Bronnen bij Het alfa- en bèta-denken: leugens en aanverwante
|
28 feb.2010 |
Een van de grote onderscheiden in houding tussen alfa's en bèta's, met grote
gevolgen voor meer praktische aspecten, zijn de veel grotere capaciteiten en
neiging van de alfa tot liegen en allerlei andere vormen van maskerade van de
werkelijkheid.
Met de term "maskerade" is daar al een bijna sluitend bewijs
van gegeven, want alle vormen van acteren en aanverwante, "maskerade" dus, zijn
vormen van verhullen of veranderen van de werkelijkheid, dus nauw verwant aan
liegen. Het verschil met het echte liegen is dat bij liegen er de bedoeling
insteekt om eigen voordeel en andermans nadeel te bereiken, en men bij liegen dus meestal ook
pogingen doet om het verhullen. En
omdat alfa's goed zijn in het verhullen, zijn ze meestal (of: dus) ook goed in
het verhullen van het verhullen, dus het liegen.
Als psychologisch proces is liegen
 is nauw
verbonden met vele, en vermoedelijk
de meeste, andere vormen van kwaad, onder andere door haar rol in denkprocessen
in het algemeen
-
liegen leidt tot schade aan de hersenwerking
 .
Een voorbeeld daarvan is de merkwaardige voorliefde van de alfa-geest voor
slechtheid, zie hier
.
Liegen is verbonden met een groot aantal misstanden, en is
dus elders op deze website al aan bod gekomen. Voor de hand liggend is het geval
van het overgrote deel der politiek
,
samengevat onder de definitie uit Termen
:
| |
Politieke discussie: discussie met als doel uit te vinden wie het meest
effectief liegt dat hij geen belang heeft bij het gesprokene. |
Onder zijn een aantal wat meer uitgesproken gevallen
verzameld, waarvan natuurlijk ook wat uit de politiek. Het eerste voorbeeld is een verhaal dat begint met een brief aan de Amsterdamse gemeenteraad
geschreven door wethouder
van cultuur Carolien Gehrels over een nieuwe vertraging bij de heropening van
Stedelijk Museum, een affaire die al vele jaren speelt en dus gevoelig ligt -
mede omdat het Rijksmuseum ook al grotendeels dicht is wegens herinrichting (wie
voorbeelden uit de politiek en de journalistiek wel gelooft: er staat een
volledig afdoend geval hier ):
Uit: De Volkskrant, 26-02-2010, van onze verslaggevers Rutger Pontzen en
Jaap Stam
‘Wethouder wist al jaar van uitstel Stedelijk’
Oud-lid raad van toezicht ergert zich aan gang van zaken.‘Het is tijd dat
de waarheid wordt gezegd.’
... de opening van het Stedelijk Museum in Amsterdam .. Twee weken geleden maakte Gehrels bekend dat de opening opnieuw
is uitgesteld.
In een brief aan de gemeenteraad noemt Gehrels de afstelling
voor de ingewikkelde klimaatbeheersing als reden voor de vertraging.
Schilderijen moeten in een constante temperatuur hangen van 21 graden, bij een
luchtvochtigheid van 55 procent. 24 uur per etmaal, ongeacht het aantal
bezoekers. ...
Red.: Hier wordt overduidelijk geïmpliceerd dat de
nieuwe vertraging het gevolg was van tegenslag, en dientengevolge nieuw voor de
wethouder. De werkelijkheid was anders
| |
Wethouder Carolien Gehrels van Cultuur (PvdA) wist al meer dan een jaar dat de
opening van het Stedelijk Museum in Amsterdam op zijn vroegst in 2011 zou zijn.
Dat zegt organisatieadviseur Hans Andersson vandaag in een interview met de
Volkskrant. Andersson was tot eind vorig jaar lid van de raad van toezicht van
het Stedelijk. Twee weken geleden maakte Gehrels bekend dat de opening opnieuw
is uitgesteld. ...
Andersson heeft zich geweldig geërgerd aan die brief. ‘Het is
een echt politieke brief, zo vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen. Alsof nu
pas blijkt dat het inregelen van de klimaatbeheersing heel delicaat is en daarom
veel tijd kost. Iedereen die kennis van zaken heeft, weet dat.’ |
Uit het bijbehorende interview met Andersson:
Uit: De Volkskrant, 26-02-2010, van onze verslaggevers Rutger Pontzen en
Jaap Stam
‘Amsterdam kan het dus niet’
... Wethouder Carolien Gehrels (PvdA) van Cultuur heeft goed
nieuws, die vrijdag 19 december 2008. Het moeilijkste deel van de verbouwing is
achter de rug. De renovatie van het bestaande deel van het museum ligt zelfs
voor op schema. De wethouder heeft ook minder goed nieuws: de heropening wordt
opnieuw uitgesteld. Het Stedelijk had in december 2009 weer open moeten gaan,
maar dat wordt maart 2010, misschien een maand later.
‘De architect, de bouwkundig adviseur en de ambtelijk
projectleider wisten dat die datum niet kon worden gehaald’, zegt Hans Andersson,
destijds lid van de Raad van Toezicht van het Stedelijk, en een van de
genodigden in de kuil. ‘Maar die boodschap bracht de wethouder liever niet. Het
feestje mocht niet worden verpest.’ Twee weken geleden – 14 maanden later –
schreef Gehrels in een brief aan de gemeenteraad dat het 2011 wordt; een datum
werd niet genoemd.
