Bronnen bij Europese Imperium: anti-democratie

3 nov.2011

Een van de kenmerken van een imperium is dat als ze in schijn de vorm van een democratie hebben, dit met het verstrijken van de jaren steeds minder wordt. De volkomen krachteloosheid van het EU-parlement dat bovendien even volkomen streeft naar een Europees Imperium zonder verdere zeggenschap van de burgers is al behandeld elders

. Hier gaat het om directe of indirecte uitspraken tegen de democratie zelf. Een neiging die automatisch veel sterker dan hij al is bij nationale politici en regeringen: de burger is een lastpak die niet wil betalen voor oorlogen en de rijken.
    Onder wat voorbeelden van die neiging - met als eerste aanleiding de wens van de Griekse premier Papandreou, die sterk onder vuur ligt van de bevolking naar aanleiding van de bezuinigingen die hem door de eurolanden worden opgedrongen, om een referendum te houden over het noodplan van de EU. Alle politici en alle commentatoren en media zijn er tegen, zoals de onderstaande doodenkele uitzondering beschrijft:

Uit: De Volkskrant, 03-11-2011, van verslaggever Michael Persson

'Wat de Grieken doen, is helemaal niet gek'

Europese politici vinden democratie maar wat lastig, stelt politicoloog Van Apeldoorn.

Europese politici lopen te hoop tegen het Griekse voornemen een referendum te organiseren over het economische reddingsplan. Onterecht, zegt politicoloog Bastiaan van Apeldoorn van de Vrije Universiteit in Amsterdam.

Straks zeggen de Grieken nee, zo is de angst. Gaan deze crisis en democratie wel samen?
'Of je het nou leuk vindt of niet, elk volk heeft het soevereine recht zijn lot in eigen handen te nemen. Bijvoorbeeld door te weigeren zijn schulden terug te betalen. Een land kan keuzen maken, en het is helemaal niet gek die keuze via een referendum aan het volk voor te leggen.

     ... Ook dan kan Griekenland weigeren zijn schulden terug te betalen, zoals Argentinië deed in 2002. Dat was helemaal niet zo'n gek idee, want het land is inmiddels uit het dal geklommen.'

Is dat voor Griekenland ook een alternatief?
'Ja, die keuze hebben zij ook, al zal het een keuze tussen twee kwaden zijn. Het is goed te begrijpen dat premier Papandreou dat via een referendum wil voorleggen. Hij staat met zijn rug tegen de muur. De protesten zijn dusdanig - misschien is hij wel bang voor revolutie als hij de Europese plannen verder doorzet. Het is de vraag of de plannen wel kunnen worden uitgevoerd, gezien de sociale situatie. Als Papandreou de Grieken met een referendum voor het blok zet, kan hij misschien draagvlak forceren.   ...

Red.:   Kortom, allemaal goede argumenten voor een referendum. Omdat het argumenten voor democratie zijn. De argumenten tegen een referendum zijn argumenten tegen de democratie. En die argumenten komen uit twee inspiratiebronnen: de "linksige" van ideologie:

'Het is raar hoe afwijzend Europese politici reageren op het Griekse referendumplan. Zelfs een partij als D66, dat altijd voor referenda is geweest, roept meteen dat dat niet de bedoeling kan zijn. Dan geef je toch een merkwaardige boodschap: we zijn democraten, maar nu even niet. Alsof democratie alleen bestaat voor luxeproblemen. Ik begrijp het wel, zo'n referendum levert opnieuw vertraging op, maar principieel is dat standpunt niet te verdedigen.'

En de rechtse van de graaiers van met name de financiële markten, dat wil zeggen: de rijken in Dubai:

Economen klagen al langer over de trage Europese besluitvorming.
'Democratie wordt in toenemende mate als een lastig ding ervaren. Sommige economen vinden dat we de redding van Europa maar aan het Internationaal Monetair Fonds moeten overlaten. Dat klinkt aanlokkelijk: ze zitten ver weg en zijn onzichtbaar, lekker makkelijk.

Welk proces van het zich afkeren van de democratie een in de structuur ingebakken automatisme is:

Loopt de Europese besluitvorming tegen democratische grenzen aan?
'Het hele Europese project loopt tegen zijn grenzen aan. Europa zit in een existentiële crisis, een legitimiteitscrisis. Dat is al jaren zo, maar nu barst de bom. Het Europese project is altijd een eliteproject geweest. Daar zijn we tot dusver mee weggekomen, omdat de maatregelen nog niet zo ingrijpend waren dat ze de burger hard raakten.
'Maar door de eurocrisis is de legitimiteitscrisis geëxplodeerd. Het is een neerwaartse spiraal: door de eurocrisis stellen steeds meer mensen zich vragen over de Europese bemoeienissen, en daardoor wordt de aanpak van de eurocrisis geblokkeerd, en worden de problemen nog groter. Het is achteraf makkelijk praten, maar het punt is eerder een gebrek aan democratie dan een teveel. Hadden we maar wat te zeggen gehad, toen in 1992 in het Verdrag van Maastricht de Europese muntunie werd geregeld, de kiem van de huidige crisis. Als daar toen democratisch over was besloten, waren we misschien kritischer geweest en dan hadden we de problemen nu misschien niet gehad.'

Destijds ging het niet democratisch, daarna werd het nog minder democratisch door het overrulen in nederland en Frankrijk door de regering van referenda, en nu worden er voostellen gedaan om de hele soevereiniteit over te hevelen naar de IMF. Oftewel: de bewoners van de flats met de gouden kranen in Dubai gaan het Europese Imperium besturen, en de bevolking beroven van haar pensioenen net als dat in Rusland is gebeurd.
Een voorbeeld van hoe men vindt dat zaken als een democratische Grondwet hinderpalen zijn die voor het grotere Europese "goed" opzij geschoven moeten worden:

Uit: De Volkskrant, 09-09-2011, door Vestert Borger en Tom Eijsbouts, beiden verbonden aan het Europa Instituut van de Universiteit Leiden.

Hof miskent autonome Europese ontwikkeling

Vanuit nostalgisch vertrouwen in de Grondwet stelt het Duitse hof steeds harde grenzen aan de ontwikkeling van de EU. In deze crisis blijkt dat niet meer mogelijk.

De uitspraak zelf van het Bundesverfassungsgericht is eigenlijk geen nieuws. Het was te verwachten dat het hof de Duitse medewerking aan financiële reddingsoperaties van de euro niet zou durven blokkeren. .,..

Red.: Want dan zou er een opstand onder de oligarchische bestuurders en media uitbreken.

De verhouding tussen de Europese Unie en de Duitse constitutionele rechter is al jaren problematisch. Europese integratie kan volgens het Bundesverfassungsgericht alleen plaatsvinden binnen de grenzen van de Duitse Grondwet. Overheveling van bevoegdheden naar Europees niveau mag de constitutionele identiteit van Duitsland niet aantasten. Het hof probeert daarom telkens grenzen te stellen aan het Europese eenwordingsproces.

Het hof probeert geen grenzen te stellen - het hof constateert dat er verschillen zijn tussen de doelstellingen van de EU-aanhangers en bestuurders en de democratie zoals deze geformuleerd is in de Grondwet. En ook de intellectuele elite kiest voor de EU-dictatuur:

Hoe komt het dat de Duitse rechter steeds nieuwe grenzen stelt en toch steeds gaat schuiven? Dat komt door zijn nostalgische en simplistische vertrouwen in de eigen democratie, het eigen volk en de eigen grondwet van Duitsland, en die van de overige lidstaten, als enige fundamenten onder de Europese samenwerking. Elke autonome Europese ontwikkeling wordt op formele gronden miskend en dus ook niet begrepen.
Het Duitse hof heeft een grote rol gehad in de herontdekking van die nationale fundamenten voor de Europese ontwikkeling. Ontegenzeglijk zijn deze nog steeds verreweg de belangrijkste basis onder de Unie. Maar sommige van de meest interessante ontwikkelingen hebben een eigen fundament in de Europese politiek en het Europese recht. Vanuit de nationale grondwetten zijn die alleen als aantasting van bestaande grenzen te begrijpen. Dat helpt niet.

Als er een objectief proces gehouden zou kunnen worden uit naam van de democratie, zouden de EU-leiders op het hakblok komen, en deze intellectuele meelopers een hand kwijtraken.
    Commentaar om de anti-democratische opvattingen van de Europese elite is er vrijwel niet in de media - het interview met Van Apeldoorn is een (hoge) uitzondering. Het commentaar is vrijwel uitsluitend beperkt tot de brievenrubrieken:

De Volkskrant, 04-11-2011, ingezonden brief van Jaap Verkaik, Annen

Verbijsterd

De hele dag gonsden de media weer over hoe 'verbijsterd' de Europese ministers waren over het besluit van Papandreou om een referendum te houden over het miljardenbesluit van Europa, het reddingsplan. Ik ben al weken verbijsterd over waar de Europese politici mee bezig zijn. Is het voorstel een referendum in Griekenland te houden eigenlijk wel zo vreemd? Na wekenlange demonstraties van soms vele tienduizenden gewone mensen die niet meer kunnen volgen wat er over hun hoofden wordt beslist. En dat allemaal voor de redding van de euro, onze concurrentiepositie en om het vertrouwen van de beleggers terug te winnen. Beslissingen over, maar niet door de Europese bevolking. Een slecht voorteken voor wat ons nog te wachten staat.

Red.:   Inderdaad. Want wat ons te wachten staat is het Europese Imperium.

