 |
zijn een groot aantal flagrante tekortkomingen van de Afrikaanse maatschappijen
getoond, die voor een groot deel zijn toen te schrijven aan de lokale culturen.Een bekende tegenwerping is dat dit soort wantoestanden gedeeltelijk of geheel zijn toe te schrijven aan het kolonialisme, of de huidige invloed van het Westen. De juistheid van deze bewering is onder andere te controleren door te kijken naar de cultuur van creolen buiten het Afrikaanse continent. Daarover gaat deze verzameling. De eerst voor de hand liggende plek om te kijken is Amerika, omdat dat het rijkste land ter wereld is, en gezien wordt als het land van onbegrensde mogelijkheden. En omdat Amerika een grote creoolse minderheid heeft (circa 10 procent). Daar is wel een dikke aantekening bij te maken in de vorming van een slavernijverleden, maar die zaak komt automatisch langs. Een andere reden dat Amerika een geschikt geval is, is de keuze van Barack Obama tot president van Amerika. Dit heeft veel extra informatie losgemaakt: Uit: De Volkskrant, 08-09-2008, door Philippe Remarque 'Obama weet wat hier speelt' In Roseland, Chicago, waar Barack Obama ooit opbouwwerker was, probeert Diane Laticker met haar ‘huiskamer’ jongeren op het rechte pad te houden. ‘Het woord nigger is hier verboden.’ De straten van Roseland zien er door de ogen van Brian anders uit. Hij wijst op een gemoedelijke veranda met een stel vrienden: ‘Dat zijn drugsdealers.’ Dit blok wordt gerund door de Moles, legt hij uit. Dat is een van de gangs die deze wijk aan de beruchte South Side van Chicago onveilig maken. Een jong meisje loopt voorbij. ‘Ik ken haar. Die auto van jullie – ik zou er wel andere velgen en een paar mooie dingen op zetten. Maar daar stapt ze zo in. Zodra meisjes schaamhaar beginnen te krijgen, doen ze het met je, man. Als ze 13, 14 zijn. Ze schudden met hun billen en zijn hun verstand kwijt.’ Toen Brian 14 was, schoot hij voor het eerst met een pistool op een mens. ‘Hij had mijn broertje in elkaar geslagen, en dat vond ik heel erg.’ Hij was al een paar jaar daarvoor bij de BDs gekomen. De letters staan voor Black Disciples, een andere bekende gang. Zoals alle gangleden moest Brian een gelofte afleggen. Dat hij trouw zou zijn aan de andere leden, dat hij ouders en ouderen in de gang zou respecteren, dat hij zelf geen drugsverslaafde zou worden, dat hij zijn lichaam goed zou verzorgen en in stand houden, dat hij zijn best zou doen op school. Maar met dat laatste ging het mis. ‘Ze leren je daar dingen die je helemaal niet wilt weten, over Romeo en Julia en zo. Laten ze liever iets vertellen over de gangs en over beroemde gangleiders.’ ... Het komt allemaal, denkt Brian, omdat de vroegere gangleiders er niet meer zijn. Die zitten in de gevangenis, ze zijn dood of ze zijn verslaafd. ‘Zonder het hoofd valt het lichaam uit elkaar. Er zijn geen vaders hier.’ Overigens verkoopt hij zelf ook wel eens drugs aan die verslaafden. ‘Het is misschien niet goed om aan vrienden te verkopen. Maar ik moet toch ook leven?’ Brian ziet er stijlvol uit. Zoals alle jongens in Roseland is hij zwart en heeft hij zijn spijkerbroek onder zijn billen hangen. Maar hij draagt een witte hoofdband en een piepjong hondje op zijn arm, Kiesha. De drugsdealers komen aanlopen om het hondje te bewonderen. ‘Kijk nou, ze gaat slapen’, zegt een van hen ontroerd. Aan de slordige Michigan Avenue, waar groepjes jongens met ontbloot bovenlijf en gloednieuwe Nike Air-schoenen voor winkels hangen, heeft Diane Latiker de gevolgen van de bendeoorlogen zichtbaar gemaakt. Op een open plek tegenover haar huis staat een soort dodenschrijn met rechtopstaande bakstenen. ‘Troy Law (10)’ staat erop geschilderd, ‘Lazarus Jones (13)’, of ‘Patrice Brown (18)’. ... Latiker begrijpt uitstekend waarom jongens in een gang gaan. ‘De kinderen hebben hier niets anders te doen dan op straathoeken hangen. Ze zijn alleen thuis. Hun vaders zijn in de gevangenis, dood of verdwenen. Hun moeders hebben twee baantjes of zijn zelf aan de drugs. De gang is hun familie.’ ... Maar Brian werkt wel aan zijn toekomstdroom: rapper worden. Hij rapt een van zijn songs voor ons. ‘Hey you little nigger, stay far from me.’ Het gaat over het leven in de gang, het klinkt goed en het n-woord komt in elke zin voor. Brian: ‘Ik ga naar New York, waar de grote platenmaatschappijen zijn. Wie mij het eerste contracteert, heeft geluk. Ik ben van plan het te maken. Eminem is ook van high school geschopt. Die verdient nu miljoenen.’ Uit: De Volkskrant, 23-06-2009, door Philippe Remarque Column | Obama's vaderdagpreek Father-in-chief spreekt weglopende vaders toe ... Veel gedoe voor een ijsje, maar intussen heeft Obama weer eens laten zien dat hij het leuk heeft met Malia en Sasha. En dat is belangrijk. Volgens het omslagverhaal van het zwarte blad Jet Magazine is ‘family man’ Obama een rolmodel voor Amerikaanse zwarte mannen, en inspireert hij hen tot verantwoordelijker gedrag. Dat valt moeilijk te peilen. Maar dringend nodig is het wel. Zoals Obama zelf vrijdag zei, groeit 23 procent van de Amerikaanse kinderen op zonder vader, en is dat cijfer onder zwarte Amerikanen bijna 50 procent. Een ‘echte crisis in de Afrikaans-Amerikaanse gemeenschap’, noemde Obama het. ‘Als vaders afwezig zijn– als ze hun verantwoordelijkheid tegenover hun kinderen niet nemen – weten we hoeveel schade dat aanricht in onze gezinnen’, zei Obama. ‘Kinderen die zonder vader groot worden, breken vaker hun school af en komen in de gevangenis terecht. Ze hebben vaker drugsproblemen, lopen weg en worden zelf tienerouders’. ... ‘Zelfs als je eigen vader er niet was, kun je er zelf wel voor jouw kind zijn – en het is niet slecht om even te wachten met kinderen krijgen tot je je zaakjes op orde hebt’, zei hij tegen de jongemannen. Je hoeft je vaders fouten niet te herhalen, integendeel: ‘Je hebt de verplichting de cyclus te doorbreken en uit te stijgen boven zijn tekortkomingen.’ Obama preekt met enig gezag, omdat hij nu een braaf gezinshoofd is, terwijl zijn vader hem in de steek liet, zoals hij pakkend beschreef in zijn autobiografie. ‘Ik zeg dit als iemand die zelf is opgegroeid zonder vader in mijn leven. Dat laat een gat in een kinderhart dat de overheid niet kan opvullen’, zei Obama. Vaders moeten kinderen bijstaan en bijsturen, juist als het niet goed gaat en ze pubers worden. Zelf had hij zijn dochters en zichzelf bij hun geboorte gezworen dat hij alles zou doen om hun te geven wat hij zelf niet had gekregen. ... Red.: En naar aanleiding van de eerste verjaardag van die verkiezing verscheen het volgende artikel. Om het te laten aansluiten bij de overige berichten moeten we de volgorde van de citaten omdraaien - we beginnen met het tussenstuk dat aan eind stond: Uit: De Volkskrant, 18-01-2010, door Philippe Remarque 'Er wordt vaker naar je geglimlacht' Deze week is het een jaar geleden dat Barack Obama werd beëdigd als president van de VS. Wat heeft hij tot nu betekend voor zwarte Amerikanen? ... ... Tussenstuk: Zwangerschap tieners draagt bij aan armoede Monica ziet eruit als een scholier, jong en fris. Maar het meisje van 6 dat tussen de waslijnen loopt te spelen, is haar dochter. Monica kreeg haar toen ze 15 was. 'Ik was heel trots', herinnert ze zich. Zoals voor veel zwarte meisjes was de zwangerschap voor haar een statussymbool, een teken dat ze volwassen was en erbij hoorde. 'Iedereen in mijn klas kreeg een baby.' Tienerzwangerschap is een van de oorzaken voor de hardnekkige armoede in de zwarte gemeenschap. De moeders geven hun opleiding vaak op. De kinderen groeien op zonder vader, wat zeker bij puberende jongens tot ontsporingen leidt. 'Het wordt vaak van generatie op generatie doorgegeven', zegt Christine Myers, die namens de overheid voedselbonnen en adviezen verstrekt, vooral aan zwarte alleenstaande moeders. 'Als ze 32 zijn, zijn ze klaar voor het moederschap en worden ze oma: In Yamacraw, de sjofele maar gezellige aaneenschakeling van sociale woningbouw in Savannah, waar Monica woont. is dit het gebruikelijke patroon. 'Mijn achterkleinkind is 16', vertelt een vrouw van 68. 'En ik was op mijn 17de nog laat. De andere meisjes begonnen op hun 12de of op hun 13de: Een andere oma die op haar kleinkinderen past en de was ophangt, klaagt over de mannen. 'le gaan alleen maar op je liggen en nemen geen enkele verantwoordelijkheid: Maar volgens de papierprikker, die klaagt dat hij zoveel pakjes vindt waarin drugs hebben gezeten, lichten veel vrouwen ook de sociale dienst op. 'Als ze zich voordoen als alleenstaande, krijgen ze meer geld en meer voedselbonnen.' Monica rookt een stickie met een paar vrienden. Ze gaat binnenkort een opleiding tot doktersassistente doen. 'Het is mijn droom om hier weg te komen. En eigen huisje hebben, met een tuin en een hek eromheen.' Ze heeft geen spijt van haar dochter en het zoontje dat ze twee jaar geleden kreeg. 'Maar als ze groot is, vertel ik haar wel dat ze moet wachten met kinderen', zegt ze. 'Wij schoolmeisjes zagen een baby als een soort pop waarvan je leuk de haren kon doen. Maar opvoeden is toch iets heel concreets en moeilijks: Haar eigen moeder had haar ook bezworen te wachten. 'Maar ik heb niet geluisterd', zegt ze vrolijk, en stuurt haar dochter terug naar de buren om netjes te bedanken voor het pakje sap dat ze heeft gekregen. Red.: Kinderen zonder vader - het bekende creolen-syndroom is hier niet een sociologische trend, maar de standaard. Met de voorspelbare gevolgen, deels vermeld in het midden van het artikel:
En nu de citaten uit het begin:
Zonder twijfel is het waar dat de zwarten in Amerika op een manier zijn behandeld waar voor het woord "schandalig" ruim onvoldoende is. Maar de verhalen over creolen in de rest van de wereldlaten zien dat dat, in ieder geval nu, allang niet meer het het verhaal is, waarschijnlijk zelfs niet meer dan een substantieel maar ondergeschikt deel. Waar het nu om gaat zijn de eigen culturele gewoontes,en die zijn duidelijk niet opgedaan in Amerika. Want creolen over de hele wereld vertonen hetzelfde patroon in gedrag. Een aantal van hen durft het ook wel te zeggen:
Overigens:in het artikel, bijvoorbeeld in de kop, wordt gesteld dat andere Amerikanen de zwarte Amerikaan nu welwillender benaderen. Dat is niet erg waarschijnlijk. Er zijn veel Amerikanen die niet blij zijn met Obama, en voorde rest zal het verschil met het verleden niet groot tot niets zijn. Veel waarschijnlijker is dat degenen die zich beter benaderd voelen, gewoon meer oog heven voor die benadering -zelf minder afwijzend staan tegenover blanken. Wat later schrijft correspondent Remarque het nog wat duidelijker op: Uit: De Volkskrant, 11-02-2010, door Philippe Remarque De Amerikaanse droom werkt niet voor Brianna Tussen de waslijnen danst een meisje. Een ranke gestalte, mooi gevlochten haar. Ze zet haar iPod uit. ‘Hiphop’, zegt ze, en zingt de melodie. Brianna is twaalf. Nog een paar jaar, en ze krijgt haar eerste kind, denk ik. Tenminste, als haar leven loopt zoals bij de meesten in deze zwarte achterbuurt van Savannah. Haar zusje van acht komt erbij staan op de stoep van hun kleine huisje. De slimme meisjes vertellen opgewonden over wat ze op school hebben geleerd, over hun moeder en hun ooms, en over de schoten die ze ’s nachts horen. ‘Ik krijg een laptop van mijn moeder als ik voor mijn vijftiende geen vriendje heb’, zegt de achtjarige. Hun ogen stralen. De meisjes hebben precies de leeftijd van mijn twee oudste kinderen. En ze zijn net zo enthousiast over de wereld. Maar ze komen er vrijwel zeker niet zo goed terecht, omdat ze minder kansen krijgen. Dat is allemaal overbekend, natuurlijk. Maar daardoor niet minder erg. Op deze zonnige dag in Georgia treft het me tussen de ogen. Misschien hebben de zusjes toch een kans. Ze wonen immers in Amerika. ... ... wie aan drie voorwaarden voldoet, is vrijwel verzekerd van opklimmen: de middelbare school afmaken, full time werken en trouwen alvorens kinderen te krijgen. Dat doet bijna niemand in de buurt van Brianna. ... Die moeder van Brianna zit dus op het goede spoor met de beloofde laptop. Nu maar duimen dat de zusjes de weg naar boven weten te vinden. Red.: Normaliter is dit niet bespreekbaar als fundamentele eigenschap van de etnische groep. Wat het natuurlijk wel is, want het kan wel als zodai esproek worden als je het door een roze filter bekijkt: Uit: De Volkskrant, 22-12-2010, column door Sheila Sitalsing Kind geen