Red.: Wethouder Gehrels heeft dus, misschien niet expliciet maar
wel impliciet, de werkelijkheid verhuld, zeg maar: gelogen, ten einde zich in te dekken
in een gevoelige kwestie. En in dat liegen is ze ontmaskerd. Zo ver, zo goed.
Waar het omgaat is haar reactie op die onthulling:
| |
De wethouder deelt de frustratie van Andersson. ‘We willen
allemaal dat het Stedelijk weer opengaat. Daar werken we dag en nacht aan. Ik
heb echter een volstrekt andere lezing van de feiten.’ |
Het gaat hier om dat 'een volstrekt andere lezing van de feiten.' Dat
is een van de standaardmanieren waarop de alfa-leugenaar zijn doelbewuste
verhullen of verdraaien van de werkelijkheid voor zichzelf en voor anderen
probeert te rechtvaardigen - of beter: te verzachten en goed te praten.
Het is ook een voorbeeld van het proces van escalatie van
leugens: was de eerste nog een vorm van verzwijgen van bestaande kennis, de
tweede is een regelrechte, glasharde, leugen.
Nog een politiek gevalletje:
Uit: De Volkskrant, 01-09-2010, van verslaggever Noël van Bemmel
Reëel beeld Uruzgan ontbrak
De militaire missie in Uruzgan werd gehinderd door een gebrek aan
staatsmanschap. Als de Nederlandse regering vanaf 2006 een realistisch beeld had
geschetst van het benodigde werk in Afghanistan, was de missie niet in een
partijpolitiek steekspel geëindigd. Bovendien hadden militairen meteen de juiste
hoeveelheid mensen en middelen kunnen meenemen.
Dat stelt historica Beatrice de Graaf van de Universiteit van
Leiden. De onderzoekster van het Centre for Terrorism and Counterterrorism
presenteerde dinsdag belangrijke lessen die volgens haar zijn geleerd in Uruzgan.
Zij sprak op een internationaal congres voor militaire historici dat deze week
wordt gehouden in Amsterdam.
De Graaf schreef een artikel over de geleerde lessen te velde
en in Den Haag, in samenwerking met militairen. De Graaf: ‘We gaan vechten,
vechten en vechten, en daarna is er gelegenheid voor stabilisatie en opbouw.
Zoiets had de minister van Defensie meteen moeten zeggen.’ Door dit na te laten,
stellen de auteurs, werd de politieke en publieke discussie in Nederland beperkt
door een simplistische tegenstelling over vechten of opbouwen. Die had niets te
maken met de praktijk. ...
Red.: Natuurlijk wist de politiek heel goed dat het
voornamelijk een vechtmissie zou worden. Maar dat zou er politiek niet
doorgekomen zijn, dus werd de keiharde leugen van de "opbouwmissie" verzonnen.
Van dit soort uitspraken zijn er talloze varianten. Onder een
voorbeeld van het Volkskrant weblog, dat voornamelijk bevolkt door alfa-intellectuele kunstzinnig
geneigden:
Van: Volkskrant weblog, 21-02-2010, door Ina Dijstelberge
Ligt het nu aan mij of is de politie dit jaar wel erg
schietgraag begonnen?
Tags: schietincidenten, politiegeweld, losse flodder
[Volgt een lijst met incidenten waarbij de politie heeft moeten schieten, red.]
Reacties:
Louk van der Sloot 21-02-2010 18:17
... Als je de moeite neemt om de 'literatuurlijst' door te nemen dan blijkt weer
duidelijk haar ophitsend karakter. Bijvoorbeeld laatste 'krantenkop'. Zoek je
het artikel op dan staat er als krantenkop: Politie schiet gewapende overvaller
neer.
Of neem een andere krantekop: Politie schiet in Son en Breugel inbreker in de
arm. In het artikel staat de volgende zin: En reed met hoge snelheid in op een
politieagent. Hier is dus sprak van poging tot moord op een agent. En dus
zelfbescherming.
Tenslotte het eerste schietincident. De politie weet dat de man eerst zijn huis
in brand steekt, zich daarna op weg begeeft naar het werk van zijn vrouw en haar
daar gelukkig niet aantreft. Dan gaat hij op weg naar de school van zijn
kinderen, gewapend met een mes. Iedereen, behalve, Dijstelberge, weet dat er nu
reden voor angst is. Hoevaak is het al niet voorgekomen de laatste tijd dat de
man zijn vrouw en kinderen vermoord. En als hij dan gesommeerd wordt dat mes
neer te leggen, dan dient hij dat maar te doen.
Ina Dijstelberge 21-02-2010 18:48
... @ Louk van Slooten : ... ik nergens spreek over terecht of onterecht gebruik
van het dienstwapen. Ik uit alleen mijn zorgen over de toename.
Red.: In de kop: 'schietgraag'- in de tags: 'politiegeweld' en
'losse flodder'. En in antwoord op een reactie die de feiten weerlegt: 'Ik uit
alleen mijn zorgen over de toename'
Een voor voor de alfa-houding kenmerkende vorm van
leugenachtigheid.