Uit: De Volkskrant, 09-11-2011, ingezonden brief van J.H. Elsinga, Bilthoven

Uitstappen

Hadden wij in Nederland jaren geleden maar de mogelijkheid gekregen om over de invoering van de euro te stemmen. Helaas mocht dat niet. En nu zitten we in grote problemen. ...

Red.:   Geen haar op hun hoofd dat daaraan denkt ...

De Volkskrant, 04-11-2011, ingezonden brief van Johan de Korte, Den Haag

Kamikaze

Dat het Grieks referendum de stabiliteit van zowat heel Europa op het spel zet, blijkt ondubbelzinnig uit de woede en verontwaardiging die onder economen en politici is losgebarsten. Opmerkelijk is de afwezigheid de laatste dagen in het publieke debat van A. Pechtold (D66). Zijn partij is vanaf de oprichting toch fervent voorstander van dit politieke middel. Maar nu de verwoestende werking ervan overduidelijk blijkt, is hij nergens te bekennen. Ik zou van hem dolgraag beargumenteerd horen wat in dit geval het voordeel is van de Griekse kamikaze- actie.

Red.:   Dit lijkt op sarcastisch commentaar, want iedereen weet of zou kunnen weten dat A. Pechtold helemaal niet voor democratie is - in ieder geval niet van de soort waarbij de meerderheid van het volk zijn zin krijgt. want de meerderheid van het volk is tegen verdere immigratie en tegen verdere Europeanisering, allebei zaken waar kosmopoliet en would-be oligarch A. Pechtold hartstikke voor is.
    Van buiten ziet men dingen meestal wat scherper - zo ook hier, in een artikel van een wat eerder tijdstip:

Uit: CNN.com, 16-09-2011, By Hans-Joachim Voth, Special for CNN

Will the Austrians, Slovaks or Dutch break the euro?

French banks and Italy funding costs were focus of the eurozone crisis this week
One aspect of the debt crisis not receiving enough attention is the chances of a political rupture driven by smaller countries
Tensions between the smaller European countries and the larger ones will continue to mount

Editor's note: Hans-Joachim Voth is ICREA Research Professor of Economics at Barcelona's Universitat Pompeu Fabra. Educated in Germany, the UK and Italy, he received his doctorate from Nuffield College, Oxford, in 1996. A former consultant with McKinsey & Company, he has taught at MIT, Stanford, and NYU-Stern. His website is here.

...   Smaller European countries are barely consulted when it comes to rescue packages. Especially in the highly competitive, fiscally responsible Northern states like Austria, Finland, and the Netherlands, feelings are running high. Finland already has the "True Finns" party. It ran on an anti-bailout platform at elections earlier this year, receiving 19% of the vote -- which makes it the largest opposition party. Even in opposition, it is already influencing policy. ...
    This week, a poll showed that 92% of Austrians want Greece to leave the eurozone. Immediately afterwards, the three opposition parties -- the Greens, and the right-wing FPO and BZO -- engineered a delay in the ratification of an increased EU rescue fund, the European Financial Stability Facility (EFSF). They refused to schedule a vote at the Austrian parliament's finance committee anytime soon, where the measure needs a two-thirds majority. The measure may still pass later, or in an emergency session, but the issue was enough to cause jitters on Wall Street. French bank shares plummeted on the news. In Slovakia, the junior partner in the governing coalition, the Freedom and Solidarity Party, wants to postpone the EFSF decision until December. It is receiving support from polls showing that fully one third of Slovaks are opposed to the new rescue fund.
    These and similar tensions will continue to mount. Some EU politicians such as EU Commission President José Manuel Barroso are openly talking of turning the current crisis into Europe's "federal moment" -- an opportunity to introduce euro bonds, EU-wide taxes and an EU finance ministry. ...
    The EU has faced challenges in the past when big new measures, such as the EFSF, need to be ratified by all member states. Referenda sometimes yield the "wrong" answer -- Ireland voted against the Lisbon Treaty in 2008. The EU has dealt with these setbacks in its typical, anti-democratic mode, by scheduling new votes until the voters eventually give the "right" answer.    ...

Red.:   Herhaling: 'The EU has dealt with these setbacks in its typical, anti-democratic mode ...'
    In november is de anti-democratische propaganda-campagne verhevigd. De Volkskrant doet volop mee. Voorlopig nog in een dubbelartikel dat over de voor en tegens van democratie lijkt te gaan, maar lees dit nog eens goed: de voors en tegens van democratie ... Zo is de ellende altijd begonnen. Hier is de aftrap, die begint met een paar enorme leugens:

Uit: De Volkskrant, 05-11-2011, door Tjerk Gualthérie van Weezel

Democraat of technocraat: wie redt de euro?

De democratische rompslomp in Europa is indrukwekkend. De uitweg uit de eurocrisis ligt volgens economen dan ook in technocratische oplossingen als zaken-kabinetten en meer macht voor het IMF. Maar is een oplossing zonder democratisch draagvlak wel houdbaar?

Red.:   Leugen nummer één: de oligarch of dictator wordt eufemistisch à la George Orwell "technocraat" genoemd. Er is natuurlijks niest technisch aan een technocraat. het zijn dezelfde mensen die geld aan Griekenland hebben geleend, en daarvoor onaflosbare hypotheken hebben verkocht: de financiële wereld en hun vrienden in de politiek die zich politici noemen
    Leugen nummer twee: de rompslomp in Europa heeft niets met de democratie, en alles met de oligarchische bureaucratie te maken. Had de mensen laten stemmen, en die rompslomperige euro was er nooit gekomen.

Geef de teugels van de eurozone maar in handen van het Internationaal Monetair Fonds, verzuchtte hoogleraar economie Sweder van Wijnbergen dinsdag.

Alweer diezelfde lieden die de crisis mede hebben veroorzaakt

Veel economen lijken ervan overtuigd dat alleen technocraten van het IMF, ambtenaren in Brussel of zakenlui de euro nog door de crisis kunnen leiden.

Ja, want dan kunnen ze ongestoord beslissingen nemen ten gunste van de rijken en de economen. Intellectuele nietsnutten van het zuiverste water, die laatsten

Democratie is een zwak systeem, zegt emeritus hoogleraar nieuwste geschiedenis Maarten Brands.

Bestuur door de oligarchie is nog oneindig veel zwakker.

Een overzicht van de democratische rompslomp in Europa is inderdaad indrukwekkend. Papandreous oproep voor een referendum spant voorlopig de kroon. Maar alle Europese regeringsleiders praten in deze crisis zelf om democratische redenen met meel in de mond. In Duitsland mag bondskanselier Merkel van de hoogste rechter alleen met een Europees reddingsplan voor de euro akkoord gaan nadat de Bondsdag goedkeuring heeft verleend. In Nederland is de praktijk niet veel anders, premier Rutte en minister De Jager moeten zich constant vergewissen van steun van de PvdA.

Het alternatief: "Heil Hitler!" (netjes gezegd: ongecontroleerde macht - maar voor de stommelingen die dit soort dingen aanhangen moet je het simpel zeggen).

Dat constante overleg met de achterban houdt de zaak op, stelt hoogleraar politiek en economie Geoffrey Underhill vast.

Reactie: je hoeft niet binnen een minuut te beslissen of je de mammoettanker gaat stilleggen - dat duurt namelijk toch drie uur.

Bovendien, zegt Underhill, is het moeilijk om ingewikkelde en vervelende voorstellen aan je bevolking voor te leggen. 'Turkeys don't vote for Christmas.'

Een uitstekende reden om de macht tot beslissingen niet te geven aan oligarchen - die gaan namelijk toch maar de miljarden uit de (pensioen)kas stelen en er met het geld vandoor naar Dubai - zie Rusland.
    Natuurlijk, omdat dit een klassenstrijd is, is dit niet beperkt tot Nederland:

Uit: De Volkskrant, 03-11-2011.

Ander commentaar
...
De Standaard

'Papandreou denkt dat hij een eerlijke deal kan voorleggen. Hij rekent op het verantwoordelijkheidsgevoel van de GRIEKEN. Het lijkt democratisch, maar dat is het niet. Het kan niet dat het binnenlandse politieke probleem van één man, of één klein land, de economie van een werelddeel in gevaar brengt.' (Guy Tegenbos)

Red.:   En om dezelfde reden zijn de brieven-reacties merendeel als volgt:

De Volkskrant, 03-11-2011, ingezonden brief van Frits H. Emmerik, Den Haag

Failliet van de democratie

Toch beangstigend om te volgen hoe de wereldtop zich tegen een Grieks referendum keert. Een uitgebuit volk zou zich wel eens tegen een volgende beroving kunnen uitspreken. Met de adoratie voor de mondiale grootschaligheid onder het dictaat van de financiële wereld, dreigt nu zelfs het failliet van de democratie. Ging het ooit nog wel eens om mensen, nu telt slechts het grote geld.

De Volkskrant, 03-11-2011, ingezonden brief van Michiel van den Berg, IJsselmuiden

Put-opties

De verrassende boodschap van de Griekse premier Papandreou om in zijn land een referendum te houden over het pas gesloten crisisakkoord, leidde maandag wereldwijd tot dalende beurskoersen.
    Hoe had Griekenland de hen zo kwellende financiële wereldmarkt ooit beter kunnen terugpakken dan voorafgaand aan deze mededeling voor miljarden (noodfonds)euro's aan put-opties in te slaan? Misschien hebben ze dat ook wel gedaan...

