De term "vijfde colonne" als beschrijving van de positie van de moslims in West-Europa is, hoewel nog sterk omstreden, niet meer geheel onbekend - diverse auteurs hebben zich in deze of soortgelijke termen uitgelaten. Die waarschuwingen zijn het meest expliciet ten tijde van geweld gepleegd door moslims, en concentreren zich dan ook vaak op dat geweld en het radicale aspect van de islam en haar volgers - een aantal zijn te vinden in de volgende verzameling .

De eerste vraag is of die waarschuwingen terecht zijn - oftewel: hebben degenen die dit soort discussies willen verbieden eigenlijk gelijk? Daarvoor kunnen we refereren de Nederlandse discussie over radicalisering onder moslims, vooral jongeren. Als die radicalisering ter sprake komt, is het meestal in contexten als: "We moeten islamles openbare scholen geven, om te voorkomen dat jongeren op koranscholen radicaliseren". En voor 'islamles op scholen' kan men allerlei zaken invullen, die allemaal gemeen hebben dat het zaken zijn die moslims, of allochtonen in het algemeen, faciliteren of begunstigen. Let op: men zegt niet dat die jongeren zullen radicaliseren, maar dat het gevaar ervan bestaat.

De betekenis van dit argument is dat het komt van moslims zelf of ondersteuners van moslims . Het kan dus niet verworpen worden op de grond van zijnde afkomstig van mensen die de islam vijandig gezind zijn. Laten we dit argument dus voor waar aannemen.

Nu weer terug naar het "vijfde colonne" geval. Ook hier is er geen zekerheid dat zich uiteindelijk een vorm van "vijfde colonne"-gedrag zal ontwikkelen. Maar, het radicaliseringsargument toepassende, geldt dan ook hier dat de kans erop, het gevaar ervan, bestaat - eigenlijk kan je radicalisering ook zien als deel van het zijn van een vijfde colonne. De bespreking van het gevaar van het ontstaan van een vijfde colonne van moslims is dus een geldige zaak.

De al eerder genoemde waarschuwers voor het gevaar van een vijfde colonne van moslims hebben het in eerste instantie over het gevaar door middel van geweld. Dat is de meest extreme vorm, maar er zijn diverse andere, die in eerste instantie minder erg lijken. Voor we die andere gevaren gaan specificeren en beschrijven, eerst een meer algemene, die van toepassing op alle specifieke gevallen. En dat is het algemene gevaar van de loyaliteit.

Loyaliteit is toch een mooie zaak, zou je zeggen, maar net als voor alle andere zaken geldt voor loyaliteit dat het als regel misschien mooi is, maar dat dat niet geldt voor alle loyaliteit (sociologische regels ).

Een voorbeeld van verkeerde loyaliteit is de geruchtmakende zaak rond tasjesdief Ali el B. El B. kwam te overlijden bij de achtervolging door zijn slachtoffer, toen het slachtoffer de macht over het stuur van haar auto verloor en tegen een boom botste, met El B. daar per ongeluk tussen. Het gaat hier om het gebeuren dat volgde.

Binnen de lokale Marokkaanse gemeenschap, waartoe El B. behoorde, was al meteen een groot oproer: één hunner was vermoord. Op zich al een vreemde reactie, daar de "moord" plaatsvond gedurende een misdrijf begaan door de "vermoorde" - een nuchter mens noemt dit een "bedrijfsongeval". Nog vreemder werd dit toen voor de buitenwacht een dag ofzo later naar buiten kwam dat El B. niet zomaar over een tasjesdief was, maar een draaideurcrimineel, die net een rechtbankzitting achter de rug had wegens een overval. En dat dit iets was dat de Marokkaanse gemeenschap zelf ook bekend was.

Een figuur en een zaak om je als fatsoenlijk mens onmiddellijk van te distantiëren, zou je zeggen. Zo niet Marokkaanse gemeenschap. Het slachtoffer van de tasjesroof werd bedreigd, en nog dezelfde avond werd er een wake gehouden voor de "vermoorde". De Marokkanen en hun leiders wilden ook een stille tocht voor de draaideurcrimineel organiseren, maar zelfs de beste vriend die de allochtonen hebben, burgemeester Cohen, besefte dat hij dit niet toestaan. De gevoelens binnen de Marokkaanse gemeenschap waren echter zo hoog opgelopen, dat een onofficiële tocht wel werd toegestaan, zie de agent gedeeltelijk zichtbaar rechts op de foto. Ook zien we, aan wat kennelijk de kop van de stoet is, getooid met hoofddoek, de Marokkaanse en islamitische stadsdeelwethouder Fatima Elatik, die haar solidariteit en loyaliteit komt betuigen. een sympathie met de crimineel uit eigen etnische kring zie zich ook uitstrekt tot de Tweede Kamer (uit Trouw, 20-04-2009, door Rob Pietersen):
 

Kamerlid Dibi: Enkeltje buitenland kán niet De politie en stadsdeel Amsterdam-Slotervaart willen twee criminele broers uizetten naar Marokko. Tweede Kamerlid Tofik Dibi is boos. ...   De broers maken deel uit van criminele Piet Mondriaangroep, jeugd die vaak rondhangt in de Mondriaanstraat. ...     ... Mijn statement is dat ik niet kan toelaten dat jonge Nederlanders, hoe onverbeterlijk ook, een enkeltje buitenland krijgen. ... ”, aldus Dibi ...

Waar het hier om gaat is de afweging die de leden van de Marokkaanse gemeenschap moeten maken als ze geconfronteerd worden met gevallen als dat van Ali el B.: die tussen de draaideurcrimineel van Marokkaanse afkomst en zijn niet-Marokkaanse slachtoffers. In deze gevallen is die keuze volkomen duidelijk: men kiest voor de draaideurcrimineel uit eigen kring.

Nu is de keuze tussen een draaideurcrimineel en het fatsoen een hele sterke - erg zwart en erg wit. En de 'men' die we hier die keuze hebben zien maken behoren tot het meest geïntegreerde deel der Marokkaanse gemeenschap. En toch kiest men voor het groepslid. Als het verschil minder sterk is, zal men dus nog zekerder voor het groepslid kiezen - tegen bijna wat voor andere factoren dan ook - een uitgebreide verzameling voorbeelden hiervan is te vinden hier - de neurologische achtergrond van het verschijnsel, het "Is islam = Is goed"-neuron is genoemd, staat beschreven hier  (naar islam-neuron).

Een stap terug, naar de term loyaliteit: als de keuze is tussen loyaliteit aan het fatsoen, of loyaliteit aan de groep, valt de keuze op de groep. Of de etnie. Of de religie. Dit is foute vorm van loyaliteit die de regel dat loyaliteit een goede zaak is, breekt.