Allemaal tezamen zijn dit soort uitspraken samen te vatten als:
"1 +1 = 2 is ook maar een mening". Wie hier om lacht, vergist zich ernstig. Ze
is in discussies tussen de redactie en de alfa's op het Volkskrant weblog
al een aanzienlijk aantal malen gevallen. En dat aantal zou in de tientallen
procenten gaan lopen, als beide partijen genoeg hadden om de discussie vol te
houden. Op
het thuishonk van de redactie staat daarom de nevenstaande illustratie, een
fictieve reclame voor bier. Waarin
de (onbekende) ontwerper ervan ook nog een andere karakteristieke trek van de alfa's heeft
getroffen (het kan nauwelijks toeval zijn): het sterk opgeblazen ego in de
vorm van de term "Professor Ich". Want dat is ook noodzakelijk om je eigen
mening boven de werkelijkheid te kunnen stellen.
Nog wat voorbeelden van deze houdingen hier
.
Het eerste voorbeeld van de Amsterdamse wethouder is er
eentje uit de politiek. Nu kan je een hele webserver vullen met pagina's over
leugens door politici. Ook is bekend, of dat zou het moeten zijn, dat de groep
der politici voornamelijk uit alfa's en hun vriendjes de gamma's bestaat
. En normaliter mag het eigenlijk niet, maar hier is overduidelijk, en zonder
nader bewijs, duidelijk sprake van een oorzakelijke relatie: politici zijn
voornamelijk alfa's omdat voor de politiek, steeds meer een kwestie van een
vertoning voor het grote publiek, het noodzakelijk is om goed te kunnen liegen -
uit Termen
:
| |
Discussie:
...
Politieke discussie: discussie met als doel uit te vinden wie het meest
effectief liegt dat hij geen belang heeft bij het gesprokene. |
Een analyse van hoe de grote politieke partijen dat doen, begint hier
.
Nog meer nieuw onderzoeksmateriaal komt van een aanverwant
onderwerp: beloftes:
Uit: KIJK, nr. 3-2010 (bron: New Scientist)
Brein voorspelt gebroken belofte
Als je een belofte doet die je later niet gaat nakomen, is dat te zien in de
hersenen, zo heeft Thomas Baumgartner van de Zwitserse Universiteit van Zürich
ontdekt. Bij het betreffende onderzoek moesten proefpersonen een spel spelen
waarbij een investeerder geld kon inleggen bij een beheerder. Daarmee zou het
geldbedrag vervijfvoudigen, maar er was wel een risico voor de investeerder: het
was niet zeker dat de beheerder het gegroeide bedrag met hem zou delen. De
beheerder van het geld kon wel een belofte doen aan de investeerder dat hij het
geld zou delen, maar die hoefde hij niet na te komen.
Bijna alle beheerders deden de belofte om het geld te delen,
maar die kwamen ze lang niet allemaal na. En dat konden de onderzoekers zien met
behulp van fMRI-scans. Bij een belofte die niet werd nagekomen, was er namelijk
een verhoogde hersenactiviteit te zien in bepaalde hersendelen (voor de kenners:
de dorsolaterale prefrontale cortex, de cortex cingularis anterior en de
amygdala).
Opmerkelijk is hierbij dat de verhoogde hersenactiviteit
plaatsvond op het moment dat die belofte werd gedaan. Volgens Baumgartner is dat
verrassend, want in principe heeft iemand die iets belooft dan nog niets fout
gedaan. Sterker nog, op dat moment kan hij de belofte nog steeds nakomen. De
hersenen weten dus blijkbaar van tevoren al of iemand later onbetrouwbaar zal
blijken. ...
Red.: Een gebroken belofte kan ook gezien als een soort
leugen. Wat dit resultaat dan laat zien is dat de leugenaar heel goed weet dat
hij liegt. Ook iets dat tot de intuïtieve kennis behoort - het is één van
die goed-en-fout zaken die op een heel basaal niveau in ieder mens zitten.
De drie genoemde hersenmodules als betrokken bij dit proces
zijn de prefrontale cortex
waar de rationele beslissingen zetelen, de amygdala
(Wikipedia)
waar een belangrijk van de emotionele beslissingen bepaald worden, en de anterieure cingulate cortex
 , die de functie heeft van bemiddeling tussen onder
andere deze twee modules en de signalering van onverwachte zaken
tegenstellingen. Met deze functionaliteiten voor ogen is het nauwelijks
verwonderlijk dat juist deze modules betrokken zijn bij gebroken beloftes en
leugens: het ene deel doet het ene, het andere deel weet dat het iets anders is,
en het derde deel constateert dat die twee niet overeenstemmen.
Natuurlijk heeft ook dit proces een glijdende schaal:
Uit: De Volkskrant, 03-03-2010, door Jan Hunin
Iets te sterke verhalen van de Poolse grootmeester
Toen de Poolse journalist Artur Domoslawski voor zijn biografie van Ryszard
Kapuscinski in Ethiopië aanbelandde, had hij een onthullend gesprek met een
vroegere kennis van de beroemde schrijver/verslaggever. ‘Kapuscinski was een
fascinerende man. Als hij in Addis was, kwam hij altijd bij ons langs’, vertelde
een vrouw die Kapuscinski had leren kennen tijdens zijn onderzoek naar de val
van Haile Selassie. Met zijn boek De Keizer zou hij later internationaal
doorbreken. ‘Zo goed kende ik hem niet’, vervolgde de vrouw, ‘maar iedereen
hield van hem. Maar, weet u, die ‘Keizer’ dat zijn fabeltjes uit duizend en één
nacht.’ Vooral de passage waarin Kapuscinski het hondje van Haile Selassie liet
plassen in de schoenen van de hoogwaardigheidsbekleders, vond de vrouw goed
gevonden.