bezwaar Dit is een ode aan de Surinaamse man, wiens gulheid geen grenzen kent. Die man die de Nederlandse straten stukken leuker heeft gemaakt door passerende vrouwen op een welgemeend 'pssst te tracteren. Moet hij bij dat 'gepsst' in Nederland nog enige terughoudendheid betrachten, omdat Nederlandse vrouwen dit om ondoorgrondelijke redenen hinderlijk vinden, in Suriname kan hij helemaal los gaan. ... Ook als je voor de gemiddelde Nederlandse bouwvakker allang bent uitgerangeerd, ben je hier het object van grote begeerte. Honderd meter over de stoep lopen door mijn keurige buurt in de Vinex van Paramaribo met een stinkende vuilniszak levert op: 2 aanbiedingen voor een lift, 4 variaties op 'waar gaat die mooie dame heen met die lelijke zak', 1 aanbod voor het overnemen van de vuilniszak (dat valt tegen - tillen doen die mannen niet graag) en 1 serieus huwelijksaanzoek van een hindoestaanse man die niet ouder kan zijn dan 19. ... Alle meisjes die vrezen niet aan de man te raken, kunnen hier eenvoudig terecht. Ook meisjes van 50; aan leeftijdsdiscriminatie doen ze hier niet. Aan geen enkele vorm van discriminatie trouwens. Want ben je net omstandig nagefloten, glijdt de blik van de fluiter alweer goedkeurend over de rondingen van een dame die haar volgens alle internationale normen veel te dikke lichaam heeft gehesen in een panterlegging en een paarse bh. Red.: Hetgeen natuurlijk naadloos vastzit aan al die tienermoeders wier kinderen een enorm risico op een criminele carrière lopen. Maar dat mag natuurlijk niet vermeld ... Neem nu eens creolen die in ieder geval geen last hebben van onderdrukking, minachting of armoede: Uit: VARAgids, nr. 51/52-2009, column door Twan Huys. Toch niet zo keurig Hoe de nette huisvader Tiger Woods ten val kwam en publiekelijk geen verantwoordelijkheid voor zijn daden wil nemen. American football speler O.J. Simpson, bokser Mike Tyson en basketbalster Kobe Bryant, allemaal haalden ze de voorpagina van de kranten met moord, verkrachting of aanranding. Het is maar een kleine greep uit het enorme aantal sporters dat de mist i ging, niet bestand tegen de roem en bijbehorend fortuin. Maar Amerikaanse sportfans hadden in ieder geval een zekerheid. Tiger Woods was hun ideale schoonzoon, een 24-karaats rolmodel. De Barack Obama van de sportwereld, eerste sportmiljardair, keurig getrouwd met een beeldschone Zweedse en vader van twee kinderen. De perfecte Blue Band-familie. Ook aan dit sprookje kwam vorige week een einde. Tiger parkeerde na een kortstondige, woeste rit zijn auto tegen een brandkraan, waarna zijn vrouw de auto met een golf club toetakelde. Kort daarna bleek het huwelijk een farce en meldden zich tien liefjes van Woods. Aanvankelijk hield de golfster zich schuil en weigerde ieder commentaar. ... Red.: De vier door Twan Huys genoemden, in dezelfde volgorde:
Nu is Twan Huys een zeer politiek-correct journalist, die dit aspect vermoedelijk ontgaan is. En natuurlijk kan het bij zo'n betrekkelijk klein aantal ook wel toeval zijn. En zeker zijner ook een groot aantal bekende overspelplegers in alle andere etnieën aan te wijzen. Zoals, ook recent, de Amerikaanse presentator David Letterman. Maar waarschijnlijk zal de manier waarop het gaat ook wel een rol spelen. En dan springen bovenstaande gevallen toch weer meer in het oog. Meer over het aspect van de seksuele relaties verderop. Nu nog wat meer detail over een andere genoemde kwestie: de schoolprestaties: Uit: CNN.nl, 17-09-2009, door Cynthia Gordy Obama: We must fix education in black communities President Obama: Help students by changing attitudes in black communities | Black students about 28 points behind whites in reading and math | President: Closing gap between black and white students, will cut "economic inequality" | White House says agenda includes getting all children college-ready. Photo: First lady Michelle Obama talks with students at Anacostia High School in Washington, D.C. in March.  With
all the unique challenges facing African-Americans, identifying just one problem
as the most fundamental issue sounds like the beginning of a long, nuanced
conversation. It's not so complicated, however, for President Barack Obama. In a
recent conversation with reporters, Obama easily cited education as the most
important issue for the black community."If we close the achievement gap, then a big chunk of economic inequality in this society is diminished," Obama told a small group of journalists from black media outlets, including ESSENCE. ... According to a recent study from the National Center for Education Statistics, African-American students continue to score significantly lower in reading and math than their white counterparts. Essence: Al Sharpton wants you to cut the education gap Although the gap narrowed slightly between 1992 and 2007 -- about 7 points on a 500-point scale -- the disparity remains wide, with black students still scoring about 28 points behind whites. Consequently, black children also have a far higher high school dropout rate and a lower rate of college enrollment. ... Red.: Een overduidelijk beeld, voor zover hetAmerika betreft. Laten we ter controle en vergelijking nu eens in Europa gaan kijken. In het volgende artikel wordt de origine van de besproken houding niet vermeld, maar de illustratie zegt genoeg: Uit: De Volkskrant, 16-04-2007, door Larissa Pans e.a. Tegen de vrouw als bitch Larissa Pans e.a. vinden dat het extreme niet de norm moet worden. Seksuele vrijheid staat niet gelijk aan totale grenzeloosheid en platheid. Tussentitel: Echte seks is spannend, vreemd, ingewikkeld en divers Fotobijschrift: Krumping is een hiphop-dansvorm, bedoeld als uitlaatklep voor agressie. Wij willen afrekenen met het idee dat vrouwelijkheid uitsluitend gedefinieerd wordt door schoonheid. Normaal moet weer normaal worden.... De gewillige stoeipoes in de prullenbak.  Onze
gedroomde vrouw is geen humorloos symbool van nieuwe preutsheid. Maar zij is nog
minder een hoer of bitch gedomineerd door kansloze wannabe pimps. Het beeld van
de gewillige stoeipoes die zich op haar achterwerk laat slaan, komt ons de neus
uit. Waarom kunnen schietgrage gangsters die zich omringen met ‘geile’
onderdanen, voorzien van gigantische nepborsten, rekenen op eindeloos veel
zendtijd? Sinds wanneer is onderdanigheid een bewonderenswaardige eigenschap?
Naar wiens respect is zo’n jonge vrouw op zoek? ...Red.: Deze bitch-houding tegenover de vrouw afkomstig komt regelrecht uit de creoolse cultuur, de hip-hop, rap enzovoort 
. En dit ziet er nog relatief onschuldig uit. Het volgende al minder:Uit: VARA TV Magazine, nr. 32-2007, door Bert Brussen (volledig artikel hier
)
Belminuut Een Rotterdams CDA-raadslid heeft zich onlangs opgewonden over zogenaamde rapbattles. Volgens hem vallen er doden naar aanleiding van deze battles. Wij belden met Andrew Makkinga, presentator van het NPS-programma The Battle.  Wat
vindt u ervan dat een Rotterdams gemeenteraadslid zich opwindt over rapbattles?'Ik snap dat niet zo. Die meneer ziet er niet echt uit alsof hij heel erg in touch is met wat er op straat gebeurt, maar ik denk dat die man de beste bedoelingen heeft. Ik reken hem het ook niet aan. Ik vind het wel verbazingwekkend dat De Telegraaf woorden als "Dodenlijst" en "Bedreiging" gebruikt, alsof het om een Holleeder-onderzoek gaat. Lijkt me allemaal een beetje overdreven.' Door die rapbattles ontstaat er een soort slagveld op straat, denkt men ... 'Voor je het weet is de Tweede Wereldoorlog ook begonnen door een rapbattle. Dat rap ruwe kantjes heeft weet iedereen. Het is ontstaan in de New Yorkse achterstandswijken, bedacht door immigranten uit het Caribische gebied. Rap is altijd maatschappijkritisch geweest. Maar zeggen dat we battles nu niet meer moeten subsidiëren omdat dat zou leiden tot moord en doodslag zou ik echt verschrikkelijk vinden voor al die kinderen die zich in buurtcentra vermaken op een vrijdagavondbattle.' ... Red.: Die verzachtende woorden over rap zijn natuurlijk regelrechte leugens: Uit: Dagblad De Pers, 13-09-2007, door Job de Wit (volledig artikel hier
)Hiphop Jay-Z geeft nog steeds geld uit 1988 uit Drugs of platen verkopen maakt niet uit Voor zijn nieuwe album American Gangster grijpt Jay-Z, een van de succesvolste artiesten van deze tijd, terug op zijn verleden als drugsdealer. De schaduwzijde van de Amerikaanse droom heeft hem geen windeieren gelegd. Tussentitel: Jay-Z laat zich niet van de wijs brengen door morele twijfels achteraf  Het
vermogen van Jay-Z wordt geschat op meer dan een half miljard dollar. ...Met zijn fenomenale rap-talent, charismatische optredens en vooral kien ondernemersinstinct harkt de 37-jarige New Yorker veel meer dollars binnen. Op zijn afgelopen weekend verschenen, twaalfde album American Gangster blikt hij terug op het begin van zijn loopbaan als jonge, all American crackdealer. ... Tijdens een voorvertoning wordt Jay-Z zo geraakt door Denzel Washingtons vertolking van de beruchte drugskoning Frank Lucas, dat hij in drie weken tijd een meeslepende nieuwe plaat in de steigers zet. Begin jaren zeventig heeft Frank Lucas de leiding over de grootste heroïnebende van Harlem. ... Uit: Dagblad De Pers, 13-09-2007, door Mars van Grunsven (volledig artikel hier
)Gewapende gasten erg voorspelbaar De verkoopcijfers dalen al jaren in de Amerikaanse muziekindustrie, maar in geen enkel genre gaat dat zo hard als in rap. Waarom verkoopt hiphop opeens zoveel minder?  Het
tafereel op deze septemberavond in Fort Greene Park in Brooklyn is een perfecte
poster voor de multiculturele samenleving. Blank, zwart, Aziatisch en Latino zit
broederlijk naast elkaar op klapstoeltjes, in afwachting van de
openluchtvoorstelling van Beyond Beats and Rhymes, een documentaire die
korte metten maakt met de huidige Amerikaanse hiphopcultuur.Filmmaker Byron Hurt belicht de verheerlijking van geweld, het degraderen van vrouwen tot lustobjecten en het machismo in hiphop. ... De rapsterren van nu doen volgens Hurt niet meer dan van ze verwacht wordt. 'Het is allemaal marktgedreven - de rappers maken wat verkoopt. Het heeft niets te maken met wat rapmuziek werkelijk is: zelf expressie.' De gevolgen zijn er niet minder om, vindt Hurt. 'Het geweld in de Afro-Amerikaanse gemeenschap staat in direct verband tot hiphop. Jonge zwarte mannen kopiëren het machogedrag van de rapsterren.' ... Red.: En wat die rapcultuur ons oplevert is in Engeland al duidelijk, waar het afgelopen halfjaar 17 tieners zijn vermoord - door elkaar: Volkskrant weblog, 25-08-2007, door Ina Dijstelberge (volledig artikel hier
)De grote vraag in de UK: Waarom willen onze kinderen elkaar vermoorden? Onderstaand artikel is m.i. een adequate analyse van de sociale problemen in de Britse maatschappij. Het is een vervolg op de drie eerdere artikelen die ik hier over geschreven heb. Armoede inde UK, Geweld in the UK, Schulden in de UK. The real question: why are our children prepared to kill one another? We need to ask why so many young lives are being cut short by teenagers By Camila Batmanghelidjh, Founder of Kids Company Published: The Independent, 25 August 2007  There are two rates for renting a gun on the streets of Britain. If the weapon is returned unused, it can cost £50. If it is fired, the price is £250. That is the cost of shooting someone in the world's fourth richest country. ... Red.: Een poosje later komt er wat meer informatie in het Nederlands vrij, maar natuurlijk niet in de multiculturele Volkskrant: Uit: Dagblad De Pers, 17-09-2007, door Arjen van der Horst (volledig artikel hier
)
Engeland | 'Land staat op springen' Britse steden vol met jeugdbendes Kinderen die een kogel in de nek krijgen,jochies van veertien die achter de tralies verdwijnen voor doodslag. De Britse steden hebben in korte tijd uiterst gewelddadige jeugdbendes zien opkomen. 'Dit land staat op ontploffen. Als de regering niks doet, loopt het helemaal uit de hand.' Tussentitel: Als je toevallig de verkeerde kant op kijkt, loop je, al gevaar Opvangnetwerk van jeugdclubs en jeugdwerkers is verdwenen
