 |
Van: journalistiek vaknieuwsarchief www.villamedia.nl , 28-08-2002. Nederlander geen Marokkaan De Telegraaf en de Leeuwarder Courant zaten volgens de Raad voor de Journalistiek fout toen zij een jongen die de Nederlandse nationaliteit heeft, omschreven als 'Marokkaanse leerling' en 'van Marokkaanse afkomst'. De Raad: "In de artikelen wordt onmiskenbaar een relatie gelegd tussen Marokkanen en radicale islamieten als de terrorist Bin Laden. Aldus krijgen de feitelijk minder juiste - door klagers zonder goede grond als discriminerend aangemerkte - aanduidingen een zodanig tendentieuze lading, dat in dit opzicht grenzen zijn overschreden van hetgeen, gelet op de eisen van journalistieke verantwoordelijkheid, maatschappelijk aanvaardbaar is." De Telegraaf werd ook gekapitteld voor het niet toepassen van wederhoor. Red.: Merk op dat dit dus niet een enkele publicatie geldt, maar de hele sector. Merk ook op dat sinds de Fortuyn-revolutie dit dus is bewezen als een onjuiste uitspraak, omdat het gedrag van de betrokken groep dusdanig systematisch was, dat het benoemen ervan niet als discriminatie kan worden bestempeld. In 2010 zullen de uitspraken gedaan door deze media alleen door multiculturalistische ideologen nog als strafbaar worden gezien. Uit: De Volkskrant, 06-10-2003, hoofdredactioneel commentaar (volledig artikel hier  )
Cultuur en islam Jarenlang verkeerde Nederland in de greep van een zoetsappig multiculturalisme. De multiculturele samenleving werd beschouwd als één groot kleurrijk Kwakoe-festival. Natuurlijk waren er hier en daar wat problemen, maar die konden maar beter onder de pet worden gehouden, uit angst voor stigmatisering. Bovendien: wie wilde er nou terug naar het homogene Nederland van de jaren vijftig. ... Red.: Niet dat dit geholpen heeft, overigens. Men, de linksige, intellectualistische, hoofdstroom is gewoon doorgegaan met dit multiculturalisme, hoewel het niet meer zoetsappig was. Vanwege de niet meer te ontkennen problemen vanuit het allochtone deel der samenleving, is men uit wraak zich gaan storten op de autochtonen, ten einde die even ver omlaag proberen te halen. Dat werd het cultuurrelativisme 
.De volgende bron is pas in 2009 bij toeval gevonden - het eerste deel van het citaat is alleen ter onderstreping dat dit uit zeer onverdachte bron komt: Van: Indymedia.nl, 28-02-2005, door Karen de Vries Zondag 27 februari Melkweg | Rhythm Against Racism Roodkapje en de draak De linkse politiek heeft het huidig racisme lange tijd niet herkend, daarna onderschat en is vervolgens ten prooi gevallen aan de verwarring. Rechts "stal" de term fascisme en lieerde dit aan de Islam. Wie discrimineerde nu wie? Dien ten gevolge lijkt het mij niet vreemd dat ook de reguliere linkse media aan deze euvels lijden. Hoe dringen we tot hen door? ... Na een scherpzinnige en humoristische live column van de Rotterdamse columniste Carrie waarin geen racist, maar ook geen homohater en vrouwenonderdrukker werd gespaard, was het woord het forum. Achtereenvolgens spraken Mohammed Rabbae (Groen Links), Ed van Thijn (PvdA), Anja Meulenbelt (SP)en Miriyam Aouragh (Internationale Socialisten en een van de initiatiefneemsters van de campagne). De belangrijkste dingen die uit hun relaas naar voren kwamen waren: het bestaan van racisme wordt ontkend, de reguliere media laten het afweten en links heeft te lang de andere kant op gekeken en moet hand in eigen boezem steken. De nieuwe vorm van racisme die de kop op stak werd in eerste instantie niet als dusdanig erkend. Immers, er zíjn problemen met groepen Marokkaanse jongeren, de werkloosheid onder allochtonen ís hoger dan die onder de autochtonen waardoor de