is dus patentonzin. Ongetwijfeld is er een sociale factor, maar die is redelijk gering tot verwaarloosbaar. "Gender" is de academische versie van de man-vrouwopvatting van de corresponderende aloude linkse ideologische uitwas
, horende bijna de Gelijkheidsideologie
.Als je een onzin-onderwerp bestudeert, komt er natuurlijk ook onzintaal uit je pen:
Dit is de laatste alinea, maar dartussen is het slechts marginaal beter. Deze alinea zou uitstekend dienst kunnen doen als voorbeeld van wat door algemeen semanticus Hayakawa beschreven is als (lenende woorden van psycholoog Wendell Johnson): "Words cut loose from their moorings" - oftewel: woorden die geen verband meer hebben met de realiteit  .Natuurlijk is dit allemaal slechts een bevestiging van wat je uit de koppen al kon aflezen: het sociologische vak genderstudies heeft geen band met de realiteit. Het is doodgewoon geen wetenschap. Het is een hobby afkomstig uit ideologisch zeer verwarde tijden. Een uitwas die ook nu nog schade aanricht, door het verspreiden van desinformatie over hoe het wezen van de mens in elkaar zit, zoals hierboven, en hoe de maatschappij werk, zoals in het stukje daarvoor. Het bestaan van deze studie en de activiteiten van haar beoefenaars zijn tekenen van geloof in regel drie uit het rijtje dat begint met "De aarde is plat" .
Oftewel: het bestaan van deze studie en hun beoefenaars is een teken van
culturele achterlijkheid.Een heerlijk voorbeeld van de ideologische houding van sociologen is hun visie op slavernij. De aanleiding voor hun openbaringen staat ook vermeld: Uit: De Volkskrant, 07-07-2010, door Michaël Deinema en Hebe Verrest, promovendus sociale geografie en universitair docent ontwikkelingsstudies Aanzet afschaffing slavernij ging van de slachtoffers uit Tussentitel: Opstanden maakten duidelijk dat slavernij niet goedaardig was Volgens Piet Emmer is de afschaffing van de slavernij niet zo’n glorieus feit als wordt voorgesteld in (in zijn woorden) ‘politiek correcte’ studies (de Volkskrant, 1 juli 2010). Allereerst stelt hij dat deze historische ommekeer volledig voor rekening komt van een stoffige kliek deftige, oude, blanke, mannelijke leden van Europese en Amerikaanse parlementen. Emmer ontkent dat slaven (behalve in het huidige Haïti) of doorsnee Europese burgers hierbij een significante rol hebben gespeeld en tracht de trots die nakomelingen van slaven en sommige blanke Europeanen voelen over deze strijd te temperen. Ten tweede beargumenteert de professor dat de afschaffing van de slavernij in de Europese koloniën helemaal niet zo’n heilzaam effect heeft gehad, vooral niet op in Afrika achtergebleven slaven. Emmer ziet enkele cruciale en bekende feiten over het hoofd die de gangbare ‘politiek correcte’ interpretatie ondersteunen. Zo negeert hij de ontwikkelingen in de Engelstalige wereld die uiteindelijk leidden tot nagenoeg alle afschaffingen in de 19de eeuw. In Groot-Brittannië, toen het machtigste land ter wereld, was het verzet tegen slavernij (abolitionisme) een ware volksbeweging. ... Red.: Klopt. En die bewegingen waren westerse bewegingen, en geen anders-culturele - daar vond men slavernij nog steeds een gewone gang van zaken. Kijk maar:
En zo laten de heren zelf zien dat ze onzin verkondigen. Plotseling komt een belangrijke reden voor dit soort verschijnselen boven water: Uit: Leids universiteitsblad Mare, 22-04-2010, door Bart Braun ‘Student niet a-religieus’ Driekwart van de Leidse studenten gelooft dat er meer is tussen hemel en aarde. Iets meer dan veertig procent bezoekt wel eens een kerk, synagoge of moskee. Het hoogste percentage atheïsten zit aan de bèta-faculteit, de christenen zijn het sterkst vertegenwoordigd bij Sociale Wetenschappen. De cijfers komen uit het rapport Student en Zingeving. Het Leidse studentenpastoraat bestaat veertig jaar, en liet het Instituut Godsdienstwetenschappen onderzoek doen naar spiritualiteit en zingeving onder ruim zevenhonderd studenten in Leiden. ... Red.: Het klopt naadloos: de sterke hang naar ideologie, de bijna even sterke drang om "zielige negertjes" te beschermen, en de grote onwil om naar de werkelijkheid te kijken en luistern. De problemen beginnen al bij de instroom. Aanleiding voor onderstaande stuk is het bekend worden van plannen van de (nieuwe rechtse) regering in het basisonderwijs meer de nadruk te gaan leggen op de inhoudelijke vakken van taal en rekenen, en in het middelbaar onderwijs om een groot aantal keuzemogelijkheden en profielen te schrappen, en te concentreren op een alfa en bèta keuze: Uit: De Volkskrant, 09-12-2010, door Ike Lieshout, leerling 6 vwo Voor de gamma is de lol er straks af . Het onderwijs moet terug naar de kern, zo stelt minister Van Bijsterveldt. Dat klinkt natuurlijk prachtig. En dat het onderwijsniveau omhoog moet, daar zal ik de minister niet in tegenspreken. Maar de minister verliest mij als ze stelt dat niet alleen Nederlands, Engels en wiskunde kernvakken zijn, maar vooral ook 'science', oftewel de bètavakken. Als 6vwo'er heb ik al mijn hele schoolcarrière gemerkt dat bètavakken hoger gewardeerd worden dan alfa- of gammavakken. Ik heb nooit begrepen waarom dit zo iets. Wat heb je aan honderden harde wetenschappers als je niemand hebt om het land te leiden? ... Red.: Een jong iemand heeft natuurlijk het excuus dat hij/zij niet weet hoe slecht het land bestuurd wordt. En dat het idee dat alfa- en gamma-mensen geschikt zijn om het land te besturen, een, zij het wijd verspreid, waanidee is. Waarbij het er niet alleen omgaat dat je om een land te leiden moet kunnen rekenen, maar vooral dat je leert logisch te denken - in oorzaak en gevolg. En leert problemen analyseren en ontleden, en dergelijke.
Tja ... In het huidige systeem worden bèta's gedwongen veel te veel taal en andere suffe vakken te leren - waar bovendien weinig nuttigs mee kan worden gedaan. Het enige dat er nu gebeurt, is dat de balans een beetje rechter wordt getrokken. Maar wat er ook met de gammawetenschappen gebeurt, is dat daar voornamelijk, of misschien wel uitsluitend, mensen terecht komen die denken dat de wetenschappelijke waarheid verkondigd wordt door degenen die de mooist klinkende praatjes kunnen verkondigen. In plaats van degenen die de werkelijkheid het best kunnen beschrijven. Een grappig voorbeeld van het gezegde over de schoen en het passen - auteur Hans van Maanen, wetenschapsjournalist, heeft zich eerder op zeer uitgesproken wijze gemengd in het debat rond het controversiële criminaliteitsonderzoek van Wouter Buikhuisen . Nu gaat hij manipulatie door
wetenschappers beschrijven:
Uit: De Volkskrant, 11-12-2010, door Hans van Maanen Kenniscafé | Masterclass 'liegen met wetenschap' Wat verzwegen wordt, is zeker zo interessant Echt liegen doen wetenschappers zelden, maar er wordt wel gegrossierd in halve waarheden. Zeker als men in de krant wil. Waarop moeten journalisten en krantenlezers letten? Publicist Hans van Maanen geeft maandag een masterclass in het KennisCafé in De Balie. Liegen met wetenschap kan op vele manieren - zoals ook liegen zonder wetenschap op vele manieren kan. Maar anders dan bij leugens in de gewone wereld gaat het bij leugens in de wetenschap meestal niet om het vertellen van een onwaarheid, maar om het niet-vertellen van de gehele waarheid. Echte leugens ziet men zelden in en om de wetenschap, menistenleugens des te meer. Wat gezegd wordt is wel waar, maar wat verzwegen wordt is veel interessanter. 1. De halve waarheid Het verzwijgen van de wetenschappelijke waarheid kan op vele manieren - de ene keer is het vooral ergerlijk, de andere keer gewoon malicieus. De meest gehanteerde vorm is waarschijnlijk het halveren van de resultaten. 'Alzheimer blijft weg als ouderen goed eten', meldde bijvoorbeeld de Volkskrant op 17 april 2010 - een willekeurige greep. Er stond van alles in het bericht, maar niet hoeveel het nu scheelde in de groep die gezond at en de groep die ongezond at. Toch kan een oudere alleen met die cijfers erbij bepalen of hij het de moeite waard vindt om vet, vlees en zuivel te laten staan. ... Wetenschap, zou je kunnen zeggen, begint en eindigt met kruistabellen, en wie alleen vertelt wat er in de cel linksboven gebeurt en de andere drie cellen weglaat, liegt met de wetenschap. TIP: Geloof geen berichten meer van het schema: 'X verhoogt de kans op Y met Z procent'. Vraag hoeveel de kans is verhoogd zonder X, en of die Z procent werkelijk de moeite waard is. Persconferenties over wetenschappelijke doorbraken zijn ideaal om slechts het halve verhaal te vertellen. 2. Significantie Een mooie wetenschappelijke manier om te jokken is met 'significantie'. Het is het toverwoord in de wetenschap - vooral omdat de meeste wetenschappers zelf ook geen idee hebben wat het precies betekent. Ten eerste is het helemaal niet moeilijk om significante resultaten te bereiken: je neemt gewoon een heel grote steekproef, en zelfs de kleinste verschillen worden significant. Als we het IQ van honderd krantenlezers en gewone mensen vergelijken, is een verschil van meer dan 2 punten significant. Dat is een behoorlijk verschil. Als we tienduizend mensen nemen, is een verschil van 0,2 punten significant, een onbeduidend verschil. ... TIP: Als een wetenschappelijk resultaat significant is, is dat reden tot nadenken, maar volstrekt geen reden om het voor waar aan te nemen. 