Het zijn de grenzen die onzichtbaar zijn voor elke normale Londenaar. De overgang van het ene postcodegebied naar het andere. Maar voor de straatbendes in de Britse hoofdstad is dat geen geheim. Ze weten precies waar die grenzen liggen. Tot op de meter. Toen de Man Dem Crew het postcodegebied SE11 in Zuid-Londen binnenwandelde, kon je er gif op innemen dat er herrie zou komen. SE 11, dat was het territorium van de K-Town Crew. Een rivaliserende bende kon zijn domein niet ongestraft binnenlopen. Het duurde dan ook niet lang voordat de twee bendes oog in oog met elkaar stonden. Na wat gescheld over en weer riep Adu Sarpong, de leider van de K-Town Crew: 'Wat doen jullie in ons gebied? Dit is jullie wijk niet: Het was het startsein voor een bloederig gevecht waarbij de tieners elkaar met messen, hamers, metalen staven, flessen en een samoeraizwaard te lijf gingen. Na afloop bleef Alex Kamondo, een lid van de KTown Crew, zwaargewond op de grond liggen. Uit zijn lichaam stak een keukenmes, dat met zulke kracht in zijn borst was geplant dat het in tweeën was gebroken. Het heft, 20 centimeter lang, was dwars door zijn hart en linkerlong gegaan. Kamondo, een vijftienjarige scholier, overleed niet veel later in het ziekenhuis. Adu Sarpong, achttien jaar oud, is dit jaar voor de moord veroordeeld. Hij zit nu een levenslange gevangenisstraf uit. De dood van Alex Kamondo was geen op zichzelf staand incident. In korte tijd is in alle grote steden in Groot-Brittannië een uiterst gewelddadige bendecultuur ontstaan, compleet met rapmuziek, gang-kleuren en afgebakende territoria. Wat het meeste zorgen baart, is de willekeur van het geweld die de politie als een 'postcodeloterij' bestempelt. ... Red.: Voor meer over het "respect"-aspect achter deze houdingen hier
. Maar ook in Engeland dat nog multiculturalistischer dan Nederland, wordt dit kennelijk toch wel wat veel. Het volgende is commentaar op een Brits weblog, dat in het nieuws kwam vanwege vermeend "racisme". Het blad: The Spectator (Engeland), over de auteur:
Van: spectator.co.uk, 05-12-2009, door Rod Liddle Benefits of a multi-cultural Britain The first of an occasional series – those benefits of a multi-cultural Britain in full. Let me introduce you all to this human filth. It could be an anomaly, of course. But it isn’t. The overwhelming majority of street crime, knife crime, gun crime, robbery and crimes of sexual violence in London is carried out by young men from the African-Caribbean community. Of course, in return, we have rap music, goat curry and a far more vibrant and diverse understanding of cultures which were once alien to us. For which, many thanks. Red.: Tja, dat veroorzaakt de nodige furore. Over al die goede en hardwerkende Caribische negers, pardon, jonge mannen, die niet straatrover of messentrekker waren en hierdoor gestigmatiseerd werden ... In Nederland is die gangstercultuur alleen nog in aanzet aanwezig, zie onder, maar wat we al wel heel goed gemerkt hebben is de invloed die de allochtone immigranten gehad hebben op het wapenbezit - daaraan is ten bewijze een apart artikel gewijd
. Maar twee jaar later is het in Nederland ook al tot "Engelse" toestanden aan het geraken: Uit: De Telegraaf, 22-08-2009, door John van den Heuvel Rapgeweld escaleert De Amsterdamse politie wil paal en perk stellen aan provocerende videoclips en teksten van rappers, waarin vooral Antilliaanse jongeren in de Bijlmer een aansporing zien om zich te bewapenen. In een interview met de Amsterdamse korpschef Welten, dat morgen in De Telegraaf verschijnt, kondigt de politie harde maatregelen aan om het aantal schietincidenten in de Bijlmer te verminderen. "Het illegale vuurwapenbezit baart ons zorgen", zegt Welten. "Veel van die knapen uit de Caribische regio vinden het stoer om in Zuidoost met grote revolvers rond te lopen. Dat zien ze in videoclips op MTV of ze worden ertoe aangemoedigd door rappers als Lexus. De 'looks and feel' uit die clips worden gekopieerd door jongeren", aldus de korpschef. Volgens hem zit er vaak nauwelijks een echt motief achter de schietincidenten van de laatste tijd. "Een keer boos kijken of een verkeerde opmerking maken is voor die jongeren genoeg om vuurwapengeweld uit te lokken", aldus Welten. De politie constateert al langer dat het gedrag en de kleding van Antilliaanse jongeren lijkt te zijn gekopieerd van rappers uit videoclips. In sommige teksten van door jongeren aanbeden rappers wordt het gebruik van geweld verheerlijkt. Eerder waren er al klachten over de hiphopclips omdat ze ongezond en onzedelijk gedrag bij de jeugd zouden veroorzaken. Amsterdam-Zuidoost werd de laatste maanden geteisterd door ernstig vuurwapengeweld. Bij veertien schietincidenten vielen twee doden. Ook Nigeriaanse criminele netwerken zorgen voor overlast. ... Red.: Kortom: dit heeft niets met Amerika, of met Engeland, of met Nederland te maken - daarvoor zijn die landen veel te verschillend. Nee, het gaat hier om de gemeenschappelijke factor: het betreft allemaal de creoolse etnie. Nog iemand die het verband tussen geweld en rap legt: Uit: De Volkskrant, 05-09-2009, van verslaggever Willem Beusekamp en Kim van Keken Videoclips en raps zouden ertoe bijdragen dat in de Amsterdamse Bijlmer zo veel geweld is. ‘Geweld is feit en rap is ons antwoord’ De hiphopscene in de Bijlmer is laaiend op hoofdcommissaris Welten, toen die het geweld in de wijk poogde te verklaren. Kijktip voor de Amsterdamse hoofdcommissaris: Vieze Meid, de videoclip van Bijlmerrapper Kiddo Cee. Een pornotrack, noemt de rapper zelf de opname. ... Niks blingbling of geweld, al toonde de originele versie van de clip wel stevig pornografisch blootwerk, hetgeen een boycot door TMF, MTV en YouTube tot gevolg had. Zijn raps, legt Kiddo-Cee uit, zijn een dagboek, een venster naar zijn hart. Toen hij Vieze Meid ‘dropte’, was zijn hart ‘in een ruige feestbui’. Nu is zijn hart niet meer in een feestbui, maar is het bitter. In het hoofdkwartier van de stichting Bijlmer Style, in het zicht van metrostation Kraaiennest, komen de vrouwen en mannen bijeen die laaiend zijn over het recente mediaoffensief van de Amsterdamse korpschef van politie Bernard Welten. Volgens de Amsterdamse hoofdcommissaris is de geweldsgolf (tientallen schietpartijen, vele gewonden en twee doden tot nu toe) die de overwegend zwarte woonwijk met tachtigduizend inwoners dit jaar teistert, mede het gevolg van geweld- verheerlijkende rapvideo’s. Ze worden geproduceerd in de Bijlmer. Daarmee raakt hij, aldus de rappers, de hiphopscène in het hart. Hiphop, dat is een levensstijl, rap maakt er deel van uit. ... ‘Dit is niet gelogen/ in de grootste achterstandswijk van de scene gaat alles naar de klote/ de bom barst/ nu pas/ stront aan de knikker.’ ‘Dit is onze realiteit’, zegt Robert Coblijn (31), oprichter van de stichting Bijlmer Style. ‘Geweld is een feit in deze buurt. Rap is ons creatieve antwoord daarop. Zonder geweld. Zo’n makkelijke opmerking van Welten doet óns gewoon pijn.’ ... Het ‘referentiekader’, zoals de Bijlmerrappers dat formuleren, is nou eenmaal niet altijd mooi. Coblijn: ‘Geschoten werd er altijd al en toen ik nog een kind was, zag ik ook wel eens iemand van een balkon naar beneden zeilen. Maar het geweld neemt toe, dat is waar. Laatst is er vanuit een rijdende auto geschoten met een AK-47, een AK-47! Een echte drive by shooting, sproeiend uit de auto, dat hadden we hier nog niet gehad.’ Alle aanwezige rappers, eensgezind: ‘... door wie de misdaad in de Bijlmer wordt gecontroleerd, is ook bekend. Dat zijn merendeel Afrikanen, en geen mensen uit het Caribische gebied, zoals de hoofdcommissaris beweert.’ ... Maar toch, er is woede in Amsterdam Zuidoost. ‘Het leven is soms grimmig’, zegt rapper Krulle die 19 september op de halve finale van de Grote Prijs van Nederland staat. ‘In mijn raps schilder ik mijn ziel.’ De tekst en clip van zijn Vaderloze Troepe ... Red.: 'Vaderloze Troepe' ... Tja, de creoolse cultuur... Welten had nog een mooi antwoord op de smoezen van de "muziekliefhebbers": Uit: De Volkskrant, 12-09-2009, ingezonden brief van Bernard Welten, Hoofdcommissaris van Politie Het gaat niet om de rap en de hip hop, het gaat om de gewelddadige clips Ik heb enige tijd terug aangegeven dat ik een verband zie tussen het aantal schietpartijen in Amsterdam Zuidoost en kopieergedrag van sommige jongeren uit Caribische bevolkingsgroepen. Zij imiteren wat zij zien in videoclips en horen in teksten van onder meer rappers. In de Volkskrant van 5 september wordt gesteld dat het te kort door de bocht is om de muziek de schuld te geven van deze incidenten. Daar ben ik het ook zéér mee eens. Dat is ook niet het punt dat ik heb willen maken. Het gaat niet om de muziek, niet om de mensen, niet om de rap en ook niet om de hip hop. Het gaat mij om de beelden die in clips vertoond worden, die een cultuur verheerlijken van stoer doen, status, pronken met bezittingen, wapens, geld, niet werken en het gebruik van geweld. En ja, ik heb zorg over het kopieergedrag. Ik ben ervan overtuigd dat personen uit deze machocultuur fungeren als rolmodel voor sommige jongeren. De Canadese psycholoog Albert Bandura heeft gewezen op het door mij bedoelde kopieergedrag. Dat wordt overigens onderschreven door het National Institute of Mental Health en de American Psychological Association. Ik vrees dus dat het verwrongen beeld van de werkelijkheid in die clips op een verkeerde manier inspirerend kan zijn voor met name kwetsbare jongeren. Zo kan eenderde van de 21 schietincidenten dit jaar in Amsterdam Zuidoost niet opgelost worden, omdat betrokkenen weigeren mee te werken aan het politieonderzoek. Ze ‘lossen het zelf wel op’. Hoezo stoer doen? Waar in Amerika een gang-cultuur aan de orde van de dag is, loert het gevaar dat via de beeldvorming jongeren dat gedrag hier ook gaan vertonen. Ik wil dat voor Nederland buiten de deur houden. ... Red.: Neiging tot geweld ... .En ook net als in het Amerikaanse geval: ongehuwde moeders: Uit: DePers.nl, 18-11-2009, door Marcel van Engelen De Zwarte Wilders PvdA-stadsdeelbestuurder Jude Kehla stopte in de Bijlmer subsidies voor etnische clubjes. Nu wordt hij uitgekotst door zijn eigen partij. De Surinamers voelen zich bedreigd door de opmars der Afrikanen. Bij het overstappen op station Van der Madeweg duikt een grappig jongetje op. Hij trekt de aandacht door te doen alsof hij een plastic zakje opeet en vraagt: ‘Hoe laat gaat de metro?’ En: ‘Hoe heet u?’ Hij is elf, zegt hij bij het wegrijden, Surinaams, en hij woont op twee adressen: bij zijn moeder en bij zijn oma, bij wie hij lekker lang mag opblijven. Hij trekt in zijn eentje door Amsterdam- Zuidoost. ‘Dat mag mijn zoontje van tien niet hoor’, zegt Jude Kehla-Wirnkar even later. Hij staat bij een slordige graffiti (‘R.I.P Weezy’) op een asfaltpaadje bij station Kraaiennest en vertelt nog eens hoe de 19-jarige Ishmael Gumbs hier twee maanden geleden werd doodgeschoten. Op een maandagmiddag had ‘Weezy’ in het smoezelige winkelcentrum verderop mot gekregen met een baliemedewerkster van de supermarkt. Het winkelmeisje belde haar vriend, die Gumbs later direct onder vuur nam. Vreemd detail: de vriend droeg twee pistolen. Het eerste schoot hij leeg voordat hij naar het tweede greep. Dus Gumbs is doorzeefd? ‘Dan ga je er vanuit dat die jongens kunnen schieten’, zegt Kehla misprijzend. De vriend moet eerst klungelig in de lucht hebben geschoten. ‘Het zijn amateurs, geen geoefende bendes. Dat is het geruststellende. Het erge is dat ze zo makkelijk aan wapens komen. En die zomaar gebruiken.’ De dader is nog altijd niet opgepakt. Volgens de mondkrant in de Bijlmer houdt hij zich schuil in Suriname. Het slachtoffer kwam uit Sint Maarten, was pas een jaar in Nederland, had hier evengoed een zoontje van twee maanden en zijn vriendin was alweer zwanger van de volgende. Ze was erbij, met kinderwagen en dikke buik, toen Weezy in zijn hoofd werd geschoten. Misschien heeft het jongetje in de metro meer met de schietpartij te maken dan je zou denken. Misschien gaat het hier wel om het allergrootste van alle problemen in Zuidoost, een stadje op zich, met 80.000 inwoners. ‘Eenderde van de huishoudens in Amsterdam-Zuidoost bestaat uit alleenstaande moeders, twee keer zoveel als het stedelijke gemiddelde’, zegt Kehla tijdens een kleine tour. ‘Eenoudergezinnen en armoede is een gevaarlijke cocktail. De jongens groeien op zonder normale opvoeding. Als ze op straat komen en hun trots wordt gekrenkt, zijn hun oplossingen vaak finaal. Conflicten verbaal oplossen hebben ze niet geleerd.’ Ja, het zijn vrijwel zonder uitzondering Caribische jongens. Van de 23 schietpartijen die dit jaar in Amsterdam- Zuidoost plaats hadden, werden de schoten vooral gelost door Antillianen, soms door Surinamers. Ghanezen – veruit de grootste groep Afrikanen – waren er niet bij betrokken. Die komen sowieso weinig voor in de misdaadcijfers. ‘Die zijn getrouwd’, zegt Kehla. ‘Wat niks zegt over de kwaliteit van de man-vrouwrelaties, maar wel dat de kinderen opgroeien in een gezin.’ Jude Kehla, in 1962 geboren in Kameroen, heeft een academische inslag. Hij studeerde sociale wetenschap in Dublin, Bath en Tilburg, was als socioloog verbonden aan de Universiteit Utrecht en werkte enkele jaren als programmamaker bij het Amsterdamse debathuis De Balie. Dat betekent niet dat hij schroomt te zeggen waar het op staat. ... Red.: En op de schaal van een hele maatschappij - het volgende artikel is naar aanleiding van de aardbevingsramp op Haïti: Uit: De Volkskrant, 16-01-2010, door Piet Emmer, emeritus hoogleraar in de Geschiedenis van de Europese expansie in Leiden en auteur van De Nederlandse slavenhandel. Was Haïti maar Frans gebleven Als de slavenopstand was mislukt en Haïti een kolonie was gebleven, zou het land er nu beter aan toe zijn geweest, denkt Piet Emmer. Tussentitel: De Franse gebieden in de Cariben zijn tien keer zo rijk als ex-kolonie Haïti Geen land heeft zoveel verwachtingen de bodem ingeslagen als Haïti. Geen land in Noord- en Zuid-Amerika is zo arm als Haïti. Geen land in de Nieuwe Wereld heeft zoveel kleptocratische dictators gekend en wordt zo slecht bestuurd als Haïti. Geen land op het westelijk halfrond heeft zo’n sombere toekomst als Haïti. En of dat niet genoeg is, is juist Haïti door een aardbeving getroffen die meer slachtoffers lijkt te hebben gemaakt dan ooit elders in de regio zijn gevallen. Haïti heeft beter verdiend, want deze staat is het resultaat van de enige grootschalige, geslaagde slavenopstand. Daar zou je als democraat, als verdediger van de mensenrechten en zeker als zwarte wereldburger trots op moeten zijn. Haïti was bedoeld als lichtend baken en een vrijhaven voor de miljoenen onderdrukte zwarten, die vertrapt en vernederd als slaaf naar de andere kant van de Atlantische Oceaan waren gebracht. Zo’n bakens Haïti nooit geworden. Het is nog wranger: als je op de verworvenheden van de ex-slaven in de Nieuwe Wereld wilt wijzen, kun je maar beter over Haïti zwijgen. Daar waar de opstanden altijd mislukten, staan de nakomelingen van de slaven er beter voor. Hoe heeft het zover kunnen komen? Het begon al slecht, want Haïti is ontstaan na een bloedige burgeroorlog en een aantal militaire invasies, waarin honderdduizenden blanken, zwarten en mulatten (personen, geboren uit een zwarte en een blanke) het leven lieten. Haïti heette toen nog Saint Domingue en vormde de parel van het Franse koloniale bezit, want het produceerde aan het einde van de achttiende eeuw meer suiker en koffie dan alle andere plantagegebieden in de Caribenbij elkaar. Geen wonder dat er steeds meer slaven uit Afrika werden aangevoerd, hoewel daarmee het gevaar van opstanden toenam. Dat risico namen de plantagebezitters echter op de koop toe, want het was tot dan toe immers steeds gelukt zulke opstanden te onderdrukken. Op Saint Domingue slaagde de opstand wel. ... Het bleek een pyrrusoverwinning. Er ontstond verdeeldheid onder de leiders van de jonge republiek, en het land viel tijdelijk uiteen in twee delen. De economie stortte in, want zonder buitenlandse investeringen en expertise bleek het onmogelijk om suiker te produceren. Haïti werd een land van kleine keuterboeren, die maar net het hoofd boven water konden houden. En dat is nog steeds zo. ... En als de slavenopstand op Haïti was mislukt? Dan had de slavernij daar 44 jaar langer geduurd, want Frankrijk schafte de slavernij in zijn koloniën pas in 1848 af. Daar staat echter tegenover dat Haïti nooit heeft kunnen profiteren van het ‘omgekeerde’ kolonialisme, waarbij het moederland niet langer financieel profiteert van zijn overzeese bezit, maar zich juist verplicht ziet daar flink te investeren. Dat is precies wat er is gebeurd met Guadeloupe en Martinique, de andere Franse eilanden in het Caribische gebied. Hoewel de koloniale baten uit deze gebieden sterk terugliepen, heeft Frankrijk in de afgelopen twee eeuwen veel belastinggeld gestoken in de volkshuisvesting, de gezondheidszorg, het onderwijs en het wegennet van deze overzeese departementen. Eind twintigste eeuw was het inkomen per hoofd van de bevolking in de Franse Cariben tien keer hoger dan op Haïti. Dan spreek ik nog niet over de grote verschillen op het gebied van veiligheid, corruptie en mensenrechten. Was Haïti maar met Frankrijk verbonden gebleven, dan zouden er naast de natuurrampen zoals de recente beving, tenminste nog wat lichtpuntjes in de geschiedenis van dit land te ontdekken zijn. Red.: Bij dit verhaal worden allerlei zaken uit het koloniale verleden aangehaald. Maar precies dezelfde trend is te zien in Zimbabwe bij een overgang die is gekomen ruim na het koloniale tijdperk: zodra in de jaren negentig de blanken uit het bestuur en de economie werden gegooid, ging het hele land niet alleen pijlsnel bergafwaarts, maar volkomen ten gronde. "Negritude", zoals schrijver V.S.Naipaul het heeft genoemd. Creoolse cultuur. Even een vergelijking met eenzelfde soort ramp in een ander land: Uit: De Volkskrant, 19-09-2011, van verslaggever Cor Speksnijder Reportage | Japan toont veerkracht na de aardbeving, tsunami en nucleaire crisis Na het puinruimen gingen de machines snel weer draaien Tussentitel: De oesterbanken zijn weggespoeld, maar we beginnen opnieuw Japanners voelen zich nu meer deel van internationale gemeenschap ... Het humanitaire leed dat de aardbeving, tsunami en de nucleaire crisis aanrichtten is enorm: er zijn twintigduizend doden en vermisten, honderdduizenden verloren hun huis, tienduizenden werden gedwongen geëvacueerd. De materiële en economische schade is immens: volgens schattingen 220 miljard euro. ... 'Mensen hebben weer ontdekt wat echt belangrijk is', zegt Blaise Plant. Hij is Canadees en woont ruim tien jaar in Japan. Samen met zijn broer Maynard maakt hij deel uit van de popgroep Monkey Majik. ... ... Maynard: 'Mijn liefde voor dit land leefde op toen ik zag hoe gediciplineerd de bevolking reageerde op de aardbeving. Mensen stonden uren in de rij voor rijst en als ze dan te horen kregen dat er niet meer was, kwamen ze de volgende dag rustig terug. In Canada is zoiets ondenkbaar.' ... Red.: In Haïti volgde op de aardbevingsramp plundering en verkrachting. Tegen het artikel van Piet Emmer kwamen natuurlijk de nodige bezwaren. Tegen het volgende artikel vast niet: Uit: De Volkskrant, 25-01-2010, column door Kader Abdolah Haïti, een nieuw begin Een aardbeving van 7.0 op de schaal van Richter heeft Haïti getroffen. De gevolgen hiervan hebben we allemaal op tv gezien, de ellende, de ontreddering, de honger, de vernielde huizen, de massagraven en de machteloze overlevenden. ... Haïti is een van de armste landen ter wereld en het is hard om dit nu te zeggen, maar we mogen juist in deze tijd niet vergeten dat de Haïtianen zelf een bijdrage aan de omvang van deze catastrofe hebben geleverd door hun corrupte regeringen en hun manier van leven. ... Red.: Dit levert geen commentaar op, niet omdat het anders geformuleerd is, maar omdat het gezegd wordt door een niet-blanke. Dan mag het. Blanken mogen niet zoiets zeggen. Het grappige is dat dit natuurlijk onverkort van toepassing is op de "prestaties" van Kader Adolah's eigen cultuur: de islam. Hetgeen ook geldt voor het advies dat erop volgt:
De islamitische cultuur in Europa begint aardig die van bedelaars te benaderen - 200 miljard hebben ze in Nederland al bij elkaar gebedeld ... Het volgende gaat over Suriname waar meerdere bevolkingsgroepen wonen. Maar de creolen zijn daar toch redelijk dominant, en de mentaliteit aldaar is hoofdzakelijk creools: Uit: De Volkskrant, 30-04-2010, door Stieven Ramdharie Interview | Michaël Slory, dichter 'Ik heb alle moed verloren' Veertig jaar terug liet Michaël Slory (74) zijn leven in Nederland achter zich om Suriname te helpen opbouwen. Het werd een deceptie. Een van Surinames grootste dichters is nu een gebroken man. Tussentitel: Veertig jaar heb ik me ingezet voor Suriname. Het werd een ontgoocheling ... Literair grootmeester Michaël Slory, dit jaar precies 40 jaar terug in Suriname na in Nederland jarenlang in kringen te hebben verkeerd van Harry Mulisch en Karel Appel, wilde in 1970 gewoon een Surinaamse vrouw. Geen Haïtiaanse die in Suriname was komen aanwaaien. Ook geen Guyanese. Maar gewoon een Surinaamse. Na al die jaren de schoonheid van de zwarte vrouw te hebben geprezen in zijn werk, werd het tijd ook. Slory: ‘Maar in dit land kijken ze zo naar uiterlijkheden. Of je een auto hebt. Hoeveel je verdient. Toen ik leraar was, probeerde ik een vrouw het hof te maken. Maar die dame wilde liever een arbeider van de bauxietmijn omdat hij drie keer meer verdiende. ‘Als neger in Holland zou ik al lang een blanke vrouw hebben gehad. Al in 1995, toen ik de mentaliteit van de Surinamers ontdekte, had ik terug moeten gaan naar Nederland. Maar ik ben hier blijven hangen.’ Zijn Republiek Suriname, waarvan de nationalist Slory in 1975 zo’n grote en trotse voorstander was, bestaat dit jaar precies 35 jaar. ... Decennium na decennium hekelde de dichter de patronagepolitiek in zijn land, vandaag de dag nog alom aanwezig. Stem op mij, is het devies van menig Surinaamse politicus, dan zorg ik wel goed voor je. Hij vocht tegen de etnische strijd. Maar ook na 35 jaar onafhankelijkheid is het een constante factor in de Surinaamse politiek. Die kritiek en onafhankelijke geest, zijn ongrijpbaarheid, droegen mede bij aan zijn ondergang, is zijn analyse. ... Slory houdt Suriname op zijn oude dag nog steeds een spiegel voor. ‘Alles is hier politiek’, benadrukt hij. ‘Omdat ik nooit voor een partij koos, kon ik bijvoorbeeld nooit op tv voordragen. Je moet er voor bedelen. In de militaire tijd, onder Desi Bouterse, droegen figuren voor die nooit iets hadden gepubliceerd. Mensen in dit land zijn rancuneus. Veertig jaar heb ik mij ingezet voor Suriname, voor de Surinaamse taal, maar het werd een ontgoocheling. Als ik lid was van een partij, had ik alles gehad.’ ... Nee, bezweert hij, van die 35 jaar onafhankelijkheid heeft hij geen spijt. Hij is eerder teleurgesteld over wat de Surinamers ervan hebben gemaakt. Suriname had zoveel verder kunnen zijn, anno 2010. Slory: ‘Ik ben teleurgesteld dat zoveel intellectuelen in Nederland toen niet zijn teruggekomen om mee te helpen. Er was na 1975 geen kader om plannen te maken. Suriname ligt nu geïsoleerd in het Caribisch gebied. Op grote conferenties denken ze dat wij bij Hawaii liggen. Ik heb geen spijt, ik wil ook niet klagen. Maar de Surinamer van nu wil vooral een groot huis en een mooie baan. Uiterlijkheden.’ En, ja, steeds weer dat etnische gedoe. Een paar jaar terug, toen de presidentsvraag weer speelde, stelde hij drie vooraanstaande hindoestanen voor die Suriname goed zouden kunnen leiden. Een econoom, verkondigt hij, moet het land opstuwen in de vaart der volkeren. Genoeg scheve gezichten natuurlijk, vooral bij creolen. Slory: ‘Dan worden ze bang dat een koelie president wordt. Ik ben niet bang voor de hindoestanen, eerder voor mijn eigen mensen. Zoveel heb ik in het negerengels geschreven en toch ben ik geen neger voor ze. Etniciteit ligt veel dieper bij de creolen dan het lijkt. Als een creool minister wordt, kennen ze je niet meer. Dan denken ze dat ze God zijn. Bij hindoestanen speelt dat niet. Met toenmalig minister Atta Mungra sprak ik gewoon onder een boom.’ Ach, ja, Nederland. Hij werd vaak uitgenodigd, zoals voor Poetry International. Maar Slory ging niet. ‘Wie moet er dan op mijn huis passen? Mulisch behandelde mij toen goed. Weet u, in Nederland fietste ik van Amsterdam naar Rotterdam. Zie je fietspaden in dit land? Ik heb het hier voorgesteld maar niks is ervan terecht gekomen.’ Red.: Een geredigeerd bericht: Uit: De Volkskrant, 18-06-2010, door Robert van Gijssel Reportage | ... hiphopband Choc Quib Town op tournee Een boodschap van trots en eigenwaarde De Afro-... hiphopband Choc Quib Town wil de wereld laten zien uit wat een fijne cultuur ze voortkomt. De band maakt hiphop met Afrikaans instrumentarium. ‘Muziek waarvan onze jeugd dacht dat-ie voor heel oude mensen was.’ Tussentitel: MC Slow zorgt dat zijn uitbundige tatoeages altijd zichtbaar zijn, ook al is dit optreden voor de radio.