En nog een stap verder terug, naar de zaak van de al dan niet bestaande vijfde colonne: als de keuze voor de Marokkaanse er één is tussen de van Nederlandse belangen, zeg het slachtoffer van de draaideurcrimineel, en die van Marokkaanse, de draaideurcrimineel, dan kiest de Marokkaanse groep voor de belangen van de eigen groep - en dus tegen de Nederlandse maatschappelijke belangen.

Wat hier gesteld wordt voor de Marokkaanse gemeenschap, geldt in diverse mate voor alle allochtone groepen, en ook voor de religieuze groep van de moslims. Als je de term "vijfde colonne"definieert als een groep die stelselmatig kiest tegen de belangen van het land waar ze verblijft, dan is de bestudering van het potentiële gevaar van het vormen van een "vijfde colonne" voor de moslims in Nederland en Europa dus volkomen gerechtvaardigd.

Nu zijn dit natuurlijk zaken die, als je er moslims zelf naar vraagt, keihard ontkent zullen worden - zoals voor ieder onderzoek waarin je mensen naar hun eigen opvattingen of gedrag vraagt . De enige rationele manier om dit te onderzoeken is om te kijken naar gedrag, zoals boven is gedaan. Soms wil een enkeling uit de gemeenschap ook wel uit de school klappen, waarvoor de voor-de-hand liggende beoordelingsregels: alles dat uit eigen groep komt en daar ten nadele van spreekt is vele malen betrouwbaarder dan de veel grotere hoeveelheid dat dat nadeel ontkent of ten voordele spreekt .

Het basiselement van de groepsvorming, de onderlinge loyaliteit, kunnen we dus als bewezen zien. Dan gaat het als volgende om aanwijzingen dat de groep ook inderdaad invloed op de maatschappij uitoefent.

Daarvoor is een blik op de recente geschiedenis voldoende. Wie de toestand in Nederland van nu, 2009, vergelijkt met die van ongeveer 20 jaar terug, zou verbijsterd moeten zijn. Twintig jaar terug was van de islam nog nauwelijks iets te merken - het enige dat opviel waren wat Arabische tekens op de winkels van de weinig talrijke allochtone winkels. Nu staan er aan beide uiteinden van Rotterdam reusachtige triomfalistische moskeeën, heeft iedere stad of dorp van enig belang zijn eigen exemplaar, en val je dood over de hoofddoeken, djellaba's en baarden in bijna heel Nederland. Zo opvallend dat een Tsjechische kunstenaar die naar aanleiding van het Tsjechische voorzitterschap van de EU een kunstwerk over Europa mocht maken, en daarvoor van ieder land één of twee representatieve kenmerken uitbeeldde, voor Nederland de symbolen van water en moskeeën koos, zie rechtsboven.

Dat is alleen het uiterlijk vertoon. Binnen de maatschappij gebeuren verstrekkendere zaken: het weghalen van naaktschilderijen, voorstellen om christelijke feestdagen te vervangen door islamitische, aparte loketten en zitplaatsen voor moslims en moslima's, koranlessen op openbare scholen, en dergelijke .

Maar dit zijn in de ogen van de echte moslims allemaal onbelangrijke kleine dingen - het gaat het om niet minder dan het recht om als religieuze groepering de gang van zaken in de maatschappij te kunnen bepalen - wat anderen ook kunnen vinden. Dat is logisch, want de islam is vooral een godsdienst die bestaat uit levensvoorschriften, en die levensvoorschriften kunnen pas ten volle worden uitgeoefend in een omgeving waarin de islam dominant is. Gelegenheid tot bidden, de ramadan, de etensvoorschriften, het zijn allemaal zaken waar de maatschappij op ingericht moet zijn. En de Westerse maatschappij is daar niet op ingericht.

Kortom: het gaat om de maatschappelijke macht. En het belang bij het verwerven van de macht is in principe voor iedere moslim hetzelfde - hoewel in de praktijk in verschillende mate beoefend. Het is dit streven naar maatschappelijke macht, in combinatie met het gezamenlijke belang, dat de laatste rechtvaardiging is om de groep van moslims in Europa een vijfde colonne te noemen. Een streven naar macht dat uitgesproken wordt door enkelen, maar dat uiteindelijk gedeeld wordt door vrijwel de gehele gemeenschap - de islam is de zin van hun leven, en hoe meer islam, hoe meer hun leven zin heeft.

Alle moslims hebben dus belang bij het verwerven van de macht, hoewel dat in verschillende mate praktisch uitgeoefend wordt. Desalniettemin werkt het, door de al beschreven onderlinge solidariteit, in hoge mate als één geheel. Hoe de verschillende deelgroepen daarin deelnemen, is de volgende stap in de analyse.

De eerste deelgroep is het meest in het nieuws en we niet hoeven te introduceren: dat zijn de aanslagenplegers, en dergelijke- mensen als Osama bin Laden en zijn club, Mohammed Atta en de andere Saoediërs van 9/11, de Indonesische bommenleggers in Ali, de Pakistaanse aanslagplegers in Londen en Mumbai, de Marokkanen van Barcelona, enzovoort. Hoe groot die groep is, is totaal onbelangrijk: het gaat om de reikwijdte van hun daden. Die is nu al wereldwijd en heeft geleid tot oorlogen, en de blijvende aanwezigheid van radicale islam betekent een blijvende dreiging van verdere oorlogen. Dit houdt tevens een dreiging in die uitgaat van de islam als geheel, die je kan samenvatten in de fictieve uitspraak: "Geef ons onze moslimzin, of ..." - en de radicalen zorgen ervoor dat je op de plaats van de stippeltjes kan invullen: "...of we branden de wereld plat."

De tweede groep, wat groter dan de eerste, die van de ideologen. Zij verwoorden de ideologie van de islam op min of meer intellectuele tot puur emotionele wijze, met aan de intellectuele kant namen als Sayyid Qutb , en Hassan al-Banna , aan de intellectuele kant iemand als Tariq Ramadan , die in discussiepanels gaat zitten, tot de openbaar prekende haatimams als de in Londen verblijvende Abu Hamza . Ze verkondigen de ideologie die aan die van de aanslagplegers of relplegers (zier verder) ten grondslag ligt, meestal zonder dat geweld te noemen of te benoemen - maar soms ook wel (in de andere gevallen wordt het dan automatisch ingevuld) . Dat wil zeggen: meestal ook zonder afstand te nemen van dat geweld. Tot nu was de invloed van deze groep in Nederland nog niet zichtbaar, maar ook aan die schijn is een eind gekomen (uit Dagblad De Pers, 18-05-2009, door Kustaw Bessems):