deur naar het criminele circuit voor die groep op een grotere kier lijkt te staan dan voor de meer kansrijken, er ís Islamitisch terrorisme en er radicaliseren wel degelijk (ook) Islamitische jongeren in Nederland. Rechts schuift – wars van enige zelfkritiek - de schuld hiervoor in de schoenen van links, die onder het mom van “je mag niet discrimineren”, de problemen te lang en te vaak onder de mat had geschoven. Ik weet niet of dit nu persé links is geweest, of rechts. Ik weet wel dát de problemen niet op tijd zijn onderkend. Ik werkte eind jaren tachtig een als uitzendkracht bij het GAK (het huidige UWV) voor de afdeling leidraden Ziektewet. Indertijd werden er al problemen gesignaleerd die in elk geval te maken hadden met de situatie waarin immigranten zich bevonden en het beleid van de overheid was – in verband met hun achtergestelde positie veelal gebaseerd op positieve discriminatie. In het kort kwam het er op neer dat het sanctiebeleid bij fraude in bepaalde gevallen t.o.v. immigranten coulanter was dan t.o.v. Nederlanders. Er was wel een officiële richtlijn vanuit het ministerie van Sociale Zaken om de problematiek en het beleid vooral niet in de openbaarheid te brengen omdat dit stigmatiserend effect zou kunnen hebben. Dit was voorjaar 1988. ... Uit: VARA TV Magazine, nr. 33-2005, dubbelinterview door Gijs Groenteman (volledig artikel hier )Ga toch koken 'Ayaan en Wilders konden niet meer in de Kamer werken wegens bedreigingen. Ho~ kan je dáár nou géén onderwerp van maken?' TV-journalistiek volgens twee vrouwen die het nieuws een jaar geleden vaarwel zeiden: Wouke van Scherrenburg en Maria Henneman. Wouke van Scherrenburg en Maria Henneman zijn allebei grote namen in de nieuwsjournalis-tiek. Van Scherrenburg(1946) maakte carričre als schrijvend journalist, totdat ze in 1989 verslaggever werd bij Den Haag vandaag. Daar werd ze bekend door haar rouwdouwende interviewstijl, waarvoor ze ministers zelfs tot op de wc achtervolgde. Maria Henneman (1956) studeerde geschiedenis en werkte jarenlang bij het Journaal, onder meer op de economische en de Haagse redactie. ... Zijn jullie zelf ook te voorzichtig geweest? Wouke: Toen Bolkestein deze hele kwestie voor het eerst op de agenda zette, wist ik van vrienden die in het onderwijs zitten en van mijn man, die toen nog bij de politie zat, dat het inderdaad een behoorlijk zootje aan het worden was. Toch heb ik een te politiek correct interview met Bolkestein gemaakt. ... Uit: De Volkskrant, 23-01-2006, door Arnout Brouwers, redacteur van de Volkskrant Wanneer zegt iemand eens een keer: stop! Als het aan minister Verdonk ligt, wordt op straat straks alleen nog Nederlands gesproken. Veel gekker kan het niet, meent Arnout Brouwers. ... Dit land weet geen maat te houden. Voor Fortuyn regeerde een doctrinaire, intolerante vorm van multiculturalisme. Niemand mocht praten over immigratieproblemen, op straffe van verkettering. Fortuyn liep er terecht tegen te hoop. ... Red.: Waarmee ook nog maar is eens aangetoond dat PC'ers als Brouwers meestal ook hypocrieten zijn, want zijn krant liep voorop in de optocht van Fortuyn-verketteraars. De Volkskrant, 24-01-2006, hoofdredactioneel commentaar (volledig artikel hier
