 |
Het voornaamste wat er in Nederland en Europa overgenomen is van de joodse cultuur is natuurlijk de monotheïstische godsdienst. Het christelijke geloof is een rechtstreekse afstammeling van het joodse geloof - ze hebben een groot deel van hun heilige boek gemeenschappelijk, en de originator van het christelijke geloof was een jood. Voor de goede orde: voor de komst van het christelijke geloof waren er in Europa andere geloven, van de polytheïstisch soort, die qua structuur weinig gemeen hebben - zo zijn dat meestal natuurgeloven van de meer cyclische soort in plaats van het geloof in een apocalypische eindtijd zoals in het joodse en christelijke geloof. In tegenstelling tot wat men nu denkt, is in Europa het christelijke geloof geen eigen geloof, maar een uit het Midden-Oosten geïmporteerde zaak, waarover je kan discussiëren of het een verrijking is geweest of een verarming. En dat geldt voor het joodse geloof in cultuur natuurlijk in nog veel sterkere mate: dat is een geïmporteerde cultuur die zich op essentiële punten onderscheidde en onderscheid van de oorspronkelijke Europese cultuur. In basistermen: monotheïstische einde-der-tijden godsdienst versus poly-theïstische eeuwige-cyclus natuurgodsdienst. Nomadische oorsprong versus landbouw oorsprong. En dus kan je nog meer over wenselijkheid van de invloed van die joodse cultuur discussiëren dan over de wenselijkheid van de christelijke invloed. Dat discussiëren over de waarde van de komst van het christelijke geloof is hier elders al gedaan, een groot deel in termen van de waarde van religie in het algemeen, waar hier dan voornamelijk de ons bekende grote drie mee worden bedoeld: jodendom, christendom, en islam 
. Het resultaat van die analyse is dat deze godsdiensten leiden tot geestelijke
verzwakking door het onderhouden van een absolutistische ideologie en dus uit
hoofde van geestelijke gezondheid afgewezen moet worden.
De genoemde reden voor deze beoordeling zijn het onderhouden van vaste en onveranderlijke regels omtrent hoe de wereld in elkaar zit, wat we afkorten tot ideologie, en het zwart-wit karakter van deze regels. Daar komen wat betreft het jodendom nog diverse andere zaken bij: zeer strak geformuleerde leefregels, zeer strak geformuleerde regels voorde omgang met niet-joodse groepen tot en met eigen terminologie voor niet-joden en regels omtrent wie al dan niet joods is. Regels van een vorm die buiten deze context keihard veroordeeld zouden worden als racisme - minder strenge regels in Zuid-Afrika werden universeel ten sterkste veroordeeld als "apartheid". En in ultimo en in combinatie met de monotheïstische godsdienst die een alles-wetende en alles-besturende godheid kent: de regel dat het joods volk het door die godheid uitverkoren volk is. Dit is sociologische termen hetzelfde als het psychologische verschijnsel van iemand die denkt dat hij Napoleon is en zich een steek aanmeet. Het onderhouden van dit soort denkbeelden heeft de dragers ervan ook een voordeel verschaft: het absolute en abstracte karakter ervan heeft er door langdurige blootstelling toe geleid dat die dragers extra getalenteerd geworden in vele zaken aangaande regels en abstracties. Het onderhouden van dit soort denkbeelden heeft ook nadelen, die min of meer het spiegelbeeld zijn van de voordelen: ze zijn zwakker in vele zaken aangaande zowel de materiële en de geestelijk realiteit. Dat leidt tot conflicten tussen de onderhouden ideologie en de werkelijkheid op beide vlakken, wat voor het materiële vlak leidt tot niet werkende zaken en theorieën, en op het geestelijke vlak tot diverse vormen van neurose en erger. Deze combinatie van eigenschappen is niet uniek voor de Joodse cultuur. Ook de Griekse cultuur had iets dergelijks, met name in een aantal van haar filosofen, met als archetype Plato. Die stelde dat Ideeën, ideologie dus, reëler zijn dan de werkelijkheid. En deze stroming heeft lang navolging gehad in diverse andere stromingen, zoals bijvoorbeeld blijkt in de reactie van filosoof Hegel op een kreet vanuit het publiek "Uw beweringen zijn in strijd met de feiten!" - antwoord: "Des te erger voor de feiten!" Het Griekse voorbeeld laat ook zien dat het het niet zo is dat de ideale toestand aangaande ideeën en de bijbehorende intellectualiteit de nul-toestand is - het gaat ook hier niet om zwart-wit waardes. Waar we het hier over hebben is dat iets dat tot een zeker punt een positieve waarde is, voorbij dat punt in zijn tegendeel kan verkeren - en ook hier weer: dat punt zal geen vastgelegde en scherpe overgang zijn. Het tegenbeeld van het Griekse idealisme is het fundamentloze pragmatisme van de Romeinse wereld - een houding die, zeker in vroeger tijden, veelal verviel tot blinde machtsuitoefening. De kwestie is dus ook hier weer het vinden van een evenwicht - het evenwicht tussen ideologie oftewel theorie en realisme oftewel praktijk. Het leidt weinig twijfel dat datgene dat dit evenwicht op dit moment het beste benadert de natuurwetschappelijke houding is: maak je theorie aan de hand van praktische ervaringen, denk verder, maar test je resultaten weer tegen de praktijk
.