Be in it to win it! Zo'n duizend toehoorders waren zondag aanwezig bij het eerste Nationaal Islam Congres in de Amsterdamse Apollo Hal. Buitenlandse prekers voorzien een machtige islam, vooral hier in het westen. ‘De islam zal de overhand krijgen’, voorspelt sjeik Khalid Yasin. ‘Ook al haten de ongelovigen, afgodendienaars en hypocriete moslims dat.’ ‘Het is’, weet Yasin, ‘eigenlijk de bedoeling dat de islam de wereld bestuurt, maar omdat moslims zwak zijn geweest, heeft Allah de uitvoerende macht aan een ander volk gegeven.’ Dat kan elk moment worden teruggedraaid. Als de moslims maar ‘concurreren om de macht’.     Het organiserend islaminstituut Dar al Ilm schatte dat duizend mensen zaterdag in de Apollo Hal in Amsterdam Zuid waren voor Nederlands eerste Nationaal Islam Congres. Misschien waren het er wat minder, maar ze waren met velen en bijna allemaal jong. Khalid Yasin, geboren New Yorker opererend uit Manchester, was een van de publiekstrekkers.     Westerse leiders hebben zich volgens hem gediskwalificeerd en dat biedt islamitische leiders kansen, maar: ‘You have to be in it to win it!’. Ofwel: ‘Je moet in redelijke mate integreren om te concurreren. Leiderschap gaat over winnen.’     Hij raadde zijn gehoor een aantal niet-islamitische boeken aan ter inspiratie, waaronder De Prins van Macchiavelli, dat volgens Yasin door de meeste staatshoofden wordt gebruikt om aan de macht te blijven.     ‘De islam’, denkt Yasin, ‘is geplant in het westen als een zaadje. Hier is de beste aarde om in te groeien. Als het westen dat toestaat, zal het zich de komende honderd jaar beschermd weten, maar als het dit geschenk weigert, heeft het zichzelf daarmee. De opgang van de islam zal uit het westen komen. Niet met haat en terrorisme. Als wij bewijzen dat de islam superieur is, zal de meerderheid, zo die niet moslim wordt, de islam omarmen, accepteren of tolereren.’     Organisator Saoed Khadjé zei dat de dag zou aantonen ‘hoe divers de moslimgemeenschap is’, maar ultra-orthodoxe sprekers domineerden het congres. Zo ook de ‘eregasten’: Abu Ameena Bilal Philips, een in Jamaica geboren bekeerling die nu in India werkt, en Haitham al-Haddad, een Palestijn van origine die in Londen woont.     ‘De definitie van islam is niet vrede’, stelde Al-Haddad. ‘Moslims die dat beweren, hebben een minderwaardigheidscomplex. Islam betekent overgave. Aan de wil van de schepper.’ Alleen Allah mag wetten maken, meent Al-Haddad. Het probleem aan democratie vindt hij dat mensen het nooit eens worden. ‘De islamitische oplossing is dat een externe, onbevooroordeelde autoriteit beslist. God.’     Overgave vereist volgens deze sjeik dat je de regels van Allah uitvoert, ook al begrijp je niet waarom. ‘Dat is een test. Het hele doel van de schepping is een test.’ ...

Dit is volkomen heldere taal, die samen te vatten is als: de islam is een veroveringsgodsdienst, die de Westerse cultuur wil wegvagen. Dat de Nederlandse moslims erdoor aangesproken worden, blijkt uit de reacties een hunner:
 

En er waren Nederlanders zoals jongerenimam Yassin Elforkani uit Amsterdam-Slotervaart, die niet bekend staat als scherpslijper. Hij leek geïmponeerd. ‘De internationale sprekers inspireren ons om de juiste weg te volgen. Vergeleken bij hen ben ik maar een jongen die net begint.’

En als dit de gematigde imam is, hoeven we over de rest niets meer te weten

De derde groep, aanzienlijk groter dan de tweede, is die van de meer lokale moslim-leiders en -woordvoerders. Daaronder verstaan we niet speciaal mensen in de gelijknamige functies als bestuurders en politici met een islamitische achtergrond, maar ook en vooral publicisten, columnisten, deelnemers aan panels, en dergelijke. Deze vallen vooral op doordat uit hun mond vrijwel nooit ook maar iets komt dat lijkt op zelfkritiek, noch ook maar enig besef voor de andere kant van hun positie, minderheid met een sterk afwijkende cultuur, ten toon spreidt, dat wel zeggen: enig begrip voor de positie van de Nederlanders (in ons geval) en hun cultuur, is zodanig klein, dat de IRP-hoofdredactie zich het laatste geval ervan nog levendig kan herinneren - en dat geval is al vele jaren terug, in een discussieprogramma als Rondom 10.  Ook is de groep woordvoerders sterk solidair met de extremisten en ideologen .
    Het standaardgeval is dat van zoiets als onderstaande hoogleraars in "diversiteitszaken" (een studie die niet alleen nog nooit iets nuttigs heeft opgeleverd, maar zelfs helemaal niets):
 

De Volkskrant, 14-10-2006, door Halleh Ghorashi, bijzonder hoogleraar diversiteit bij de afdeling Cultuur, Organisatie en Management van de Vrije universiteit Amsterdam. Er is werk aan de winkel voor de autochtone Nederlanders, als ze prettig willen samenleven met migranten, zegt de nieuwe hoogleraar diversiteit Halleh Ghorashi. Nederlander, ga eens opzij met je dikke identiteit

De boodschap kan niet helderder gebracht worden: de Nederlander moet maar een deel van zijn cultuur inleveren ten gunste van de immigrant. Of de houding van de Meiden van Halal, die "beledigingen" in hun richting in het liedje van een cabaretier serieus opvatten, en de verwensingen van een imam van tongkanker in de richting van Ayaan Hirsi Ali afdoen als kleurrijke taal die in het Arabisch nu eenmaal anders klinkt" . Een samenvatting van de door hen uitgesproken visie is: "Wij hebben nooit iets fout gedaan en het is allemaal jullie schuld." Een houding die volkomen rationeel en gerechtvaardigd is, als je er eenmaal vanuit gaat, dat je de drager bent van het ware geloof, de verkondiger van het feilloze woord van de almachtige. Meer voorbeelden van deze houding hier , en in de eerder gemaakte verzamelingen hier en hier - wat uitgewerkte gevallen van diverse personen staan hier: Tofik Dibi , Mohamed Rabbae , Fatima Elatik , en Sabra Dahhan .

De vierde groep, weer veel groter dan de derde, bestaat uit de overlastgevers, criminelen en relschoppers. Velen hiervan hebben niet een bewuste rol, maar ze dragen wel op een essentiële wijze bij. Het is deze groep waar vaak door de andere groepen, met name de derde, naar verwezen wordt om hun eisen kracht bij te zetten, afgekort "Als jullie niet dit doen, dan loop je de kans op geweld van onze jongeren" . Wat je enigszins raillerend kan formuleren als: "Geef ons onze moslimzin, of onze jongens slaan de boel kort en klein". En in wat nettere taal: "Koranles op de openbare school is belangrijk om overlast in de wijk tegen te gaan".