)Nederlands op straat Columnisten, cabaretiers en andere satirici kunnen hun voordeel doen met de laatste luchtballon van minister Verdonk voor Integratie: op straat mag alleen nog Nederlands worden gesproken. ... Ooit leed Nederland inderdaad onder een al te zoetsappig multiculturalisme. De slinger is echter doorgeslagen: een bekrompen provincialisme dat evenmin rekening houdt met de werkelijkheid. Red.: De laatste zin bewijst dat de waarheid van de voorlaatste zin nog lang niet is uitgewerkt. Want het uitspreken van de wens dat men in het openbaar Nederlands spreekt heeft precies dezelfde waarde als de fatsoensnorm dat men in gezelschap niet fluistert. Uit: De Volkskrant, 23-09-2006, door Jan Hoedeman Interview Jörgen Raymann | De cabaretier (40) is inmiddels begonnen met de zesde jaargang van het tv-programma Raymann is laat en viert successen in het theater. Hij wordt wel een ‘sociale medicijnman’ genoemd, maar voelt zich meer vereerd met de kwalificatie ‘minister voor Integratie’. ‘Het is nooit mijn bedoeling mensen te beledigen.’ Was Nederland maar kleurenblind Tussentitel: ‘Ik ben allochtoon, een beetje links denkende jongen die columns voor De Telegraaf schrijft’ Foto-onderschrift: Jörgen Raymann: ‘Ik geloof dat Nederland het slachtoffer is geworden van de eigen politiek correctheid.’ ... ‘Ik geloof wel dat Nederland het slachtoffer is geworden van de eigen politieke correctheid. Het is heel simpel. Als je bij mij thuis komt, zijn er een paar eenvoudige regels. Ik wil dat je de handen wast als je van het toilet komt, dat je niet met de schoenen op de bank gaat zitten en dat je ze uitdoet als je boven de slaapkamers betreedt. ‘Gastvrijheid heeft zijn grenzen. De politieke correctheid voorkomt dat wordt gezegd: jongen of meisje, je gaat te ver, dit past niet binnen onze samenleving. Er wordt geëist dat er hoofddoekjes worden gedragen in overheidsfuncties, terwijl het in Marokko niet eens mag! Het enige wat daarmee wordt gevoed is de kleine groep van mensen met extreem-rechtse ideeën, en die gebruiken dat weer om hun eigen parochie te vergroten. Het klopt niet en het zal veel tijd kosten dat soort zaken weer terug te draaien. Dat levert weer nieuwe slachtoffers op die de geloofs- en kleurkaart spelen.’ ... Uit: De Volkskrant, 23-12-2006, interview door Jan Tromp ‘Ze kunnen een schop krijgen’ Sonja Barend (66) heeft een leven lang spraakmakende televisie gemaakt. In de jaren tachtig keken miljoenen mensen naar haar talkshows. Ze bracht ‘nieuwe’ onderwerpen: aids, racisme, feminisme. ... . ... ‘Ik ben bang dat het tegelijk óók waar is dat naar grote groepen mensen nooit geluisterd is. Die mensen die achter de kist van Fortuyn liepen, vol opgekropte woede. Dat mogen wij, linkse types, ons heel erg aantrekken, vind ik.’ ... Uit: De Volkskrant, 23-05-2007, door Patrick van den Hanenberg Goeie grappen over Surinamers, dat kon toen nog Het KRO-programma Cursief blonk uit in satire van katholieke snit: lichtvoetig en zonder gramschap. Uitgeverij Rubinstein verzamelde de hoogtepunten in een luisterboek. Op het lijstje van leveranciers van neologismen en stijlvolle verbasteringen staan Van Kooten & De Bie en Wim T. Schippers op eenzame hoogte. Maar ook uit Cursief, het satirische radioprogramma dat tussen 1967 en 1975 werd uitgezonden door de KRO, zijn een paar schoonheden op te tekenen. Zo kon na het interview met de Duitser in de Paasfile op weg naar Zandvoort (de overleden oma werd op de imperiaal gelegd en de rest van de familie werd op rantsoen van een Kartoffel pro Stunde gezet) vrijwel niemand Enschede nog anders uitspreken dan Ensjeede. ... Cursief werd gemaakt in de tijd dat er nog niet werd gemekkerd over negerzoenen en de slavenrol van Zwarte Piet. Een van de regelmatig terugkerende onderdelen was de ‘Uitzending van de Overheid’, waarin Surinaamse hoogwaardigheidsbekleders de nieuwe verkeers- of feestregels in krom Nederlands kwamen uitleggen. Het item werd altijd besloten met een lokale zegswijze, zoals ‘Het gaat niet om het spel, maar om de nikkers’. Ook de Friezen en Vlamingen werden op deze manier aangepakt. ... Red.: Iets dat