Hij is een en al fysiek enthousiasme, Afrikaans dynamisch. Zijn armen wapperen alle kanten op, zijn ‘lopen’ lijkt op stuiteren in slowmotion, met de rubberen veerkracht van megagympen. ... Red.: Een archetypisch creools verhaal. Niets bijzonders dus, zou je zeggen. Tot er onthuld wordt wat er op de plaats van het stippellijntje stond: "Colombiaanse". Het gaat hier over Colombianen. Het doet denken aan de zegwijze dat als je een kameel naar Nederland transporteert, dat het daarmee nog geen koe wordt. Weer terug naar de Nederlandse creolen: Uit: De Volkskrant, 01-07-2010, van verslaggever Jaap Stam Celstraffen voor leden van rapformatie Green Gang Tussentitel: Schietpartij mogelijk strafexpeditie na ruzie om een meisje Wegens tweevoudige poging tot moord zijn drie leden van de Amsterdamse rapformatie Green Gang veroordeeld tot celstraffen van 8 jaar en 6 jaar. De minderjarige Jay Jay is veroordeeld tot 2 jaar. De rappers hebben op 17 februari 2009 op de parallelweg van de Bijlmerdreef in Zuidoost een auto met twee inzittenden klemgereden en doorzeefd met kogels. De schietpartij heeft ‘grote schade toegebracht aan het imago van Amsterdam en dat van het stadsdeel Zuidoost in het bijzonder’, aldus de voorzitter van de meervoudige strafkamer. ... Dat de kogels geen doel troffen komt waarschijnlijk doordat de rappers vuurden op de gangster-manier – dat is schieten met de hand schuin, dus met een gekanteld wapen. De zaak zat lange tijd muurvast omdat slachtoffers en getuigen zich hielden aan de ‘wetten van de Bijlmer’ en niets wilden zeggen. ... Red.: Gangster-manier...kijk naar de foto hierboven. En de bijpassende zwijgplicht van de clan of straatbende. Nog meer Nederlands-creoolse cultuur: Uit: De Volkskrant, 20-08-2010, van verslaggever Peter de Graaf Ruzie ontaardt in schietpartij na opmerking over wildplassen Een ruzie over wildplassen is woensdagavond in de Rotterdamse wijk Bloemhof ontaard in een schietpartij, waarbij een 45-jarige man en zijn 18-jarige zoon gewond zijn geraakt. De schutter was donderdagmiddag nog voortvluchtig. De Rotterdammers werden neergeschoten nadat ze rond kwart over acht op straat ruzie hadden gekregen met een groepje mannen. Ooggetuigen vertelden de politie dat een van de mannen tegen de muur van een huis stond te plassen. Toen de 45-jarige man hem aansprak op zijn gedrag, ontstond onenigheid. De 18-jarige zoon zag vanuit de woning dat zijn vader problemen had en schoot hem te hulp. Volgens getuigen trok vervolgens een van de mannen uit de groep een vuurwapen en schoot zowel vader als zoon in het bovenlichaam. ... Buurtbewoners klagen al langer over overlast en onveiligheid in de wijk en over lieden die er met wapens rondlopen. ... Red.: Geen verdere vermelding van afkomst, natuurlijk. De reportage van RTL4 liet niets aan duidelijkheid te wensen over: de neergeschotenen zijn Turken, de schutters zijn Antillianen, en het broeit al jaren tussen de twee groepen (RTL4 Nieuws, 20-08-2010, 19h30,
).En nog een akkevietje van deze broeders: Uit: De Volkskrant, 23-08-2010, van verslaggeefster Anneke Stoffelen 'Het was echt tegen deze man gericht' Tijdens de tiende editie van het zomercarnaval in Arnhem zaterdag werd een man doodgeschoten. Het zomercarnaval Rio aan de Rijn in Arnhem werd zaterdagavond bruut verstoord door een schietpartij, waarbij een 48-jarige man uit Den Haag om het leven kwam. Een man en een vrouw raakten gewond door verdwaalde kogels. De politie heeft twee mannen van 32 en 29 opgepakt op verdenking van betrokkenheid bij het misdrijf, maar kan nog geen verdere mededelingen doen over wat zich heeft afgespeeld. Will Plooster, organisator van Rio aan de Rijn, stond erbij op de Markt. ... Weet u al iets over de aanleiding? ‘Het was geen willekeurige schietpartij. Hij vuurde van heel dichtbij en het was echt tegen deze man gericht. Uit de verhalen die wij horen van omstanders en bekenden, lijkt het te gaan om een afrekening. Dat is al erg genoeg, maar dat je er dan ook nog voor kiest zoiets te doen in een drukke menigte waar kinderen rondrennen, dan ben je echt een idioot met het verstand van een garnaal. Maar blijkbaar ben je in de cultuur van deze Antilliaanse jongens nog eens extra de king als veel mensen zien dat jij het was.’ ... Red.: De culturele achtergrond van het schieten: Uit: De Volkskrant, 15-09-2010, van verslaggever John Wanders Je bent iemand, want je hebt een vuurwapen Tussentitel: Antilliaanse jongeren gebruiken hun pistool sneller dan anderen ... Recente schietpartijen met dodelijke afloop onderstreepten dat vooral Antilliaanse jongens snel naar een wapen grijpen. ‘Dat is een gegeven’, zegt Gonçalves. ‘Op straat is dat algemeen bekend.’ Burgemeester Ahmed Aboutaleb bevestigde dit vorige week in de Rotterdamse gemeenteraad: ‘Het bezit van vuurwapens is bij Antillianen niet hoger dan bij andere groepen, maar Antilliaanse jongeren gebruiken het vuurwapen wel sneller.’ ... ‘We moeten onze kinderen duidelijk maken dat je een loser bent als je een vuurwapen draagt’, vindt Ed Gumbs van het Platform van Politici van Antilliaanse en Arubaanse Afkomst. ‘Want op een dag gebruik je dat wapen en dan schiet je je toekomst aan gruzelementen.’ ... Gumbs vindt het na de recente geweldsincidenten tijd dat de Antilliaanse gemeenschap haar verantwoordelijkheid neemt. ‘Wij kunnen ons niet langer afzijdig houden. Hoe kan het dat Antilliaanse jongens die hier amper drie, vier maanden zijn al weten hoe ze aan een vuurwapen moeten komen?’ Dat antwoord is niet moeilijk, reageert Glenn Helberg, voorzitter van het Overlegorgaan Caribische Nederlanders: ‘Zo’n jongen gold op Curaçao al als kansarm. In Nederland belandt hij op een ROC dat hem geen begeleiding kan bieden. De eerste tien jaar van zijn leven vraagt hij steeds: waar is mijn vader? Tussen zijn 10de en 12de levensjaar zie je hem verharden, want die vader komt niet meer. Misschien zit zijn moeder in de gevangenis en wordt hij opgevoed door een tante. Hij is veel op straat. Daar voelt hij liefde. Eerst krijgt hij een colaatje van de drugsmaffia. Dan moet hij een pakketje wegbrengen. In de drugswereld is een vuurwapen belangrijk. Al heb je verder niks, je bent iemand, want je hebt een vuurwapen. Als je zo iemand zijn pistool afpakt, blijft er een jongetje met een heel klein piemeltje over.’ ... Red.: Een gelijkluidende conclusie: Uit: De Volkskrant, 17-09-2010, ingezonden brief van Wim Smid, Paterswolde Straf niet alleen de Antilliaanse jongens, maar spreek ook de ouders aan In het artikel ‘Je bent iemand, want je hebt een vuurwapen’ wordt vermeld dat Antilliaanse jongens vaker dan anderen een vuurwapen gebruiken (Binnenland, 15 september). Ed Gumbs van het Platvorm van Politici van Antilliaanse en Arubaanse afkomst, adviseert om deze schietende jongens voor loser uit te maken. Er wordt in het artikel echter ook gerept over de afwezige vaders. Het is allang bekend dat Antilliaanse gezinnen vaak uit moeders met kinderen bestaan en de vaders veelal geen rol meer spelen in de opvoeding. Vraag: wanneer wordt de Antilliaanse gemeenschap aangesproken op deze vorm van verwaarlozing en worden de vaders hierop (ook financieel) aangesproken? Dit lijkt mij een stuk humaner dan de jongens met hun pistolen (tja, waarom zouden ze zo’n kort lontje hebben?) te vernederen. Straf ze daar niet alleen voor af, maar spreek ook de ouders erop aan. Red.: Maar dit soort vormen van"aanspreken" kan niet, omdat het impliceert dat het een cultureel probleem is. Het is al heel wat dat deze brief geplaatst wordt - misschien is er toch een lichte vooruitgang op die gebied te bespeuren ... Het onderstaande gaat over bendes in het algemeen, maar slaat met name ook op creolen - we beginnen met de feiten: Uit: De Volkskrant, 16-10-2010, door Erik Brouwer In Gucci-kogelvrijvest mee met streetbangers Voormalig bendelid Alfred Lomas organiseert sinds het begin van dit jaar de zeer omstreden LA-Gangtour. Onderweg vertelt hij over de vernietigende invloed van bendes als de Crips, de Bloods en Florencia 13. ‘Zwarten, Aziaten en latino’s, we lijden allemaal even veel.’ Tussenstuk: 250 gangs, 26.000 gangsta’s ... Een gemiddelde gangsta wordt rond zijn tiende, elfde jaar lid van een lokale gang. Om te worden geaccepteerd moet hij op zijn minst iemand hebben neergeschoten. Net zo belangrijk is de ontgroening. Oudere bendeleden omsingelen het aspirantlid en slaan en schoppen hem minutenlang. Volgens de politie zijn er meer dan 250 georganiseerde bendes in Los Angeles met naar schatting 26.000 leden. Er werden de afgelopen vijf jaar rond de 23.000 misdaden gepleegd die ‘gang gerelateerd’ zijn, waaronder 784 moorden, 10.000 overvallen en bijna 500 verkrachtingen. Vroeger bleven de bendes vooral in eigen wijken. Tegenwoordig opereren ze in de hele stad. Red.: Dan een klein deel van het verhaal:
Aan het begin van het tussenstuk staat:
Nou, dat kan je dus mooi vergeten. Een geval van combinaties van zaken: Uit: De Volkskrant, 18-11-2010, van verslaggever Jaap Stam Speeltuinschutter voor rechter Dader bekent vorig jaar op rapper in Zuidoost te hebben geschoten, maar werd volgens eigen zeggen zelf ook door slachtoffer met pistool bedreigd. ‘Ik struggelde voor mijn leven’, zei Maikel S. (37) woensdag voor de rechtbank in Amsterdam. Hij staat terecht voor het doodschieten van de 19-jarige Ishmael Gumbs op 21 september van het vorig jaar op een veldje naast een speeltuin vol kinderen in Amsterdam-Zuidoost. Hij heeft bekend dat hij de schutter is, maar hield gisteren vol dat hij ‘geen kant opkon’, wilde hij het overleven. Een reeks ooggetuigen, onder wie een meisje van 8, heeft verklaard dat Maikel koelbloedig een einde heeft gemaakt aan het leven van Gumbs. De ooggetuigen hebben gezien dat hij zijn slachtoffer meermalen door het hoofd heeft geschoten terwijl deze zwaargewond op de grond lag. Met zijn eigen pistool en met de Beretta van Gumbs, die tijdens een worsteling op de grond was gevallen. Daarna riep hij ‘Ik ben een goon’, gangster in raptaal, en rende weg. Het vuurwapen zou hij hebben gekregen van Jerrel S. (35), die de bewuste dag in de speeltuin was. ... Gumbs, net vader geworden bij een 15-jarig meisje ... Red.: Over Afrikaanse leiders staat al een uitgebreide verzameling op de website
. Het verschijnsel is ook in de buitengebieden te vinden:
