Media-hetze: BuikhuisenDe affaire Buikhuisen is een wat ouder geval van een mediahetze. Professor Wouter Buikhuisen was een criminoloog die een voorstel deed om een onderzoek naar eventuele biologische factoren in het veroorzaken van misdadig gedrag. Destijds was het algemene idee dat iemands gedrag voor het overgrote deel bepaald werd door de sociale omgeving. Er waren wel al wat vage aanwijzingen dat erfelijkheid en zaken als testosteronspiegel ook iets met gedrag te maken konden hebben, maar de intellectuele smaakmakers van de tijd, de politiek correcten, waren op principiële gronden tegen zulke suggesties. In het geval Buikhuisen werd de discussie geheel in de media gevoerd, waarbij een belangrijke rol gespeeld werd door het columnschrijvende deel van de media. De discussie rond het idee van Buikhuisen werd door hen omgevormd tot een discussie rond de persoon van Buikhuisen. In feite werd de discussie een aanval op het karakter en de persoon van Buikhuisen. Deze gang van zaken was alleen mogelijk omdat de media de tegenstanders van Buikhuisen toegang verschaften tot hun media.Het huidige oordeel over de hele gang van zaken is dat de persoon van Buikhuisen groot onrecht is aangedaan.
De wetenschap is inmiddels zo ver gevorderd dat een flink deel van de
basisideeën van Buikhuisen bevestigd zijn door praktisch onderzoek. Eigenlijk
was dat destijds ook wel bekend - meer over dat falen van de wetenschap in het
geven van steun aan Buikhuisen hier
Met
het inhoudelijk ongelijk van de critici, komen zij en ook degenen die die critici
geholpen hebben onder vuur te liggen - waaronder aanstichter en prominent
letterkundige Hugo Brandt Corstius en prominent socioloog, multiculturalist, en
huidig lid van de Raad van State Kees Schuyt. Want waar de argumenten van de critici dus
niet gebaseerd waren op enige werkelijkheid, hebben de media, de betrokken journalisten,
de aanval op de persoon van Buikhuisen gefaciliteerd en mede uitgevoerd. Het onrecht is
dus voor een belangrijk
deel de schuld van journalisten. Een kwestie die in feite nog steeds hangt, en
nog steeds tot op de bodem zou moeten worden uitgezocht, omdat het aantoont dat
de journalistiek niet in staat is om met wetenschappelijk zaken om te gaan,
zodra die wetenschappelijke zaken maatschappelijk controversiële aspecten hebben
- een kwestie die bij herhaling speelt.
|