Over die laatste groep is de standaardopmerking, omdat het vaak over jonge mensen gaat, dat ze helemaal niet zo islamitisch zijn en niet vaak naar de moskee gaan. Dat is echter totaal irrelevant - de houding van die jongeren is, zoals iedere psycholoog weet, een weerspiegeling van hun opvoeding. Die houding hebben ze gekregen van hun ouders, die als groep wel diep in de islam zitten.

De vijfde groep, groter dan de vierde, is die van de symbolendragers: de hoofddoeken, djellaba's, baarden, boerka's enzovoort. Deze mens zijn niet alleen moslim-steuners, maar laten actief zien dat ze moslim zijn. Dit heeft een driedelig doel: zichzelf laten zien dat ze "goed" zijn, andere moslims laten zien "hoe het hoort", en niet-moslims laten zie dat ze niet deugen tot en met laten zien dat die niet-moslims minderwaardig zijn. Al deze doelen hebben al een cultureel-imperiumvormend karakter.

Voor zowel groep vier als groep vijf geldt dat hun polariserende houding erger lijkt te worden (De Volkskrant, 05-07-2010, door Omar Ramadan, hoofd van Nuansa, kennis- en adviescentrumpolarisatie en radicalisering):
 

Google-moslim zoekt wat in zijn straatje past Jongens die hun docente geen hand geven ... moet je niet negeren. .... En met kennis van de ideeënset die radicaliserende jongeren in elkaar hebben geknutseld.    Te veel groepen en individuen zoeken de confrontatie met elkaar. Vaak grijpt men een geloof of ideologie aan om die polarisatie te legitimeren. De homo voor de klas wordt het werk onmogelijk gemaakt omdat het islamitische geloof van pubers hun dat zou gebieden. ... Polariserende jongeren misdragen zich niet na het lezen van heilige boeken of het volgen van begeesterende ideologen, maar schrapen een ideeënset bijeen van verschillende betweters op internet en schoolplein. Zo zoekt de google-moslim wat in zijn straatje past, en klikt verder als hij op tolerante en liberale exegeses stuit.     Uit deze casussen rijst een beeld op van pubers die ideologie en religie aangrijpen om te kunnen rellen en stoken. Anders dan bij vergaande radicalisering zijn polariserende jongeren bijna nooit vrome gelovigen of rigide idealisten die zich ‘noodgedwongen’ zo gedragen.     Dat wil niet zeggen dat het alleen maar opportuniteit is. Het gaat veelal om zoekende jongeren die houvast vinden bij nieuwe kennissen en ideeën. De steun en geborgenheid die ze in hun oude omgeving missen, vinden ze bij de broeders, zusters en kameraden met wie ze steeds meer delen. In hun strijd tegen de brute buitenwereld jutten ze elkaar op in steeds extremere ideeën en gedrag. Hoe meer je je keert tegen de ander, hoe groter je aanzien binnen de groep.     Het negeren van polarisatie werkt niet. En toch gebeurt het regelmatig. De les wordt voortgezet, alsof er bij de behandeling van de Holocaust net niet ‘kankerjoden’ is geroepen.... De kans is groot dat ze dan volharden in het zich afzetten tegen afvalligen – waar iedereen met reserves tegen verdergaande polarisatie toe behoort.   ...

En dat is uit eigen kring (de parallelle leugenachtige beschuldigingen richting autochtoon Nederland hebben we natuurlijk weggelaten).
    En tenslotte heb je de groep van de "gewone moslims" - zij zijn de grootse groep. Hun rol is niet een actieve, maar een passieve. Zij steunen de overige groepen, en springen voor hen in de bres als het nodig is (uit: De Volkskrant, 01-12-2009, column door Thomas L. Friedman), en zijn daar zeer selectief in:
 

De VS, de majoor en de strijd tegen Het Verhaal Wat moeten we denken van majoor Nidal Malik Hasan, die onlangs dertien onschuldige personen heeft gedood in Fort Hood?   ...     ‘Wanneer iets als Fort Hood gebeurt, zeggen jullie: ‘Dit is niet de islam.’ Ik geloof dat. Maar als dit niet de islam is, waarom stromen dan een miljoen moslims de straat op om te protesteren tegen Deense spotprenten van de profeet Mohammed, maar niet één om te protesteren tegen islamitische zelfmoordterroristen die andere moslims opblazen? Jullie moeten dat aan ons uitleggen – en aan jullie zelf.’

De aanwezigheid van de grote groep "gewone moslims" is essentieel voor de overige groepen, en de effectiviteit van hun optreden. Daarbij is hun aantal van doorslaggevend belang, zie onderstaande berichten (uit: Volkskrant website, 10-01-2009, ANP/DPA):
 

Protest in Europese steden tegen Israël In tal van Europese steden is zaterdag geprotesteerd tegen het Israëlische legeroptreden in de Gazastrook. De demonstranten waren vooral moslims en mensen met een linkse politieke voorkeur.    In de Franse hoofdstad Parijs waren tienduizenden mensen op de been. De menigte riep leuzen als ‘Allah Akbar (God is groot)’ en ‘Israël moordenaar’. Circa vierduizend agenten bewaakten de orde. ...  Ook in Lille, Grenoble, Nice en Toulouse waren zaterdag pro-Palestijnse demonstraties.    In de Duitse stad Duisburg zijn zaterdag circa tienduizend mensen de straat op gegaan. De demonstranten eisten een onmiddellijk staakt-het-vuren en een einde aan de Israëlische blokkade van de Palestijnse kuststrook. De demonstratie in Duisburg was georganiseerd door de islamitische organisatie Milli Görüs.    Ook in de hoofdstad Berlijn, München en Keulen waren pro-Palestijnse demonstraties waar duizenden mensen aan deelnamen.    In de Britse hoofdstad Londen was de opkomst bij een gepland Gaza-protest teleurstellend. De organisatoren hadden gerekend op 100.000 demonstranten, maar de opkomst bleef volgens de politie steken op twaalfduizend. ... Uit: De Volkskrant, 10-01-2009, van verslaggevers Jan Hoedeman en Sacha Kester Vroeger kon Israël geen kwaad doen in de ogen van Nederland Waarom maakt de strijd in Gaza zo veel los in Nederland? ...   Wat zeker een rol speelt, zeggen diverse geïnterviewden, is de demografische ontwikkeling. Er zijn meer moslims in Nederland dan dertig jaar geleden. ...

