Boekrecensie: De Grote Uittocht (The Great Explosion)
De Grote Uittocht
 (Wikipedia), door Eric Frank Russell, is een hilarische satire, met als
thema's de evolutie van beschaving, de rol van gezagsverhoudingen in die
evolutie, het verschil tussen macht op grond van willekeur versus gezag op grond van
vakbekwaamheid, en het belang van de onafhankelijkheid van geest.
Het boek speelt in een tijd dat een uitvinding de grootschalige ruimtevaart
over planetaire afstanden betaalbaar heeft gemaakt, en alle min of meer
georganiseerde groepen van afwijkend levenden en denkenden hebben de aarde verlaten, een wereld van gedweeë
ambtenaren, soldaten en dergelijke achterlatende. Als de aarde weer vele
generaties later zich enigszins van de emigraties hersteld heeft, begint ze
expedities om de
kolonies in kaart te brengen, met het uiteindelijk doel er meer controle over te krijgen.
Het boek beschrijft één van die expedities, en de planeten die ze aandoet zijn die van
weggestuurde misdadigers, die van een religieuze sekte, die van nudisten, en die van de Gands, de volgers van
Mahatma Gandhi
(Wikipedia).
Er is nauwelijks te kiezen uit welke van de episodes het grappigst is, maar
het meest diepgravend en van belang hier is de laatste, die de rol van
gezagsverhoudingen binnen de maatschappij aan een messcherpe analyse onderwerpt.
Het volledige verhaal is te vinden hier
(in
het Engels).
Merk op dat de tweede planeet, die van de religieuze sekte, niet
wordt bezocht, omdat er geen teken van zichtbare bewoning is, ondanks het
bestaan van een levendige natuur - de kapitein vreest het gevaar van besmetting.
Gezien de sardonische aard van het werk van de auteur, is dit
vermoedelijk een verborgen commentaar op religie, haar levensvatbaarheid op de
echt langere termijn, en het gevaar voor besmetting dat het vormt.
Naar Literatuur home
 ,
Algemeen overzicht
, of site home
|