Red.:   Simpel allemaal hè ...
   Maar dus niet voor de would be intellectuelen die zich slim genoeg achten om te gaan besturen. Of degenen die zich wetenschapper achten. Die ontbreekt namelijk aan een kleinigheid: gezond verstand.
    Ondertussen is de democratisch gekozen regering in Griekenland vervangen, en ook die van Berlusconi in Italië, dat als volgende in financiële problemen kwam. In beide gevallen door zogenaamde "technocraten" - een term waarmee de de EU-propagandacampagne suggereert dat ze onafhankelijk of neutraal zouden zijn. Hier is de werkelijkheid - natuurlijk niet uit een "kwaliteitskrant":

Uit: DePers.nl, 21-11-2011, door Eric Smit

#GoldmanTakeOver We hebben de policy dat we niets over elkaar vertellen.

Het kabinet Goldman-1

Of het nu de nieuwe baas van Italië is (Monti) of het management van de Europese Centrale Bank: ze hebben ooit voor Goldman Sachs gewerkt. ...

Red.:   Hier is de waarheid: de technocraten zijn de mannen van de financiële wereld, en met name die van Goldman Sachs - de roof en fraudebankinstelling die mede aan de bron van de globale financiële crisis van 2008 stond. De bank ook die Griekenland heeft geholpen de boeken te vervalsen, zodat het Griekse financiële zwarte gat lang verborgen bleef, leidende tot de Europese financiële crisis. De huidige politici en bestuurders zijn eigenlijk niet veel meer dan zetbazen in dienst van deze mensen. En nu die leiders te zeer onder vuur liggen, worden ze uit noodzaak vervangen door het grote gajes achter de schermen zelf. Want Eric Smit is hier niet expliciet genoeg: naast de nieuwe premier van Italië, Mario Monti, en de nieuwe president van de Europese Centrale bank, Mario Draghi, is ook de nieuwe premier van Griekenland, Lucas Papademos een voormalig employee van Goldman Sachs - een instelling die wordt gedreven als en soort geheim genootschap waarvan de leden eeuwige trouw zweren - zie Brandpunt, 11-12-2011

(na 13:35 min.).
Ook in Nederland lopen vele vertegenwoordigers van dit gajes rond, zoals blijkt uit de rest van het artikel:

Met welke pionnen kan de bank ook in Nederland de macht grijpen?

De inmiddels wereldberoemde Willem Buiter is de aangewezen persoon om het baantje van margarineman Rutte (ex-Unilever) over te nemen. De huidige hoofdeconoom van Citigroup was tussen 2005 en november 2009 adviseur bij Goldman. Wanneer de huidige baas Lloyd Blankfein hem installeert zou Buiter het margarinegehalte in zijn kabinet kunnen handhaven door Jean-Marc Huet, cfo van Unilever, als adjudant (staatssecretaris Financiën) te benoemen. Met Huet haalt hij bovendien een stevige overlever aan boord. Huet was als bankier van Goldman Sachs direct betrokken bij de beursgang van World Online. Het prospectus waarvoor Goldman mede verantwoordelijk was, bleek misleidend, maar dat zou zijn carrière niet in de weg zitten.

Zoals al gezegd: ze laten een spoor van fraude en oplichting achter.

De ideale opvolger van minister van Financiën Jan Kees de Jager draagt de naam Wiet Pot. Pot geldt als een van de succesvolste Nederlandse zakenbankiers ooit. Succes betekent in de bankierswereld maar een ding: geld. Volgens de schatting van Quote wist Pot een kwart miljard euro bij elkaar te graaien. Pot is bovendien een man naar Lloyd – ‘We’re doing God’s work’ – Blankfeins hart.

Kijk nog even naar het portret van Lloyd Blankfein temidden van zijn mede-megafraudeurs hier

.
Auteur Eric Smit hoeft maar het het hem bekende netwerk af te lopen (Smit is auteur van diverse boeken over de financiële wereld):

Pot werkte bij Goldman Sachs jaren samen met Pieter Maarten Feenstra. Die zou de ideale minister van Economische Zaken zijn. Feenstra is als oud-McKinseyaan ook als bedrijfsadviseur onderlegd en is nu actief als investeerder bij Aletra Capital Partners. Hij is extreem loyaal en uiterst discreet. In 2008 gaf hij nog helder uiting van de omerta van Goldman toen hem door De Pers gevraagd werd iets over zijn oude makker Pot te vertellen. ‘We hebben de policy dat we niets over elkaar vertellen. Wanneer u meneer Pot over mij belt, zal hij u hetzelfde zeggen.’

De termen 'omerta' is gelukkig getroffen. De enige verschillen met de maffia zijn dat deze schurken niet hoogstpersoonlijk zelf moorden, en dat ze nog onnoemelijke malen schadelijker zijn dan de maffia.
En het netwerk heeft voor de insider nauwelijks verrassende uitlopers:

Een Goldman take over zal in het Goldman Sachs-minnende koningshuis met gejuich worden ontvangen. Toch zal de overname ingrijpende gevolgen hebben voor de monarchie. Bea zal namelijk terstond van haar troon worden gewipt. En niet Alexander maar Friso zal de troon bestijgen. De laatste werkte vier jaar en tien maanden bij Goldman ...

En ook in de top van de economische "wetenschap" zijn ze terug te vinden:

De president van onze Centrale Bank wordt Patrick van der Wansem, thans werkzaam als partner bij Capitad, dat gespecialiseerd is in strategische vraagstukken rond financiële markten. Hij heeft naast de broodnodige Goldman Sachs-ervaring ook nog wat tijd doorgebracht bij het ministerie van Financiën (2 jaar en 11 maanden), De Nederlandsche Bank (7 jaar) en JP Morgan (7 jaar) en is tot de dag van vandaag adviseur bij de Wereldbank en het IMF.
Voor de minder belangrijke posten is LinkedIn is een handig instrument. De combinatie Goldman en Erasmus levert 297 hits op. De Rotterdamse universiteit is daarmee ‘hofleverancier’ voor Goldman Sachs. (Niet alle hits in LinkedIn zijn ook mensen die bij de bank werken of gewerkt hebben, ze kunnen de zakenbank ook om andere redenen in hun cv hebben staan.)
De Vrije Universiteit Amsterdam levert 31 hits op. De Universiteit van Tilburg slechts 16, maar die zijn wel vrijwel allemaal bij Goldman Sachs werkzaam. De combinatie Goldman Sachs en Universiteit van Amsterdam: 67 hits. Daaronder Victor van Bommel.

En nog wat los grut:

Het nog op te richten ministerie van Communicatie zal bevolkt worden door mensen van Endemol, voor ongeveer dertig procent eigendom van Goldman. Dit ministerie zal geleid worden door Lucas van Praag, de in het Verenigd Koninkrijk geboren ‘Rococco PR-prins’ van Goldman Sachs met de Nederlandse achternaam. Journalisten zijn in zijn ogen een slecht geïnformeerde, minderwaardige soort die niet over al te veel intelligentie beschikt en slobberige pakken draagt. Van Praag weet journalisten te vertellen dat ze ‘het niet hebben begrepen’ en met hun misleidende stukjes krantenlezers ‘garbled nonsense’ (onleesbare onzin) voeren.

Maar dat is nauwelijks nodig, want de huidige media zijn al zo "Goldman" als de pest - niet in personeel misschien, maar wel in opvattingen

.
Ondertussen ettert de crisis door, omdat de EU-leiders wachten op het punt dat ze denken dat ze enige kans hebben met hun anti-democratische revolutie, zonder meteen de volgend verkiezingen te verliezen. Daarvoor is de lange duur van de crisis, dat wil zeggen: het opzettelijk niet oplossen ervan, noodzakelijk. Met een steeds sterkere drang vanuit de financiële wereld en de media om de knoop, de machtsgreep

, door te drukken. Met slechts af en toe een glimpje van de waarheid:

Uit: De Volkskrant, 03-12-2011, door Pieter Hilhorst

Interview | Dani Rodrik, politiek econoom

'Europa zit gevangen in een trilemma'

Hij heeft de eurocrisis niet voorspeld, maar wel vooraf al verklaard met zijn 'trilemma': democratie, de natiestaat en globalisering gaan niet samen. En nu denkt hij dat Griekenland de eurozone moet verlaten.

Tussentitel: Ik heb het vernuft van de Europese leiders overschat

Het voorspellen van een crisis is geen sinecure. Achteraf bezien is het gemakkelijk om te concluderen dat de ineenstorting van de financiële markten in 2008 en de huidige crisis in Europa eigenlijk onvermijdelijk waren. Het is pas knap als je vooraf laat zien wat er mis is. Met zijn eerder dit jaar verschenen boek The Globalization Paradox heeft Dani Rodrik precies dat gedaan voor de eurocrisis. Deze week was Rodrik, die aan Harvard University internationale politieke economie doceert, in Nederland voor een lezing die hij gaf bij de WRR.
    Wie zijn boek leest, begrijpt dat de eurocrisis niet als een verrassing komt. Toch heeft Rodrik haar niet voorspeld. En dat is niet de eerste keer dat hij met een boek de gebeurtenissen voor is zonder de uiterste consequentie te trekken uit zijn eigen redenering. In 1997 schreef hij Has Globalizing Gone Too Far?, waarin hij de gevaren van ongeremde globalisering uiteenzette. En een paar maanden later brak de Azië-crisis uit. Ook toen had hij die crisis wel verklaard, maar niet voorspeld.   ...