Het is een van de vele passages uit Kapuscinski
non-fiction, de laatste biografie van Kapuscinski, waaruit moet blijken dat
de grootmeester van de reportage er niet voor terugschrok een loopje met de
waarheid te nemen. Naar eigen zeggen was hij tijdens zijn omzwervingen in de
Derde Wereld in de jaren zestig en zeventig getuige van 27 staatsgrepen en
revoluties; in diezelfde periode zou hij liefst vier keer ter dood zijn
veroordeeld. Maar na de publicatie van Kapuscinski non-fiction lijken die
beweringen met een korreltje zout te moeten worden genomen. ...
De biografie van Domoslawsi, die bij de beroemde auteur kind
aan huis was, zorgde voor fellere reacties. Kapuscinski’s weduwe probeerde
tevergeefs de publicatie van het boek te beletten; een minister dreigde uit
protest van uitgeverij te veranderen. Maar dat maakt de beschuldigingen aan het
adres van auteur niet minder geloofwaardig.
Met zijn gewoonte om de waarheid bij te kleuren, wist
Kapuscinski zijn verhalen wel sterker te maken. Zo beschrijft hij hoe onder het
bewind van de Oegandese dictator Idi Amin de vissen in het Victoriameer er
opgezwollen bij zwommen. Ze zouden hun overgewicht te danken hebben aan de
lichamen van de slachtoffers van de dictator. De waarheid was echter
prozaïscher, bewijst Domoslawski. De nijlbaarzen die in de jaren vijftig door de
Britten in het meer waren uitgezet, kampten met een gebrek aan natuurlijke
vijanden.
Red.: Natuurlijk heeft de echte alfa geen enkel probleem met
het schuiven aan deze grens:
Uit: De Volkskrant, 05-03-2010, door Olaf Tempelman
Reiziger zonder paspoort
De Poolse meesterreporter Ryszard Kapuscinski verzon dermate veel dat je
zijn boeken nauwelijks als ware relazen kunt beschouwen, onthulde zijn biograaf
Artur Domoslawski deze week. Beter kunnen we ze lezen als mooie verhandelingen
over universeel menselijk gedrag. Maar werd Kapuscinski al niet lang zo gelezen?
... Kapuscinski heet de grootmeester van de literaire reportage.
Dat genre wordt geboekstaafd als ‘non-fictie’. In Kapuscinski non-fiction
laat Domoslawski er geen twijfel over bestaan dat dit in het geval van zijn
onderwerp onterecht is: wat ik u over Kapuscinski vertel is non-fictie, wat hij
u vertelde was vaak fictie. ‘Hij experimenteerde met journalistiek. Hij besefte
vaak niet dat hij de grens tussen journalistiek en literatuur overschreed.’
Maar waar ligt die grens en hoe ziet die er uit? Welke douanier
passeerde Kapuscinski zonder zijn journalistieke paspoort te tonen? De
legendarische Schotse reporter Neal Ascherson, net als Kapuscinski geboren in
1932, was de eerste om het deze week voor de gevallen Pool op te nemen. In
The Guardian stelde hij onomwonden dat de grens tussen journalistiek en
literatuur niet bestaat. De literaire reportage is er om het diepere,
tijdlozere, waarachtigere over te brengen. We moeten Kapuscinski absoluut
geloven, maar niet elk detail letterlijk nemen. Bepaalde details en bepaalde
beelden had hij nodig om bij bepaalde essenties uit te komen, om zomaar te
stuiten op een onder de oppervlakte verscholen waarheid – en natuurlijk ook om
een echt mooi verhaal te kunnen vertellen.
In De Keizer praten oude hovelingen van Selassie
in poëtische volzinnen. Ze bezitten een groot gevoel voor ironie. Ze zijn
vertrouwd met de westerse filosofische traditie. Dat waren die Ethiopische
mannen in werkelijkheid natuurlijk niet. Ascherson: ‘Maar wat het boek je geeft,
is de meest ontroerende en onthullende beschrijving van een hof die ik ooit
gelezen heb: volkomen overtuigend, zelfs als je als lezer niet zeker kunt zijn
dat ze precies deze woorden gebruikten.’
Kapuscinski bewoog zich voortdurend in een mistig
niemandsland tussen journalistiek en literatuur. Voor de krant hield hij zich
nauwgezet aan de feiten, stelt Ascherson. ‘Maar in zijn boeken stond hij
zichzelf vrijheden toe om een waarheid nog waarachtiger te maken’ – en het
verhaal beter.
We lezen Kapuscinski om het wezenlijke dat hij vertelt, maar
net zo goed om de wijze waarop hij dat verpakt. ...