Uit: De Volkskrant, 30-11-2010, van verslaggever Iñaki Oñorbe Genovesi Haïti heeft genoeg van leiders die 'geld en stemmen' stelen Ondanks uren wachten en zoeken hebben lang niet alle Haïtianen hun stem kunnen uitbrengen. Dat maakt ze woest, zegt Wyclef Jean, die zich niet kandidaat mocht stellen. Tussentitel: Dit was een bananenrepubliek onwaardig | John Federice, aanhanger van kandidaat Martelly Driftig schudt Wyclef Jean het hoofd. De beroemde hiphopster is niet naar de Haïtiaanse hoofdstad gekomen om alsnog een gooi te doen naar de macht. ... Ook is Jean niet gekomen om een van de kandidaten openlijk te steunen. Ook niet zijn goede vriend, volkszanger Michel 'Sweet Mickey' Martelly. Waarom de 38-jarige artiest dan wel straks voor de buitenlandse journalisten een persconferentie gaat geven? 'Ik ben hier om als Haïtiaanse burger ervoor te zorgen dat de uitkomst van de verkiezingen van zondag eerlijk naar buiten komt. Dat onze stemmen niet door fraude en onregelmatigheden worden gestolen.' Jean, geboren in Haïti maar al jaren woonachtig in de VS, vertelt hoe hij wilde gaan stemmen, maar net als veel Haïtianen tevergeefs zocht naar zijn naam op de kiezerslijsten. 'Gelukkig hadden we een auto en konden we naar een ander stembureau rijden. Daar kon ik mijn plicht alsnog vervullen. Maar veel Haïtianen hebben dat ondanks uren wachten en zoeken niet gekund. En dat maakt ze woest.' Twaalf presidentskandidaten waren zo verbolgen over deze chaotische gang van zaken in bepaalde stembureaus en de geruchten over vechtpartijen en wijdverbreide fraude door naar verluidt aanhangers van president René Préval en zijn persoonlijke keus Jude Célestin, dat ze zondag al opriepen de verkiezingen ongeldig te verklaren. Duizenden Haïtianen zijn de straat opgegaan om te protesteren. ... Wie die presidentskandidaten volgens Jean zijn? Mirlande Manigat, die als eerste vrouw president van Haïti kan worden, volkszanger Martelly en Jean-Henry Céant, een bekende jurist met nauwe banden met de in 2004 naar Zuid-Afrika gevluchte ex-president Jean Bertrand Aristide. 'Wandel door elke Haïtiaanse straat, door elk huizenblok, en je zult hun namen horen. ' ... Volgens de 37-jarige Lucio Paul verdienen de Haïtianen eindelijk een goede president. 'We hebben genoeg van leiders die eerst ons geld stelen en nu ook onze stemmen. We willen wat ons democratisch toekomt en anders zullen we het opeisen. In Saint Marc en Gonaives hebben de barricades al gebrand. Nog even en ook Port-au-Prince zal de woede van het volk zien.' Red.: Er is nog een extra aspect aan de criminaliteit die ze plegen: Uit: De Volkskrant, 21-12-2010, door Peter de Graaf Interview | Nicole Lodewijks 'We gaan je branden en snijden' Een gewapende roofoverval en een verkrachting in eigen huis, dat was de verschrikking waarin Nicole Lodewijks uit Eindhoven op 11 mei 2007 verzeild raakte. ... Ook vóór de roofoverval en verkrachting genoot Lodewijks in Eindhoven al enige bekendheid. Na een auto-ongeluk was ze in de WAO beland. Toen kwam de tijd van de omstreden herkeuringen onder het kabinet-Balkenende. Na jaren voor 80 tot 100 procent te zijn afgekeurd, werd de Eindhovense vijf jaar geleden opeens voor 75 procent goedgekeurd. Eerst was ze woedend. Maar daarna herpakte ze zich en opende ze een broodjeszaak: Fonzie's Burgers & Broodjes. ... 'Tot zover mijn sprookje', schrijft Lodewijks. Op vrijdagavond 11 mei 2007 komen Nicole en Rob Lodewijks thuis na het vieren van Robs verjaardag in Fonzie's. Ze bekijken nog even de post voordat ze gaan slapen. 'Pssst. Pssst', hoort Nicole, wanneer ze wakker wordt van een geluid in de slaapkamer. Als ze de ogen open doet, ontwaart ze twee schimmen: mannen met bivakmutsen. De overvallers willen geld, de kluis. Maar er is geen kluis. Ze praten Papiamento en dreigen met een vuurwapen. Ze binden Rob vast aan zijn bed en nemen Nicole naakt uit bed mee naar beneden. Daar blijkt nog een derde overvaller te zijn, ook met een bivakmuts op en een groot mes in zijn hand. Lodewijks wankelt onzeker naar de keuken. 'Meisje, meisje, wat doe je nu?', zegt de overvaller met het vuurwapen. Ze herkent zijn stem, een klant uit de broodjeszaak. In de keuken wijst ze de overvaller de la met geld aan. Ze hoopt dat het daarmee afgelopen is. Maar dat is het niet. De overvaller met het pistool duwt haar op de bank. 'Wij hebben alle tijd voor jullie, want ik weet zeker dat er hier een kluis is', zegt hij. Dan begint hij haar te betasten. Hij verkracht haar. 'We gaan je branden en snijden', hoort ze de overvaller daarna zeggen. Hij steekt een aansteker aan en houdt die bij haar arm. De ander maakt snijbewegingen met het mes over haar borst en armen. De man met het pistool draait haar op haar buik. Ze hoort één van de mannen 'condomi' roepen. Ze vreest voor de tweede keer te worden verkracht. Maar dan hoort ze gerommel in de keuken, gerinkel van geld. De man stopt en loopt weg. Dan hoort ze de voordeur dichtgaan en is het stil. De brute overval met verkrachting heeft 45 minuten geduurd. ... Red.: De wreedheid en het plezier in het vernederen van het slachtoffer - een integraal deel van de macho-cultuur. Dezelfde berichten komen er over de misdaden door Marokkanen, die net zoals de creolen en Latino's lijden aan de machocultuur. De wreedheid van de Latino-misdaad is ook legendarisch, zie de drugsmisdaden in Mexico. Op een lange tijd redelijk geïsoleerd geweest eiland: Uit: De Volkskrant, 10-01-2011, van verslaggever Iñaki Oñorbe Genovesi In het dovenkamp is het veilig Op 12 januari vorig jaar ontwrichtte een aardbeving het leven op Haïti. Duizenden Haïtianen leven sindsdien in tenten. Voor doven is er een speciaal kamp. Deel 2 in een korte serie. ... het Dovenkamp van het Rode Kruis is inderdaad een oase van netheid en rust vergeleken met de chaotische toestanden in veel van de naar schatting 1.200 tentenkampen die nog altijd in en rond Port-au-Prince staan opgesteld. En waar nog altijd rond een miljoen Haïtianen hopen op betere huisvesting en een betere toekomst in het armste land van het westelijk halfrond. 'Bovendien is het in ons kamp veiliger', zegt St. Louis. 'Wij hebben sinds de oprichting van dit kamp medio april met zijn allen een vuist gemaakt om te voorkomen dat het een puinhoop zou worden. Hierdoor hebben wij geen last van geweld en hoeven vrouwen in dit kamp niet bang te zijn voor verkrachtingen.' Dat angst voor verkrachting in de andere kampen niet ongegrond is, blijkt uit het deze week verschenen rapport van mensenrechtenorganisatie Amnesty International. Hierin is te lezen dat vrouwen en zeer jonge meisjes in tentenkampen dag en nacht het gevaar lopen het slachtoffer te worden van seksueel geweld. De eerste vijf maanden na de aardbeving werden meer dan 250 verkrachtingen in de diverse tentenkampen gerapporteerd, aldus Amnesty. Bijna een jaar later melden zich nog steeds dagelijks verkrachte vrouwen en meisjes. De daders zijn vooral gewapende mannen die 's nachts bij de tenten rondsluipen. Bewaking of politie is er nauwelijks. ... Red.: Na grote hoeveelheden praktische bewijzen, een theoretisch kader: Uit: De Volkskrant, 26-02-2011, door Malou van Hintum Liefde kan zonder seks Wanneer is er sprake van een serieuze liefdesrelatie? Mannen en vrouwen leggen daarvoor verschillende maatstaven aan, en blanken en Afro-Amerikanen ook. Dat melden Amerikaanse onderzoekers in het Journal of Family Issues. Voor de onderzochte groep Amerikaanse studenten ... Opvallend: Afro-Amerikanen hechten veel meer waarde aan kennismaken met de familie dan blanken (bijna driekwart versus minder dan de helft). Worden sekseverschillen en achtergrond gecombineerd, dan blijkt dat blanke mannen optrekken met vrienden van de (potentiële) geliefde heel belangrijk vinden. Voor Afro-Amerikaanse vrouwen is seksuele intimiteit minder belangrijk dan voor blanke vrouwen. Red.: Wat naadloos past in de praktische bewijzen voor het feit dat Afro-Amerikaanse vrouwen veel gemakkelijk een seksuele relatie aangaan - wat dan dus geen goed keuzecriterium is. Wel een criterium is:
Dit komt dus overeen met het verschil in algemeen maatschappelijke houding die in de westerse cultuur veel meer gericht is op de individuele overweging, en in de niet-westerse cultuur die sterk naar familie en clan kijkt
. Overigens geldt het verminderde belang van seks , zoals we ook al weten, niet voor de mannen:
Nog een case study: Uit: Volkskrant Magazine, 19-03-2011, door Sara Berkeljon Willie Wartaal ... Willie Wartaal (28) is Olivier Locadia, roepnaam Ollie. Samen met Pepijn Lanen (Faberyayo), producer Bas Bron (De Neger Des Heils) en jeugdvriend Freddie Tratlehner (Vjèze Fur) brak hij vijf jaar geleden door als De Jeugd van Tegenwoordig, met de hit Watskeburt. Volgens velen zou de rapformatie een eendagsvlieg zijn, een paar ongeleide projectielen met een toevallig hitje. In interviews uit de beginjaren verkondigen de bandleden allerlei soorten onzin – dat ze elkaar hadden leren kennen bij de audities voor Idols, dat ze de tekst van Watskeburt in de metro hadden gevonden. Bij optredens waren de rappers nog wel eens onder invloed, of er werd met (flesjes) bier gegooid. Er is veel veranderd, in vijf jaar. In november verscheen het derde album, De Lachende Derde. ... Voor De Lachende Derde schreef Ollie voor het eerst een persoonlijke tekst. Over zijn jeugd in Amsterdam-Oost en later in Amsterdam-Noord. Over zijn moeder die altijd ‘wappie’ was, drugsverslaafd. Ze liet hem en zijn vier jaar jongere broertje regelmatig aan hun lot over. ... Tot zijn 9de woonden Ollie, zijn moeder en halfbroertje in Amsterdam-Oost, bij het Krugerplein. Toen geen gezellige buurt. ‘Er was daar een coffeshop waar elke twee weken wel iemand werd neergeschoten. Altijd gedoe.’ Het leek alsof er alleen maar criminelen woonden, junkies en dealers. ‘Dat is natuurlijk niet zo, maar ik zat toen in dat wereldje. Of nou ja, mijn moeder. Je wist gewoon dat die mensen geen werk hadden. Dat ze maar wat deden, dat ze altijd een biertje in hun hand hadden, dat ze af en toe veel geld hadden en af en toe niks. Dat was niet gek, of eng. Zo was het gewoon. Ik dacht dat het normaal was.’ Op de Montessori-basisschool – ‘daar mocht je doen wat je wilde’ – zat Ollie alleen maar te lezen. Het maakte eigenlijk niet uit wat. ‘Maar Boy en Solo van Roald Dahl heb ik wel vijftig keer gelezen. Ik zie al die personages nog steeds voor me. Er is een stukje waarin uitgebreid wordt beschreven hoe een chick een sinaasappel eet. Crazy, gewoon.’ Regels waren er nauwelijks. ‘Ik werd gewoon met rust gelaten. Ik weet niet meer wat mijn moeder me wel en niet leerde.’ Ze leerde je niet fietsen, bijvoorbeeld. ‘Néé. Nee, man. Neeneenee. Dat heb ik van de moeder van een vriendje geleerd, in het Oosterpark. Toen was ik al 8. Laat hè? Je kunt op je 8ste niet meer met zijwieltjes aankomen. Ik kan me maar één ding herinneren dat ik van mijn moeder heb geleerd: een ander woord voor stoep. Trottoir.’ Hij zegt het overdreven op z’n Frans: trotwaaa. ‘Ik was een jaar of 7 en ik weet nog dat ik tegen haar zei: ‘Waarom zeg je niet gewoon stoep?’ Zij zei: ‘Troittoir is Frans, dat is mooier, chiquer.’ In mijn hoofd was dat echt een ding. Het ís gewoon de stoep, maar je hebt ook nog een ander woord dat mooier is. Dat vond ik heel vet. Ze was erg met taal bezig. Ze verbeterde me. Grappig man, dat ding met taal heb ik waarschijnlijk van haar. Ik besef het nu pas. Ik weet nog dat ik zeuven zei. Dan werd ze boos.’ Ze gingen weg uit Oost. In Amsterdam-Noord, de Banne,kende Ollie niemand die dealer of junk was. ‘In die tijd was het daar best netjes. Dat was goed. Maar m’n moeder bleef wel gewoon drugs gebruiken, hoor. En soms was ze ineens een paar dagen weg.’ Wist je dan waar ze was? ‘Nee, man. Ze was gewoon weg. Kut dat ze er niet is, dacht ik dan, maar ik vroeg me niet afwaar ze kon zijn. Gek eigenlijk, hè? Waarom deed ik dat niet? Ik heb nooit gevraagd wat ze gebruikte. Ik was jong, man. Ze deed er ook niet stiekem over, maar ze zei wel dat ik het niet tegen andere mensen mocht zeggen.’ Was je niet boos? ‘Nee. M’n broertje wel. Die is vier jaar jonger. Hij was verdrietig als ze er niet was. Ik moest hem troosten, ik moest hem laten zien dat er niks aan de hand was, ik moest zorgen dat we naar school zouden gaan. Natuurlijk zijn er momenten dat je het kut vindt, maar nooit zo kut dat je niet gewoon normaal je dingen kunt doen. Ik vond het zelf meer onhandig dat ze er niet was, onpraktisch.’ ... Red.: Een elektronische zoekactie op het voorkomen van het woord "vader" in het interview leverde het bekende resultaat: "Nul keer gevonden". Wel te vinden: Uit: De Volkskrant, 22-03-2011, Reuters, AFP Duizenden jongens voor leger Gbagbo