3. Publicatiebias Het selectief melden van mooie resultaten heeft natuurlijk ook zijn tegenhanger: het verduisteren van slechte resultaten. Een van de grootste problemen die vooral het medisch onderzoek bedreigen, is de 'publicatiebias'. Met name de farmaceutische industrie heeft er een handje van om onderzoek dat niet goed uitkomt, niet te publiceren. Of onderzoek dat niet helemaal goed uitkomt, zo te presenteren dat het toch goed uitkomt. De farmaceutische industrie is op grote schaal de wetenschappelijke literatuur aan het vervuilen, en daarmee de geloofwaardigheid van wetenschap aan het ondergraven. ... TIP: Cijfers zijn niet van God gegeven, maar door mensen verzameld, geconstrueerd, bijgewerkt. Waarom krijgen wij juist deze cijfers, en waarom alleen deze? En waarom nu? 4. Absoluut en relatief Nu we het toch over cijfers hebben, ontkomen we niet aan een van de meer geraffineerde methoden om te liegen met de wetenschap. Dat is het presenteren van resultaten in relatieve cijfers, in plaats van in absolute cijfers. Economen zouden zeggen: als procenten in plaats van procentpunten. Daarmee kunnen minieme winsten op bijvoorbeeld zeldzame aandoeningen als grote doorbraken worden voorgesteld. Het standaardvoorbeeld is natuurlijk dat het aantal vrouwen in hoge functies is verdubbeld, van 1 naar 2. (Het verband met eerder genoemde jokvormen is duidelijk, maar oplichters hanteren nu eenmaal het liefst diverse strategieën tegelijk.) ... TIP: Vraag bij relatieve cijfers om de absolute aantallen, en bij absolute aantallen ook percentages. En denk aan tip 1. 5. Context, context, context Wetenschap is een feuilleton. Een goed begrip is eigenlijk niet mogelijk zonder korte inhoud van het voorafgaande: elke onderzoeker bouwt voort op eerder onderzoek. Een elegante manier om te liegen met wetenschap, zeker tegenover journalisten die geen tijd hebben zich een vakgebied geheel eigen te maken, is het weglaten van die eerdere afleveringen. Al duizendmaal is aangetoond dat homeopathische middeltjes niet werken, dat mobiele telefoons geen hersentumoren veroorzaken en dat telepathie niet bestaat, maar elk onderzoek dat wel in die richting wijst wordt gepresenteerd alsof het volkomen nieuw en opzienbarend is - zo niet door de onderzoekers, dan wel door de kranten. Hoe onwaarschijnlijk de resultaten, in het licht van de rest van de wetenschap, ook zijn. Nog steeds is het nieuws als iemand zegt dat negen maanden na een stroomstoring/kampioenschap/strenge winter/mooie zomer meer baby's worden geboren, ook al is allang aangetoond dat zo'n effect er nooit is, en dat mensen doorgaans wel wat beters te doen hebben bij een stroomstoring. ... En trouwens, als er zo veel wetenschappelijk onderzoek wordt gedaan als tegenwoordig, is het wel logisch dat er af en toe resultaten komen die volkomen afwijken. Daar hoeft niet eens opzet voor in het spel te zijn, de regels van het toeval voorspellen het. Wie de context niet kent, laat zich gemakkelijk op het verkeerde been zetten. Zoals makelaars hameren op 'locatie, locatie, locatie', zo is het in de wetenschap 'context, context, context'. Wie een wetenschappelijke bevinding presenteert zonder achtergrond, zonder voldoende cijfers en zonder voldoende diepgang, is wetenschappelijk aan het liegen. TIP: Context, context, context. Red.: Ieder van die punten is juist. En uit die punten volgt onmiddellijk dat dit artikel een wetenschappelijke en journalistieke leugen is. Laten we beginnen met het laatste: de door Van Maanen beschreven verschijnsel zijn niet gelijkelijk verdeeld over de wetenschappen. Ze zijn geconcentreerd in de alfa- en gamma- wetenschappen, en wel meer naarmate ze meer alfa of gamma zijn. Deze context laat Van Maanen weg. Leugen1. Geval 4:het weglaten van relatieve of absolute aantallen. Daarvan zijn er twee grote voorbeelden: in de economie, en in het immigratiedebat. Het economische geval is een welbewuste leugen uit eigenbelang
. Het immigratiegeval is een welbewuste geval uit ideologie: aangaande zaken als
criminaliteit wordt stelselmatig gelogen dat de absolute aantallen klein zijn
(het relatieve aantal is hoog want er zijn veel minder immigranten dan
autochtonen
), en aangaande zaken als terrorisme wordt gelogen dat het percentage, het
relatieve aantal, klein is- de werkelijkheid is dat er slechts een handjevol
terroristen (enkele tientallen) nodig een maatschappij te ontwrichten
. Van Maanen liegt door de belangrijkste voorbeelden weg te laten. Leugen 2.Geval 3, publicatiebias. Die kunt u na het voorgaande zelf invullen. Het veruit belangrijkste voorbeeld van publicatiebias is alle wetenschappelijke onderzoek naar immigratie en aanverwante zaken met een ideologische inslag - in zowel de wetenschappelijke literatuur, als de maatschappelijke, zijnde de media. Dat laatste heeft ook namen als propaganda, hetze, censuur, enzovoort . Dit
artikel is er een glashelder voorbeeld van. Leugen 3.Geval 2: significantie. Net als de andere een op zich juist punt. Maar is wat er hier beschreven wordt aangaande het liegen in de wetenschapsignificant? En in hoeverre varieert die significantie? In de natuurwetenschappen lijkt er heel weinig significantie: de bedriegers komen redelijk snel bovendrijven - het liegen is dus niet erg significant. En de sociale wetenschappen en vooraal haar meest praktische aspect, de politiek, is liegen een volkomen significant verschijnsel - in de vorm van een zegswijzen: "Hoe detecteer je of een politicus liegt? Antwoord: Je kijkt of hij zijn mond open doet"
.Toch gaat dit artikel over wetenschappelijk liegen. Weinig significant, dus. Geval 1: halve waarheid. Daarvan zijn er over dit artikel al ettelijke voorbeelden gegeven. Kortom: dit artikel beschrijft een voor toepassing op de discussie over de wetenschap gerichte variant van het algemene informatiefilter .
En is tevens een schitterende illustratie van de noodzaak van zo'n filter.
Red.: Nog een die wierookstokjes voor zichzelf aansteekt: Uit: De Volkskrant, 18-12-2010, door Paul Schnabel Gammacanon: 51 concepten, theorieën en verschijnselen Verlichtende wetenschappen Een jaar lang passeerden in de Volkskrant kernthema's uit de sociale- en gedragswetenschappen. Deze week is die Gammacanon klaar, dik vijftig lemma's groot. Voorzitter Paul Schnabel van de canoncommissie maakt de balans op. 'Ondanks verschillen is er een opmerkelijke eenheid.' De Gammacanon is klaar. Een jaar lang elke week een thema uit de sociale en gedragswetenschappen. 51 stuks in totaal, voor elk van de wetenschappen - psychologie, sociologie, economie, antropologie, politicologie - dus maar een heel kleine selectie uit het bestand aan kennis en inzichten. Collega's uit de sociale geografie, de planologie, de criminologie, de communicatiewetenschappen en de pedagogiek hebben zich al heel snel beklaagd over het ontbreken van lemma's uit hun vakgebied. Het zou dan ook niet moeilijk geweest zijn de gammacanon nog twee of zelfs twintig keer zo groot te maken. ... De wetenschappen van de gammacanon zijn ontstaan in de tijd van de Verlichting en hebben zich in de 19de eeuw vooral in filosofische en historische zin ontwikkeld. De 20ste eeuw bracht de overgang naar het empirische onderzoek en zeker ook naar het zoeken naar mogelijkheden om de uitkomsten daarvan ook weer in praktijk om te zetten of in beleid te gebruiken. Hoewel ze als academische disciplines sterk gericht zijn op hun eigen ontwikkeling als wetenschap, laat de gammacanon juist ook zien dat de worteling in de Verlichting nooit verloren is gegaan. Het zijn wetenschappen die het menselijk leven letterlijk en figuurlijk willen verlichten: begrijpelijker maken en ook voor gericht en bewust handelen toegankelijker maken. Net als in de natuur-en menswetenschappen gaat het om kennis die mensen kan helpen de weg te vinden naar een beter bestaan. Red.: De gammawetenschappen als vak wel, maar Paul Schnabel en talloze beoefenaars dus zeker niet. Die verklaren dat er geen Nederlandse cultuur bestaat. Die verkopen de cultuur van de peniskoker-dragers als gelijkwaardig . Die
beschouwen de moslim als verlicht
. Die
schamen zich niet om de obscurantistische geestes-astrologie van de
gender-studies op te nemen in de Gammacanon. Die propageren "de gelijkheid der
mensen":