Het is alleen al dus de aanwezigheid van een grote groep moslims, die heeft gezorgd voor een verschuiving in politieke standpunten - met een duidelijke ideologische achtergrond - meer voorbeelden hier . De tegenwerping dat dit zou gaan over begrijpelijke protesten tegen geweld, wordt weerlegd door het feit dat er in hetzelfde tijdbestek ook een ernstige geweldsdaad was in de Indiase stad Mumbai - met meer dan honderd doden. Deze geweldsdaad werd gepleegd door moslims - en gepleegd in naam van de islam. Tegen deze geweldsdaad is er geen enkele demonstatie geweest. En tegen deze geweldsdaad heeft geen enkele moslim zijn stem verheven. Het gaat dus niet om het geweld - het gaat erom dat de slachtoffers moslims zijn.

Deze culturele en ideologische achtergrond van de houding van de "gewone moslims" blijkt ook uit andere sociale verschijnselen, zoals deze (uit De Volkskrant, 07-01-2009, AP):

De groei van het antisemitisme is een duidelijke illustratie van het gevaar dat ook de "gewone moslims" als groep vormen. Een ander voorbeeld is het toegenomen geweld tegen homo's.

Dus alleen al doordat er meer moslims zijn, zijn de verhoudingen in dit politieke standpunt verschoven. Een ander voorbeeld is de toegenomen invloed van het christendom in Nederland. Door de aanwezigheid van zo'n miljoen extra gelovigen in de vorm van moslims, zijn ook de christenen assertiever geworden in het willen opleggen van hun standpunten aan de rest van de bevolking, zie hier .

Naast de aard van de culturele verschillen is dus ook het aantal moslims van doorslaggevende betekenis. En dat heeft nog een tweede, versterkend, effect:dat aantal stijgt gestaag in zowel absolute als relatieve zin. Door twee factoren - als eerste de nog steeds doorgaande kettingimmigratie (uit de Volkskrant, 10-06-2009, door Remco Meijer):
 

‘Liefdesmigratie’ rijst weer de pan uit Van verblijfsmachtigingen is 70 procent voor partners | Van der Laan: regels worden vermoedelijk omzeild Het aantal ‘importbruiden’ dat naar Nederland komt is in 2008 met ruim 30 procent gestegen. Dat zei minister Eberhard van der Laan (Integratie) dinsdag in de Tweede Kamer.     Van der Laan (PvdA) zei zondag in De Telegraaf dat Nederland te veel vreemdelingen binnenkrijgt ‘die met een achterstand beginnen’. Importbruiden hebben doorgaans een taal- en opleidingsachterstand. Tijdens het vragenuurtje in de Tweede Kamer gaf hij er ook de cijfers bij: het aantal machtigingen voor voorlopig verblijf (mvv) in deze categorie daalde tussen 2005 en 2007 van 15.000 naar 11.000, maar was in 2008 weer gestegen naar 15.330.     Om al deze mensen in te burgeren gaat ‘de spankracht’ van Nederland te boven, aldus Van der Laan. Temeer omdat tegelijkertijd voor het eerst sinds jaren weer sprake is van een ‘vestigingsoverschot’: er komen meer mensen Nederland in dan er weggaan.     Van de 15.330 mvv’s is 70 procent verstrekt aan een vrouw, de ‘importbruid’. Maar niet altijd is sprake van ‘liefdesmigratie’, zei Van der Laan, omdat onderzoek uitwijst dat het huwelijksrecht door de hier gevestigde partner vaak meerdere keren wordt gebruikt.  ...

Dit is de manier waarop het aanvankelijke aantal van 75 duizend gastarbeiders in circa dertig jaar is uitgegroeid tot circa een miljoen.

Maar deze trend is in principe te keren, door het nemen van passende beleidsmaatregelen. Voor de tweede manier waarop de hoeveelheid moslims groeit is dat niet zo (uit Volkskrant Magazine, 14-02-2009, door Wim de Jong):
 

Jörgen Raymann ... want die verkleuring van Nederland... Je kunt van vandaag tot morgen op je kop blijven staan, maar het proces gaat toch wel door. Het gemiddelde autochtone gezin brengt 1,2 kinderen ter wereld, tegenover 3,3 kinderen van het allochtone gezin. Het kan nog een generatie of twee, drie duren, maar daarna zullen we tegen een ander Nederland aankijken.'   ...

Bij gelijkblijvende trends wordt het relatieve aantal moslims dus steeds groter, en uiteindelijk zullen ze de meerderheid gaan vormen .

Maar lang voor het zo ver is zullen ze, door het vormen van een grote minderheid met een totaal eigen cultuur, al proberen die cultuur en hun zingevende godsdienst tot de dominante te maken. Ze hebben het idee al geuit met betrekking tot de gebieden waar ze nu in de meerderheid zijn:
 

Van: vk.tv, 19-02-08 Marokkaanse rapper: Blijf van m'n wijk af! Rapper Loki is een beroemdheid in de Utrechtse wijk Kanaleneiland. Hij scoorde er een hit met 'Blijf van m'n wijk af!' en heeft een radioprogramma bij Ucee Station. Zijn nieuwste nummer gaat over 'mevrouwtje' Wilders. Loki: een onruststoker met een boodschap. Uit: De Volkskrant, 13-01-2009. Vergezicht: bloeiend moslimstadsdeel Stadsdeelvoorzitter Ahmed Marcouch (PvdA) wil een fusie van zijn stadsdeel Slotervaart met drie andere stadsdelen aan de westzijde van Amsterdam. Het doel: ‘Nieuwwest, voor een bloeiende moslimgemeenschap’.   ...

Het gevaar dat moslims puur door stijgende aantal gebieden van Nederland over gaan nemen, en uiteindelijk delen van onze cultuur aan ons willen gaan opleggen, is in wat pakkerder termen te omschrijven als de demografische tijdbom.

Merk op dat in de allochtone wijken ook de meervoudige vorm van het allochtone verzet is waar te nemen. Er is de overlast en het geweld van een aanzienlijke groep - de jongeren die openbare diensten en journalisten aanvallen. Er is kleinere groep, als deze rapper Loki, die dit aanjaagt vanuit radicalistische ideeën. De gewone moslims tolereren dit alles en zijn er loyaal aan. En de "gematigde" leider gebruikt al deze mensen om zijn islamitische machtswensen te verwezenlijken.

De voorlopige conclusie is dus dat er dus eigenlijk geen enkele twijfel is aangaande de sociale status van de groep van moslims als geheel: ze vormen groep die een bedreiging voor de culturele en maatschappelijke waarden van de maatschappij waarin ze als immigranten leven.  Wat je treffend kan samenvatten in: "De moslims zijn een vijfde colonne binnen de Westerse maatschappij".