In de therapiegroep van het schrijvershiernamaals mag
Kapuscinki zich ondertussen verheugen op gedistingeerd gezelschap. Ook Ernest
Hemingway, Martha Gellhorn, Oriana Fallaci en andere journalistieke en literaire
grootheden werden beticht van verzinsels. Alweer zeventig jaar geleden was het
George Orwell die na de publicatie van Homage to Catalonia (Saluut aan
Catalonië) te horen kreeg dat hij wel heel vrij was omgesprongen met zijn
herinneringen aan de Spaanse Burgeroorlog. Hij zou geschreven hebben over
plaatsen waar hij nooit geweest was, over dingen die daar nooit gebeurd waren.
Wie weet. Maar dit is wel een boek over de Spaanse Burgeroorlog dat nog steeds
gelezen wordt.
Red.: Die laatste alinea staat er als voorbeeld van het soort
retorische trucs dat men gebruikt in dit soort goedpraterij: "Anderen hebben het
ook gedaan", en "Het is populair".
Hoe diep dit proces gaat blijkt door het optreden ervan op
een niveau warmen dit, objectief gezien, tot niet zou verwachten: de rechtspraak.
Nu kan men nog iets voorstellen bij het liegen door mensen als advocaten
(verdedigen misdadigers) en officieren van justitie (proberen misdadigers in de
cel te krijgen). Maar toch kan je dit al zien als een aanzienlijk extremer
voorbeeld van liegende politici. Voor de volledigheid: juristen vallen, ondanks
het feit dat hun beroep is om de werkelijkheid vast te stellen, volledig binnen
de groep van alfa's en gamma's, en qua mentaliteit meer alfa dan gamma.
Het volgende geval is in zijn maatschappelijke
implicaties helemaal de haren te berge rijzend:
Uit: De Volkskrant, 10-03-2010, van verslaggever Raoul du Pré
Rechtbank wist wel van gevaar voor Zeeuws gezin
Rechters komen terug op eerdere verklaring | 'Belangen van verdachte wogen
zwaarder'
De man die zaterdag in het Zeeuwse Zierikzee twee van zijn kinderen
vermoordde, werd vorige maand door de rechtbank vrijgelaten terwijl bekend was
dat hij zijn gezin iets wilde aandoen. De officier van justitie had hen daar
nadrukkelijk op gewezen, maar de rechters lieten de belangen van de man zwaarder
wegen dan die van zijn vrouw en kinderen.
De Middelburgse rechtbank kwam dinsdagavond met die
bekentenis naar buiten. Maandag nog verklaarde de rechtbank niet op de hoogte te
zijn geweest van de dreiging van eerwraak die boven het gezin hing. Op 24
februari lieten de rechters de man vrij. Afgelopen zaterdag schoot hij zijn
9-jarige zoon en 19-jarige dochter dood in hun huis. ...
In de zoektocht naar de vraag wie het drama had kunnen
voorkomen wezen justitie en de rechtbank de afgelopen dagen naar elkaar. ...
Politie, justitie en de vrouw waren ervan overtuigd dat hij
daarna nog steeds levensgevaarlijk was. Justitie had ook aanwijzingen dat hij op
zoek was naar een vuurwapen. Om hem van straat te halen viel justitie op 10
februari terug op een oude verdenking van misbruik van zijn dochter. De man werd
inderdaad opgepakt, maar zijn voorlopige hechtenis werd twee weken later door de
raadkamer van de rechtbank geschorst.
De rechtbank erkent nu ten tijde van die beslissing wel
degelijk op de hoogte te zijn geweest van de situatie.
Red.: Een complete team rechters erkent dus te hebben gelogen.
Een paar dagen later een vervolg op televisie, in het
programma NOVA
.
In de uitzending hoort men de president van het rechtbank in Middelburg
ontkennen dat de rechters een psychiatrisch advies ter beschikking hadden - dat
klopte, maar was toch een leugen:
Uit: De Volkskrant, 11-03-2010.
Rechtbank frustreerde psychiatrisch onderzoek moordenaar
Zierikzee
De man die zaterdag in Zierikzee twee van zijn kinderen vermoordde, kon niet
gedwongen worden opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis omdat de rechtbank in
Middelburg niet meewerkte aan een psychiatrisch onderzoek. Dat verklaarde
burgemeester Rabelink van Zierikzee woensdagavond in antwoord op de verwijten
uit de Tweede Kamer dat hij voor een gedwongen opname had moeten zorgen.
Rabelink wijst erop dat opname pas mogelijk is als dat door een psychiater wordt
geadviseerd.
In het geval van de man lag er geen psychiatrisch rapport.
Een verzoek van justitie om dat te laten maken, werd afgewezen door de
rechtbank. ...
Red.: En dat was recent:
Uit: De Volkskrant, 11-03-2010, van verslaggevers Yvonne Doorduyn en
Raoul du Pré
Bedreigers eerder van straat gehaald
... In het geval van de man uit Zierikzee lag er geen psychiatrisch rapport. Een
verzoek van de officier justitie om dat te laten maken was op 17 december
afgewezen door de rechtbank in Middelburg. ...
Red.: Ook de president van de rechtbank is dus een
leugenaar.
En dat heeft verder geen gevolgen, oftewel: liegen door rechters is niet
opmerkelijk genoeg. Kijk maar naar het volgende geval, op nog iets hoger niveau:
Uit: Volkskrant.nl, 21-08-2009, ANP
Vicepresident rechtbank Den Haag vertrekt
Hans Westenberg, de vicepresident van de rechtbank in Den Haag, gaat op 1
oktober met vervroegd pensioen omdat zijn functioneren ter discussie zou kunnen
worden gesteld.