Uit: De Volkskrant, 31-12-2010, door Jaap Dronkers De gammacanon (51 en slot) Sociologie | Ongelijkheid | Beschikbare hulpbronnen zijn in samenlevingen niet gelijk over ieder verdeeld. In alle samenlevingen bestaat ongelijkheid. Maar in sommige samenlevingen is die groter dan in andere. En in sommige samenlevingen kan die ongelijkheid meer doorgegeven worden aan de volgende generatie, terwijl in andere de sociale positie van de ouders minder gewicht in de schaal legt. Zo bestond er in de samenlevingen van jagers- en verzamelaars ongelijkheid in vaardigheden bij de jacht en het maken van gereedschap en voedsel. Maar deze verschillen waren niet permanent en de mogelijkheden om die voorsprong door te geven beperkt. Dat werd anders in de agrarische samenlevingen. Bezit van landbouwgrond werd erfelijk en er ontstonden afzonderlijke standen van krijgers en priesters. De verschillen werden meer permanent en konden gemakkelijker worden overgedragen. Dergelijke golfbewegingen zijn er meer opgetreden. Tijdens de industriële revolutie werd de ongelijkheid groter door de groeiende arbeidersklasse en de rijk wordende industriëlen. Aan het eind van de 19de eeuw nam die ongelijkheid weer af door de groei van de geschoolde hand- en hoofdarbeid, de grotere macht van aandeelhouders en managers en het succes van sociaal-democratische en christen-democratische vakbonden en partijen bij de inrichting van sociale voorzieningen. Sinds het laatste kwart van de 20ste eeuw neemt de ongelijkheid weer toe, door de afbraak van sociale voorzieningen en het ontstaan van nieuwe categorieën mensen met weinig hulpbronnen: eenoudergezinnen en etnische onderklassen. Ook tussen landen zijn er verschillen. Zo is in de VS de ongelijkheid groter dan in Nederland, door het ontbreken van sociale voorzieningen en doordat in de VS het geld van ouders belangrijker is voor (onderwijs)kansen. ... Sociale ongelijkheid is een permanent kenmerk van samenlevingen, maar vorm en inhoud verschillen. Over dit laatste gaat politieke strijd, tussen conservatieven en vooruitstrevenden (mate van veranderbaarheid van ongelijkheid), of tussen liberalen en socialisten (verantwoordelijkheid voor die veranderbaarheid). Red.: En die sociale ongelijkheid is natuurlijk een afgeleide van de psychologische ongelijkheid. Wat er dus in ieder geval niet bestaat is "De gelijkheid der mensen". Misschien bestaat er wel zoiets als het "Op gelijke manier omgaan met de verschillen", in de zin dat het zinvol daar naar te streven. Maar dat is een heel andere zaak. Dat heet meritocratie .Ook zit de sociologie boordenvol met racisme. Inclusief het bijbehorende idee dat racisme iets van blanken is: Uit: De Volkskrant, 08-04-2011, van verslaggeefster Janny Groen Nederlands onderzoek: neiging tot ordenen sterker in chaotische omgeving Troep leidt tot discriminatie Tussentitel: 'Op vuil stadion gaat blanke verder van zwarte af zitten' Chaos in de openbare ruimte, zoals een smerig treinstation of een opgebroken straat, leidt tot stereotypering en discriminatie. Dit stellen twee Nederlandse onderzoekers in een artikel dat vandaag verschijnt in het Amerikaanse tijdschrift Science. De onderzoekers, Diederik Stapel (hoogleraar cognitieve sociale psychologie in Tilburg) en Siegwart Lindenberg (hoogleraar cognitieve sociologie in Groningen), baseren hun stelling op zowel veldonderzoek als op proeven in het laboratorium. 'Mensen die geconfronteerd worden met fysieke wanorde krijgen een verhoogde behoefte aan het scheppen van orde. Dat bereiken ze door meer in zwart-wit te denken, door stereotypering dus. En dat leidt weer tot discriminatie', zegt Lindenberg. ... Of minderheden net zo reageren op chaos is niet onderzocht. ... Red.: Noch dus die van niet-blanke minderheden. Misschien gaan ze door wanorde nog wel meer jagen op homo's en albino's dan ze normaal doen. Ze hebben wel een suggestie:
Tja ... Overigens kan er ook een heel simpele verklaring zijn voor het verschijnsel: niet-blanke-landen zijn vieze chaos-landen, wat iedereen weet. Viezigheid en chaos zijn dus de associëren met niet-blanke mensen. Nederlanders houden niet van viesheid en chaos. Als Nederlanders viesheid en chaos zien, associëren ze de niet-blanke met die viesheid en chaos, en gaan dus verder van hem af zitten. Wat, overigens twee, heel simpel te controleren is door het experiment te herhalen met Aziaten, die men niet associeert met viezigheid en chaos. Maar ja, dat is echte wetenschap, hè ... Bijgekomen informatie: Wikipedia levert de informatie dat Lindenberg
een ontwikkelaar is van het idee van de homo economicus, een andere diepgravende
denkfout
. Hetgeen een levende illustratie is van de intuïtie van "de continuïteit der
dingen" - in dit geval: fundamentele denkfouten komen zelden alleen.Het volgende item was onderwerp van enige overweging of het hier wel paste, want je zou het ook bij het onderwerp psychologie kunnen denken, en ten tweede is het eerder praktisch dan wetenschappelijk. Het gaat over de jeugdzorg, en dat lijkt hier toch het meest passend omdat velen in de betrokken sector onder de noemer "sociologisch werkzaam" vallen. Over die jeugdzorg is de laatste tijd een stroom klachten losgekomen, vaak van de soort die waarnemers de handen tegen het hoofd doet slaan van verbijstering. Hier is de reden: Uit: De Volkskrant, 13-04-2011, door Anneke Stoffelen Interview | Anne Felicitas, moeder van Kevin, die een excuusbrief van Jeugdzorg kreeg 'Contact zoeken met Jeugdzorg: fout' Anne Felicitas' zoon werd uit huis geplaatst. Het laat zien hoe het mis kan gaan als hulpverleners zich niet door feiten laten leiden. Ze werd door de gezinsvoogd een borderliner genoemd en een hoer. Anne Felicitas, de 41-jarige moeder van Kevin (nu 9), klopte aan bij Bureau Jeugdzorg omdat ze veel problemen had met haar ex-man, een stalker. Maar in plaats van hulp, leverde het haar een uithuisplaatsing van haar zoontje op. 'De vader van Kevin beet me toe: als ik mijn kind niet meer mag zien, zie jij hem ook niet meer', zegt Anne Felicitas. Haar ex-man Gerard werd meerdere keren veroordeeld voor bedreiging en geweldpleging. Niettemin slaagde hij er jarenlang in de instanties naar zijn hand te zetten. 'Wij doen niet aan waarheidsvinding', is het adagium dat ouders van Bureau Jeugdzorg te horen krijgen als zij het niet eens zijn met rapportages. Gezinsvoogden maken van ontmoetingen met een familie een verslag en schatten op basis daarvan in, in overleg met collega's, welke hulp het beste is voor het kind. Verhalen van de ene ouder over de ander worden opgetekend en gewogen, maar niet per se op feiten gecheckt. ... Tussenstuk: Geen waarheidsvinding, tot frustratie van de ouders Tot frustratie van benadeelde ouders, zeggen Bureau Jeugdzorg en de Raad voor de Kinderbescherming steevast niet aan waarheidsvinding te doen. Zij handelen uit belang van het kind. ... Red.: Je reinste waanzin, natuurlijk - ook dat laatste zinnetje. Want hoe kun je nu handelen in het belang van het kind, als je omstandigheden omtrent dat belang niet kent. Als je een liegende vader gelooft, is het duidelijk dat je beslissing niet in het belang is van het kind. Het idee dat je gebaat bent met minder waarheid dan er te krijgen is, is in alle omstandigheden een vorm van krankzinnigheid - een ziekte van de geest. Een ziekte die er toe leidt dat je als begeleider van een kind-verdachte, dat kind kunt overleveren aan de verdachtmakingen van justitie, zoals gebeurd is in de Schiedammer moordzaak
(Wikipedia). De fouten van jeugdzorg zullen niet allemaal direct hiertoe te herleiden, maar
wel de mentaliteit die aan die fouten ten grondslag ligt.De titels van het volgende stuk deden de lippen al krullen: Uit: De Volkskrant, 20-04-2011, door Yvonne Zonderop en Casper Thomas Sociale wetenschap hangt er beetje bij Over de hele linie hebben sociale wetenschappers aan gezag ingeboet. Kritische introspectie is geboden. Yvonne Zonderop is oud-redacteur van de Volkskrant. Casper Thomas is redacteur van De Groene Amsterdammer. Op basis van onderzoek stellen ze vast dat de sociale wetenschap in een gezagscrisis verkeert. Tussentitel: Onderzoek toont gekwetstheid van wetenschappers ... Red.: Tja, dacht de redactie, dat heb je ervan als je veertig jaar lang multiculturele meuk verkoopt, en je beloont wordt met een invasie van hoofddoeken in de stad en een stroom hatelijke stukken van allochtonenvertegenwoordigers (zie de lijst bij dit artikel: ) .
De meest bevattelijke onder de burgers gaan daarvan PVV stemmen, en de houding
onder een groot deel van de rest loopt van schaamte tot minachting.Toch benieuwd naar wat ze er zelf van vinden. Nou, dat was toch weer een verrassing:
Oftewel: de cijfers over de allochtone oververtegenwoordiging in de criminaliteit zijn een leugen
, de moskeeën en hoofddoeken zijn een fata morgana, de haatstukken in de krant
worden geschreven door als moslims verhulde PVV'ers
, en de waslijst van terreur-plegende moslims is een fabricatie van de CIA
. En ze vinden dat vrijwel allemaal:
Zoals we hier ook al geconstateerd hadden
. In de woorden van een enkel exemplaar:
Oftewel: ze zijn niet allemaal lopende-bandarbeider meer.
Ze gaan naar school waar ze het lesgeven moeilijk maken
en het onderwijsniveau torpederen
.