Deze natuurwetenschappelijke methode is in Europa ontstaan in een tijd, het einde van de Middeleeuwen, dat de invloed van de christelijke kerk op de maatschappij tanende was. Volgens niet-standaard theorie ontwikkeld op deze website is het ontstaan van de natuurwetenschappelijke methode een amalgaam van overgeleverde Griekse wetenschap en ideologie en Europese maatschappelijke houdingen die veel met egalitarisme en meritocratie te maken hebben
. Deze houdingen stammen van tijden voor de komst van het christendom in Europa.
Sinds het ontstaan van de natuurwetenschappelijke methode is er dan ook,
geïnitialiseerd door de christelijke machthebbers, strijd met het het
christelijke denken.
De strijd tussen het christelijke en het natuurwetenschappelijke denken verkeert op dit moment vermoedelijk in een eindfase. Het christelijke denken blijkt weinig tot niets te kunnen bieden in de omgang met moderne problemen, daar waarde aan de gang zijnde uitbreiding van de natuurwetenschappelijke methode tot de menswetenschappen wel gestage vooruitgang boekt - te noemen valt de ontdekking van de ontwikkeling van vormen moraliteit in de hogere diersoorten, die sterk lijken op de menselijke vorm. Deze "natuurlijke" ontwikkeling in Europa is de laatste decennia verstoord door de komst van de islam. De islam ligt als godsdienst in ontwikkeling nog weer achter op het christendom, en kan dus in het geheel niet meekomen in de moderne maatschappij  .
Het naast elkaar bestaan van zulke grote verschillen roept natuurlijk wrijvingen
op, zeg maar "strijd". Een flink deel van het maatschappelijke debat, zeker in
Nederland, gaat erover de laatste twee decennia over aan welke kant je staat: de
islam of de godsdienst, of de natuurwetenschappelijke houding, dan meestal de
"verlichting" genoemd.
En hier vinden we gewenste en noodzakelijke reden om het over de invloed van de joodse cultuur in Nederland en Europa te hebben: de dragers ervan kiezen in grote meerderheid voor steun aan de islam, door hun steun aan de dragers ervan: de moslims. Die steun aan islam en moslims is "multiculturalisme" gaan heten, en tot belangrijke ondersteuners hiervan behoren vele joodse politici, al dan niet "ex", en mediamensen, waarbij te denken valt aan politici als Hedy d' Ancona, Jacques Wallage, Ed van Thijn, Job Cohen, enzovoort, en mediamensen als Anet Bleich, Frits Barend, Sonja Barend, Peter van Ingen, Clairy Polak, enzovoort. Natuurlijk zijn er ook talloze mensen uit vele andere groepen onder de aanhangers van het multiculturalisme, maar de joodse groep is daarin sterk oververtegenwoordigd  . En
dit geldt niet alleen op het numerieke vlak, maar ook voor de toegekende zwaarte
aan de argumenten. Oordelen van joodse kant over dit soort zaken werden gezien
als overheersend over andere, met een beroep op de genocide van de Tweede
Wereldoorlog - "Nooit meer Auschwitz" werd gebruikt om steun aan moslims te
onderbouwen - soms letterlijk: "Moslims zijn de moderne joden".