De uitdrukking "vijfde colonne" is objectief bezien stigmatiserend en agressief. Waarom is het dan toch wenselijk en zelfs nodig om deze term te hanteren?  Ten eerste is daar de groep zelf. Zoals we al gezien hebben in Allochtone loyaliteit , Vijfde colonne, woordvoerders , en oudere bronnenverzamelingen als Marokkaanse leiders en Allochtone leiders , hebben moslims totaal geen besef van de agressiviteit en blindheid van hun standpunten - ze beseffen totaal niet dat wat zij als gerechtvaardigde eisen tot aanpassing van Nederlanders zien, gespiegeld wordt door nog veel gerechtvaardigder eisen van de kant van de Nederlanders dat zij zich aanpassen. De enige manier tot nu toe waarop enig besef van het bestaan van andere belangen bij de moslims is opgekomen, is door een keiharde aanpak van enkelen, en door het in steeds grotere getale gaan stemmen van de bevolking als geheel op de anti-islam partij van Geert Wilders.

Maar de tweede en misschien nog belangrijkere reden van de noodzaak tot het gebruik van de term "vijfde colonne" is de rol van de Nederlandse intellectuele en bestuurlijke elite. Twee recente voorbeelden van mensen die hierin langdurig campagne voeren (uit De Volkskrant, 20-06-2009, door Peter Giesen):
 

Essay | Geert Wilders, angstzaaier Keerpunt Kopenhagen Geert Wilders werd lang beschouwd als een politicus die ongenuanceerde maar legitieme kritiek op islam en immigratie leverde. Maar zijn uitspraken worden steeds radicaler. Hoe moet de politiek hiermee omgaan? ...   Zo wijst hij op het aantal moslims dat zelfmoordaanslagen in sommige gevallen geoorloofd vindt: 35 procent van de Franse moslims, 24 procent van de Britse en 13 procent van de Duitse, volgens cijfers van Pew Research. Het goedpraten van geweld is uiteraard afkeurenswaardig, maar deze groep geeft slechts uiting aan dubieuze standpunten, zonder strafbare feiten te plegen.   ...

Kortom: we moeten de woorden van de moslims niet zo zwaar wegen en enig begrip hebben. Nu een tweede citaat uit hetzelfde artikel:
 

... Hij voorspelde een ‘tsunami van islamisering’: ‘Moslims zullen de Nederlandse samenleving overspoelen en zorgen voor criminaliteit en overlast.’ In De Pers vergeleek hij de confrontatie tussen het Westen en de islam met een Derde Wereldoorlog.   ...

Dit citaat, en de rest van het artikel, gaat uit van een heel andere houding dan in het eerste: nu moeten we uitspraken van iemand ineens wel heel zwaar wegen en moeten we vooral geen begrip hebben. En ook wordt hier nog een standaardtruc uitgehaald: de volgorde van citaten is boven omgedraaid - in het oorspronkelijke artikel volg het stukje over de moslims na dat over Wilders, alsof dat de volgorde van oorzaak en gevolg is. Terwijl het natuurlijk precies andersom is: het extremisme van de moslims is de oorzaak, de opvattingen van Wilders zijn het gevolg.

Het tweede voorbeeld is dat van de vaste verslaggevers bij de Volkskrant aangaande allochtonen zaken. We nemen hier het geval van de verslaggeving van het eerste Nationale Islam Congres (2009 in Amsterdam), boven al aan gerefereerd, en voor het gemak hier nog wat van herhaald (uit Dagblad De Pers, 18-05-2009, door Kustaw Bessems):
 

Be in it to win it! Zo'n duizend toehoorders waren zondag aanwezig bij het eerste Nationaal Islam Congres in de Amsterdamse Apollo Hal. Buitenlandse prekers voorzien een machtige islam, vooral hier in het westen. ‘De islam zal de overhand krijgen’, voorspelt sjeik Khalid Yasin. ‘Ook al haten de ongelovigen, afgodendienaars en hypocriete moslims dat.’ ‘Het is’, weet Yasin, ‘eigenlijk de bedoeling dat de islam de wereld bestuurt, maar omdat moslims zwak zijn geweest, heeft Allah de uitvoerende macht aan een ander volk gegeven.’ Dat kan elk moment worden teruggedraaid. Als de moslims maar ‘concurreren om de macht’.     ... Khalid Yasin, geboren New Yorker opererend uit Manchester, was een van de publiekstrekkers.     Westerse leiders hebben zich volgens hem gediskwalificeerd en dat biedt islamitische leiders kansen, maar: ‘You have to be in it to win it!’. Ofwel: ‘Je moet in redelijke mate integreren om te concurreren. Leiderschap gaat over winnen.’     Hij raadde zijn gehoor een aantal niet-islamitische boeken aan ter inspiratie, waaronder De Prins van Macchiavelli, dat volgens Yasin door de meeste staatshoofden wordt gebruikt om aan de macht te blijven.     ‘De islam’, denkt Yasin, ‘is geplant in het westen als een zaadje. Hier is de beste aarde om in te groeien. Als het westen dat toestaat, zal het zich de komende honderd jaar beschermd weten, maar als het dit geschenk weigert, heeft het zichzelf daarmee. De opgang van de islam zal uit het westen komen. Niet met haat en terrorisme. Als wij bewijzen dat de islam superieur is, zal de meerderheid, zo die niet moslim wordt, de islam omarmen, accepteren of tolereren.’    ...

Nu het verslag van de Volkskrant (18-05-2009, van verslaggeefsters Janny Groen en Annieke Kranenberg)
 

Gemengd publiek bij eerste Nationaal Islam Congres ...    Khalid Yasin is een van de weinige sprekers die zowel onder ultraorthodoxe als progressieve moslims populair is. Sinds de Amerikaan afgelopen januari Nederland voor het eerst bezocht en in opspraak raakte wegens vermeende radicale uitspraken, is zijn ster rijzende. Studente Loubna weet waarom: ‘Naar hem kan ik vier uur geconcentreerd luisteren, terwijl ik na drie kwartier college echt geen aandacht meer over heb.’     Naast lezingen over de kracht van moslimvrouwen en islamitisch leiderschap, wil Yasin (1946) steun verwerven voor zijn nieuw op te richten kanaal Purpose TV. Een mainstreamzender met ‘een morele boodschap’. Vergelijk het met de BBC, maar dan ontdaan van ‘naakt, blasfemie en ernstig geweld’, vertelt Yasin, terwijl enveloppes worden uitgedeeld met de tekst: ‘Your contribution envelope, Purpose TV, for the moral majority...’ Papiergeld wordt uit portemonnees gehaald. Een moeder en dochter van Bosnische afkomst schenken gul. ‘Er is zoveel negatieve media-aandacht voor moslims’, zegt de moeder. ‘Nederland wordt zo langzamerhand het meest extremistische land ter wereld.’     Eerder vertelde Yasin bij zijn dvd-kraam dat hij onderzoekt of Purpose TV in Hilversum kan starten. Wat hem aanspreekt aan de Nederlandse moslims? ‘Zij staan open voor debat, wisselen ideeën met andersdenkenden uit.’   ...