En uit onvermogen om te functioneren binnen de westerse organisatie zijn ze massaal winkeltjes begonnen. Met alles conclusie: als je niets doet, komt het vanzelf goed:
Net als het vanzelf goed is gekomen met de negers in Amerika, de negers in Afrika, de moslims in Afghanistan
, de moslims in Pakistan, de moslims in ... (vul maar in)
.De mensen zien dat het niet goed is gekomen met de negers in Afrika, en de moslims in Arabië en elders:
Ze geloven dus niet meer in de waarheid van de sociale wetenschap, want ze zien, zonder daarvoor een opleiding te hebben genoten, ook zo wel dat die sociale wetenschappers uit hun nek kletsen. De wat abstracter formulerende waarnemer stelt dat sociale wetenschappers doodgewoon ideologie bedrijven (althans: voornamelijk). Dat ze, zich ze kennelijk onbewust bewust (!) zijn van dit feit, en daarom hardnekkig weigeren de waarde van de waarneming, werkelijkheid, en de waarheid in te zien. De reden dat ze hun onderzoeken over moslims universeel houden door het gaan praten met moslims
.
In plaats van doodgewoon wat stukjes in de krant te analyseren en dialoogjes met
moslims op tv te bestuderen
. Want dat laatste is de werkelijkheid en de werkelijkheid is eng. Veel veiliger
is het om de moslims te vragen naar hoe gematigd en geïntegreerd te zijn, want
dan weet je zelf ook wel wat het antwoord zal zijn: het antwoord dat je wilt en
dat past bij je ideologie!Toch voelen ze dat er iets mis is, voornamelijk met hun ego:
Dus gaan ze er wat aan doen:
Dat 'ze' is voorlopig dus beperkt tot de auteurs: Thomas en Zonderop, welke laatste in de Volkskrant meer zinnige stukken geschreven lijkt te hebben dan de hele sociale wetenschap bij elkaar (met uitzondering van Meindert Fennema en misschien nog een paar mensen)
Nou, dat is wat betreft de gammawetenschappen een luxeprobleem. Die moeten bezig met veel fundamentelere vragen. Met als allereerste: "Geloof ik wel dat mijn bezigheid een wetenschap is?" Een simpele lijst van criteria, zie hier ,
laat zien dat ze daar nog lang niet aan toe zijn.De volgende reactie laat zien dat de teneur van artikel inderdaad eigenlijk veel te positief was: Uit: De Volkskrant, 22-04-2011, ingezonden brief van Wim van Hoorn, wiskundige en socioloog (Aerdenhout) Afkalving eigen schuld Er zijn mijns inziens twee belangrijke redenen waarom het gezag van sociaal wetenschappers de laatste jaren is afgenomen: het selectief presenteren van resultaten en de heimelijke, doch duidelijk politieke, lees linkse, achtergrond die hier mee te maken heeft. Zo stellen criminologen voortdurend dat 'de misdaad' is afgenomen, en voor sommige soorten is dat inderdaad zo, maar er zijn allerlei gegevens en signalen die wijzen op een toename van bepaalde ernstige vormen als gewelddadige beroving. Ernstige overlast in de buurten daalt eveneens niet. Door dit te negeren, diskwalificeert men zichzelf. Zo ook ten aanzien van de integratie van minderheden. Sommige groepen doen het inderdaad goed, maar andere helemaal niet en grote aantallen allochtonen spreken om te beginnen onze taal gebrekkig of niet. Ook de onderwijsachterstand is nog steeds erg groot. Allochtone meisjes doen het beter dan jongens, maar hun arbeidsdeelname na de opleiding blijft laag. Dan roepen dat de integratie geslaagd is, is op z'n minst eenzijdig en roept de vraag op: welke geheime agenda hanteert deze als wetenschapper vermomde politicus? De enige manier om het aanzien te herwinnen is: echte, kritische wetenschap bedrijven en niet de resultaten stiekem maatschappelijk aanvaardbaarder maken. Red.: De situatie wordt steeds minder vrolijk voor de heren sociologen, want de meer serieuze journalistiek keert zich verder van hen af: Uit: De Volkskrant, 23-04-2011,column door Martin Sommer Een ongemakkelijke waarheid Tussentitel: Wetenschappers kunnen niet naar zichzelf kijken ... Nederland heeft een traditie in het uitbesteden van vervelende politieke besluiten aan de wetenschap. Die voorliefde gaat terug op een verzuilde geschiedenis waarin politieke conflicten liefst werden teruggebracht tot zakelijke verschillen van inzicht. Bij voorkeur door de onpartijdige wetenschap beslecht. Nog altijd is er een ring van instellingen rond het bestel, van WRR tot CPB. Hun afkortingen hebben iets onontkoombaars - zo moet het en niet anders. ... Red.: Een hoogst neutrale bescghrijving van Sommer, wnat zowel WRR als CPB zijn vermoedelijk nog erger dan de academische wetenschap - dit zijn ordinaire strijders voor respectievelijk het multiculturalisme
en het neoliberalisme
.
Een geval van vooroordeel dat in vele vormen voorkomt: "De blanke heeft het gedaan": Uit: De Volkskrant, 21-06-2011, van verslaggeefster Lidy Nicolassen Interview | Voetbalcommentaar zit vol stereotyperingen Surinamer scoort niet: te klein, Latino wel: door z'n ego Racistische taal gebruikt de blanke commentator bij gekleurd voetbal niet. Toch zit, leert een studie, het vooroordeel diep. Voetbalcommentatoren praten in stereotypen, hardnekkige etnische stereotypen. Surinamers zijn sterk of juist klein van stuk, Latino's vooral uit op eigen gewin. En Marokkanen? Die blijken in het voetbalcomentaar hele gewone Nederlanders. Race, etnicity and the sportmedia heet het proefschrift van Jacco van Sterkenburg (34) waarin deze bevindingen staan. Van Sterkenburg keek in het seizoen 2007/2008 oeverloos naar voetbal op tv. RTL Voetbal, toen met stip het meest populaire voetbalprogramma, omdat de NOS de voetbalrechten kwijt was. Maar veel maakt het niet uit, zegt Van Sterkenburg, die 27 juni in Utrecht promoveert. De voetballers in Nederland zijn extreem etnisch divers, de commentatoren extreem etnisch homogeen. Of ze nu bij RTL zitten of bij de NOS, voetbalcommentatoren zijn blanke mannen. En die etnische journalistieke samenstelling is niet veranderd. Met uitzondering van Humberto Tan. 'Ja, maar hij praatte vooral de wedstrijden aan elkaar. Hij zei weinig over de spelers zelf, dat deden de commentatoren. Twee etnische groepen sprongen er uit: Surinamers en Latijns-Amerikanen. Niet dat commentatoren racistische taal gebruiken, of expliciete opmerkingen maken. Het zit hem veel meer in de triviale dingen. Ze vallen je op als je echt gaat luisteren en analyseren.' ... Red.: Kortom: eigenlijk is er geen racisme, dus maak je het gewoon:
Zo ... zou dat allemaal niet waar kunnen zijn? American football, basketbal - zeer fysieke sporten, en gedomineerd door creolen.