Red.:   Tja, dat ging vermoedelijk de verbeelding te boven. Overigens lijkt hier het idee te zijn dat 'trilemma' betekent dat één van de drie moet afvallen - in dit geval is dat niet helemaal zo: de natiestaat en democratie gaan uitstekend samen, want het blijkt dat democratie alleen binnen de natiestaat tot bloei kan komen, en zodra je dat niveau overstijgt en in imperia (netjes: federaties) terecht komt, de democratie harder en sneller atrofieert dan de aderen van een 100-jarige. En voor globalisering geldt dat natuurlijk dan in overtreffende trap. En met de natiestaat zelf is globalisering water en vuur.
    Maar er is meer met globalisering:

Globalisering levert economisch voordeel op. Maar die voordelen zijn zo ongelijk verdeeld dat globalisering zijn eigen oppositie organiseert. Rodrik heeft voor de VS uitgerekend dat om met zijn allen 1 dollar extra te verdienen met verdere vrijhandel, een herverdeling plaats vindt van 50 dollar. Werknemers in de ene sector winnen, die in een andere sector verliezen. Hooggeschoold wint, laaggeschoold verliest.

Goh, wat een verrassing. Maar het altijd goed om het te horen uit de mond van een hogergeschoolde. meestal zwijgen ze erover, en en er zijn heel veel leugens te horen - sterk lijken op: "Als je de rijken rijker maakt, worden de armen ook rijker". Inmiddels allang een rabiate leugen gebleken.

Globalisering gaat ook gepaard met oneerlijke concurrentie tussen landen die arbeiders wel het recht geven zich te organiseren en landen die dat niet doen. Wie hieraan niets doet, ondergraaft de legitimiteit van de globalisering. Om de vruchten ervan te kunnen plukken, moet de globalisering daarom worden getemd. Anders krijgen de nadelen de overhand. Dat is de paradox uit de titel van het boek. Rodrik wil de ongeremde globalisering inruilen voor een gematigde.

Nog zo'n weinig verrassnede nieuwigheid. Ietwat verrassender is dat Rodrik wel de conclusie durft te trekken:

Die regel is dat globalisering, de natiestaat en democratische politiek niet samengaan. Rodrik noemt dat een trilemma. Wie een sterke natiestaat wil en democratische politiek, moet zich afschermen van de wereldmarkt. De globalisering delft dan het onderspit. Wie globalisering wil en de natiestaat, offert de democratische politiek op. In een open economie is de speelruimte voor eigen economische politiek beperkt. Wie globalisering wil en democratische politiek, moet de natiestaat vaarwel zeggen. Want alleen op een supranationale schaal kan tegenwicht worden geboden aan de globalisering. Het probleem van de euro is dat dit trilemma is ontkend. Er werd gedaan alsof we een gemeenschappelijke munt kunnen hebben zonder mechanismen en instituties op Europees niveau om economische problemen in enkele landen van de EU op te lossen.

Met als afgeleide stelling:

De enige gemeenschappelijke munt die zonder politieke integratie mogelijk is, is een soort neuro met Duitsland, Finland en Nederland. De economische positie van die landen is namelijk vergelijkbaar.

En daar zijn weer nauwelijks voordelen voor te ontdekken, en ruim wat nadelen. Dezelfde als die bij fusies van bedrijven (80 procent mislukt vanwege cultuurverschillen), scholen enzovoort: grootschaligheid deugt niet, als het niet strikt moet.
   In de week volgend op het verschijnen van dit artikel komt de volgende "cruciale" EU-top die besluiten zou moeten nemen. In de directe aanloop ernaartoe wordt alvast een anti-democratisch voorschot genomen. In de Volkskrant, die zoals bekend een middenpositie inneemt in de media in de zin dat de rest nog rechtser en dus eurofieler zijn, met de stem van columniste en econome Sheila Sitalsing:

Uit: De Volkskrant, 07-11-2011, column door Sheila Sitalsing

Baas

Volgens Jan Kees de Jager raken we heus geen zeggenschap kwijt aan vage Europese entiteiten die vanaf nu over de euro zullen waken als een zwaan over haar kuikens. ...
    Deze keer trapte De Telegraaf niet in het 'we blijven soeverein'-kletspraatje en kopte 'Brussel de Baas'. ...
    Wás 'Brussel' - als in: de Europese Commissie - in deze kwestie maar de baas ...
    Veertien maanden later - en diverse downgrades, bijna-faillissementen, persoonlijke drama's, doffe beursellende, gedwongen regimewisselingen en nog meer narigheid later   ...

Red.:   Even een aanvulling: dit het gevolg van het feit dat de EU de baas is gemaakt van de financiën, in de vorm van de euro.

Dat krijg je dus als je in Europa de macht te veel bij de lidstaten legt: treurig stemmende moddersoep. Wat wij moeten willen is een Brussel dat echt de baas is.

De oplossing van de rabiate eurofiel als oplossing van de problemen veroorzaakt door eenwording: meer eenwording. Ten koste van de democratie:

Een oppermachtige Europese Commissie ...
Dat mag wat soevereiniteit kosten. Je krijgt er uiteindelijk een sterker Nederland voor terug.

Dat laatste is natuurlijk een leugen. Democratie is de basis van onze cultuur, en de afname ervan zal tot achteruitgang, en indien niet gecorrigeerd, tot ondergang leiden.
    Premier Mark Rutte heeft zijn eigen manier om zijn ingebakken anti-democratische opvattingen uit te venten. In dit geval de ontkenning, tegen de erkenning van bijna alle andere Europese leiders in, dat nieuwe regelingen rond financiën een afname van soevereiniteit betekent:

Uit: Volkskrant.nl, 07-11-2011, door de redactie

Rutte: geen sprake van verlies soevereiniteit aan EU

Nederland bepleit geen machtsoverdracht aan Brussel. Dat zei premier Mark Rutte vanavond tijdens een debat in de Tweede Kamer over de aanstaande eurotop.

Nederland wil net als Frankrijk en Duitsland dat er automatisch sancties worden opgelegd aan landen die de Europese begrotingsregels overtreden, bleek begin deze week. Maar om dat mogelijk te maken, moet misschien het Europees Verdrag worden aangepast.
    Volgens premier Rutte gaat het om een kleine wijziging van het EU-verdrag, waarbij er geen sprake is van een overdracht van soevereiniteit. ...

Red.:    Een aperte leugen. Die hij al eerder verkondigt heeft, omdat de gedoogpartner van zijn kabinet, de PVV, zich mordicus tegen verdere overdracht van soevereiniteit heeft gekeerd. En iemand als Rutte heeft geen enkel probleem om rood tot paars te verklaren als dat hem beter uitkomt

. Psychopate leugenachtigheid, ook wel bekend als pseudologia phantastica

.
In dit geval was de leugen noodzakelijk vanwege dit:

De premier reageerde op PvdA-Kamerlid Ronald Plasterk, die pleitte voor verkiezingen als Nederland bevoegdheden moet afstaan aan de Europese Unie. Dat zijn ingrijpende veranderingen die eerst aan de kiezer moeten worden voorgelegd, meent hij.
Eerder op de avond sprak PvdA-leider Job Cohen tegenover de NOS ook al over de noodzaak van verkiezingen bij een verlies van soevereiniteit aan Europa.

Maar vermoedelijk is dit slechts een manoeuvre:

Of zijn partij de steun voor het Europese beleid van het kabinet intrekt als er geen verkiezingen komen, wilde hij niet zeggen.

En andere zogenaamd linkse partijen en natuurlijk de rechtse zijn allang volstrekt anti-democratisch, in dit soort zaken:

andere partijen zien verkiezingen niet zitten, bleek tijdens het debat. Verkiezingen kosten veel tijd, en die is nu niet voorhanden, menen zij. ...
GroenLinks stelde tijdens het debat voor dat er een een wijziging van het verdrag wordt voorbereid door een zogenoemde conventie, een forum van regeringsvertegenwoordigers en Europese en nationale parlementariërs.

Met als uitzondering, zoals bekend, de PVV en de SP.
    Door de opmerkingen van Plasterk zit de kneep er duidelijk echt in. Sheila Sitalsing pakt nogmaals uit:

Uit: De Volkskrant, 09-11-2011, column door Sheila Sitalsing

Democraat Ronald

Tussentitel: Geblaat voor de bühne, hypocriet geblaat

...    Nu euroreddingsoperatie nummer zoveel plus één dreigt, wil Ronald Plasterk heel graag zijn eigen volk raadplegen, via verkiezingen. Want er sijpelt soevereiniteit naar Brussel en het is netjes om aan het volk te vragen of het daar wakker van ligt.   ...
    Daar zullen de financiële markten eerbiedig op wachten. Sssst, Nederland formeert!
   In wezen gaan alle euroreddingsoperaties van de laatste tijd over hetzelfde: verzekeren dat de euro geschraagd wordt door geloofwaardigheid, vervat in politieke wil en functionerende instituties. Ook in de redding van afgelopen oktober was er sprake van overdracht van soevereiniteit.   ...

Red.:   Dus verdere afdracht kan echt geen bezwaar zijn. Vindt ook de hoofdredactie van de Volkskrant:

Uit: De Volkskrant, 09-11-2011, hoofdredactioneel commentaar, door Raoul du Pré

Schot voor de boeg

De PvdA wil verkiezingen als Brussel nationale bevoegdheden overneemt. Dat wordt nog lastig om vol te houden.

Een opmerkelijke waarschuwing van PvdA-leider Cohen. Hij dreigt met verkiezingen als het kabinet dezer dagen akkoord gaat met het overdragen van vergaande bevoegdheden aan de Europese Unie. In dat geval, stelt de PvdA, zal de partij het kabinet niet zomaar steunen. En zeker niet zonder dat er eerst verkiezingen zijn gehouden.
    Cohen had het nog niet gezegd, of hij nam alweer gas terug. Want vooralsnog denkt hij niet dat er veel soevereiniteit verloren gaat. Hij volgt premier Rutte, die meent dat voor meer begrotingsdiscipline aanpassing van het Europees Verdrag niet nodig is. EU-president Van Rompuy denkt daarom zelfs zonder goedkeuring van de nationale parlementen te kunnen.   ...