aangaande Surinamers kort na die tijd onmogelijk werd gemaakt, en wat betreft de overlast door allochtone immigranten weer even later. Uit: De Volkskrant, 26-09-2007, hoofdredactioneel commentaar 10 september 2001 komt nooit meer terug ... In de jaren tachtig en negentig was de ongebreidelde immigratie een issue waarover geen redelijke discussie mogelijk bleek. De instroom van nieuwkomers moest als een gegeven worden aanvaard. Asielzoekers, van wie velen achteraf niet de politieke vluchteling bleken te zijn waarvoor zij zich uitgaven, mochten geen inzet van verkiezingen zijn, zo heette het. Wie wel eens twijfelde aan de goede bedoelingen van een vreemdeling, was fout. ... Red.: Andere, aanverwante, club: Uit: De Volkskrant, 05-04-2008, door Jean-Pierre Geelen Wereld van alto’s, ano’s en vago’s Vijftien jaar was Katja de Bruin eindredactrice van de jeugdrubriek Achterwerk, van de VPRO-gids. Over haar ervaringen schreef ze een boek. ‘Elke Marokkaanse achternaam werd door mij juichend binnengehaald.’ ... Ze kwamen allemaal af op de ongeschreven spelregel: hier kan een kind van 8 tot 20 zichzelf zijn en, al is het vaak anoniem, zijn diepste geheimen en worstelingen prijsgeven. Dat werkte, al was het niet altijd tot ieders tevredenheid. Wekenlang sleepte de discussie na brieven van half-Marokkaanse meisjes die hun hart luchtten over de strubbelingen met hun strenge vader. Een Amsterdams meisje klaagde dat ze in het zwembad steeds in haar kont werd geknepen door Marokkaanse jongens. Het was nog vóór Paul Scheffers multiculturele drama en nog vóór Fortuyn. VPRO-leden reageerden geschokt: ‘Waar was het ‘linkse geweten’ van de VPRO gebleven?’ De Bruin: ‘Onzin natuurlijk. Het waren gewoon concrete problemen.’ Zelfs een Kamerlid klaagde, en vroeg haar te bewijzen dat ze de brief niet verzonnen had. Wie? Ze zweert het: ‘Ik weet het echt niet meer, niet eens meer zijn partij. Gewoon vergeten.’ ... Uit: De Volkskrant, 25-07-2008, hoofdredactioneel commentaar Immigratiebeleid op losse schroeven gezet ... Immigratie die niet aansluit bij de noden van de arbeidsmarkt komt neer op het importeren van een onderklasse. De ongebreidelde gezinshereniging van de vorige eeuw heeft tot grote integratieproblemen geleid. Hierin ligt de rechtvaardiging van het aan banden leggen van de gezinsvorming. Dat rechters de deugdelijkheid van de wetgeving aan de kaak stellen, is op zichzelf nuttig en zinnig. Hopelijk leidt reparatie tot een nieuw regime dat even effectief is als het oude. Red.: Iets dat tot voor kort absoluut niet gezegd mocht worden, en zelfs nu nog in de reactieruimte enige furore veroorzaakte. Ruim ene jaar van felle debatten, en sterke winst voor de PVV, verder: Uit: De Volkskrant, 21-11-2009, hoofdredactioneel commentaar Een nieuwe consensus Tussentitel: Van der Laans brief over integratie is een verademing ... Minister Van der Laan van Wonen, Wijken en Integratie ... Niettemin onderscheidt Van der Laans brief zich in directheid, zakelijkheid en helder taalgebruik van alle voorgaande overheidsdocumenten over dit onderwerp. Het stuk kan als basis dienen voor een brede consensus over de weg naar wat de PvdA-bewindsman noemt ‘een samenleving waarin iedereen meedoet en meetelt’. ... De kern van de boodschap van het kabinet aan ‘nieuwe Nederlanders’ (het woord allochtoon wil Van der Laan terecht niet meer horen) is dat ze ondubbelzinnig voor Nederland moeten kiezen. Gebroken wordt met de doctrine van de wederkerigheid: van de nieuwkomers wordt een grotere inspanning verwacht zich aan Nederlanders aan te passen dan omgekeerd. Investeren in Nederland betekent bovendien niet alleen kennis opdoen van taal en cultuur, maar moet ook letterlijk worden opgevat. Stuur niet al je geld naar Marokko of Turkije, maar koop een huis in Nederland. ... Red.: Twee stappen: er wordt toegegeven dat de praktische loyaliteit van Marokkanen en Turken grotendeels in het culturele achterland ligt. En het volstrekt idiote idee van wederkerigheid wordt opgegeven. Maar in de praktijk wordt er nog niets gedaan. Daarvoor moeten er weer nieuwe dingen gebeuren. Op één ding na:
Hetgeen de allochtonen massaal omzeilen door huwelijksroutes via België en dergelijke. Het zoveelste blijk van hun loyaliteit: totaal niet aan Nederland. Terug naar de politieke correctheid: Uit: De Volkskrant, 10-04-2010, door Kim van Keken en Remco Meijer Vroeger was niet alles beter Samen zaten ze een halve eeuw in de Tweede Kamer: Remi Poppe, Johan Remkes, Kees Vendrik en Bas van der Vlies. 'Politiek is argumenten wegen .' ... Remkes: 'Ik signaleer wel dat eind jaren tachtig, begin jaren negentig de andere kant van de mondialisering, de micronarigheid, veel en veel te laat op de politieke agenda is gekomen. Sommige buurten zijn in drie, vier jaar totaal veranderd. De SP heeft dat overigens wel scherp in de gaten gehad. Dat moet ik zeggen.' Van der Vlies: 'Neem het gevoelige thema van de multiculturaliteit. Ik heb de tijd meegemaakt dat het not done was daar al te kritisch over te zijn. Het moest als een verrijking van de samenleving worden beschouwd. Het heeft een hele tijd geduurd voordat we daar doorheen kwamen en bepaalde schaduwkanten wisten te benoemen.' Poppe: 'In de jaren tachtig - we zaten nog niet in de Kamer - deden wij onderzoek naar wat je nu probleemwijken noemt. Daar maakten we een nota over, Gastarbeid en kapitaal. Toen werden we verketterd, van GroenLinks tot de Partij van de Arbeid. In de gemeenteraad van Vlaardingen, waar ik toen zat, kreeg ik een motie aan mijn broek. We zouden racistisch zijn.' Remkes: 'Hetzelfde in 1995, toen de VVD een eclatante verkiezingsoverwinning behaalde en partijleider Frits Bolkestein die. micronarigheid aan de orde stelde. Toen werd hij, de dag na de Statenverkiezingen, door Jacques Wallage van de PvdA ter verantwoording geroepen. Omdat hij in de verkiezingscampagne verkeerde dingen zou hebben gezegd. Zo was het toen nog.' ... Tussenstuk: CV's Remi Poppe (71) SP-Kamerlid 1994-2002 en 2006-2010. En nu? 'Ik ga op de achtergrond door, in de hoop dat dat aan de voorgrond ten goede zal komen.' Johan Remkes (58) VVD-Kamerlid 1993-1998 en 2006-2010. En nu? 'Daar ga ik de komende tijd rustig over nadenken. Ik zal het zoeken in de publieke en semipublieke sfeer.' Kees Vendrik (47) GroenLinks-Kamerlld 1998-2010. En nu? 'Hard werken, niet zeuren, lol maken. Waar en hoe? Geen idee.' Bas van der Vlies (67) SGP-Kamerlid 1981-2010. En nu? 'Aandacht voor gezin en familie. Plus enkele functies in besturen en het kerkelijke leven.' Red.: Uit betrouwbaarder bron dan een SGP-Kamerlid kunt u het niet krijgen ... Uit een serie gesprkken over de toestand van Nederland: Uit: De Volkskrant, 10-04-2010, door Marc Peeperkorn Een serie gesprekken over de stand van ons land (deel 6) Van gidsland naar gistland Vandaag: Geert van Istendael , schrijver, dichter | Nederland is weergaloos exotisch. Verslaafd aan trends maar ondertussen geobsedeerd door de eeuwige consensus. De Belg Geert van Istendael houdt van ons land. ‘Lieve Nederlanders, veracht jezelf niet.’ ... Niettemin: wat is leuker in Nederland sinds het begin van deze eeuw? ‘Een van de leukste dingen, zonder leedvermaak, is dat Nederlanders minder zelfverzekerd zijn geworden. Vroeger was dat van beton, verschrikkelijk! Nu bestaat er onzekerheid. Eindelijk geven jullie die domme notie van gidsland op. Toen Paul Scheffer in 2000 over het multiculturele drama schreef, werd hij voor fascist uitgemaakt. Tien jaar later klinkt het weifelend: integratie, hoe moet dat? ... Red.: In Nederland was het heel erg - in het buitenland is het nog steeds heel erg: Uit: De Volkskrant, 01-05-2010, column door Martin Sommer Bij ons is mevrouw Duffy beter af ... In Groot-Brittannië is men deze week heel wat minder zachtzinnig met Gordon Brown omgesprongen. Daar spraken de media van de ‘gaffe van Gordon’. ... Op campagne had de premier mevrouw Duffy, een Coronation Street-achtige verschijning, aangehoord over haar zorgen: de immigratie uit Oost-Europa. ‘Very good to meet you’, sloot Brown af. Terug in de dienst-Jaguar, reversmicrofoontje nog aan, gaf hij eerst zijn medewerkers de volle laag omdat hij met deze mevrouw was geconfronteerd – a disaster. Om daarna de mevrouw in kwestie af te schilderen als ‘a sort of bigoted woman’. Een bekrompen, intolerante vrouw. ... Op het blog van The Economist schreef een lezer dat je ‘kennelijk tegenover de prime minister het onderwerp immigratie niet te berde kunt brengen zonder een fascist te zijn’. Dat niveau zijn we in Nederland toch wel ontstegen, moest ik verbaasd vaststellen. En ik al die tijd maar denken dat het districtenstelsel politici noodzaakt zich serieus in de zielenroerselen van hun kiezers te verdiepen. Wel, tot op zekere hoogte is dat ook zo. Tijdens het televisiedebat donderdagavond haastten alle drie de politieke voormannen, Brown, Clegg en Cameron, zich om het met elke vragensteller uit de zaal eens te zijn die vond dat hij te veel belasting betaalt. Alles om de kiezer te behagen. Behalve dan als het over immigratie gaat. Vlak voor het televisiedebat zag je hoe Brown een bezoekje bracht aan een fabriek in Birmingham. Een werknemer zei wat bedremmeld dat de mensen toch heus moeite hebben met zoveel nieuwkomers. Brown: ‘We hebben nu het puntensysteem.’ Dat was het dorknoper-antwoord van de premier. Terwijl 80 procent van de Britten, zo liet de Engelse TNS-Nipo zien, vindt dat het land wordt overspoeld door immigranten en de standaardfrase op straat is dat men ‘het oude Groot-Brittannië niet meer herkent’. Reken dus maar niet op het districtenstelsel als het gaat om kritiek op het immigratie- en integratiebeleid. Hoe dat zit, bleek vlak voor het grote tv-debat. Het commentariërende paneltje, keurig samengesteld uit een Conservatieve, een Labour- en een LibDem-vertegenwoordiger, vond gedrieën dat dit ‘zeer sensitieve thema’ niet in de verkiezingsstrijd thuishoorde. Als de grote partijen een stilzwijgende afspraak hebben om over dé hedendaagse sociale kwestie te zwijgen, dan helpt er geen parlementair stelsel aan. Dat was ooit in Nederland ook zo, toen Frits Bolkestein voorstelde samen met de andere grote partijen de problemen van de multiculturele samenleving op de agenda te zetten. Hij ving bot en deed het vervolgens in zijn eentje. Dat was twintig jaar geleden. Het heeft een tijd geduurd, en Bolkestein kreeg een en ander voor zijn kiezen, maar het is uiteindelijk wel gebeurd. Voor de Britse kiezers resteert op dit vlak momenteel de British National Party. En als we toch aan het vergelijken zijn, dan mogen we in Nederland onze handen dichtknijpen met de PVV en Geert Wilders. ... Red.: Weer een ernstig geval dat ook, deels, op de schreden terugkomt: Uit: De Volkskrant, 21-05-2011, door Jaap Stam Interview | Andrée van Es, wethouder in Amsterdam 'Ik probeer Amsterdam hoffelijker te maken' Ze heeft haar politieke carričre weer opgepakt. Den Haag werd Amsterdam, en de idealen zijn gebleven. 