Iets dat iedereen met zijn eigen ogen kan waarnemen als de werkelijkheid. De commentatoren doen dus niets bijzonders - ze beschrijven der werkelijkheid. Een werkelijkheid die de socioloog niet bevalt. Waarna hij zijn eigen aanpak onderuit haalt:
En terug naar de politiek-correcte kerk, dus maar ... (tussen twee haakjes: de werkelijkheid is dat Marokkanen niet negatief worden afgeschilderd, maar door gedrag negatief in het nieuws komen - de media proberen ze positiever dan dat af te schilderen) Grappig: er wordt ook door anderen aan de poten van Claude Lévi-Strauss, de grondlegger van zo'n beetje de hele antropologie, gezaagd: Uit: De Volkskrant, 25-06-2011, door André Köbben Lévi-Strauss droeg kleren van de keizer met zwier Geloof in eigen voortreffelijkheid en bijval van intellectuelen bepaalden succes Claude Lévi-Strauss. André Köbben | André Köbben is emeritus hoogleraar antropologie aan de Leidse universiteit. Hij onderkent dat zijn vakgenoot Claude Lévi-Strauss zekere kwaliteiten had, maar die lagen overwegend buiten de wetenschap. ... 1955: Ik lees Lévi-Strauss' toen befaamde dissertatie, handelend over vormen van verwantschap in tribale samenlevingen. 1957: Twee vooraanstaande Amerikaanse onderzoekers gaan in op stellingen van Lévi-Strauss in genoemd boek. Zij behandelen Lévi-Strauss en zijn werk kritisch maar uiterst fair. Daarom heb ik jarenlang iedereen die het horen wilde hun werkstuk ter bestudering aanbevolen. Waar gaat hun kritiek over? Er zijn tribale samenlevingen waarin de aangewezen huwelijkspartner van een man zijn moeders broeder dochter is. Deze huwelijksregel, zegt Lévi-Strauss, leidt tot een grotere mate van samenhang in de gemeenschap en is in die zin een 'betere' samenleving. Hoe komt het dat in sommige stammen deze regel bestaat, in andere niet? Lévi-Strauss veronderstelt dat in oeroude tijden in sommige groepen slimme mensen waren die het nuttige effect van die regel hebben voorzien, in andere niet. Voorwaar een koene veronderstelling! Die echter als onoverkomelijk bezwaar heeft dat zij nooit bevestigd noch ontkracht kan worden door proefondervindelijk onderzoek. De genoemde Amerikanen leveren een andere verklaring die wel empirisch te toetsen is. Zij hebben zo'n toetsing ook uitgevoerd, hetgeen hun maanden van noeste arbeid heeft gekost. Lévi-Strauss heeft op hun studie gereageerd, jawel, met een nietszeggende voetnoot. 1962: Van de filosoof Jean-François Revel verschijnt het boek La Cabale des Dévots oftewel Het Gezelschap der Goedgelovigen. Daarin bindt hij de strijd aan met een reeks hele en halve filosofen, onder wie Sartre, Heidegger en Lévi-Strauss. Zijn bezwaar is dat zij met stelligheid uitspraken doen over zaken die zij onvoldoende onderzocht hebben. 'Goedgelovigen' noemt hij degenen die desondanks de beschouwingen van zulke geleerden klakkeloos voor waar aannemen. Dat doen ze vooral omdat deze geleerden hun ideeën zo meeslepend onder woorden weten te brengen. Meeslepend schrijven, is iets wat Lévi-Strauss als geen ander kon. Vandaar vooral het succes van zijn Tristes Tropiques. Lévi-Strauss ontzegt Revel het recht te oordelen over zijn geschriften, 'want', zegt hij, 'ik heb geleefd in een inheemse samenleving. Hoe zou een buitenstaander daarover iets zinnigs te berde kunnen brengen?' Maar Revel wijst erop dat Lévi-Strauss slechts een minuscuul deel van zijn professionele leven besteed heeft aan onderzoek in het veld. In 1964 houdt Lévi-Strauss in Londen de prestigieuze Huxley Memorial Lecture. Hij sprak over Crow-Omaha verwantschapsstelsels. Verreweg de meeste aanwezigen waren leken op antropologisch gebied en zullen er geen snars van begrepen hebben. De genoemde stelsels komen betrekkelijk zelden voor. Maar toevallig heb ik zelf ooit onderzoek gedaan in zo'n samenleving. Ziehier hoe ik daarop geattendeerd werd; Met mijn vaste informant ben ik in zijn moeders dorp. Terwijl wij zitten te praten, loopt een meisje van een jaar of vijf ons voorbij. Hij roept haar bij zich, zet haar op zijn knie en zegt met een voilà-gebaar: 'dit is mijn moeder'. Wat blijkt? De zusters van zijn 'echte' moeder spreekt hij aan met dezelfde term als haarzelf. Dat geldt voor vele samenlevingen. Maar het bijzondere van deze samenleving is dat voor alle vrouwen en meisjes in mannelijke lijn diezelfde term wordt gebruikt. Maar nu Lévi-Strauss. Hij beweert dat samenlevingen met een dergelijke terminologie een sprong vooruit betekenen in de evolutie van de mensheid. Hij doet dat aan de hand van een spitsvondige en vergezochte redenering. Wij (twee medewerkers en ikzelf) hebben zijn theorie onderzocht. Dat heeft ons maanden werk bezorgd. We hebben aangetoond dat samenlevingen met een zodanige terminologie helemaal niet de bijzondere plaats innemen in de geschiedenis, die Lévi-Strauss aan hun toeschrijft. Onze inspanningen hebben geresulteerd in het enige artikel in mijn lange loopbaan dat volstrekt onbegrijpelijk is, behalve voor een handjevol ingewijden. Amusant was (vonden wij) wat er gebeurde toen wij een overdruk van ons artikel aan hem hadden opgestuurd. Per kerende post kregen wij een briefkaart: 'To acknowledge with thanks receipt of your paper with which I most utterly disagree! Cordially, Claude Lévi-Strauss'. In 1975, krijg ik, als tijdschriftredacteur een artikel te beoordelen van P.L. Aspelin, een Amerikaanse antropoloog die onderzoek had gedaan bij de Nambikwara, een indianenstam in het Amazonegebied waarmee Lévi-Strauss in 1938 contact gehad heeft en waarover hij schrijft in Tristes Tropiques. Aspelin toont pijnlijk nauwkeurig aan dat wat Lévi-Strauss over hen vertelt kant noch wal raakt. Wij nodigen Lévi-Strauss uit een repliek te schrijven. In een korte reactie complimenteert hij Aspelin met zijn onderzoek maar gaat niet in op diens kritiek. ... In 2010 verschijnt een biografie van de hand van Patrick Wilcken, getiteld: Claude Lévi-Strauss (New York: The Penguin Press, 404 pagina's). De auteur geeft onomwonden te kennen dat Lévi-Strauss nooit echt antropologisch veldwerk verricht heeft. ... Red.: Vraag 1: heeft Clause Lévi-Strauss ooit wetenschappelijk onderzoek gedaan? Antwoord: Nee. Vraag 2: Waarom heeft Claude Lévi-Strauss zo'n reputatie verworden? Antwoord: ten eerste: hij kon goed schrijven - ten tweede: hij kon goed theoretiseren - ten derde: er is een grote behoefte aan mensen die kunnen goed kunnen schrijven en tegelijkertijd goed kunnen theoretiserend fantaseren. Is er in het geval van Claude Lévi-Strauss dus sprake van wetenschap? Antwoord: Nee. Is er bij de aanhangers van Claude Lévi-Strauss dus sprake van wetenschap? Hoe groot en invloedrijk is de aanhang van Claude Lévi-Straus? Antwoord:
De invloed en de aanhang van Claude Lévi-Strauss is dus zeer groot, beslaande een belangrijk deel van de antropologie. Vraag: Is er in de hoofdstroming van de antropologie sprake van wetenschap? Antwoord: Nee. Tot slot een opmerking die buiten het sociologische vakgebied ligt, maar kenmerkend is voor dit soort denken:
En ineens doet dat denken aan Arnon Grunberg. Ook zo iemand die zo uitstekend kan schrijven. En talloze 'splendidly egotistical' opinies in zijn columns in de Volkskrant weet te produceren. De volgende poot onder de stoel van het idee dat menswetenschappen inderdaad ook wetenschappen zijn hebben ze er zelf afgezaagd. Het begon met een simpel gevalletje van fraude: Uit: De Volkskrant, 08-09-2011, van verslaggeefster Sarah Venema Tilburg betrapt hoogleraar op fraude Psycholoog Diederik Stapel, bekend van tv-programma's van Omroep Max en de NCRV, fingeerde data. 'Dit is een unieke situatie en raakt de kern van de wetenschap.' Tussentitel: Hij leek het toonbeeld van integriteit | Roos Vonk - Radboud Universiteit Nijmegen Hoogleraar Diederik Stapel van de Universiteit van Tilburg is betrapt op fraude. Bepaalde delen van zijn onderzoeken hebben nooit plaatsgevonden. Dit heeft rector magnificus Philip Eijlander van de universiteit woensdag bekendgemaakt. De hoogleraar cognitieve sociale psychologie is op non-actief gesteld en mag niet meer terugkomen naar de universiteit. In Nederland haalde Stapel geregeld de media, zoals in april met zijn onderzoek waaruit zou blijken dat mensen in een rommelige omgeving eerder stereotyperen en discrimineren. Ook onderzocht hij of mensen door de economische crisis meer geld uitgeven en of mooie mensen meer kansen hebben. ... Red.: Dit was niet het onderzoek waarbij de eerste twijfels rezen - dat was dit:
Wat is de overkomst tussen het idee dat vleeseten hufterig maakt en dat een rommelige omgeving leidt to stereotypering en discriminatie en vele soortgelijke onderzoeken zoals de gelijkheid van man en vrouw, enzovoort, enzovoort, enzovoort? Antwoord: dat ze overeenkomen met politiek-correcte ideologieën. Zou dat toeval zijn? Roos Vonk, gerenommeerd hoogleraar, gaf tekst en uitleg op televisie - hier is een verslag: Uit: De Volkskrant, 15-09-2011, door Iris Dijkstra is (gepromoveerd) psycholoog en wetenschapsjournalist. Een student weet meer van onderzoek dan professor Vonk Naast brokkenpiloot Diederik Stapel heeft de sociale psychologie nóg een brekebeen: Roos Vonk, hoogleraar sociale psychologie aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Maandagavond was ze te gast bij Pauw & Witteman om uit te leggen hoe het beruchte vlees-hufter-onderzoek de wereld in was geslingerd. Nog nooit heb ik me bij het zien van een hoogleraar psychologie zo op zitten vreten van ergernis. Vonk presteerde het om de hele wetenschap, in het bijzonder de sociale psychologie, in diskrediet te brengen. En laten we de Radboud Universiteit niet vergeten. Die lijdt met de dubieuze uitspraken van Vonk enorme imagoschade. Vonk vertelde dat collega Diederik Stapel gegevens van vier experimenten had aangeleverd waarvan niet alles was 'gelukt'. 'Zo gaat het vaak', zei ze, 'het lukt niet allemaal.' 'En met 'lukken' bedoelt u dat de hypothese die je hebt ook wordt bevestigd door het onderzoek?', vroeg Pauw nog maar even, voor alle zekerheid. 'Ja', antwoordde Vonk. En daarmee ging ze verschrikkelijk de mist in. Natuurlijk hangt het 'lukken' van een experiment niet af van de uitkomsten maar van de proefopzet. Zit een onderzoek goed in elkaar, en zijn er tijdens het onderzoek geen gekke dingen gebeurd (de computers deden het naar behoren, de proefpersonen wisten waar ze moesten wezen, het onderzoek werd niet onderbroken door een brandalarm), dan kun je spreken van een geslaagd experiment. Ongeacht of de resultaten je bevallen of niet. 'Is dat de kern van de sociale psychologie?', vroeg Pauw. 'Dat je een verwachting hebt en dat je dan eigenlijk hoopt dat je een onderzoek kunt vinden dat die verwachting ook bevestigt?' 'Ja túúrlijk', antwoordde Vonk. 'Dat is altijd zo.' ... Red.: Precies wat het betoog is van deze verzameling en deze website aangaande de methodiek van de huidige menswetenschappen: ze doen onderzoek vanuit ideeën. Mevrouw Dijkstra fileert het genadeloos:
De huidige menswetenschappen blijken te stinken, en zijn stinkende geworden omdat ze begonnen zijn met een aantal basiswaarden die een ideologische leugen zijn: de leugen dat alle culturen gelijk zijn en de leugen dat alle mensen gelijk zijn. En wie genoodzaakt wordt het veelvuldig liegen om deze twee enkele ideologieën in de lucht te houden, raakt gewend aan dat liegen, en gaat het ook op de vele subterreinen doen. Zoals nu bij het vleesonderzoek. En al lange tijd en heel veel meer in dit soort onderzoek: Uit: De Volkskrant, 12-09-2011, ingezonden brief van Dr. Gerben van Kleef, Amsterdam, universitair hoofddocent sociale psychologie, Universiteit van Amsterdam Sociale psychologie, juist nu Wetenschappers wereldwijd hebben geschokt gereageerd op het nieuws dat hoogleraar Diederik Stapel onderzoeksresultaten heeft verzonnen. Terwijl de sociaal-psychologische gemeenschap zich bekommert om de gedupeerde betrokkenen, worden in andere kampen de messen geslepen. Velen grijpen de gelegenheid aan om hun sluimerende ongenoegen en vooroordelen over de (sociale) psychologie en aanpalende 'boterzachte' wetenschappen te ventileren. ... Deze dwaling van een enkeling mag geen gevolgen hebben voor de discipline als geheel. Sociaal-psychologisch onderzoek is broodnodig, juist nu. Veel grote hedendaagse maatschappelijke problemen zijn sociaal-psychologisch van aard. Hoe herstellen we het vertrouwen in de overheid? ... Red.: De sociale psychologie doet er niets aan. Want de sociale psychologie zegt niets over fundamenteel zaken die dit veroorzaken, zoals het liegen door politici, bestuurders en andere oligarchen. Misschien betreft dit misschien niet allemaal zuivere sociaal-psychologen, maar dan toch vakbroeders die er erg op lijken.