Red.:   Zoals al gezien: keiharde leugens:

De regels die voor Zuid-Europa worden bedacht, zijn straks ook gewoon op Nederland van toepassing. En ook hier kunnen economische situaties ontstaan waarin de begrotingsdiscipline gaat knellen. We zijn straks linksom of rechtsom minder vrij dan voorheen om te doen wat we willen.

Dus was het dom van de PvdA om een voorbehoud te maken:

De PvdA zit om vele redenen helemaal niet op verkiezingen te wachten en ziet zich zo gedwongen in de rol van de partij die straks moet uitleggen dat het echt wel meevalt met die Europese invloed. Dit terwijl veel kiezers een andere indruk zullen hebben. Dat is de prijs van een voortijdig schot voor de boeg.

Want, vindt kennelijk deze auteur, uiteindelijk in het toch de enige mogelijkheid om in te stemmen met de afname van de democratie.
    Op dezelfde pagina laat men een ander het wat duidelijker zeggen - auteur Dik Wolfson heeft voor PvdA in de Eerste kamer gezeten en voor de WRR gewerkt - iemand met gezag, dus:

Uit: De Volkskrant, 09-11-2011, door Dik Wolfson, emeritus-hoogleraar economie.

Opleggen begrotingsdiscipline is niet ondemocratisch

In de Volkskrant van afgelopen zaterdag kunt u een prachtig interview terugvinden met de Amerikaanse top-econoom Dani Rodrik. Daarin legt hij uit dat de eurozone zichzelf heeft klem gezet door niet te willen zien dat soevereiniteit, democratie en globalisering zich slecht met elkaar verdragen. ...
    De soevereine natiestaat laat zich democratisch legitimeren, maar als je de deur openzet voor de globalisering, komt de democratie op de tocht. Daar heb ik wakker van gelegen, want als dat waar zou zijn, hebben we écht een probleem. Het ging pas weer beter met me toen ik bedacht had dat Rodrik dat zelf ook niet kan geloven, maar hij houdt ons een leerzame halve waarheid voor, dat wel.   ...

Red.:    En wat is de oplossing, volgens Wolfson - hier zijn laatste alinea:

Democratie wil niet zeggen dat je klakkeloos doet wat de burger vraagt, maar dat je eerlijk bent over de plichten die tegenover rechten staan. Zonder ontwijkgedrag. Dat is de andere helft van de waarheid die ik in het overigens briljante betoog van Rodrik miste. En in een crisis moet je doorpakken, hoorde ik Bos dezer dagen tegen de enquêtecommissie zeggen.

Zoals gewoonlijk uit dat soort kringen die even verbaal begaafd zijn, is er hier iets mis gegaan - wat meteen duidelijk wordt als je de eerste zin even wat amendeert:

Democratie wil niet zeggen dat je klakkeloos doet wat de elite vraagt, maar dat je eerlijk bent over de plichten die tegenover rechten staan.

En onmiddellijk blijkt weer de waarheid van de regel dat bij dit soort zo verbaal begaafde kringen in de top er gewoonlijk sprake van keiharde leugens

. Verraderlijke leugens als je nog eens naar die laatste zin kijkt:

En in een crisis moet je doorpakken, hoorde ik Bos dezer dagen tegen de enquêtecommissie zeggen.

De woorden van Stalin, Hitler, Mao, Richard Nixon, George Bush en andere massamoordenaars. Nausicaa Marbe, de "kijk ons eens evenwichtig zijn" excuus-columniste van de Volkskrant, had het al eens eerder in wat nettere termen verwoord:

Uit: De Volkskrant, 04-11-2011, column door Nausicaa Marbe, schrijfster

En de goden stuurden Evangelos

Tussentitel: In Brussel heerst de overtuiging dat EU-bestuurders de adel van Europa zijn

...    Hier gaat het om iets groters dan gebrek aan regie in de spanning tussen rijke en failliete EU-landen, tussen schatbewaarders en bedelaars, tussen bekwame boekhouders en prutsers. Hier wreekt zich de kloof tussen de Brusselse hegemonie en de nationale democratieën, tussen de hybris van de supranationale macht en het reactionaire elan van de gekrenkte thuisbasis. Lees het pas verschenen essay Het zachte monster Brussel of Europa in de klem van Hans Magnus Enzensberger. Daarin beschrijft de Duitse filosoof het Europese sentiment van doorgeschoten zelfvertrouwen dat in Brusselse kringen heerst. Het is een roes, een aangeschoten bravoure die zichzelf in kleine kring blijft voeden. Een van de werkelijkheid losgeraakte overtuiging dat EU-bestuurders de adel van Europa zijn, verheven boven het eigen klootjesvolk. Hoogmoed, misplaatste EU-forie.   ...

Red.:   En dit soort hoogmoed komt zeker voor de val. De vraag is slechts hoeveel mensen ze met zich zullen meeslepen.
    Het voorgaande was net voltooid, toen dit nog onder ogen kwam:

Uit: DePers.nl, 08-11-2011, door Peter Wierenga

De hypocrisie regeert

Terwijl in Brussel bikkelhard onderhandeld wordt over hoeveel soevereiniteit lidstaten moeten afstaan aan ‘Europa’, preekt iedereen in Den Haag voor eigen parochie.

Wat er ook besloten wordt vandaag in Brussel, de Nederlandse politiek doet er schijnheilig over. Want ook als de uitkomst van de Europese top minder drastisch is dan ‘IJzeren Bondskanselier’ Angela Merkel eigenlijk wil – namelijk begrotingsdiscipline afdwingen met een vergaande verdragswijziging – gaat Brussel meer te zeggen krijgen over onze begroting. ...
    Het is tijd om daar eerlijk over te zijn. De hoogste tijd. Maar in Nederland spelen de hoofdrolspelers slecht toneel. In het parlement, in het kabinet, iedereen preekt voor eigen parochie. Zowel de oppositie als de coalitie. De PvdA gaf dit keer het startschot. Job Cohen eiste woensdag in de media alvast een gang naar de stembus: ‘Als er werkelijk sprake is van de overdracht van bevoegdheden, dan vind ik ook dat je dat aan de kiezer moet voorleggen en wat mij betreft doen we dat dan in verkiezingen.’
    Een gotspe, als je bedenkt dat de PvdA in het vorige kabinet een referendum over het Verdrag van Lissabon – toen we ook een deel van onze veto’s en dus van onze nationale soevereiniteit opgaven – blokkeerde. Terwijl ze daar in de oppositie nog voor waren, en ze ook het beruchte referendum over de Europese Grondwet steunden. Sorry kiezers, macht gaat even voor democratie.   ...

Red.:   Dat laatste werd achteraf gezien als een bedrijfsongeluk, ten gevolge van te weinig sturing door de leiding van de partij.

Net zoals nu. Als de sociaal-democraten de kiezer echt de kans willen geven om zich uit te spreken, dan hadden ze gisteren de motie van SP-Kamerlid Ewout Irrgang moeten steunen. Die roept op om de bevolking zich te laten uitspreken als er sprake is van ‘substantiële overdracht van zeggenschap’ aan de Europese Unie, of dat nu via een verdragswijziging gaat of niet.
De PvdA stemde tegen.

QED. De leiding van de PvdA is ven sterk eurofiel als de rest van de top, denk aan prominenten als Frans Timmermans, maar de PvdA heeft een groot deel van zijn achterban die er tegen is.

Die SP-motie maakte nog meer duidelijk. Want ook de eurofielen van D66 en GroenLinks voelen er niks voor. Ze stemden tegen. Dat de partij van Pechtold, ooit opgericht om de Nederlander een directe stem te geven in het door regenten gedomineerde Den Haag en zo ongeveer de uitvinders van het referendum, er niet aan wil, is al droevig genoeg.

Wat vanzelfsprekend is, want beide partijen hebben hun aanhang in de beter opgeleiden en die zijn sterk kosmopolitisch. Auteur Peter Wieringa is toch nog verbaasd en teleurgesteld:

Maar dat GroenLinks-leider Jolande Sap niet wil dat het volk zijn zegje doet en tegelijk zelf woensdag een motie indiende om in Europa de ‘democratische besluitvorming te verstevigen’, is de ongeloofwaardigheid ten top. Tranen schieten tekort.
Een aparte volksraadpleging is logischer dan verkiezingen, omdat het om een specifieke vraag gaat: wil de kiezer een deel van zijn stem afstaan aan Europa.

Zoals hier ook al betoogd: de soevereiniteit ligt bij de burgers, en niet bij de politiek

Zelfs de altijd zo gewetensvolle SGP bezondigt zich aan hypocrisie, door te stellen dat de Kamer allang weet wat de kiezer wil. Onzin. Niemand weet dat, omdat de kiezer zich er helemaal niet over heeft kunnen uitspreken. Geen enkele partij had dit in het verkiezingsprogramma, om de doodeenvoudige reden dat de eurocrisis toen nog niet bestond.

Waarna Wieringa de leugens van het kabinet bespreekt - wat wij hier niet meer hoeven doen. Om te besluiten met de enige lichtpuntjes:

Nee, eerlijkheid is ver te zoeken. Bij alle partijen. Oké, een kleine nederzetting aan de rand van de Kamer houdt consequent stand: de SP en de Partij voor de Dieren. We kunnen de zeggenschap van de Europese Unie stilletjes blijven oprekken, maar er komt een moment dat die boemerang terug in het gezicht vliegt. Het zou een zegen voor de democratie zijn als ook de rest eens met een eerlijk verhaal kwam.