'Vechten voor menselijke waardigheid is de rode draad in mijn leven.' ... Andrée van Es (58, GroenLinks) maakte na twintig jaar haar rentree in de politiek. Sinds een jaar is ze wethouder van Amsterdam. Ze gaat over werk, inkomen en participatie, diversiteit en integratie, inburgering en bestuurlijk stelsel. ... In 1973 werd Van Es politiek actief, toen in Chili de socialistische president Allende werd vermoord. Van 1980 tot 1989 zat ze in de Tweede Kamer voor de PSP, de Pacifistisch-Socialistische Partij, die opging in GroenLinks. Daarna volgden betrekkingen in zo'n beetje alle sectoren van de samenleving, behalve het bedrijfsleven. In de Kamer maakte ze naam als strijdster voor de rechten van minderheden, vluchtelingen en asielzoekers. 'Vechten voor menselijke waardigheid is de rode draad in mijn leven.' In haar eentje kon ze het premier Lubbers moeilijk maken als die iets over vreemdelingen had gezegd wat haar niet beviel. ... Red.: Samengevat: de vreemdeling, asielzoeker en immigrant is een inherent deugend mens, en als groep zijn ze dus duidelijk superieure aan de discriminerende en racistische autochtonen die dat soort mensen wat minder ziet zitten. Pure ideologie. Want Van Es op diverse manieren op de maatschappij heeft uitgeleefd. Maar nu is er enig voortschrijdend inzicht:
De reden voor plaatsing hier: erkenning dat men in één opzicht fout is geweest: het niet stellen van eisen. natuurlijk geldt dit ook ook voor alle andere aanverwante ideeën van Van Es cum suis. Omtrent de gelijkheid in beschaving van allochtonen, bijvoorbeeld:
Wat niets anders is dat het pogen tot beschaven van die achterlijke moslims. Wat tot nu toe al;tiojd ook op een hoffelijke manier is geprobeerd, en tot de huidige wantoestanden heeft geleid:
Dat is vermoedelijk een leugen, want de redactie, die dat soort zaken redelijk nauwkeurig volgt, heeft er nog niets van opgevangen. Hetgeen bevestigd wordt door deze opmerking, weggelaten uit het laatste citaat:
Het zal misschien ooit eens een keertje zijn gebeurd. Staande tegenover talloze gevallen van Marokkaans lastigvallen Hopeloos, zo'n opmerking. Nog een teken van een lichte verandering van de tijden: Uit: De Volkskrant, 09-09-2011, door Sterre Lindhout en Paul Onkenhout Lollig / lullig Wat kan nog wel, wat kan niet in cabaret? 'Angst voor de gevolgen, dat is nieuw.' 9/11 of geen 9/11, voor cabaretiers zijn de grenzen van de grap nog steeds uiterst rekbaar, zegt de deskundige. 'In principe is alles mogelijk, kan alles worden gezegd, zeker als je het niet erg vindt om overhoop te worden geschoten. En gearresteerd word je tegenwoordig niet zo snel meer.' Met liefde neemt oud-cabaretier Jacques Klöters, publicist en presentator van De Sandwich op Radio 5 Nostalgia ... Begin jaren tachtig vond de omslag plaats, 'een enorme versplintering in het denken, in de samenleving én in het cabaret.' Het gevolg, volgens Klöters: 'Cabaret is de kunst van de persoonlijkheid geworden. Iedereen kan zeggen wat hij wil. Er bestaan geen maatschappelijke remmingen meer.' Voordat het zover was, vond het ene na het andere incident plaats, in theaters of op televisie. Wat ooit geruchtmakend was, is tegenwoordig vaak voor niemand meer aanstootgevend. Klöters wijst op een liedje van de Rotterdamse theatergroep De Berini's uit 1994, waarin met spijt wordt vastgesteld dat het karakter van de buurt door de komst van buitenlanders is veranderd. 'Een vrouw zingt dat ze haar loopje kwijt is. Haar buren zijn verhuisd en er worden vreemde talen gesproken. Het was een nogal lullig liedje, maar destijds werd het in linkse kringen bijna als racistisch gezien, als een aanval op het correcte denken. In Nederland kwam een nieuw soort gevoeligheid op.' ... Red.: Nou, die was er allang, en is nog lang gebleven. Zelfs nu is hij nog zeer sterk:
In welk programma alom getuigd werd van een stinkende en ronduit walgelijke vorm van politieke-correctheid
.Oh ja, politieke correctheid heeft niet alleen betrekking op allochtonen enzovoort, maar ook op diverse andere zaken: De Volkskrant, 20-01-2006, boekrecensie door Ranne Hovius (volledig artikel hier )Tussen brein en geest Schizofrenie is een verwoestende, goeddeels onbegrepen ziekte. Voor de beste behandeling blijft het pendelen tussen biologische en psychologische factoren. Leed verzachten is essentieel. ... Slechts eenmaal in de geschiedenis van de psychiatrie raakte iedere nuance uit het oog verloren en kwamen alle psychotische patiënten met een formidabele zwaai van de pendel in het psychologische kamp terecht. De dreun die de pendel in de rumoerige jaren zestig van de revolutionaire antipsychiatrie maakte, was tot ver buiten de gestichtsmuren te horen. Niet langer ging het om patiënten die ziek waren, maar om de maatschappij die zwakkeren, creatieve geesten en opstandelingen uitsloot door ze krankzinnig te verklaren. Kille moeders, waren dat niet de echte veroorzakers van de psychische ontregeling van hun kinderen? Daar kwam - zoveel wist men zeker - geen biologie aan te pas. En schizofrenie? Dat was een stigmatiserend etiket waar niemand wat mee opschoot. ... Red.: Deze sociologisering van een bio-chemisch defect is typisch voor de politieke-correctheid, die een heftige weerstand heeft tegen ieder vorm van wetenschappelijke wetmatigheid in menselijk gedrag. Het bovenstaande is een psychologisch voorbeeld, maar de meest belangrijke zijn natuurlijk de sociologische, zoals de weigering enigerlei sociologisch mechanisme te zien in het gedrag van allochtonen. Een zelfs nu, 2011, wat onverwachte bekentenis: Uit: De Volkskrant, 01-11-2011, hoofdredactioneel commentaar, door Martin Sommer Dubbele nationaliteit Omdat een dubbele nationaliteit maar bij heel weinig landen problemen oplevert, is een nieuwe regeling niet nodig. ... Het is waar dat er in het verleden veel te slordig is omgesprongen met het uitdelen van Nederlandse paspoorten aan buitenlanders. ... Red.: Enkele miljoenen te slordig. Je zou het zelfs iets anders noemen dan slordig. Zoiets als "cultuurverraad" of "neigend naar misdadig"
.Nog een opmerkelijke erkenning: Uit: De Volkskrant, 21-11-2011, hoofdredactioneel commentaar, door Peter Giesen Strenger straffen Aan een mild strafklimaat is een einde gekomen. Maar het moet niet doorslaan naar de andere kant. Populisten mogen rechters graag afschilderen als softe D66'ers. .... Maar rechters zijn de afgelopen jaren juist zwaarder gaan straffen, blijkt uit onderzoek van de Volkskrant. ... Na de Tweede Wereldoorlog beschouwden confessionele juristen de misdadiger als een dwalende medemens, linkse juristen zagen hem als een slachtoffer van een onrechtvaardige samenleving. Beide groepen geloofden in collectieve verantwoordelijkheid: als een misdadiger in de fout ging, had de samenleving ook gefaald. Bovendien waren zij optimistisch over de mogelijkheid tot heropvoeding. ... Red.: De ogen knikkeren bijna uit de kassen. Nog meer na dit:
Nu hebben de rechters, inderdaad kosmopolitische D66'ers geworden, trouwens nieuwe groepen om te knuffelen: allochtonen en allochtone criminelen
.
Nog een bewijs van de algemene waanzin uit die dagen:
Neurobioloog en arts Dick Swaab
(1944), bekend van de bestseller 'Wij zijn ons brein', geeft vrijdag een lezing
bij de de Leidsche Ganymedes Borrel, het netwerk voor lesbische, homo- en
biseksuele studenten en medewerkers.
Een geparfumeerde scheldpartij, dat 'onkies' ...
De Hele Pim
|
|
|