Het contrast tussen de twee verslagen is dat van dag en nacht. En dit is geen toeval. Een jaar of wat terug hadden deze verslaggevers al een serieartikelen in de Volkskrant over de islam onder de banier  "Opstand der gematigden", en recent is er een verzameling van artikelen van hun hand verschenen onder dezelfde titel. Het is dus volkomen zeker dat van de twee verslagen dat van De Pers de objectieve weergave is, en dat van de verslaggevers van de Volkskrant deel uitmaakt van een campagne om de Nederlandse bevolking ervan te overtuigen dat er geen gevaar te duchten is van de islam. En wel van de mensen die waarschuwen tegen dat gevaar van de islam. Want kijk maar naar een ander artikel van dezelfde verslaggevers in hetzelfde tijdsbestek (De Volkskrant, 20-06-2009, van verslaggeefsters Janny Groen en Annieke Kranenberg):
 

Wilders gaat steeds een stapje verder Wat deed Wilders in Denemarken, waar hij met zijn uitspraak over moslims in Europa het nieuws haalde? Hij bouwde er aan zijn internationale netwerk. Eerder bezocht hij de VS, als eenzame cowboy die vecht tegen het kwaad. Tussentitel: Wat heeft een Nederlandse politicus in het buitenland te zoeken? Ouders die hun kind uithuwelijken? ‘Wegsturen!’, antwoordt Geert Wilders op een vraag uit het publiek in Kopenhagen. ‘De hele familie moet het land uit, die moet als voorbeeld worden gesteld. Dat geldt ook voor families die zich schuldig maken aan eerwraak en besnijdenis. Ze worden eruit gegooid, onmiddellijk!’     Luid applaus. Een staande ovatie. Het is het zoveelste eerbetoon dat de PVV-leider zondag in een zaal van het Deense parlement ontvangt. Hij preekt dan ook voor eigen parochie. Het gros van de Deense en Zweedse bezoekers op de conferentie over de ‘Vrijheid van Meningsuiting en Islam’, georganiseerd door de Free Press Society (zie kader) gelooft net als Wilders dat steden als Rotterdam en Malmö inmiddels in ‘Eurabia’ liggen en dat het ‘een paar minuten voor twaalf’ is. Maar ook de twijfelaars laten zich meevoeren door zijn demagogische betoogtrant.     Ze lachen als hij linkse politici wegzet als ‘shariasocialisten’. Ze juichen als hij de Amerikaanse president Obama belachelijk maakt vanwege diens handreiking in Caïro naar de moslimwereld, en wanneer hij oproept ‘laffe leiders’ te vervangen door ‘helden’. Ze barsten uit in daverend applaus wanneer hij stelt: ‘De jihad tegen Israël is een jihad tegen ons allen.’   ...     Hoewel Wilders erop hamert dat hij zich inspant voor de vaderlandse belangen, is hij voortdurend op tournee in het buitenland. Wat heeft een Nederlandse politicus daar te zoeken? Welke internationale ambities heeft Wilders? Wie zijn zijn wereldwijde bondgenoten en waarom bewonderen ze hem? ...   In Europa zijn populistische rechtse politici, geleerden en publicisten Wilders’ bondgenoot. In Amerika bestaat zijn aanhang vooral uit ‘Republikeinse, conservatieve Joodse kringen, waar veel geld zit’, weet directeur Ronny Naftaniël van het Centrum Informatie en Documentatie (CIDI). ‘Zowel in Amerika als in Israël begeeft Wilders zich in geaccepteerde extreem-rechtse kringen. Ondemocratisch zijn die krachten niet.’     Het netwerk kent geen vaste structuur, maar is bijzonder actief in het promoten van het anti-jihadistische gedachtengoed én van elkaar. Ze interviewen elkaar, kennen elkaar prijzen toe, nodigen elkaar uit voor conferenties, zamelen geld in voor elkaar en hemelen elkaar op in stukken die worden geplaatst op wederzijdse weblogs. Telkens komen dezelfde namen voorbij. Sinds Wilders in maart 2008 zijn film Fitna uitbracht, is hij een blikvanger. Na het vervolgingsbesluit van het gerechtshof in Amsterdam in januari, en de verbanning door Groot-Brittannië in februari, is hij echt een cause célèbre in anti-jihadkringen.   ...

En zo gaat het nog heel lang door. In iets dat precies het spiegelbeeld is van de houding die de verslaggevers tentoon spreiden jegens de moslim-radicaal en wereldveroveraar Yasin.

Dit is het kenmerk van de groot deel van de houding van de Nederlandse intellectuele en bestuurlijke elite: het extremisme en het meer algemene gevaar van de islam wordt stelselmatig gebagatelliseerd en ontkend, en de reactie erop, van gematigd tot meer extreem als van Wilders, wordt stelselmatig uitvergroot en tot in zijn zwartste consequenties doorgetrokken.

Al eerder hebben we gerefereerd aan het feit dat wie de toestand van dertig jaar terug met die van nu vergelijkt, onmiddellijk tot de conclusie komt dat er sprake is van een sterke trend tot islamisering. Een berichtje van ten tijde van het schrijven van dit artikel (uit Dagblad De Pers, 27-06-2009):
 

Justitie bekijkt halal-menu in gevangenissen Justitie zoekt uit of in meer gevangenissen in Nederland alleen islamitisch eten op het menu staat. Dat heeft het ministerie van Justitie zaterdag laten weten. Aanleiding is een gevangenis in Sittard waar een gedetineerde zijn beklag deed dat hij alleen halal kon eten. ...

De islam is de norm geworden. Maar het slechts een enkel incident in lange reeks van gevallen die alle tezamen de inmiddels geaccepteerde naam van "zelfislamisering" hebben gekregen . En al die gevallene zijn het gevolg van het toegeven van autochtone, Nederlandse bestuurders aan de verlangens en eisen van moslims. Welke bestuurders dat doen deels omdat ze het willen, en deels onder sterke druk vanuit de intellectuele elite zoals die zich laat gelden in de media, die ieder geval waarin niet wordt toegegeven aan moslim-eisen, zoals het recht van het dragen van een hoofddoek op school, bestrijden met woeste oorlogskreten als "Vrijheid van godsdienst!", "Discriminatie!" en "Racisme!". Oh, wie denkt dat dat daar iets in zit: Het gaat hier niet om de vrijheid van godsdienst maar die van uiting ervan, en die wordt in dit geval overruled door het grotere belang van de school om gevrijwaard te worden van politieke en culturele tegenstellingen. Zoals blijkt uit het zonder enig bezwaar geaccepteerde verbod op Lonsdale kleding.