De democratie is het grote slachtoffer.
    Bij de Volkskrant is het enige geluid in die richting van poltiek-commentator Martin Sommer. Hij probeert een andere invalshoek:

Uit: De Volkskrant, 10-12-2011, rubriek Politiek, door Martin Sommer

Dure democratie

Tussentitel: Plasterk kruipt door het oog van de naald

Laten we het nou maar toegeven. Democratie is te duur. Dan heb ik het niet over de vele auto's van de zaak van Italiaanse parlementariërs en ministers of de bonnetjes hier te lande. Ik bedoel democratie als samenlevingsvorm. ... De kern van het vraagstuk was hoe politici die te veel toegeven aan hun kiezers, beteugeld kunnen worden.
    Dezer dagen kijken wij naar de brassers uit Zuid-Europa. Grieken die de boel belazerden. Fransen hebben sinds 1981 (Mitterrand!) nul keer het begrotingsevenwicht bereikt. Het is een schande, maar ik heb het even nagekeken, Nederland is daar sinds datzelfde jaar 1981 niet vaker dan vijf keer in geslaagd. ... Waarom?
    Omdat, zo kon je al bijna tweehonderd jaar geleden lezen bij de grote De Tocqueville, democratie duur is. Niet alleen moeten politici de gunst van het volk kopen, maar vooral wordt het volk vanwege de samenlevingsgelijkheid door begeerte aangeraakt, zoals De Internationale leert.   ...

Red.:    En zo gaat het nog even door. Afgekort dus: het is logisch dat er nu wat minder democratie komt, want er zijn ook onwenselijke kanten aan:

Weg dus van de dure democratie, was van meet af aan de inzet van het Stabiliteitspact, met automatische straffen voor overtreders, uit te delen niet door politici maar door ambtenaren. En vanuit Brussel, want afstand maakt minder kwetsbaar voor de volkswoede. De politici in Griekenland en Italië zijn intussen met enige externe aandrang verruild voor ambtenaren. Kijk naar China. Afgelopen week las ik wel drie op bewonderende toon geschreven stukken over het Middenrijk. Ze hebben er geen democratie, wel een begrotingsoverschot. Dat moeten wij ook hebben. Democratie, dat is zóóó 2010.

Voor we daar op ingaan, eerst even de opsomming van degenen die die tegen de democratie zijn:

Dit kun je natuurlijk niet hardop zeggen. Dus Rutte zit nog altijd op de toer dat wij geen democratie afstaan aan Europa, ook niet onder het nieuwe contract. Ieder ander vindt van wel, de Financial Times had het over a big chunk of national sovereignty dat over de Brusselse heg gaat. Maar onze premier houdt stand, in verband met de gedoogpartner. Zo'n leugen is glad ijs. ...
    Een variant om het Europese regime te rechtvaardigen is zeggen dat er juist méér democratie komt. Deze variant bespelen D66 en GroenLinks. Heel goed dat de Europese Commissie de lakens uitdeelt en niet de Raad van regeringsleiders. De Commissie wordt immers gecontroleerd door het europarlement, aldus Jolande Sap.
    In Duitsland wordt met die gedachte hardhandig afgerekend. De filosoof Habermas, niet de eerste de beste, vindt dat we voor het eerst in de EU-geschiedenis een afbraak van de democratie meemaken. En de stokoude Helmut Schmidt, groot Europeaan, meent dat alle instellingen, de Raad, de Commissie, de diverse ministerraden 'en de hele Brusselse bureaucratie' 'gemeenschappelijk het democratisch principe opzij hebben gezet'. Het europarlement ('een vergissing te denken dat het parlement vanzelf gewicht zou krijgen') heeft in deze crisis weer het nakijken gehad. Ook de Eurodemocraten moeten zich eens een keertje achter de oren krabben.
    Resteert Ronald Plasterk (PvdA) en zijn idee dat er verkiezingen moeten komen als Nederland brokken zelfbeschikking overboord gaat zetten. Dat laatste was gisteravond na de top nog niet erg duidelijk. ...
     Premier Rutte vindt het geen referendum waard. Begrijpelijk vanuit zijn perspectief. Plasterk zal nu ook wel vinden dat die verkiezingen niet hoeven.

Ronald Plasterk is inmiddels op televisie geweest bij Nieuwsuur (10-12-2011) geweest om te verkondigen dat het allemaal reuze meevalt met dat verdragend ie eis van verkiezingen er dus niet komt- de PvdA zal braaf gaan meestemmen met de eurofielen. Waarmee de rijen van de oligarchische partijen weer gesloten zijn, en de niet oligarchische PVV en SP overblijven als de partijen met neig gezond verstand - als vanouds

.
Komen nog even terug op de kosten van de democratie. Die zijn er inderdaad. Vanwege dit, Sommer citerende vanaf de regel waarin hij melding maakt van De Internationale:

Niet alleen moeten politici de gunst van het volk kopen, maar vooral wordt het volk vanwege de samenlevingsgelijkheid door begeerte aangeraakt, zoals De Internationale leert.
'Wij zijn gelijk' brengt met zich mee: wij eisen. Het kan altijd beter en gelijker, wat in de praktijk betekent dat het de staat een hoop geld gaat kosten.

En hier wordt even iets essentieels over het hoofd gezien. Want de begeerte waarmee het volk geraakt wordt, komt niet uit de blauwe lucht. Net als dat 'wij eisen'. De begeerte en het wij eisen komen namelijk van de top van de maatschappij. Die zijn bevangen door een dusdanige begeerte dat die zelfs door gouden paleizen nauwelijks gestild kan worden, en ze eisen van het hele volk dat die daarvoor voor hen krom gaat liggen. Dat zijn de begeerte en de eisen waarmee het volk geraakt wordt.
   En ineens krijgt ook het verhaal van Martin Sommer, net als dat van Dik Wolfson, een heel andere toon. Het is de zoetgevooisde toon van de hofvleier. De man achter de troon van de potentaat, die in zijn oren liedjes zingt over zijn medemenselijkheid, terwijl voor hem de executies van opstandige arme boeren plaatsvinden.
    Een van de zeer, zeer weinigen in het "linkse" kamp die in enigerlei mate eurorealistisch is, is PvdA-"ideoloog" en medewerker van de Wiardi Beckman stiching René Cuperus. Hij heeft ooit kandidaat willen staan voor het Europese Parlement, maar de eurofiele rest van de Pvda hield dit tegen. Hier is zijn commentaar op de recente ontwikkelingen:

Uit: De Volkskrant, 12-12-2011, column door René Cuperus

Een bazooka tegen het electoraat

En opnieuw verzaken historici, sociologen, cultuurwetenschappers en politicologen hun academische plicht. Eerder keken zij in te groten getale weg bij de problemen van immigratie, integratie en islam. Zij pleegden verraad aan hun expertkennis van het menselijk samenleven door niet tijdig te wijzen op het integratievraagstuk als bron van maatschappelijk conflict en als nieuwe sociale kwestie. En nu gebeurt iets soortgelijks met Europa.
    Sociale wetenschappers en cultuurwetenschappers scharen zich braaf in het niets-aan-de-hand-met-Europa-kamp van weldenkend Nederland. Het is nog erger: ze beoefenen academische stilte. Ze zijn zo goed als afwezig in het publieke debat. Het zijn de economen en financiële experts die exclusief en ongestoord het woord doen over het hoe en waarom van Europa.   ...

Red.:   En de motieven van economen en financiële experts zijn glashelder: eigenbelang en dat van de eigen welgestelde klasse.

Geen misverstand. Als het aan mij ligt, worden vanaf morgen alle Menschen Brüder. En maken we een wereldregering en klaar is kees. Alleen zit het echte leven zo niet in elkaar. Dream on. Kijk naar de geschiedenisboekjes en de handboeken politicologie en sociologie. De daarin opgestapelde kennis van mens en maatschappij nopen tot wijze terughoudendheid en doorleefde matiging.

Voor de uitwerking daarvan, zie hier

Hoe verhoudt die kennis zich tot de Toren van Babel die Merkel en Sarkozy momenteel aan het oprichten zijn? Is het Europa-bouwwerk waarvoor men nu de eerste stenen heeft gelegd, politiek, historisch en sociologisch ook maar enigszins houdbaar? Krijgt eliteproject Europa ook de niet-elites mee, of zal het de Europese populisme-crisis juist verhevigen? Dreigt de EU in plaats van een anti-nationalistisch project geen anti-democratische constructie te worden, waarin democratie vervangen wordt door technocratisch expertendom? Zal een begrotingsunie de onderlinge Europese solidariteit versterken, of als tovenaarsleerling juist het nationalisme ontketenen dat Europa wil overstijgen? Dat zijn kernvragen.

En alles wijst op het laatste.