Aanleiding voor het vertrek van Westenberg is een uitspraak
van het gerechtshof in Den Haag, dat bewezen acht dat de rechter telefonisch
contact heeft gezocht met advocaten in de Chipshol-zaak, een zaak die hij onder
zich had.
Westenberg spande in 2004 een procedure aan tegen advocaat
H.J. Smit, in verband met uitspraken over Westenberg tegen journalist Micha Kat.
Het ging erom dat Westenberg in de Chipshol-zaak uitvoerig zou zijn gaan bellen
met advocaten. De vicepresident eiste dat deze uitlatingen als onrechtmatig
bestempeld werden en ook vorderde hij een schadevergoeding.
De rechtbank in Rotterdam wees deze vordering op 23 januari
2008 toe, maar Smit ging in hoger beroep bij het hof in Den Haag. Op 23 juni
deed het hof een tussenuitspraak, waarin het bewezen verklaart dat er twee
telefoongesprekken hebben plaatsgevonden tussen Westenberg en een
Chipshol-advocaat.
Westenberg mocht nog tegenbewijs leveren, maar heeft de
procedure inmiddels beëindigd zonder uitspraak, aldus de rechtbank.
Red.: De vicepresident van de Haagse rechtbank heeft
zich dus op corrupte wijze gedragen aangaande de rechtsgang. Toen hij hiermee
geconfronteerd werd, heeft hij systematisch gelogen over zijn betrokkenheid. En
toen die leugens bewezen konden worden, werd daarmee meteen dus bewijs van zijn
corruptie geleverd. Overigens: in de Chipsholzaak, die gaat over een pogingen
van de luchthaven Schiphol om een private investeerder de voet dwars te zetten,
en daarvoor ook het recht heeft geprobeerd te misbruiken dus inclusief omkoping
en corruptie, is een enigszins bekende eerput voor justitie in het algemeen.
Als een rechter betrapt wordt op leugens en corruptie, zou je
een oproer verwachten, in de eigen directe omgeving en de rechtspraak in
het algemeen. Dit was de reactie in eigen kring:
| |
Een woordvoerster van de rechtbank liet vrijdag weten dat Westenberg
dit doet ‘in goed overleg en op verzoek van het bestuur van de
rechtbank’. ... Het besluit van Westenberg te vertrekken is
‘in het belang van de rechtspraak’, aldus de rechtbank Den Haag. ‘Zowel
het bestuur als Westenberg wenst iedere discussie over het rechterlijk
functioneren van Westenberg te voorkomen.’ |
Allemaal pogingen om keiharde leugens en corruptie te verhullen. Dus
evenzovele bijna net zo harde leugens en corruptie.
Dat is dus de reden dat de leugens van de Middelburgse
rechtbank niet opvallen: de rechtspraak wordt bemand door alfa/gamma's. De
rechtspraak wordt bemand door mensen voor wie het liegen niet opmerkelijk is.
En dat liegen wordt natuurlijk het snelst gedaan in die
situaties waarin eigenbelangen (zeldzaam) en belangen van de eigen
(sociologische) groep (frequent) een rol spelen. Voor meer voorbeelden van
dit sociologische liegen door juristen in de context van het multiculturalisme, zie hier
en hier
.
Het multiculturalisme is de bron en katalysator van een
onnoemelijk grote hoeveelheid leugens, zie het aantal verzamelingen dat begint
hier
. Bij al deze verzamelingen zijn dusdanig veel mensen betrokken, dat het een
onderbouwing vormt van de, ook intuïtief al duidelijke, bewering dat het
overgrote deel van de intellectuele en bestuurlijke elite zich in deze context
bezondigt aan leugens. En het is even duidelijk dat die intellectuele en
bestuurlijke elite voor het over-, overgrote deel bestaat uit alfa's en gamma's
.
Voor een voorbeeld van de relatie die gamma's met liegen
onderhouden - auteur en journalist Peter Giesen is van opleiding
historicus:
Uit: De Volkskrant, 08-02-2010, column door Peter Giesen
Experts
Het was de week van de waarheid. Een Kamerlid wilde de rechter laten
vaststellen of hij de waarheid over de islam sprak. Een koddige suggestie.
Worden we straks ook wettelijk verplicht de waarheid te spreken? ...
Red.: Stel je voor dat je niet meer vrijuit zou kunnen liegen
... Waar moet je dan heen met je ideologie...?
Schrijvers over Rusland bijna per definitie verdacht,
door de invloed van de Koude Oorlog. Dit is dan ook nauwelijks verwonderlijk:
Uit:
De Volkskrant, 19-07-2010, van de buitenlandredactie
Britse historicus struikelt over ijdelheid
De beroemde Britse historicus Orlando Figes is het slachtoffer geworden van zijn
ijdelheid. Figes, die faam verwierf met een aantal geschiedwerken over Rusland,
moet smartegeld betalen aan een paar collega’s die hij anoniem had afgekraakt.
Figes, auteur van bekroonde geschiedenisboeken als
Natasja’s Dans en Fluisteraars – leven onder Stalin, moest eerder
toegeven dat hij onder een pseudoniem zijn eigen werk had aangeprezen op de
website van de internetboekhandel Amazon. Werken van sommige van zijn collega’s
kraakte hij meedogenloos af.