De sociale psychologie doet hier minder dan niets, door de oorzaak van de integratieproblemen uitsluitend bij de autochtonen te zoeken
.
Voor zover sociaal-psychologen daar iets over kunnen zeggen, geldt ongeveer hetzelfde als voorheen
Idem.
En dat is wel redelijk bekend: van het soort linksige zestiger-jaren ideologie van "alles moet kunnen" die o zo populair in het soort kringen waarin je ook sociaal-psychologen en soortgelijke bevinden.
Van z'n lang zal ze leven niet ... Als er in Engeland een oproer uitbreekt onder aanvoering van de creolen, staan de sociaal-psychologen in het vak van al die ideologen die de etnische component ontkennen, en met autochtone daders aan komen draven. Ineens komt de sociale psychologie in het algemeen in the picture - een verdere aanleiding Uit: De Volkskrant, 17-09-2011, door Frans Schütt, sociaal psycholoog Israël staat voor een gruwelijk dilemma Zowel aan voortzetting van het huidige beleid als aan een vredespolitiek zijn voor Israël grote risico's verbonden. Want ook vrede is voor de Palestijnen een middel voor het bereiken van het uiteindelijke doel: de verdwijning van Israël. Donderdag betrok Marcel van Dam in zijn Volkskrant-column de stelling dat de teloorgang van de VS als grootmacht tot een verzwakking van Israël zal leiden. ... Tegenstanders van deze visie zullen er allereerst op wijzen dat het Palestijnse volk niet bestaat. Het betreft hier Arabieren die pas een nationaal Palestijns bewustzijn hebben ontwikkeld nadat de staat Israël werd gevestigd in het gebied waar zij zich - soms slechts toevallig rondtrekkend - bevonden. ... Red.: Dat klinkt objectief: 'Tegenstanders van deze visie ...'. Maar 'Tegenstanders van deze visie' kan iedereen betreffen, waaronder ook alle inwonende van het gesticht. Welk gesticht een grote vestiging heeft in Israël, waar de mensen zitten die vinden dat zij wel recht hebben op grond van een verhaal dat 5000 jaar oud is aangaande een volk van toen, maar dat de bewoners van Palestina in 1945 geen volk zijn. Maar gaat het nu over anderen of over de mening van Frans Schütt zelf? Hier is het antwoord:
Hij stelt de vraag dus ook. Met het gezag van de sociaal-psycholoog. De correspondent voor de Arabische wereld tekent protest aan: Uit: De Volkskrant, 24-09-2011, rubriek Q&A, door Rob Vreeken De zeepkist van de sociale psychologie Heeft Abbas gisteren inderdaad het Palestijns VN-lidmaatschap aangevraagd? Jazeker, al dreigde op het laatste moment een spaak in het wiel te worden gestoken. Want? Woensdag werd in de wandelgangen van het VN-hoofdkwartier de vertaling verspreid van een artikel dat vorige week zaterdag op de opiniepagina van de Volkskrant stond. Daarin werd uitgelegd dat er helemaal geen sprake is van zoiets als een Palestijns volk. Het artikel sloeg in als een - excusez le mot - bom. Want? Het idee dat de Palestijnen helemaal niet bestaan, was voor iedereen in New York nieuw, een eyeopener. Maar de consequenties zijn verstrekkend. Als er geen Palestijns volk is, kan er ook geen Palestijnse staat zijn. Zonder potentiële staat heeft het geen zin het lidmaatschap van de VN aan te vragen. Sterker: het hele zogenaamde vredesoverleg zou geen zin hebben, want met wie of wat praten de Israëli's dan nog? Gelukkig liep de zaak met een sisser af. Want? Het stuk bleek te zijn geschreven door ene Frans Schütt, sociaal psycholoog van de Radboud Universiteit in Nijmegen. Een collega dus van de sociaal psychologen Diederik Stapel en Roos Vonk, die op grond van verzonnen gegevens hadden beweerd dat vleeseters hufteriger zijn dan vegetariërs. Dus? Nu zijn vakgebied in diskrediet is geraakt, gooit Schütt kennelijk een visje uit op andere onderzoeksterreinen. Heeft hij daar verstand van dan? Nee, maar dat geeft niet. Eerst had je de fact free politics, toen de fact free science van Stapel en Vonk, en nu dus de fact free opinion. Een nieuwe trend, we zullen dat in de toekomst veel vaker gaan zien. Red.: Nog iemand die beter heeft opgelet dan deze redactie: De Volkskrant, 23-09-2011, ingezonden brief van Wim Bartels, Amsterdam Claims Frans Schütt hoopte vast dat niemand zijn claims (O&D, 17 september) zou natrekken dat Palestijnse leiders slechts uit zijn op de verovering van heel Palestina, inclusief het huidige Israël, en dat nog wel onder 'islamitisch gezag'. Bij Arafat wordt daartoe een anonieme verwijzing gedaan naar een optreden op de Jordaanse tv en bij Mahmoud Abbas, de huidige president van de Palestijnse autoriteit, naar The New York Times van 16 mei. Ik zou zeggen: google die speech even, mensen, en je weet meteen wat Schütt's artikel en stemmingmakerij waard is. Bereiden we ons zo voor op het debat in de VN aan het eind van deze week? Red.: De sociaal-psycholoog is druk doende zijn vak af te breken. Maar zoals we hier uitvoerig al hebben gezien: ideologie is voor de socioloog en aanverwante echt veel belangrijker dan wetenschap. Zelfs als die ideologie zoiets is als zionisme. Het volgende stuk is van een arabist. Direct valt dit vak onder de antropologie, en daarna dus ook onder de algemene noemer van sociologie. En ook deze auteur schrijft dit stuk onder vermelding van zijn functie in de sociologie, en spreekt dus namens de sociologie: Uit: De Volkskrant, 26-09-2011, door Jan Jaap de Ruiter, arabist aan de Universiteit van Tilburg PVV is weinig christelijk PVV-leider Wilders raast, scheldt en tiert, en als het stof weer is neergedaald, blijkt dat iedereen - van oppositieleider Cohen tot premier Rutte - er weer is ingetrapt. Geert komt ermee weg. ... Red.: Een standaardbegin van één van de vele onzinstukjes die over Geert Wilders en de PVV worden geschreven onder het mom van deskundigheid, en waarin meestal weinig tot niets voor in komt dat ononderbouwde meningen en onderbuikgevoelens. Dit soort stukjes vallen daarom niet meer op. De reden voor plaatsing alhier is dat het onwetenschappelijke karakter ervan door anderen is aangetoond. Daarom eerst nog wat citaatjes:
Grappig: hij beschuldigt Wilders van allerlei slechts, en belooft nu hetzelfde te gaan doen - onder vermelding van zijn functie als arabist - als wetenschapper, dus. Een gotspe, gezien vanuit de wetenschap.