De analyse tot dusver heeft twee dingen laten zien: het gaat over een essentiële culturele kwestie: de strijd tussen religie en verlichting, en we hebben laten zien dat de dragers van de joodse cultuur daarin kiezen voor de religie. Dat zijnde noodzakelijke stappen om een streep trekken achter aangaande voorgaande geschiedenis, en de waarde van de invloed van de joodscultuur op de huidige ontwikkelingen puur naar hedendaagse maatstaven te beoordelen. Twee aspecten heven we al genoemd: de godheid met zijn alwetendheid en absolute macht, en de uitverkorenheid van het joodse volk. Die absolute godheid is natuurlijk de ultieme overtreffende trap van de dictator en usurpator, en kan op geen, eventuele positieve aspecten meegewogen in hun huidige tijdsgewricht op geen enkele denkbare wijze als iets positiefs gezien worden. Reden nummer één om de joodscultuur af te zwijzen. Het tweede al genoemde aspect is de uitverkorenheid van het joodse volk. Die uitverkorenheid van het joods volk betekent dat alle andere volken niet uitverkoren zijn. Een weerzinwekkend idee om te onderhouden. Dit idee, in combinatie met de absoute godheid, een vorm van absolute superioriteitsdenken, is in ieder opzicht volkomen verwerpelijk. Het derde en nog niet genoemd aspect is de manier waarop op de joodse cultuur haar groepsregels formuleert. Die zijn strikt op etnische gronden gebaseerd. Dat zou in elke andere context als het meest pure racisme worden gezien. Er is geen enkele reden omdat anders te zien als het gaat over de joodse cultuur. Ten vierde zijn daar ook nog een aantal meer secundaire factoren. Volgend uit de absolutistische ideologie zijn daar een sterke hang naar theoretisme en wat wij hier het "zenuwziek intellectualisme" genoemd hebben
. Verder, ook door de religie natuurlijk, een geneigdheid zich meer met
vorm-zaken dan met aardse inhoudelijke zaken bezig te houden - in het
schematische overzicht van alfa- en bèta-eigenschappen vindt je de opvallendere
eigenschapen van de joodse cultuur in hoge mate aan de alfa-kant
, waaronder op het sociologische vlak het aanhanger-zijn van
migratiefundamentalisme
en kosmopolitisme
. De verbale talenten leiden bovendien in onze sterk op verbale vaardigheden
gerichte maatschappij tot een sterke oververtegenwoordiging in media en politiek
, en daarbij helpende de corresponderende macht van de alfa's te consolideren
. Op deze website wordt de overheersing van de alfa's als sterk nadelig
gezien - een sterke rem op de maatschappelijke ontwikkeling richting beschaving
.
Dat zijn ieder voor zich vier uitstekende redenen om de invloed van de joodse cultuur af te wijzen, en in combinatie is het dat in overvloed. Dat joden zelf ermee door het leven willen gaan, is hun eigen zaak, maar zodra hun overtuigen ook aan andere mensen en groepen raken, zouden die andere mensen en groepen daar zonder enige remmingen inhoudelijk op in moeten kunnen gaan. Dat wil zeggen: zonder bij het eerste teken van kritiek om de oren geslagen te worden in termen van beschuldigingen van anti-semitisme. Anti-semitisme is het onderhouden van negatieve houdingen of daden jegens joden puur op grond van ras. De kritiek op zeer kwestieuze culturele eigenschappen is dat beslist niet. Als dragers van de joodse cultuur zich uitspreken voor het multiculturalisme, op grond van hun drager zijn van de joodse cultuur, moet het aan de orde gesteld kunnen worden waarom die dragers van de joodse cultuur dat doen: zij steunen de dragers van een absolutistisch ideologie met superioriteitsdenken en discriminerende opvattingen, zaken die in onze maatschappij onwenselijk zijn, omdat zij zelf een absolutistisch ideologie, superioriteitsdenken, en racistische cultuurregels onderhouden. Iedereen moet zich openlijk kunnen uitspreken tegen deze ideeën van zowel de islamitische als de joodse cultuur. Waarmee we een tegenspraak lijken te hebben met aanhef van het artikel: de beschrijving van onze cultuur als "joods-christelijk". Dat stond daar, omdat het de gebruikelijke visie is. In recente tijden werd het weer eens opgerakeld door voormalig minister van integratie Ella Vogelaar, die het gebruikte als opstapje om de islam in te sluiten: we zouden op een natuurlijke wijze van een joods-christelijke naar een joods-christelijk-mohameddaanse cultuur kunnen gaan. En moeten gaan, volgens haar. Maar deze opvatting slaat volledig de plank mis. In onze cultuur is heel weinig van het joodse terug te vinden, behalve dat de originator van de christelijke religie van joodse afkomst is, en men daar nogal eens aan refereert. Verder houdt het eigenlijk heel snel op. Ten tweede hebben we al gezien dat waar er in onze cultuur vooruitgang is, die vooruitgang vetstaat uit het vervangen van de christelijke aspecten van die cultuur door aspecten uit van de Verlichting, zeg maar van het wetenschappelijke en rationele denken. En ten derde, dat dat wetenschappelijke en rationele denken weer een essentieel aspect in zich draagt van onze pre-christelijke oorsprong, de culturen van de Noord en West-Europese volken. Terwijl het christendom import uit het Midden-Oosten is. Dus onze cultuur was en wordt meer steeds meer een Europese-verlichtings cultuur, of als je het volkeren-termen wil zeggen: een Germaans-Griekse cultuur. En is dus zeker geen joods-christelijke. Waarmee we de stap kunnen maken waarin het in de hedendaagse cultuurdiscussie over gaat: de islamitische cultuur. Voor het afwijzen van die cultuur zijn bijzonder goede redenen, en de inzet in die discussie van de joodse cultuur en geschiedenis in een poging de zaak van de islam te steunen, kan gezien worden als contraproductief: het leidt er uiteindelijk alleen maar toe dat blijkt dat die joodse cultuur voor belangrijk deel aan dezelfde euvelen leidt als de islamitische, en eveneens afgewezen zou moeten worden. Naar Cultuur, gelijkheid 
, Sociologie lijst 
, Sociologie overzicht
, of site home
.
|
|
|