Een van zijn slachtoffers was de Ruslandkenner Rachel
Polonsky, die onlangs Molotov’s Magic Lantern publiceerde. In de recensie
werd het boek ‘pretentieus’ en ‘bijna niet te volgen’ genoemd. Volgens de
anonieme recensent was het ‘onbegrijpelijk’ dat de uitgever het boek ooit had
gepubliceerd. ...
Toen The Times Literary Supplement in een artikel
suggereerde dat Figes wel eens achter de neprecensies zou kunnen zitten,
reageerde de historicus als door een wesp gestoken. Hij eiste een rectificatie
en dreigde met juridische stappen tegen collega’s die hem ervan betichtten de
vernietigende recensies te hebben geschreven.
Kort daarna nam Figes’ echtgenote, een advocate, alle schuld
op zich. Zij zou de recensies geschreven hebben. Uiteindelijk moest de 50-jarige
Figes echter erkennen dat de anonieme recensies van zijn hand waren.
...
Red.: Wat de objectieve waarnemer alsnog enigszins verbaasd is
de diepte van de leugens. De uitleg van Figes in het eindejaars-interview met
hem:
Uit: De Volkskrant, 23-12-2010, door Olaf Tempelman
De mensen van
2010
'De angst is genetisch, die zit in het Russische dna'
Dit is het vierde deel van een serie. Vandaag: Orlando Figes, historicus
Hij raakte in opspraak door de venijnige recensies over collega-auteurs die hij
anoniem op internet plaatste. Had hij echt gedacht dat dit interview alleen over
zijn nieuwe boek over de Krimoorlog zou gaan? '2010 was een slecht, heel slecht
jaar.'
Tussentitels: 'Je wilt toch niet meteen kater met Hegel gaan worstelen?'
'De gevolgen van Stalins repressie duren nog steeds voort'
De spraakwaterval droogt van het ene op het andere moment op. Orlando Figes
zakt achterover, kijkt naar de grond en daarna naar mij met een blik die lijkt
te zeggen: 'Zoiets laags had ik van u niet verwacht.' ...
In zijn publieke verklaring voerde Figes aan dat hij zich
tijdens het schrijven niet meer in de hand had gehad en dat zijn langdurige
studie van de misdaden van Stalin zijn tol had geëist.
Red.: Goh (even uitgaande van de juistheid van Figes'
bewering), wat we al zeiden: niemand die over Rusland, dus Stalin (want daar
komt het vrijwel altijd op neer) is te vertrouwen.
Maar dit zou natuurlijk ook zomaar andersom kunnen zijn: het
schrijven over Stalin, tezamen met de indoctrinatie door de Koude Oorlog, trekt
leugenaars aan.
Kijk maar:
| |
Later sprak hij over de vervreemding die academisch werk in
isolement in de hand werkt, en over sporen uit zijn jeugd.
De Duits-Joodse familie van zijn moeder, schrijfster Eva
Figes, ontvluchtte nazi-Duitsland in de jaren dertig. |
Net als in Amerika, waar de ergste haviken uit de Koude Oorlog en de tijden erna
afkomstig waren of afstammelingen zijn uit Oost-Europa. Types als Henry
Kissinger, Zbigniew Brzezinski, Madeline Albright.en Paul Wolfowitz.
Maar het zou natuurlijk ook aan de opvoeding hevven kunnen
liggen:
| |
Zijn vader verliet het gezin toen hij klein was. Zijn moeder, in
Engeland toen al een literaire beroemdheid, was er nooit. Figes en zijn
oudere zus, schrijfster Kate Figes, werden opgevoed door au pairs. |
Fijn voor iedereen die opgevoed is door au pairs. ...
Maar dit lijkt dan een veel betere verklaring: de
mentaliteit van de ouders die ertoe heeft geleid dat ze in staat waren
hunkinderen te laten opvoeden door au pairs, is voor een groot deel ook te
vinden in hun kind. Welker mentaliteit van de ouders ook vastweer voor een flink
deel in terug te vinden in hun ouders ... Enzovoort.
Hetgeen dan weer naadloos past bij de volgende passage:
| |
Zeker is dat Figes een boeiendere auteur is. Aan zijn kristalheldere
stijl, zijn vermogen te ontroeren en topzware materie levendig en
begrijpelijk te verwoorden, kunnen zijn vijanden niet tippen. ...
'Schrijven gaat me gemakkelijk af', zegt Figes in het pluche
van het Ambassade Hotel. 'Ik ben op 2 januari 2009 aan Crimea begonnen.
Als ik geen kater had gehad, was ik op 1 januari gaan schrijven. Ik
voltooide het op kerstavond 2009. Ik werk heel efficiënt. Aan Birkbeck
geef ik college van zes tot negen 's avonds. Als ik mijn lessen heb
voorbereid, kan ik de hele dag schrijven. En als ik begin, dan stop ik
niet meer.' |
Want in ieder geval voor literair schrijven geldt natuurlijk hetzelfde als voor
acteren: het is een gecanoniseerde vorm van liegen.