De afspraken van de top van Brussel van vorige week mogen dan volgens veel economen peanuts zijn, voor niet-economen gaat het om een belangrijk moment. De eurocrisis wordt langzaam maar zeker aangegrepen voor de Grote Europese Sprong in het Diepe. Der Spiegel spreekt niet voor niets van een 'historisch keerpunt'. Er is een stap gezet naar 'een nieuw Europa'. 'Dit geheel noemt Angela Merkel een begrotingsunie, maar in werkelijkheid is Europa op weg naar een bondsstaat.' Nederland wordt deelstaat van Europa. Die analyse lijkt me juist. Het kern-Europa van de Eurozone koerst, traag doch beslist, op een gemengd Duits-Frans bouwsel af. Een federale bondsstaat naar Duits model, geleid door een Europese president en über-technocratische ambtenaren, allen naar Franse snit. Het zal niet meevallen voor Nederlanders en Scandinaviërs om daar ooit een democratisch gevoel bij te krijgen.   ...
    Minstens zo belangrijk is de vraag of het Europa's electoraat de sprong in het Europese diepe wel kan maken, de sprong die door de financiële markten werd geforceerd. 'Begrotingsdiscipline' mag dan boekhoudkundig clean en politiek neutraal klinken, het zou zomaar de trigger kunnen zijn van grote sociale opstanden en politieke erupties. In Zuid-Europa en bij ons. Want begrotingsdiscipline heeft de nare eigenschap - zeker in conservatief-neoliberale tijden - om de onderkant van de samenleving hardvochtig te treffen en de bovenkant te ontzien. Zo heeft de integere technocraat Mario Monti al zijn belofte moeten breken de grote sanering van Italië rechtvaardig te laten verlopen. Uitkeringsgerechtigden, ambtenaren, zieken en gehandicapten: het zijn altijd dezelfden die voor 'begrotingsdiscipline' geslachtofferd worden. Dat maakt dit 'nieuwe Europa' - een monetair-technocratisch bouwwerk zonder culturele uitstraling of inspirerend vooruitgangsidee - een ontvlambaar project.
    Ik vrees dat het Europa van Merkozy niet alleen een bazooka nodig heeft om de financiële markten af te schrikken, maar ook een om de electorale markten van zich af te houden. De sociale- en cultuurwetenschappers van Europa zijn het aan hun stand verplicht ideeën te ontwikkelen voor een democratisch en cultureel Europa dat geen bazooka nodig heeft.

Deze sociale- en cultuurwetenschappers hebben eerder hun cultuur verraden in hun idee dat je met voordeel zaken kon overnemen van de "holbewoners' uit Anatolië en de Rif

, en zijn nu cultuurverraders in dat ze democratie inruilen voor de dictatuur van de elite van het Imperium.
    Van Dagblad De Pers kwam nog een aardig artikel boven water:

Uit: DePers.nl, 29-11-2011, door Petra Janbroers

In crisis telt de stem van het plebs even niet mee

Academici en zakenlui moeten het puin ruimen dat politici hebben achtergelaten. Technocratische regeringen, het is een trend. En volgens sommigen geen toeval.

Zet een (ex-)centraal bankier, een wiskundige, een econoom, een ingenieur en een rechter neer in je regering en hoppa, problemen als staatsschulden, belastingontduiking en sociale (on-)zekerheden verdwijnen als sneeuw voor de zon. Geloven we, hopen we, het is onze laatste strohalm om uit de economische crisisput te kruipen en de financiële markten vertrouwen in Europa en de euro te schenken. In tijden van crises bloeit technocratie, een bestuurs-systeem van experts op deelgebieden, altijd weer op, al sinds het oude Griekenland of all places, door de eeuwen heen via de jaren ’30 in de VS, tot nu.
    De argumenten vóór een technocratische regering liggen voor de hand. Technocraten hebben geen last van partijpolitieke gevoeligheden, ze hebben verstand van zaken, terwijl die ‘domme’ beroepspolitici eerst ordners vol tijdrovende onderzoekjes moet doorspitten. En de experts hoeven niet op stemmenjacht, waardoor ze snelle, pijnlijke beslissingen kunnen nemen. Fuck the voter, die speelt in deze ronde niet mee.   ...

Red.:   Allemaal onzin, natuurlijk. "Technocraten", al dan niet oud- bankiers en dergelijke, behoren tot dezelfde maatschappelijke klasse als de politici en andere bestuurders, hebben hebben precies dezelfde voordelen en vervormingen. Het verschil met politici is vermoedelijk alleen een verschil is woordvaardigheid - of iets met gevoel voor privacy of ijdelheid. Maar weinig of niets dat met de belangrijke maatschappelijke zaken te maken heeft.

In Italië en Griekenland zitten ‘noodregeringen’ waar de kiezer niets over te zeggen heeft gehad. De kabinetten van Mario Monti en Lucas Papademos zijn onder niet eens zachte dwang uit Brussel gevormd. Het Brussel dat niet zo van referenda houdt maar wel de mond vol heeft van democratie. Maar de technoregeringen zetten de democratie in modern Europa in een ander licht. Onder de (meest) mannen die de wereld uit de brand gaan helpen, zitten niet-gekozen, pakweg, bankiers die zelf medeplichtig zijn aan de crisis.

Maar ook deze auteur ziet verbanden:

Het is maar de vraag of Monti en Papademos op korte termijn de teugels uit handen willen geven. Daarover hangt een interessante theorie in de lucht.
Is het immers niet opvallend hoezeer de cv’s van Monti en Papademos op elkaar lijken? Beiden hebben dozen vol diploma’s en sterke banden met Amerikaanse topuniversiteiten, Monti (68) werd op Yale gekneed en Papademos (65) op het Massachusetts Institute of Technology (MIT) en Harvard. Ze hebben op prestigieuze universiteiten gedoceerd en zijn zeer pro-Europa. Papademos was gouverneur van de Griekse centrale bank gedurende de transitie van drachme naar euro en vicepresident bij de Europese Centrale Bank (ECB). Monti was eurocommissaris (1999-2004).
Monti en Papademos zijn ook allebei lid van de Trilaterale Commission, een denktank à la de Bilderbergconferentie (waar Monti ook lid van is). Er zitten klinkende namen in: Madeleine Albright, oud-topman van de Fed Paul Volcker, Condoleezza Rice, een batterij ex-eurocommissarissen: Leon Britttan, Chris Patten, Peter Sutherland, Abel Matutes, Jacques Santer. En: Alexander Rinnooy Kan, Onno Ruding, Joris Voorhoeve, Nout Wellink, Hans Wijers.

Kortom: dit stinkt een uur in de wind.

Dit is die theorie: Monti en Papademos zijn pionnen in een complot van een academische elite die de wereldmacht wil grijpen. Besluiten worden achter gesloten deuren genomen, de parlementaire democratie gaat eraan. De chaos is geen toeval.

Maar dit is wat minder waarschijnlijk. Dieven zijn het meest gebaat met niet rumoer rond hun misdaad. Wat veel waarschijnlijker is dat hier gewoon sprake is parallel lopende belangen. Wat eigen,ijk een verder reikende conclusie is. want als er sprake is van een complot, kan het systeem zelf nog wel deugen, in zijn fundamenten - er is allen wat meer toezicht nodig. als deze hele crisissituatie en de bijbehorende megadiefstal gewoon een gevolg van het systeem en parallelbelangen, moet het hele systeem op de schop.
    Een Europeanist verraadt per ongeluk zijn maten:

Uit: De Volkskrant, 21-12-2011, door Hermann von der Dunk, emeritus hoogleraar nieuwste geschiedenis.

Verzet tegen technocratie Brussel is ook in belang EU

In zijn column van 12 december verwijt René Cuperus de cultuurwetenschappers hun diep stilzwijgen bij het crisisdebat dat doorlopend politiek en media beheerst, met een crescendo van dramatische toonzetting tot de jongste beslissende top toe. ...
    ... Dat zwijgen is echter meteen veelzeggend voor het huidige Europa. Dat lijkt een monetair en budgettair begrip geworden, bijna identiek met de euro. Logischerwijs zijn dan vooral economen en financiële deskundigen over Europa aan het woord.
    Luuc van Middelaar die als ghostwriter van Van Rompuy in de machinekamer zit, heeft in een behartenswaardig stuk (NRC Handelsblad, 12 december) de financiële experts momenteel de ware leiders genoemd, de souffleurs van hun bazen die in de publieke schijnwerper staan, maar die dilettanten zijn inzake de economie.   ...

Red.:   Oftewel: "Europa" is een plutocratie en een oligarchie.
    Ook in Duitsland zet de rot zich door:

Uit: De Volkskrant, 22-12-2011.

Ander commentaar
...
Wall Street Journal

'Frank Schäffler, parlementslid voor de Duitse regeringspartij FDP, kreeg zware kritiek toen hij een stemming vroeg over het eindeloos steunen van Europese schuldenlanden. De FDP-leiding besloot een ledenreferendum te houden over het Europese noodfonds. Drie dagen voor de uitslag bekend was, zei FDP-vicebondskanselier Rösler al dat Schäffler gefaald had. Het beleid om de euro te redden via noodsteun wordt nog steeds beschouwd als onbetwistbaar, zelfs in een partij die zichzelf liberaal noemt.'

Red.: En democratisch.
Na tientallen jaren en duizenden artikelen steun aan de oligarchie, heeft ook de Volkskrant de minder geparfumeerde kant van het paleistuig ontdekt:

Uit: De Volkskrant, 27-12-2011, rubriek De Kwestie, door Peter de Waard

Moet Europa dieven met dieven vangen?

De zakenbankiers die volgens velen de crisis hebben veroorzaakt, zijn nu de politici die er de oplossing voor moeten vinden.

Misschien is het een idee om Wesley van W. de leiding te geven in de strijd tegen voetbalhooligans, en Robert M. in die tegen pedofielen. De eerste weet heel handig het stadionverbod te omzeilen, de tweede blijkt zo ingenieus kinderporno op zijn harddisk te hebben versleuteld dat de whizzkids van de recherche er maanden mee bezig waren.
Dieven moet je met dieven vangen. Of zoals in de eurocrisis: als de brandweer (Merkozy) het vuur niet kan blussen moeten de brandstichters (de zakenbankiers die nu eufemistisch technocraten worden genoemd) het maar doen. ...