Duizenden jonge aanhangers van de weggestemde president van Ivoorkust, Laurent Gbagbo, hebben maandag gehoor gegeven aan een oproep zich te melden voor het leger. De oproep, zaterdag gedaan door minister van Jeugd Charles Ble Goude, kan ertoe bijdragen dat het land verder afglijdt naar burgeroorlog. Maandag meldden duizenden jonge mannen zich in een stadion bij het legerhoofdkwartier om zich te laten inschrijven. Zij riepen leuzen als 'We zullen ze vermoorden' en 'De rebellen zullen sterven'. Onder luid applaus schoot een dansende soldaat zijn kalasjnikov leeg in de lucht. ... Ivoorkust verkeert op de rand van een burgeroorlog sinds de presidentsverkiezingen van 28 november. Die werden gewonnen door Alassane Ouatarra, zoals de Verenigde Naties officieel hebben bevestigd. De zittende president Gbagbo weigerde echter zijn nederlaag te erkennen en houdt met geweld vast aan de macht. ... Red.: "Wij willen plunderen, verkrachten en moorden!". Tienduizenden kandidaten in ivoorkust alleen. De verhalen over de Kongo, enzovoort, kennen we al. Terug naar Nederland: Uit: De Volkskrant, 29-03-2011, van verslaggever Jaap Stam De jongens dwongen haar tot seks, sloegen haar met zweep en riem Verdachten filmden verkrachting met mobieltjes en opereerden deels vanuit zorginstelling Cordaan in Amsterdam-Zuidoost. Tussentitel: Het volgende adres was een kelderbox op Amsterdam-IJburg Met twaalf verdachten, twaalf advocaten, zeven parketwachten en enkele ouders van verdachten puilde de Stheemanzaal in de Amsterdamse rechtbank maandag uit. Acht worden verdacht van groepsverkrachting van een 16-jarig meisje. De verkrachting speelde zich deels af in een woongroep van de zorginstelling Cordaan in Zuidoost. De jongens en mannen, nu tussen de 17 en 23 jaar, zouden het meisje in mei 2010 langdurig, meerdere malen, in verschillende samenstellingen en verspreid over meerdere dagen hebben gedwongen tot seks. Daarbij hebben ze haar gestompt, geschopt en geslagen met een riem en een zweep, aldus de aanklacht. Dat het meisje het uitschreeuwde van de pijn, liet de jongens koud. Ze trokken aan haar haren, scholden haar uit en bedreigden haar, aldus het Openbaar Ministerie. De mannen zouden hebben gedreigd haar naakt op straat te zetten - 'anders gooi ik je bh en string uit het raam' - als ze niet deed wat ze wilden. Er zijn filmpjes van de verkrachting, gemaakt door de jongens met hun mobieltjes. Doordat een jongen ermee liep te pochen ('Kijk, we hebben een meisje geneukt') liepen ze tegen de lamp. Het OM vervolgt hen ook voor het in bezit hebben van kinderporno. Vier mannen worden alleen daarvan verdacht. In de nacht van 12 op 13 mei 2010 trof de politie het radeloze meisje aan op het metrostation Reigersbos. ... In de maanden daarop reconstrueerde de politie het horrorverhaal. In een coffeeshop had ze een jongen ontmoet die haar een slaapplaats aanbood. In diens woning is ze verkracht door een groep vrienden. Later is ze meegegaan naar Parkhof in Zuidoost, een woongroep voor jongvolwassenen met een lichte verstandelijke beperking. Daar vergrepen de jongens zich opnieuw met veel geweld aan haar. ... Een verdachte gooide een aansteker naar de rechters. Na een volgende woede-uitbarsting werkte de parketpolitie de man tegen de grond en voerde hem af. Van de vijftien jongens en jonge mannen die de politie heeft opgepakt, woonden er twee in Parkhof, vlak bij het metrostation Reigersbos.... Red.: 'Amsterdam-Zuidoost' - 'Reigersbos' - Bijlmer - creolen. Een nieuwe held. De redactie had er nooit eerder van gehoord, maar in de multiculti-media was de crimineel al uitvoerig gefêteerd: Uit: De Volkskrant, 15-06-2011, door Robert van Gijssel Interview | Kempi, rapper Geblessed Nog geen 25 is hij, maar hij heeft al een heel leven achter de rug. Rapper Kempi was dealer en hosselaar, zat in de gevangenis en maakt nu furore in de hiphop. Tussentitel: ‘Ik ben op tv, De Wereld Draait Door, Ali B: Op Volle Toeren, en nu zit ik hier, met mijn plaat, mijn muziek, mijn life, waar ik trots op ben. Waar ik respect voor wil. En het gaat maar door, weet je?’ Red.: De neger stelt zich voor: 'Waar ik respect voor wil', een uitspraak beter bekend als "I want respect, man!" .
Vanwege zijn
maatschappelijke prestaties, ongetwijfeld ... :
Alsof dat laatste een verrassing is ... . Net als de rest trouwens. Want voor iedere geslaagde pistool-hanterende hosselaar staan er duizend die de zelfs de eerste sporten van de ladder nooit bereiken, en een permanente belasting voor de samenleving vormen. Maar dit zeldzame geslaagde geval wordt over drie pagina's breed uitgemeten:
En ja hoor, daar zijn de wetenschappelijke bewijzen: Uit: De Volkskrant, 09-07-2011, door Malou van Hintum Een baby tussen je oren Een papagezicht en een mamagezicht in de oogjes van een babysmoeltje op de cover van Scientific American Mind van juli/augustus. Binnenin twee artikelen over de invloed van baby's op de hersenen van hun ouders. Want het is niet alleen het brein van moeders dat verandert tijdens en na de zwangerschap. Ook de grijze cellen van vaders blijven niet hetzelfde. Op zichzelf niet zo gek; elke ervaring heeft invloed op onze hersenen. Moeders worden alerter op (potentieel) gevaar voor hun baby, en vaders gevoeliger voor de behoeften van hun kind. Het is allemaal een kwestie van hormonen (met name oxytocine en prolactine) en neuronen die nieuwe verbindingen met elkaar aangaan. Proeven met muizen laten zien dat een vader werkelijk in het nest aanwezig moet zijn om verschil te maken. Wanneer vadermuis en kindmuis meteen van elkaar worden gescheiden, verandert er in het papabrein niets. Muizenvaders die fysiek contact met hun nakomelingen hebben gehad, herkennen hun kinderen drie weken na een geforceerde scheiding nog: vader en kind hebben een 'sociale herinnering' opgebouwd. Omgekeerd ontwikkelen babymuizen zonder vader in twee hersengebieden minder verbindingen: in de orbitofrontale cortex (belangrijk voor besluitvorming en emoties) en de somatosensorische cortex (waar onder meer tast- en pijnprikkels worden verwerkt). Dat kan de reden zijn dat kinderen van alleenstaande moeders op latere leeftijd vaker probleemgedrag vertonen. Maar extrapoleren van muizen naar mensen blijft een heikele onderneming, natuurlijk. ... Red.: Dat laatste is natuurlijk politiek-correcte prietpraat ... Waarschijnlijk is het verband bij mensen nog sterker, gezien de grotere factor die opvoeding bij mensen heeft. De bewijzen liggen huizenhoog opgestapeld hierboven. Nog meer propaganda: Uit: De Volkskrant, 18-07-2011,van correspondent Jean Mentens Reportage | Jongere pikt uit armoede Curaçao zucht onder golf van diefstallen Op Curaçao is het niet zozeer de vraag óf je bestolen zult worden, maar wanneer. De gewezen politiecommissaris Jaime Cordoba, nu Statenlid voor Pueblo Soberano, kwam onlangs met indrukwekkende criminaliteitscijfers naar het Curaçaose parlement. De afgelopen jaren schommelde het aantal aangiftes van diefstal rond de 25 duizend. Vorig jaar waren het er 29 duizend. Op een bevolking van 160 duizend zielen. ... Red.: De conclusie hebben we al gehad: ze pikken uit armoede. Op deze manier gesteld een leugen, natuurlijk. In grote delen van de wereld, zeg bijvoorbeeld het platteland van China of India, zijn ze veel armer, en toch wordt daar niet gestolen als de raven. In Nederland zijn er grote hoeveelheden mensen die in dezelfde omstandigheden verkeren als de alhier aanwezige Curaçoaenaars, altijd aangeduid met de foutieve term "Antillianen" - Arubanen zijn helemaal niet zo, maar dat zijn dan ook geen creolen. Maar er meer aan de hand dan alleen diefstal:
Ook dit kennen we uit Nederland, met Curaçaoenaars: buitensporig geweld. Geweld dat helemaal niets met diefstal te maken heeft. Een dief kan wat meenemen en vertrekken - dit soort lui trapt na- en hard. Het gaat om zaken als inferioriteit- of superioriteitsdenken. Het "respect"-complex dat we kennen van de creoolse cultuur
. En mogelijk hebben we in gevallen ook met racisme te maken.Diefstal heeft vast ook wel iets met armoede te maken. Maar bij dit soort diefstal is het slechts een factor. Die andere lijken minstens net zo belangrijk. Weer een nieuw actueel stukje creoolse culturele bijdrage: Uit: De Volkskrant, 19-08-2011, door Robert van Gijssel Lowlands 2011 | Interview hiphopcollectief Odd Future Kill, burn, fuck Wrede teksten, baanbrekende hiphop: Odd Future is een van de meest besproken acts van de VS. Geen schuddende vrouwen, maar verwijzingen naar Satanisme. 'Punk is gewoon cool.' ... Hodgy Beats en Left Brain zijn samen het duo Mellow Hype en afzonderlijk losse delen van de hiphopformatie Odd Future, en dat collectief onder leiding van rapper Tyler, the Creator heeft een weerbarstige reputatie. Odd Future Wolf Gang Kill Them All, zoals de groep geestverwanten voluit heet, heeft weinig op met de muziekindustrie, met types die zich beroepshalve rond de crew begeven. Van vrouwen moeten ze ook niets hebben, althans, van vrouwen in de hoedanigheid van normaal aanspreekbare en menselijke wezens. Vrouwen zijn bitches, of zoals Tyler rapt: ‘suck dick bitches’. Verder moeten faggots en cops helemaal uit de buurt blijven. Intussen is Odd Future, dat volgens Tyler uit een man of zestig bestaat ... Red.: De Volkskrant viert het op de omslag, zodat we ook een goede blik krijgen op de bekende vinger- en armgebaren. :
Het volgende bericht gaat over een fase die wat dichter bij de bron ervan ligt: Uit: De Volkskrant, 14-07-2011, door Sara Berkeljon Aardige jongens Voor de documentaire Lost Boys trok Margit Balogh twee jaar op met leden van de Rotterdamse bende Bloods. 'Ze zijn verdwaald, verloren.'