Enzovoort. Zoals gezegd, het werd door anderen die het boek van Martin Bosma beter kenden inhoudelijk weerlegd - we laten de inleiding van de reactie even weg: Uit: De Volkskrant, 30-09-2011, ingezonden brief van Martin Bosma, Tweede Kamerlid voor de PVV 'Waar is de universiteit Tilburg mee bezig?' ... De Ruiter slaagt er al niet in de titel van mijn boek foutloos te copy-pasten. Hij schrijft dat ik stel 'dat mensen als Henk en Ingrid 'voor de christelijke waarden in Nederland opkomen' (p. 94). Sorry, dat staat echt niet in mijn boek. Het komt zelfs niet in de richting. Henk en Ingrid figureren niet in mijn boek. Helemaal dubieus is dat De Ruiter erbij vermeldt 'p.94', daarmee een wetenschappelijke accuratesse suggererend, waarschijnlijk in de hoop dat niemand het nazoekt. Ook twee andere citaten zijn een samenraapsel. De Ruiter roept dat ik iets uit het bijbelboek Matteüs citeer. Dat doe ik nergens in mijn boek. Hij schrijft zelfs dat ik er 'stukken uit de Bijbel' citeer. Klopt ook al niet. De Ruiter stelt dat ik in fractievergaderingen stukken uit de Bijbel voorlees. Hoe denkt hij dat te weten? Ik kan me niet herinneren dat hij een fractievergadering heeft bijgewoond. Dat zijn allemaal al wetenschappelijke doodzondes. Maar de portee van zijn stuk is dat evenzeer. Zijn verwijt is dat de PVV niet christelijk is, maar dat wel beweert te zijn. Ook hier weer een fundamenteel wetenschappelijk manco. Ik stel in mijn boek nergens dat de PVV christelijk is. Wel heb ik een enorme waardering voor het christendom, dat het grote, schragende, fundament is van onze beschaving. Ons past daarvoor enorme waardering en dankbaarheid, en niet het platvloers denigreren zoals gewoon is in linkse kring. Dat is iets anders dan je eigen partij als christelijk bestempelen. Dat doe ik dan ook nergens in mijn boek. De Ruiter gooit ook de laatste wetenschappelijke pretenties overboord als hij schrijft dat de PVV 'terugverlangt naar de tijd dat de Kerk nog het zwaard hanteerde.' Een dergelijke verstrekkende stelling had een serieus wetenschapper onderbouwd. Red.: Zo, dat is het dan: Jan Jaap de Ruiter, arabist aan de Universiteit van Tilburg pleegt vormen van varvalsing van onderzoekgegevens die zeker niet minder zijn dan die gepleegd door Diederik Stapel. De enige mogelijk verzachtende factor is dat De Ruiter het in een krant doet. Maar of dat verzachtend is, kan je over twisten. Want waar de normale wetenschappelijke fraude alleen wetenschappelijk schade aanricht, is dit bij dit soort gevallen als van De Ruiter ook maatschappelijk het geval. Als je fraude pleegt bij dit soort stellingenames zijn de stellingnames zelf vermoedelijk ook onjuist. En brengen, omdat ze direct maatschappelijk zijn, dus ook kleinere of grotere schade toe aan de maatschappij. De portee van de Ruiter's betoog is dat de PVV gevaarlijker is - bedoeld natuurlijk: gevaarlijker dan de islam waar de PVV tegen strijdt. Dat hij ter ondersteuning van deze stelling fraudeert, maakt dat het waarschijnlijker is dat de islam schadelijker is dan de PVV. En omdat de Ruiter hiermee ook impliciet de islam steunt, steunt hij dus iets dat schadelijk is voor de maatschappijen. een conclusie die ook op vele anderen gronden beredeneerd kan worden, onder vermelding van zaken als uithuwelijken, inteelt, cliëntilisme, maatschappelijk wantrouwen, machismo, enzovoort. Maar zoals we al genoemd hebben, De Ruiter is niet een geïsoleerd geval. Het is veel erger: De Ruiter is een representatief geval. We hoeven alleen maar al die onderzoeken te noemen naar de culturele of sociologische toestand van allochtonen die gebruik maken van het hoogst misleidende instrument van de enquêtering
- onder diezelfde allochtonen
. Een wetenschappelijke doodzonde.Ook Martin Bosma constateert dit enorme probleem:
Het hele wereldje van de sociologie en omstreken is gewoon door en door corrupt. Een conclusie niet vanwege het vervalsen van een setje onderzoeksgegevens. Maar vanwege het feit dat ze een maatschappelijke ideologie boven de wetenschap stellen. En wel uitsluitend en alleen omdat het overeenkomt met het materialistische groepsbelang van degenen die dit vak bedrijven. De belangen van de maatschappelijke elite versus die van de meerderheid der lagerbetaalde burgers En oh ja: er zijn vast wel een aantal mensen te vinden die wél betrouwbaar zijn - maar ze zij sterk in de minderheid. De redactie wist van andere voorbeelden reeds staan op deze website van sociologen die ernstige overtredingen begingen. De reden om niet verder te zoeken was het idee dat nieuwe voorbeelden zich vanzelf wel zouden voordoen. En dat is al razendsnel het geval. En meteen ook een prominent geval., want dat is Jan-Willem Duyvendak zeker. Merk overigens op dat recensent Peter Giesen die een paar kanttekeningen plaats zelf ernstig ideologisch behept is in met name het multiculturalisme
:
Uit: De Volkskrant, 08-10-2011, door Peter Giesen De wraak van de sneue nationalist Je ergens thuis voelen is een essentiële menselijke behoefte, maar helaas ook een potentiële splijtzwam, stelt socioloog Jan-Willem Duyvendak. Red.: De titels zijn natuurlijk niet de keuze van Jan-Willem Duyvendak, maar titels zijn toch vaak representatief voor de rest. In in deze titels zit al veel van wat volgt: niet sociologie, maar ideologen. Het ideaal dat in deze titels zit is dat van een grote vreedzame wereld. Vrijwel algemeen erkend als ideaal, maar in ieder geval een ideaal. En een ideaal dat nog nergens en nog nooit door de natuur is geïmplementeerd, dus je kan je afvragen of het ideaal wel zo ideaal is. Want de natuur heeft een bijzonder goede reden om iets anders te doen dan dit ideaal: de natuur is voor variatie. En concurrentie tussen de varianten. Want morgen kan de fysieke en klimatologische wereld er wel heel anders uitzien. En dan wil je toch graag overleven, als soort. En dan is een rijke variatie in deelgroepen een voordeel. En een ideaal homogene monocultuur een zeer beslist nadeel Vraag maar aan de panda's. Wat details:
Het standaardwapen van de ideoloog: de zwart-wit redenatie. Mensen hebben praktisch bezwaren tegen de euro omdat de invoering ervan leidt tot overheveling van Nederlands pensioenspaargelden naar corrupte landen als Griekenland. Duyvendak maakt daar "nostalgie naar een geïdealiseerd verleden" van. Zonder een draad van onderzoek of andere aanwijzingen of bewijs. En gaat verder:
Dat laatste is fout, menen dat Nederland zonder immigranten beter af was, dus het eerste ook.
Net als bezwaren tegen internationalisme dat ertoe leidt dat de openingstijden van de dierentuinen aangepast moeten worden aan die in Londen - en een stroom soortgelijke dwaasheden.
Weer een uitspraak zonder een draad van onderzoek of andere aanwijzingen of bewijs.
vertaald: sociologen zijn ideologen. Indien deze mensen wetenschap zouden bedrijven, zouden ze beschrijven hoe de maatschappelijk werkt en groepen mezen daarin, en niet beginnen een waardeoordeel over die gedragingen.
Afgekort: Jan-Willem Duyvendak is geen socioloog maar een ideoloog. Dat pamflet is op deze website al besproken als wat het is: je reinst hetze
.
En dat is dus fout, volgens Jan-Willem Duyvendak, die zijn ideologische hetze dus nu in vaktermen wenst te formuleren. Met behoud van een deel van de hetze, want dat 'we' slaat natuurlijk op autochtoon Nederland, terwijl de beschreven eigenschap bij uitstek geldt voor niet-westerse culturen
, en dus voor niet-westerse immigranten.
"Thuis" was natuurlijk altijd al een zero-sum game. Waar ook ter wereld. Die zero-sum game die er toe leidt dat Afrika wordt bestuurd door incapabel een corrupte negers, terwijl er een overvloed aan blanken beschikbaar is die dat veel beter zouden doen. En idem voor moslims. Maar Jan-Willem Duyvendak bedrijft geen wetenschap ondanks zijn gebruik van termen daaruit:
hert gaat hem niet om het proces, maar om het waardeoordeel over een bepaald deel van het proces. dat waardeoordeel dat gebaseerd is op de ideologie van de grote vredige en homogene wereld. Dat ideaal dat de natuur maar niet wil implementeren. Overigens is dat laatste een leugen: het overgrote deel van de immigratie naar Europa is kettingimmigratie en asielzoekers
, die dan ook voor vele tientallen procenten in diverse uitkeringen zitten
.En om dit allemaal te maskeren, dus nog maar wat loze beweringen
Nee. Er zijn praktisch klachten over het heden - geen nostalgische hang naar een verleden. Niemand wil zijn auto, computer en mobieltje inleveren.
Ook interessant als methodiek: je egen denkfouten corrigeren.
Afgekort: vooruitgang. Onder druk van verlichte mensen. Atheïsten.
Want moslims zijn achtergebleven. Cultureel en sociaal. Minder verlicht. Minder beschaafd. En al dit soort gepraat en geschrijf is er om dit te verhullen. Sociologen gedragen zich als ideologen.
Inderdaad. Want de Verenigde Staten is sociaal en cultureel achterlijker dan Europa. Voor het overgrote deel.
Een ideologische richtingenstrijd.
Diverse leugens in één. Politici hameren al decennialang op het belang van internationale solidariteit, globalisering en Europese eenwording. Tezamen met de media. Er is één politicus gekomen die nadruk legt op nationale identiteit: Geert Wilders. De rest van de politici zijn blijven hameren op het belang van internationale solidariteit, globalisering en Europese eenwording.
Manipulatie: 'autochtone meerderheid' moet zijn "oorspronkelijke bevolking". En na deze correctie is het simpel: "Bij wie anders ligt het eigendom van de natiestaat als de oorspronkelijke bevolking?"