Red.: Kunnen ze later beweren dat ze "beide kanten van de medaille hebben laten zien". Net als ten tijde van de hetze tegen Fortuyn die tegen Verdonk, tegen Wilders enzovoort .
Een van de machtsmiddelen van de Europese dictatuur is het Europese justitiële apparaat:

Uit: De Volkskrant, 26-01-2012, AP.

Cameron zet aanval in op Europees hof

De Britse premier David Cameron heeft opnieuw een aanval gedaan op een Europese instelling. In een toespraak woensdag in het Franse Straatsburg tot de Raad van Europa leverde hij bijtende kritiek op het Europese Hof voor de rechten van de mens. Volgens Cameron hebben de rechters van het hof te veel macht naar zich toe getrokken en moeten ze hun rol beperken.
De premier zei 'fysiek onpasselijk' te zijn geworden toen de Europese rechters Groot-Brittannië sommeerden gevangenen stemrecht te geven. Ook is hij er fel op tegen dat het de Britse regering moeilijk wordt gemaakt verdachten van terreur uit te leveren aan landen met een dubieuze staat van dienst inzake mensenrechten. ...

Red.: Bij die terreurverdachten gaat het vrijwel altijd om moslims. En het EHRM kiest per definitie partij voor asielzoekers, immigranten en met name moslims (verzameling volgt).
Terug naar de ouderwetse oligarchische anti-democraten:

Uit: De Volkskrant, 18-02-2012, door Dirk Jan van Baar, historicus

Oude spoken doemen op in Europa

Volgens veel eurosceptici moet Brussel zich niet met het Polenmeldpunt van de PVV bemoeien. Een wereldvreemd standpunt, niet alleen omdat Brussel dat duidelijk wel doet, maar omdat Europa er juist voor dit soort dingen is. ...
... op het punt brengt van een mogelijk referendum over de toetreding van Turkije. ...
De huidige 'Polenkwestie', waarbij het Nederlandse volk op een website mag oordelen over de overlast die het van andere volken krijgt, toont dat zo'n referendum over een Turks lidmaatschap domweg niet kan. Dat wil zeggen: wel in Turkije, want de Turken moeten zelf een kans krijgen zich daarover uit te spreken, maar niet 'bij ons' in Europa, waar kiezers van Zweden tot Griekenland dan hun oordeel moeten vellen over een ander volk, te weten Turken. ...

Red.: Je gelooft je ogen niet ... Het is niet minder dan een oproep tot revolutie tegen die hele oligarchische Europa-kliek.
Af en toe flikkert er iets van (h)erkenning door de geest van een lid van de rangen:

Uit: De Volkskrant, 22-02-2012, hoofdredactioneel commentaar, door Bert Lanting

Een democratie in nood

De EU mag offers van de Grieken vragen maar moet zich ook bewust zijn van de spanningen die dit oproept.

Griekenland is - althans voorlopig - gered van een faillissement, maar daarvoor moet het land wel een zware prijs betalen en juist in een munt die oorspronkelijk in Athene werd geslagen: de democratie. Als voorwaarde voor de gigantische reddingsboei die de EU-partners het noodlijdende land hebben toegeworpen, moet Griekenland toestaan dat zijn soevereiniteit danig wordt ingeperkt.
Op aandringen van vooral Nederland en Duitsland komt Griekenland feitelijk onder permanente curatele te staan. Inspecteurs van de Europese Unie, de Europese Centrale Bank en het IMF trekken nu definitief bij Athene in om de Grieken op de vingers te kijken. ...
Het laat wel zien dat de gemeenschappelijke munt een zekere spanning heeft opgeroepen tussen de Europese Unie en de democratie. ...

Red.: '...een zekere spanning ...' ... een bijzonder treffend eufemisme.
Een voorbeeld van die spanning;

Uit: De Volkskrant, 01-03-2012, van correspondent Patrick van IJzendoorn

Ierland gaat referendum houden over Stabiliteitspact

De Ieren mogen zich in een referendum uitspreken over het Europese Groei- en Stabiliteitspact. Dit heeft de Ierse premier Enda Kenny woensdag bekendgemaakt. ...

Red.: De laatste democraat, zou je denken. Maar nee hoor:

Hij zegt te handelen op juridisch advies ...
Kenny was van plan om dit weekeinde naar Brussel af te reizen om zijn handtekening te zetten, maar dat zou volgens de procureur-generaal hebben geleid tot rechtszaken van Sinn Féin en een aantal linkse parlementsleden. Zulke juridische procedures zouden kansrijk zijn, omdat de Ierse Grondwet bepaalt dat nieuwe Europese verdragen aan het volk moeten worden voorgelegd.

Even corrupt als de rest. En zelfs die Grondwet is geen sluitende garantie tegen dit soort corruptelingen:

In 2001 stemden de Ieren tegen het Verdrag van Nice, maar bij de herkansing, een jaar later, zeiden ze toch 'ja'. Zeven jaar later klonk er wederom een 'nee', ditmaal tegen een nieuwe Europese Grondwet. Na enkele concessies gaven de Ieren vervolgens alsnog hun goedkeuring.

Oftewel: na een "Nee" volgen er herhalingen, net zo lang tot er een "Ja" is ... Maar na een "Ja" volgt er nooit een herkansing. Gebeurde dit in het Oostblok of elders in de wereld, zou er minachtend gesproken worden over een schijndemocratie. Wat dit natuurlijk ook is.
Natuurlijk is ook het complete blok van bureaucraten in Europa volstrekt anti-democratisch:

Uit: De Volkskrant, 04-04-2012, van correspondent Marc Peeperkorn

Polenscheldpunt: schade valt mee

Tussentitel: 'Elk land heeft een kruisje, dat van jullie heet Wilders'

'Totale onzin!' De hooggeplaatste EU-ambtenaar schiet in de lach als ik hem vraag of Nederland invloed verliest in Europa nu de PVV een duidelijk stempel drukt op het kabinetsbeleid. 'Elk land heeft een kruisje, dat van jullie heet Wilders. Europese politici beseffen heel goed dat als ze al die kruizen laten meespelen, de EU in een permanente geloofsoorlog belandt. En dat wil niemand.'   ...
    De vrees voor Nederland in Brussel is een andere. Namelijk dat wij een gidsland zijn. Dat er straks in veel meer lidstaten PVV-achtige partijen een regering overeind houden. En daar kan volgens eurocraten niet vroeg genoeg tegen gewaarschuwd worden.

Red.:   En mocht het zo ver komen, dan kunnen Oost-Europese troepen ingezet worden tegen die opstandige Noordwest-Europeanen die niet langer willen bloeden voor het zuiden en oosten. Daarom roepen ze ook voortdurend om een Europese troepenmacht.
    De volgende fase is ingetreden. In Nederland wordt een Europees dictaat uitgevoerd door een coalitie van oligarchische en kosmopolitische partijen, VVD, CDA, D66, GroenLinks en ChristenUnie, bekend als de Kunduz-coalitie, en binnen één van de Kunduz-partijen wordt nu openlijk de democratie afgevallen:

Uit: waterlandstichting.nl, nr. 61, mei-2012, door Lot van Hooijdonk, voorzitter van de stichting GroenLinks in Europa

Gelukkig hebben we Europa nog

Waar zijn politici voor op aarde? Om verstandige besluiten te nemen over zaken die er toe doen, zou je zeggen. Besluiten die de toekomst (een beetje) rijker, veiliger, mooier, gezonder en gelukkiger maken.
    Eens even zien wat de vraagstukken van deze tijd zijn met het oog op die toekomst. ...
    Ik bedoel maar. Genoeg te doen voor ‘de politiek’. Helaas komt politiek Den Haag nauwelijks meer toe aan de vraagstukken die er toe doen. Oorzaak: de populisering van de Nederlandse democratie.
    Nederland is nog nooit zo democratisch geweest. Dat wil zeggen, nooit was de afstand tussen het gezegde op straat en dat in het parlement kleiner. (En dat is niet hetzelfde als een goed, democratisch proces.) Was de veelbesproken kloof maar groter. Dat was er in de Tweede Kamer wellicht de rust en ruimte geweest voor een uitwisseling van inhoudelijke argumenten en werkelijke meningsvorming. Dan waren er wellicht politieke leiders opgestaan die ook de ingewikkelde, minder leuke boodschappen durven te vertellen en het lange termijn verhaal. In plaats daarvan moet alles licht verteerbaar worden opgediend en bij voorkeur gaan over tastbare thema’s die tot de verbeelding spreken (ritueel slachten) en waar we ons vreselijk over op kunnen winden (het Polen-meldpunt). Ongeacht of het gaat over een wezenlijk maatschappelijk probleem of niet. Niet gehinderd door argumenten. Fact free.
    Gelukkig hebben we Europa nog... Buiten het gehoor van de vox populi vinden het Europees parlement en de Europese Commissie ... Zaken die van groot belang zijn voor een mooie toekomst.   ...

Red.: Op de plaats van de laatste puntjes staat een diversiteit aan leugens over wat het Europese Imperium zou doen. De werkelijkheid hebben we hier al gezien: neoliberalisme . Onder afschaffen van de democratie, volgens GroenLinks. Kijk maar:

In Brussel zoeken politici de consensus - ze moeten wel, in dit Babylonisch oord - en werken ze samen aan grote thema’s. In plaats van polariseren en populariseren voor het oog van de camera’s. Die zijn er namelijk niet. Leve het democratisch deficit!

Tja ...

Naar Politieke analyse , Politiek lijst , Politiek & Media overzicht , of site home