Maar misschien is dit toch enigszins oneerlijk jegens Figes,
omdat een groot aantal anderen uit dit vak doodgewoon (nog) niet betrapt is.
want neem nu deze inhoudelijke uitspraak uit de tussentitel:
| |
'De gevolgen van Stalins repressie duren nog steeds voort'
|
Een uitspraak die al talloze malen door zo'n beetje alle Ruslandkenners is
gedaan, in de ene gedaante of de ander. Een uitspraak die sterk gelijkt op:
| |
De gevolgen van tsaristische repressie duren nog steeds voort. |
Waarbij je kan aantekenen dat de tsaristische repressie onvergelijkbaar veel
langer heeft geduurd. Maar die uitspraak, veel waarder dus dan de eerste, zal je
nu nooit lezen van Rusland-kenners als Orlando Figes. De aarts-leugenaars.
Een aardige:
Uit: De Volkskrant, 28-03-2010, rubriek Stekel, door Sander van Walsum
Stekel
De auteur van drie verzonnen interviews in de VPRO Gids wordt niet
ontslagen. Een terechte beslissing van de hoofdredacteur. Want wie fictieve
journalistiek rechtvaardigt met een lulverhaal over manipulatie, transformatie
en vermenigvuldiging van de werkelijkheid verdient het om aan te blijven. Fictie
en journalistiek hebben immers meer gemeen dan we prettig vinden.
... In elke journalist huist een romancier. Alleen voor de
fijnproever is de werkelijkheid spannender dan de fictie. Maar van fijnproevers
kan de schoorsteen niet roken.
Red.: En voor je informatie over de werkelijkheid moet je je
op deze mensen vertrouwen ...
Na het liegen van rechters hoeft het liegen van officieren
van justitie en politiechefs nauwelijks meer te verbazen:
Uit: De Volkskrant, 30-07-2011, ingezonden brief van Jeroen Venneman,
Oosterhesselen
In jip-en-janneketaal heet dit liegen
Met verontwaardiging heb ik het interview met Jan Stikvoort, korpschef
Politie Holland Midden (Ten eerste, 23 juli) gelezen. De grenzeloze arrogantie
van deze man spreekt boekdelen, wanneer hij zegt dat het verhaal over het
verdwenen pdf-je meer in jip-en-janneketaal uitgelegd had gemoeten. Ik vraag mij
af wat hier uit te leggen of te versimpelen valt: op de persconferentie had
hoofdofficier Kitty Nooy het over een wegens verouderde computerprogramma's niet
meer te openen document, dat cruciale informatie bevatte inzake het toekennen
van een wapenvergunning aan Tristan van der V. Vervolgens heeft Stikvoort het
over een verdwenen pdf-bestand. Dat is toch echt iets anders. In
jip-en-janneke-taal heet dit draaien dan wel liegen.
Dan over het verdwenen bestand. Inderdaad, het is geen
ICT-probleem, het is een doofpot-probleem. Even een korte uitleg speciaal in
jip-en-janneketaal voor Stikvoort.
1. Een pdf-document is altijd een copie van een bron-document dat in Openoffice,
Word of een ander pakket is gemaakt. Er is dus een origineel in Word van het
pdf-document aanwezig op de pc waar het is gemaakt, samen met de pdf-versie.
2. Dan is er het e-mailpakket op de pc, daar is het document inclusief
bijlage ook nog opgeslagen in de map 'verzonden berichten'. Met andere woorden
op de pc van de betrokken medewerker staat het document dus in tweevoud, of
misschien zelfs drievoud.
3. Dan is er nog de email-server van de politie, hierop wordt emailverkeer ook
opgeslagen.
4. En het bericht inclusief bijlage is natuurlijk ook door iemand of meerderen
ontvangen. Ook op die pc (of pc's) is het bericht opgeslagen, in het
e-mailprogramma en waarschijnlijk ook in een specifieke map. Het document dus
minstens in viervoud, of meer, en op verschillende plaatsen opgeslagen.
Dat het van de betrokken pc's is verdwenen, houdt geen stand;
van de ICT-afdeling van de politie mag je verwachten dat er degelijke backups (reservecopieën
in jip-en-janneke-taal, meneer Stikvoort) worden gemaakt, zowel van de pc's als
van de servers. Dus is het een kwestie van de juiste tape uit de kluis halen en
de backup terugzetten. Men heeft zelfs de keuze: of de backup van de pc's, of
die van de server terughalen.
De opdracht aan het NFI om de zaak nog eens te onderzoeken
doet het geheel qua geloofwaardigheid ook geen goed: NFI heeft een reputatie op
het gebied van dingen kwijtraken (o.a. fotorolletjes). Ik verwacht niet dat het
NFI iets vindt. Als men echt transparantie nastreeft, laat men het onderzoek
over aan een externe (burger-)partij. Meerdere deskundigen, waaronder
gerenommeerde ICT-bedrijven (door Stikvoort minachtend dr. Clavannen genoemd)
hebben hun diensten reeds belangeloos aangeboden.
... Nog een welgemeend advies aan mensen als Stikvoort en
Nooy: kijk eens goed in de spiegel en stel de vraag: 'Ben ik eigenlijk nog wel
integer?'
Red.: Menbeer Stikvoort is waarschijnlijk een alfa, en mevrouw
Nooij is dat zeker. Die kennen het woord integriteit niet. Althans niet in zijn
oorspronkelijke betekenis, in dat je niet liegt in de uitoefening van je beroep.
Naar Alfa en bèta denken
, Psychologie
lijst
 ,
Psychologie overzicht
, of site home
.
|