Dat dat laatste hier nog uitgelegd moet worden, is het zoveelste bewijs van hoe sterk het normale debat al vergiftigd is. En dat vergif zit niet per se in de extreme islam, het zit in de neiging van de gewone moslims, zoals de meisjes die naar school gaan, om zich ermee te conformeren. De in Europa aanwezige moslims zijn daarom, in combinatie met de toegefelijkheid van intellectuele en bestuurlijke huize, zonder enige twijfel een culturele vijfde colonne. Nog wat bevestigingen hier .
    En van wat later nog eentje die interessant  genoeg is om hier te vermelden:

Uit: De Volkskrant, 03-05-2010, van verslaggeefster Janny Groen

'Terrorisme van eigen bodem'

VS: leren van Nederlandse terreuraanpak

De Amerikaanse regering wil leren van Nederlandse ervaringen met homegrown terrorism. Washington heeft grote belangstelling voor het Nederlandse antiradicaliseringsbeleid.

Dat geldt vooral voor de lokale aanpak, waarbij politieagenten, welzijnswerkers en onderwijzers worden getraind op het signaleren van radicalisering en sleutelfiguren in de moslimgemeenschap worden ingeschakeld.
   Dit heeft minister van Justitie (en Binnenlandse Zaken) Ernst Hirsch Ballin dit weekeinde te horen gekregen tijdens een bezoek aan Washington. ...
    Washington is er nu achter dat de dreiging niet alleen uit islamitische landen of Europese moslimgemeenschappen komt. ‘Dat heeft een serie recente incidenten onverbiddelijk aan het licht gebracht’, zegt terrorismedeskundige Lorenzo Vidino, die is verbonden aan Harvard University en het US Institute of Peace.   ...

IRP:    'Homegrown terrorism' of 'terrorisme van eigen bodem' is natuurlijk een synoniem van of equivalent aan "vijfde colonne".
    Er is nog één aspect dat niet aan de orde is gekomen, en dat is dat van de valkuil. Religie in het algemeen is een vlakuil voor mensen met een zwakke en/of verwarde geest, maar hoe simpeler en strenger de religie, hoe dieper en stijler die kuil. De islam behoort natuurlijk tot de ergste:

Uit: De Volkskrant, 26-06-2010.

Moslima uit Colorado

G. Willow Wilson uit Colorado beschouwde zichzelf als een all American girl. Tót zij aan de universiteit van Boston colleges over de islam ging volgen. Ze raakte daarvan dermate in de ban dat zij zich tot het geloof bekeerde en met een Egyptische man trouwde. In De vlindermoskee vertelt zij hoe zij haar weg zoekt tussen geloof en liefde en de VS en het Midden-Oosten.   ...

IRP:   Het komt voor over de hele wereld, omdat de psychologische basis over de hele wereld hetzelfde is - menselijke geesteszwakte. En gevallen als bovenstaande zijn nog de meer onschuldige - het is een algemeen verschijnsel dat bekeerlingen fanatieker zijn dan deals zodanig opgevoede gelovigen, en onder de islam-bekeerlingen bevindt zich een hoog percentage fundamentalisten en nog erger.
    Even nog een bevestiging van hoe met de import van moslims ook het antisemitisme is geïmporteerd:
 

Uit: De Volkskrant, 26-06-2010, door Jaïr Stranders, filosoof, theatermaker, en docent

Antisemieten eisen hun eigen Holocaust op

De bestrijding van het antisemitisme onder Marokkaanse jongeren met Holocaustprojecten heeft vaak een averechts effect: zij vergelijken het lot van de Joden met dat van de Palestijnen.

Tussentitel: Holocaust moet losgekoppeld worden van Israëlisch-Palestijns conflict

Na berichten van toenemend antisemitisme in onder andere Amsterdam en de oproep van PvdA-Kamerleden Ahmed Marcouch en Jeroen Recourt (12 juni, Opinie & Debat) om ‘lokjoden’ in te zetten bij de opsporing van agressieve antisemieten, hetgeen vaak jongens betreft van Marokkaanse komaf, vond op donderdag 24 juni een spoeddebat plaats in onze nieuw bezette Kamer. Aangespoord door nieuwe verontrustende cijfers van het Centrum Informatie en Documentatie Israël (CIDI) over antisemitische incidenten in 2009 pleitten de desbetreffende woordvoerders voor betere voorlichting op scholen over de Holocaust. Het Kamerlid Tofik Tibi (GroenLinks) stelde dat zowel de Holocaust als de naqba – de ramp die de Palestijnen is overkomen met het uitroepen van de onafhankelijkheid van de staat Israël – in dit lespakket thuishoren. De morele regel die volgens hem aan deze voorlichting ten grondslag moet liggen is: ‘Wat u wilt dat u niet geschiedt, doe dat ook een ander niet.’
    Het lijkt dat de politiek is vergeten dat na de zogenoemde kransenincidenten van een aantal jaar geleden de toenmalig verantwoordelijk wethouder Ahmed Aboutaleb het bureau voor maatschappelijke innovatie Diversion al de opdracht gaf een voorlichtingscampagne op te zetten op vmbo’s en roc’s in Amsterdam. Ik was toen een van de Joodse ‘peer educators’ die in duo-schap met leeftijdsgenoten van Marokkaanse afkomst in een aantal bijeenkomsten aan klassen voorlichtingsles hebben gegeven over de Holocaust én het Israël-Palestina conflict. Ik begon aan dit project met veel betrokkenheid en de hoop dat in gesprek met verschillende leerlingen er meer wederzijds begrip zou ontstaan. Deze Marokkaanse ‘peer educators’ waren samen met de leerlingen telkens bezig met het vergelijken én gelijkstellen van het leed van de een met dat van de ander. Door bij voortduring de discriminatie, uitsluituiting en uitroeiing van miljoenen Joden voor leerlingen van Marokkaanse of Turkse afkomst voelbaar en tastbaar te maken door te verwijzen naar uitsluiting en discriminatie die zijzelf in onze huidige samenleving meemaken, werd juist – zoals ik zelf heb ervaren – geen medeleven en begrip gekweekt. Integendeel, ik hoorde telkens verschillende varianten voorbijkomen die in feite neerkwamen op de omkering van de regel van Tofik Tibi, namelijk: ‘Wat mij geschiedt, doe ik ook de ander.’ Zo werd voor mij dit project niets anders dan water naar de zee dragen.   ...

IRP:   En dit gaat over de jeugd. Islamitisch antisemitisme is blijvend.

Naar Cultuurstrijd, allochtoon , Allochtonenprobleem aanpakken? , Allochtonen lijst , Allochtonen overzicht , of site home .