Manipulatie: 'minderheid' moet azijn "immigranten". En voor immigranten geldt overal ter wereld: "Immigranten moeten zich grotendeels aanpassen". Door het verplicht leren van het volkslied en het groeten van de vlag zoals in het immigratieland Amerika.
Dat is het wel - in eerste benadering. Een glaszuiver voorbeeld hoe je door diverse kleinere stappan kan komen tot "Oorlog is vrede'. Stappen gedreven door ideologie.
Een bekende ideologische propagandaleugen. Niet-misdadig en niet-terroristisch zijn, is niet de voorwaarde om als minderheid te kunnen functioneren. Die voorwaarde is je houden aan de leefregels, de mores, van de samenleving waarin je verkeert. Moslims schenden dit stelselmatig. Moslims zijn als naaktlopers in Mekka. Zelfs Giesen plaatst kanttekeningen:
Maar de doodsteek voor Duyvendak als wetenschapper zit in dit:
Oftewel: de maatschappelijke werkelijkheid past niet in zijn ideologie. Diederik Stapel wordt ontslagen vanwege bewuste fouten in zijn onderzoekstechnische methodiek. Jan-Willem Duyvendak schaft de hele wetenschappelijke methodiek af. De conclusie voor wat betreft wat er met hem moet gebeuren is duidelijk - ontslag is eigenlijk gewoon het minste. Maar dat zal niet gebeuren, want dan zou je hele faculteiten en onderzoeksinstituten moeten sluiten. Naar aanleiding van het geval van sociaal-pyscholoog Diederik Stapel die enquête-uitslagen zelf vervalste, komt een andere onderzoeker met wat andere bezwaren tegen enquêtes: Uit: De Volkskrant, 03-11-2011, door Illya Jongeneel, deed in 1985 als een der eersten onderzoek naar voetbalsupporters. Enquête is slechte onderzoeksmethode Of wetenschappelijk onderzoek betrouwbaar wordt geacht, hangt te vaak af van de status van de onderzoeker. De commissie die de fraude van hoogleraar Diederik Stapel onderzocht, concludeert dat de omvang van de fraude verbijsterend is. Het is echter niet de omvang van de fraude, maar de verbazing en ophef rondom de fraude die verbijsterend is. Al jaren zou bekend moeten zijn dat de onderzoeksmethode die veelal gebruikt wordt in sociaal-psychologische onderzoeken, namelijk de schriftelijke enquête, geen betrouwbare resultaten oplevert. ... Deze fraudegevoelige onderzoeksmethode heeft er al jaren geleden toe geleid dat opdrachtgevers de opdrachten gunden aan die onderzoekers die resultaten leverden waarmee de opdrachtgevers vooruit konden en wilden. Voor de onderzoekers is het in die situatie verleidelijk, ja zelfs noodzakelijk om te overleven, als onderzoeksresultaten tegemoetkomen aan de wensen van de opdrachtgever. De mogelijkheid tot extra media-aandacht is hierbij een voordeel. ... Drie voorbeelden uit mijn eigen praktijk. In 1988 werd een toonaangevend onderzoek gedaan onder voetbalsupporters die naar de EK'88 in Duitsland gingen. Het onderzoek werd gedaan in de supportersbussen die de eerste dag aankwamen in Düsseldorf. Onderzoekers deelden in de bussen enquêteformulieren uit en beloofden 5 gulden voor elk ingevuld formulier. Ik heb met eigen ogen gezien dat in de bus waarin ik zat alle formulieren gegeven werden aan een vriendin van één van de hooligans die ze vervolgens allemaal braaf voorzag van de meest vreemde en uiteenlopende antwoorden. ... De conclusies aan de hand van dit onderzoek waren echter wel maatgevend voor toekomstig politiek beleid en de onderzoeksleider werd deskundige op het gebied van de gedragingen van voetbalsupporters. Een ander toonaangevend onderzoek werd begin jaren '90 gedaan onder de harde-kernvoetbalsupporters van verschillende clubs via de toen op verschillende plaatsen actieve supportersprojecten. De formulieren werden uitgedeeld in het supportershome en aan het eind van de avond weer opgehaald. De tachtig harde-kernsupporters van Go Ahead Eagles uit Deventer overlegden onderling welke gevolgen hun beantwoording kon hebben. Zij besloten dat het voor een gewelddadige uitstraling van de Deventer hooligans goed was om alle antwoorden op vragen over hun crimineel verleden of hun gewelddadigheid zwaar te overdrijven. Ook de resultaten van dit onderzoek werden maatgevend voor zowel het politieke beleid als de manier waarop de politie omging met voetbalsupporters en hooligans. ... Red.: Dit zijn voorbeelden van ernstige fouten in de uitvoering. De fundamentele fout van het psychologisch of sociaal wenselijk antwoorden, wordt hier over het hoofd gezien. Maar er wordt nog wel geraakt aan de reden dat veel van dit soort fouten heben kunnen blijven doorwoekeren:
Men wílde doodgewoon frauderen. Wat natuurlijk in nog versterkte mate geldt zodra er niet alleen geld of een opdracht achter het onderzoek zit, maar ook nog eens ideologie - met name de eigen ideologie van de onderzoekers. En over welke ideologie we het dan hebben als eerste hebben zou bekend moeten zijn: het multiculturalisme. Met als les: geen enkele sociologisch onderzoek met een positieve uitkomst voor het multiculturalisme is te vertrouwen, tenzij bevestigd door onafhankelijke feiten
.Nog iemand anders is de omissie van de grootste methodefout opgevallen: De Volkskrant, 04-11-2011, ingezonden brief van Willem Heijster, Breda, psycholoog Piet Vroon Volgens Illya Jongeneel (O&D, 3 november) zou al jaren bekend moeten zijn dat de methode die vaak gebruikt wordt in sociaal-psychologisch onderzoek, namelijk de schriftelijke enquête, geen betrouwbare resultaten oplevert. Dat klopt. Al jaren geleden schreef de toenmalige hoogleraar psychologie Piet Vroon regelmatig in zijn Volkskrant-column dat 'mensen niet doen wat ze zeggen en niet zeggen wat ze doen'. Red.: Ach ja, Piet Vroon... die had wel enig gezond verstand. In tegenstelling tot de antropologie, die we hier al zo veel zijn tegengekomen: Uit: De Volkskrant, 04-11-2011, ingezonden brief van Eefje Smet, antropoloog Antropologie In zijn Voetnoot 'Menswetenschappen' (2 november) reageert Grunberg op het schandaal rond hoogleraar Diederik Stapel. Ik denk dat alle (sociale) wetenschappers erg geschokt zijn over de manier waarop deze man de geloofwaardigheid van sociaal-wetenschappelijk onderzoek onderuit heeft gehaald. Als antropoloog heb ik altijd mijn reserves wat betreft vragenlijsten: vragen kunnen verschillend geïnterpreteerd worden, hebben een beperkte mogelijkheid tot uitleg van het antwoord of zijn niet volledig beantwoord. Ook speelt altijd de vraag of wat mensen denken, ook is wat ze zeggen en bovendien wat ze doen. Antropologen willen de mensen onder wie zij onderzoek doen, leren kennen door gedurende langere tijd met hen te leven. De toetsing van etnografische data vindt plaats met behulp van contextualisering en vergelijking. Grunberg heeft de beeldende manier waarop de etnografie wordt opgeschreven onjuist afgedaan als romankunst, terwijl hier een diepe analyse achter schuilgaat. Wat leert menswetenschappelijk onderzoek ons over het gedrag van mensen, is de vraag van Grunberg. Welnu, de antropologie geeft bijvoorbeeld inzicht in machtsrelaties tussen mensen en groepen mensen, het daaraan gerelateerde dominerende discours en het daaruit voortkomende onrecht en probeert dit aan de kaak te stellen. Lijken mij geen onbelangrijke zaken in deze wereld! Red.: Het onrecht dat sommige culturen verder zijn dan andere, en wat de culturele antropologie probeert recht te zetten. Want de gelijkheid der culturen is hoogst belangrijk in deze wereld! Iets waarvan ook Bas Haring, professor in de wetenschapspopularisatie, al blijk van had gegeven dat hij er het een en ander mee heeft: Uit: De Volkskrant, 05-11-2011, column door Bas Haring Over Diederik Stapel en zeven miljard mensen Er zijn twee actuele onderwerpen waarover ik wat kwijt wil. Alletwee voldoende behandeld in de krant en toch kan ik de neiging niet onderdrukken er ook wat over te schrijven. Diederik Stapel en zeven miljard. Maandagmiddag, net na de persconferentie over Stapel zou ik een college geven over onconventioneel, creatief wetenschappelijk onderzoek. Ik gebruik Diederik Stapel al jaren als een inspirerend voorbeeld maar het leek me dat ik dat maandagmiddag beter niet kon doen; ik kon beter stilstaan bij het zojuist uitgekomen rapport. ... Red.: Tja, zo is dat Bas... je kunt wel nog zo verstandig zijn, zodra je je als mens op het vlak van het multiculturalisme gaat begeven, glijdt je op die zeephelling bijna onstuitbaar naar beneden. En belandt je in het kamp van mensen als mooileugenaars Alexander Pechtold, kosmopolitisch politicus, en Diederik Stapel, multiculturalistisch wetenschapper. Voor de komst van de allochtonen waren er andere mogelijkheden voor de menswetenschapper om de verkeerde kant te kiezen:
Neurobioloog en arts Dick Swaab
(1944), bekend van de bestseller 'Wij zijn ons brein', geeft vrijdag een lezing
bij de de Leidsche Ganymedes Borrel, het netwerk voor lesbische, homo- en
biseksuele studenten en medewerkers.
|
BBC2
|
|