'Er is een manier om dwars door het systeem heen te gaan en toch nog ergens te komen. Snap je? Ik wil die persoon zijn die laat zien: het kan. Ik kan niet falen, man. Ik kan echt niet falen.' Demo, de hoofdpersoon in de documentaire Lost Boys, is lid van de Bloods, een Rotterdamse bende. De leden zijn 14 tot 22 jaar, dragen rode petjes en bandana's en zitten regelmatig vast, vanwege vechtpartijen, drugshandel en gewapende overvallen. Documentairemaakster Margit Balogh (45) werkte drie jaar aan Lost Boys. ... Red.: Niet vermeld, maar kijk maar naar de foto: dit zijn Antillianen, Curacaoenaars. Op het moment dat ze gefilmd zijn, in de tienerjaren, is het dus allang fout gegaan. Oftewel: de fout ligt in de opvoeding. Nog wat details:
Dat laatste komt omdat de documentairemaakster in een te beperkt kader denkt: het Nederlandse kader. Deze jongens moeten terug naar de plek waar het minder opvalt dat ze niet functioneren: de Antillen. Overigens sluiten deze ervaringen naadloos aan bij die in Engeland, aldaar niet met Antillianen, maar met Jamaïcanen. Met daar, door het grotere aantal en de grotere concentratie, de rellen van 2011 als gevolg. Rellen in Nederland op wat langere termijn zijn dus beslist niet uitgesloten. En indien er gebeurd met een andere sociaal achterstandige groep, de Marokkanen, kunnen ze ook daaraan bijdragen. In Amerika gaan dit soort zaken gepaard met precies dezelfde multiculturalistische prietpraat als in Europa - zo niet erger: Uit: De Volkskrant, 05-08-2011, van correspondent Diederik van Hoogstraten New York wil minderheden helpen Door belastinggeld te koppelen aan privégiften kan de overheid achtergestelde minderheden verheffen. Die tegendraadse boodschap laat burgemeester Michael Bloomberg van New York klinken met een grootschalig initiatief om zwarte en latino mannen uit de gevangenis te houden en aan het werk te krijgen. ... Red.: Hoezo 'achtergesteld'...? Amerika is het meest vrije land ter wereld, en New York de meest vrije stad in Amerika. Van overal ter wereld en uit alle culturen trekken ze erheen vanwege die vrijheid. Niet alleen gelijke kansen voor iedereen, maar extra kansen voor iedereen. Het is dus onmogelijk om in New York achtergesteld te worden of te zijn. Verderop in het artikel nog eens uitgebreider dezelfde leugen:
Niks 'gevangen'. Ze hebben precies dezelfde vrijheden als al die immigranten uit andere culturen die naar New York trekken. Oh ja, ze zitten toch wel een beetje gevangen ... Blijkt aan het einde van het artikel - ze zitten gevangen in hun eigen cultuur.
Hoogstwaarschijnlijk de observaties van de correspondent, en niet die van de rijke burgemeester van New York. De zoveelste die er iets aan probeert te doen:
Duitsers hebben daarvoor een mooie medische uitdrukking: "Kurieren am Symptom". De correspondent merkt terecht op:
Hetgeen dik onderstreept wordt door het voorkomen van precies hetzelfde probleem in Engeland, Frankrijk in al die andere landen waarin een creoolse minderheid zich in een westerse samenleving bevindt. Waarbij het Amerikaanse voorbeeld ook nog eens bevestigt dat het niets met het koloniale of slaven verleden te maken heeft, want de ervaringen met de Latijnse gemeenschap aldaar zijn grotendeels gelijkluidend, terwijl die Latijnse gemeenschap geen gekoloniseerd verleden heeft, maar wel een paar belangrijke culturele overeenkomsten met de creolen: een sterk machismo, en ook andere sterk autoritaire verhoudingen in hun cultuur. Oh ja, en ook nog over de ernst van het probleem:
En dat is niet meegeteld wat zich ongemerkt in het getto afspeelt en intern afgerekend wordt. Tot nu toe zijn alleen specifiek culturele aspecten genoemd, en geen zaken die slaan op maatschappeijke inrichting en bestuur. Ook overbodig iegelijk, want we hoeven maar de term "Afrika" te laten vallen => . Maar ook buiten Afrika is het tranen met tuiten, bijvoorbeeld in een land als Haïti. Maar het meest illustratief is het natuurlijk als je een directe vergelijking kunt maken. Zoals als de "blanke overheersers" ergens vertrekken: Uit: De Volkskrant, 15-10-2011, column door Martin Sommer Krabbenmand Curaçao Tussentitel: Curaçao glijdt af, richting Suriname Komende week is het reces in de Tweede Kamer, maar veel rust is de fractievoorzitters niet gegund. Ze zijn alweer op weg naar de Antillen alwaar geen bloemen wachten maar boze demonstranten. Het was afgelopen maandag 10 oktober een jaar geleden ('10-10-10') dat twee van de drie grote eilanden zelfstandig werden binnen het Koninkrijk. ... Op de drie mini-eilandjes Bonaire, Sint Eustatius en Saba regent het klachten over Nederlandse arrogantie. Dat is betrekkelijk overzichtelijk. Lastiger zijn de grotere eilanden Curaçao, Sint Maarten en Aruba. Om het netjes uit te drukken, worstelen ze alle drie met de integriteit. Over Aruba is net weer een kritisch justitierapport verschenen, Sint Maarten wordt niet alleen in de PVV maar alom beschouwd als een piratennest. En vooral op Curaçao gaat de toestand bergafwaarts. Het probleem is even bescheiden als netelig. Bescheiden omdat alle eilanden bij elkaar weinig meer voorstellen dan Apeldoorn. Netelig omdat Nederland zich sinds 10-10-10 in beginsel nergens meer mee bemoeit (behoudens financieel en juridisch toezicht) maar op grond van het Statuut van 1954 nog altijd de kwaliteit van bestuur waarborgt. Het wás al een onmogelijke toestand omdat Den Haag in de praktijk kon kiezen tussen geld geven en meer geld geven. Nu men spreekt van 'landen' laat men zich met name op Curaçao nog minder de wet voorschrijven. Sinds twee weken ligt er een rapport van voormalig GroenLinks-leider Paul Rosenmöller. Die deed op Curaçao onderzoek nadat de premier en de president van de pas opgerichte centrale bank elkaar in de haren waren gevlogen. De wederzijdse beschuldiging was corruptie. Daar kwam bij dat de nieuwe ministersploeg na '10-10-10' niet, zoals tot dan toe gebruikelijk, was gescreend. De premier was betrokken bij tientallen 'ongebruikelijke transacties'; er was sprake van mogelijke strafbare feiten waaronder verduistering. Welwillenden zeggen dat zo'n relletje hoort bij een cultuur van persoonlijke, gepolariseerde politiek in een kleine gemeenschap. Lees dat rapport van Rosenmöller, bel een beetje naar de West en het lachen vergaat je. Curaçao is bezig af te glijden. De agressie tegen 'makamba's' loopt op en dat zijn niet alleen Nederlanders maar iedereen met een blanke tint. ... ... De top van de nutsbedrijven wordt in snel tempo vervangen door politieke vrienden van de regering. 'Ook vroeger was er wel vriendjespolitiek maar nu is het echt graaien geblazen', zegt een uitstekende bron. De pers wordt geïntimideerd, er wordt gedreigd met het ondervragen van mensen die met Rosenmöller hebben gesproken. Een minister verscheurde diens rapport deze week in het parlement, en wil een wet tegen 'verraders'. Dat is de oogst van een jaar zelfstandigheid. ... Paul Rosenmöller suggereert Curaçao: los je eigen integriteitsprobleem op. Dat zal niet gebeuren. Namens het Koninkrijk kan de gouverneur een commissie van wijzen instellen. Dat zal niet helpen. Dan nadert ingrijpen. Nederland kan ministers of desnoods het hele kabinet in Willemstad op non-actief stellen. Doet Donner dat, dan is hij op Curaçao een ouderwetse koloniaal. Er is al met opstand gedreigd met verwijzing naar de historische rellen van 1969 toen Willemstad brandde. Men verzekert dat deze regering in staat is de bevolking in die richting op te stoken. ... Red.: Tjonge ... Wat een beerput. Het man-vrouw gebeuren is natuurlijk niet iets dat in de begonnen is met de migraties - het kwam regelrecht van het eigen continent Uit: De Volkskrant, 16-11-2011, door Kees Broere Mauro zal in Luanda weinig meer herkennen Stel, hij komt terug, Mauro Manuel. Stel dat hij Limburg moet, of misschien wel wil verruilen voor Angola, zijn geboorteland. Hij zal dan aankomen in de hoofdstad Luanda. ... Mauro landt op de luchthaven 4 de Fevereiro, genoemd naar de dag in de Angolese geschiedenis, 4 februari 1961 ... Maar ach, wat is een vaderland, in een land waar veel vaders zich van de opvoeding van hun kinderen weinig of niets aantrekken? Ook die van Mauro lijkt in de mist verdwenen ... Red.: Eindelijk cijfers hierover: Uit: De Volkskrant, 03-12-2011, door Berend Jan Bockting Voor de camera is Wensly's vader verbluffend eerlijk De vader van Wensly Francisco heeft het bestaan van zijn zoon altijd 'keihard' ontkend. Wensly vertrekt naar Curaçao voor een confrontatie. Programma? Zonen Zonder Vaders, deel één van een vierdelige documentaireserie over zonen die zonder vader zijn opgegroeid en op zoek gaan naar hun roots, vanmiddag om 16.30 bij de NTR op Nederland 2. ... Red.: Eindelijk een multiculti-prohramma bij de NTS dat ergens op slaat, en niet gaat over couscous of buikdansen, of Mijn moskee is top verkondigt
Het is niet alleen een taboe onder Antilianen, maar ook onder Nederlanders. dat wil zeggen: politici, bestuurders, de media, sociale en andere wetenschappers, en de hel rest van multicultureel Nederland
En ook dit hoor je alleen als je mensen uit die kringen kent. Zoals de redactie ooit heeft mogen meemaken. Naar Cultuur, gelijkheid  ,
Westerse organisatie
,
Sociologie lijst
 , Sociologie overzicht
, of site home
. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|